Shën Nikolla i Madh, Ipeshkvi i Mirës

përkthyer dhe përgatitur nga Zef Helmica
http://nenaekeshillittemire.blogspot.com/

Si pulsamur Incommodis, Nicolaus ingeminatur.
Në rreziqe, t'i lutemi me besim të madhit shën Nkollë.

Shën Bernardi, sermone.

     Kisha katolike e Lindjes ose Bizantine nuk njeh ipeshkëv më të zellshëm për Fenë, më të shkëlqyer në virtyte apo më të lavdishëm në mrekulli sesa shën Nikolla, shèjti Shën Nkollë, ipeshkëvi i Mirës në Lici. Një prej etërve të Kishës katolike bizantine, shën Gjon Krizostomi, kishte aq shumë nder dhe respekt për të saqë e vendosi emrin e shën Nikollës në liturgjinë e tij, Liturgjia e shën Gjon Krizostomit, duke e quajtur ipeshkin e Mirës rregulla e Fesë, shembulli i butësisë dhe mësuesi i pastërtisë morale. Shën Gjoni shton se Zoti e lartësoi shën Nikollën për shkak të përvujtërisë së tij dhe e pasuroi atë për shkak të varfërisë dhe shkëputjes së tij nga gjërat materiale të kësaj bote.

Shën Pjetër Damiani shkruan se shën Nikolla ka qenë i zgjedhuri i Zotit që në barkun e nënës, shenjt që në fëmijëri, lavdia e të rinjëve, nderi i të moshuarve, shkëlqimi i meshtarëve dhe drita e ipeshkëve. Ai shton se e gjitha bota mbarë e lavdëron, dhe se deti e toka shpallin kudo mrekullitë e tija. 

Në liturgjinë e saj, Kisha katolike universale e quan ipeshkvin e Mirës, Shën Nikolla i Madh dhe në lutjet e Meshës në ditën që i kushtohet atij, me 6 Dhjetor, ajo dëshmon për mrekullitë e panumërta që Zoti ka bërë me ndërmjetësinë e këtij ipeshkvi të lavdishëm.

Shën Nikolla u lind ne Patare, qytet i Licisë, e cila ishte një provincë në Azinë e Vogël. I ati quhej Euphémius, njeri i pasur por jashtëzakonisht i devotshëm dhe bujar. Nëna e tij quhej Ana dhe ishte motra e arqipeshkvit të Mirës, i cili quhej Nikollë. Fëmija erdhi në këtë botë disa vite pas martesës, në një kohë kur ata nuk shpresonin më të kishin fëmijë. Bujaria e madhe e prindërve ndaj të varfërve ia solli atë që natyra ia kundërshtonte. Një lajmëtar qiellor i solli këtë lajm të gëzueshëm duke i premtuar atyre një gëzim në pleqëri dhe duke i thënë që t'ia vinin emrin Nikollë, ashtu si emri i xhaxhait të tij ipeshkëv.

Mbas lindjes së fëmijës, kur e vendosën në banjë për t'a larë, ai u ngrit vetë në këmbë dhe qëndroi ashtu rreth 2 orë me duart e mbledhura në lutje dhe sytë e drejtuar nga Qielli. Sipas shën Denis le Chartreux, Zoti i kishte dhënë arsyen shën Nikollës që në atë moshë, kurse shën Mikel Arkimandriti thotë se Zoti e kishte shenjtëruar shën Nikollën para se të lindte. Ai filloi të agjëronte që në djep : normalisht ai pinte gji nga e ëma disa herë në ditë, kurse ditën e Mërkure dhe të Premte, që ishin ditë agjërimi në Kishën katolike Bizantine, fëmija shenjt kërkonte gji vetëm një herë në mbrëmje.

Këto veprime të jashtëzakonshme paralajmëronin një shenjtëri të madhe në të cilën Zoti do t'a ngrinte shën Nikollën.

Në një vizion qiellor, xhaxhai i tij, ipeshkvi i Mirës, pa se fëmija i lindur do të ishte një ditë një diell që do të ndriçonte të gjithë tokën, se Zoti do t'i dhuronte atij hire shumë të mëdha dhe se një numër i pafundëm mrekullish do dilnin nga duart e tija.
Duke parë këto premisa, prindërit dhe mësuesit e fëmijës e edukuan atë jo vetëm në shkencat hyjnore dhe njerzore por edhe në praktikën e të gjitha virtyteve.
Shenjtëria e fëmijës u duk që kur shkoi në shkollë, kur ai shëroi një grua të çalë.

Që në fëmijërinë e hershme prindërit e tij vdiqën nga sëmundja e murtajës duke e lënë atë jetim. Por kjo humbje nuk shkaktoi asnjë ndryshim në sjelljen e fëmijës. Në të kundërt, ai u largua akoma më shumë nga illuzionet e kësaj bote, u bë më i ndalur dhe iu kushtua më tepër uratës dhe shërbimit të Zotit.
Mbasi kuptoi se Zoti e thërriste në shërbimin kishtar, ai filloi të jepte lëmoshë të gjitha pasuritë që prindërit ia kishin lënë.  Në këtë periudhë vlen të përmendet një rast që sot njihet kudo.

Një ditë shën Nikolla mori vesh se një banor i nderuar i qytetit nuk kishte mundësi financiare t'i martonte e as t'i ushqente tre vajzat e tija dhe kështu kishte vendosur t'i dërgonte ato si prostituta. Ky lajm makabër e tmerroi shën Nikollën i cili mori një qese me monella ari nga trashigimia e tij dhe shkoi një natë fshehurazi tek shtëpia e atit të vajzave. Nga një dritare e gjetur hapur, shenjti hodhi në dhomën e tij qesen me flori dhe u largua me vrap. Ai veproi kështu nga përvujtëria por edhe për t'a shpëtuar nga turpi të atin e mjerë. I ati i vajzave u habit nga dhuratat që Zoti po i jepte familjes së tij dhe me ato para martoi vajzën e madhe.
Një natë tjetër, shën Nikolla shkoi përsëri fshehurazi dhe i hodhi një qese tjetër me flori, me të cilën i ati martoi vajzën e dytë. Megjithatë duke dashur të dijë se si i vinin këto para, i ati e zuri shën Nikollën një natë të trete duke i hedhur një tjetër qese me flori për vajzën e tretë dhe e ndoqi nga pas shejtin që po largohej.
Së fundi, ai e kuptoi fajin e tij të mosbesimit në Providencën e Zotit dhe u pendua për mendimet e tija kriminele kundër vetë vajzave të tija. Ai i ra në gjunj shenjtit, i premtoi se do të bëjë pendesë dhe se nuk do të lërë vend pa treguar për bujarinëe e tij. Shenjti e porositi me insistim që të heshtë por ishtë e kotë se ngjarja u muar vesh menjeherë jo vetëm në qytet dhe provincë por në të gjithë botën.

Kjo histori u bë shkas që më vonë, në shumë vende katolike, të krishterët të mendonin se në Natën e Krishtlindjes, me 24 Dhjetor, shën Nikolla do të zbriste nga Qielli për t'i sjellë dhurata fëmijëve katolikë të sjellshëm. Kjo legjendë ka ndikuar shumë që fëmijët të ishin katolikë të mirë dhe të devoçëm.  Por djalli dhe armiqët e KIshës Katolike duke pasur në urrejtje çdo gjë katolike dhe duke dashur të zhdukin çdo traditë të krishterë, me anën e shoqërive sekrete, filluan zëvendësimin e kësaj legjende të mirë katolike, me legjendën djallëzore anti-katolike të Babait të Krishtlindjes apo Babait të Vitit të Ri. Kështu sot në vëndet frankofone, Babai i Krishtëlindjes, apo "Père Noël" është një personazh jo fetar që nuk ka lidhje as me Krishtlindjen e as me shën Nikollën. E njëjta gjë ndodh edhe me personazhin e "Santa Claus" ne vendet anglofone dhe gjermanike.

Arqipeshkvi i Mirës, xhaxhai i shenjtit, duke parë shenjtërinë dhe virtytet e nipit, e shuguroi atë meshtar dhe e vendosi superior të Manastirit Shën-Sion, afër qytetit metropolitan të Mirës.
Mbas vdekjes së xhaxhait, shën Nikolla vendosi të shkëputet nga çdo lidhje me njerëzit dhe të harrojë gjithçka nga kjo botë për të shërbyer Zotin sa më përsosmërisht. Por Zoti kishte menduar ndryshe për të.

Më vonë shenjti vendosi të bëjë një pelegrinazh në Tokën e Shenjtë. Para se të nisej, shën Nikolla i parashikoi timonierit të anijës se djalli do të ngrinte një stuhi të fuqishme. Dhe ashtu ndodhi. Udhëtarët menduan se gjithçka mori fund, por shën Nikolla iu lut Zotit për to, largoi djallin dhe qetësoi detin.  Shenjti e ka bërë këtë mrekulli disa herë gjatë jetës dhe pas vdekjes, prandaj detarët e marrin atë për patronin dhe mbrojtësin e tyre të cilit i lutën në udhëtime mbi ujra.

Në anijë, shenjti ngjalli edhe një djalë që kishte rënë i vdekur nga maja e direkut.
Thuhet se kurr mbërriti në Alexandri, nga fjalët e ekuipazhit, popullsia i sillte shenjtit një numër të madh të sëmurësh të cilët shën Nikolla i shëronte.
Në Tokën e Shenjët, ai vizitoi Kalvarin, Kopshtin e Gjetsemanit dhe ato vende që Krishti Zot i kishte larë me Gjakun e Tij të paçmueshëm. Shenjti ecte zbathur, pa kapele dhe disa herë gjunjazi.

Mbas kthimit të tij në manastir, ai bëri një tjetër mrekulli për punëtorët që po ndërtonin një Kishë aty afër. Shën Nikolla shumoi një copë bukë aq shumë saqë kishte mjaft për të ngrënë për 83 vetë.

Në atë kohë, ipeshkëvi që kishte zëvendësuar xhaxhain e shenjtit në Arqipeshkëvinë e MIrës vdiq dhe ipeshkëvinjët e provincës u mblodhën për të zgjedhur arqipeshkvin e ri. Pjesmarrësit ishin të ndarë në zgjedhjen e tyre. Zgjidhja erdhi nga më i vjetri prej tyre, i cili, mbas një zbulimi hyjnor, mësoi se arqipeshkvi i ri duhej të caktohej personi i parë me emrin Nikollë që do të vinte të nesërmen në Kishë. E kështu ndodhi. Shën Nikolla, pa ditur asgjë, erdhi të nesërmen në Katedrale, herët në mëngjes, para të gjithëve njerëzve. Ipeshkevinjtë e panë, e pyetën për emrin dhe pastaj unanimisht e zgjodhën për arqipeshkëv. Mbas Meshës pontifikale, një grua iu afrua arqipeshkvit të ri me një fëmij të vdekur në duar, i cili kishte rënë në zjarr dhe kishte humbur jetën. Shën Nikolla bëri shënjen e Kryqës mbi fëminë dhe fëmija erdhi në jetë. Që atëherë, shën Nikolla lutet veçanërisht në aksidentet e zjarrit.

Ky njeri i madh, i ngritur tashti në një tjetër detyrë, harroi gjithçka që kishte ndodhur më parë dhe filloi të shërbente Zotin me një zell të ri. Urata dhe këndimi i Psalmeve ishin punët e tija të preferuara. Ai asistonte në shërbimet hyjnore në Kishë aq sa ia lejonte detyra e tij pastorale. Nuk flinte pothuajse fare dhe një pjesë të madhe të natës qëndronte me përvujtëri dhe respekt në praninë e Zotit. Ishte ai që zgjonte të tjerët në mëngjës për lutje. Zjarri i dashurisë për Zotin digjte aq shumë zemrën e tij saqë shpesh, e kryesisht gjatë Meshës Shenjte, fytyra e tij gati ndizej flakë dhe shkëlqehej nga një dritë qiellore. Kujdesi i tij pastoral përfshinte të gjitha nevojat e popullit e kryesisht nevojat e të vafërve, të burgosurve, të sëmurëve, të veve, të jetimëve, etj.
Që në fillim të jetës së tij, shën Nikolla kishte agjëruar dy herë në javë Më pas, në vitet e rinisë, ai agjëronte 3 herë në javë, kurse kur u bë ipeshkëv, ai filoi të agjëronte çdo ditë, duke ngrënë vetëm një vakt nga mbrëmja. Gjatë ushqimit i lexoheshin Shkrimet Shenjta ose ndonjë libër tjetër fetar. Për shtrat ai kishte një rrogoz, një dërrasë ose tokën e thatë. 

Ky njëri i pakrahasueshëm luftoi shumë kundër heretikëve dhe paganëve. Perandori Licinius, nën shembullin e Diokletianit dhe Maximianit, shtriu persekutimin kundër të krishterëve edhe në Lindje. Kështu ai nisi në qytetin e Mirës oficerë për të rikthyer paganizmin dhe për t'i detyruar të krishterët, me të gjitha mënyrat, të mohinin Fenë katolike. Oficerët vranë, burgosën, plaçkitën dhe internuan shumë prej katolikëve por  arqipeshkvi nuk u fsheh e as nuk u arratis. Ai qëndroi në mes të trupës së besimtarëve për t'i dhënë guxim dhe kurajo. Ky qëndrim bëri që edhe shën Nikolla të burgosej dhe të turturohej. Por persekutimi i të krishterëve po mbaronte dhe me konvertimin e Konstantinit të Madh, shenjti doli nga burgu dhe u kthye në Kishën e tij në Mirë.

Në atë kohë, kur liria e Fesë katolike u garantua më së fundi nga vetë Perandori, shën Nikolla predikoi në të gjitha anët pa pushim dhe bëri mrekulli të panumërta për të dëshmuar hyjninë e Jezu-Krishtit. Perandori Leoni VI shkruan se shën Nikolla nuk ka bërë më pak sesa shën Pali për të përhapur dritën e Fesë Katolike dhe për të shpërndarë errësirën e idolatrisë,  e kjo në periudhën pas daljes së tij nga burgu. Nga ana tjetër, shën Nikolla riparoi kishat e dëmtuara dhe ndërtoi të reja.

Një herë disa detarë ishin duke u mbytur në det nga një furtunë e madhe. Ata iu lutën me devocion shenjtit i cili iu paraqit menjëherë në anije, mori timonin në duar, urdhëroi detin të qetësohej, ktheu anijën me detarët shëndosh e mirë në port dhe më pas u zhduk.

Një herë tjetër, shenjti ngjalli 3 fëmijë që një tregtar babar i kishte mbytur dhe prerë copa-copa për t'i shitur si mish të zakonshëm.

Shenjti kishte një dhunti të veçantë për të shpëtuar njerëz të pafajshëm të dënuar padrejtësisht në gjyq. Shumë kanë shpëtuar për mrekulli nga vdekja e sigurtë prej ndërhyrjes së shën Nikollës.

Ndër dhuntitë që ky shenjt i madh kishte marrë prej Zotit, aftësia për të njohur gjërat e largëta, aftësia për të njohur mendimet më të fshehta të zemrës dhe parashikimi i ngjarjeve të ardhshme ishin gjërat më normale për shën Nikollën. Për më tepër, ai kishte një shikim aq të butë dhe tërheqës, fytyra e tij ishte e mbuluar me një dritë aq të pastër dhe me një pamje aq të shenjtë dhe të admirueshme saqë kushdo që kishte privilegjin të bisedonte me të kthehej nga Zoti. Heretikët prekeshin dhe shpesh konvertoheshin duke parë një shkëlqim të mistershëm që dilte nga sytë e tij.

Në kohën kur çifuti Arius filloi të përhapte herezinë e Arianizmit, e cila mohonte hyjninë e Jezu-Krishtit, shën Nikolla së bashku me shën Alexandrin, Patriarkun e Alexandrisë, e luftoi ashpër këtë heretik dhe më pas ai ishte një prej 318 ipeshkve që morën pjesë në Konçilin e Nicesë, ku Arius u dënua publikisht si heretik.

Por kjo tokë nuk meritonte të mbante më gjatë këtë shenjt të madh. Para vdekjes, Zoti i deklaroi se pelegrinazhi i tij në këtë tokë po i afrohej fundit dhe se po vinte koha për të të merrte shpërblimin hyjnor.
Shën Nikolla e merr me gëzim të madh këtë lajm. Mbas një Meshe pontifikale, ai i dha lamtumirën popullit të tij dhe u përgatit për momentin suprem duke u tërhequr në Manastirin e Shën-Sionit, ku vite më parë xhaxhai i tij e kishte caktuar superior. Shën Mikel Akimandriti, religjioz i këtij manasteri, shkruan se mbas ethesh të lehta, në praninë e engjëjve, arkengjëjve dhe patriarkëve shenjtë, që iu paraqitën në mënyrë të dukshme në dhomë, shën Nikolla doli nga kjo botë në vitin 342 duke rrecituar një pjesë të Psalmit XXX : "Në duart e Juaja, o Zot, po lë shpirtin tim."

Mbas vdekjes, trupi i tij u vëndos në Kishën e Manastirit të tij, në një varr mermeri. Menjëherë mbas varrimit, nga varri i tij filloi të dilte një lëng që më vonë do zbulohej se kishte veti të mrekullueshme kuruese. Lëngu është parë të kullonte edhe në vitin 1719. [Ky infromacion ështe marrë nga një libër i publikuar në vitin 1878]. Nuk numërohen mrekullitëe arritura nga përdorimi me devocion i këtij lëngu. Të panumerta janë edhe mrekullitë e ndryshme të ndodhura me ndërmjetsinë e shenjtit pas vdekjes.

Ja pra, të nderuar lexues, një rrëfim i shkurtër i jetës së një prej shenjtërve më të dashur dhe më të festuar në trevat shqiptare. Edhe populli shqiptar e ka provuar ndërmjetësinë e tij të fuqishme, që nga mbrojtja e Kalase së Rrozafes në luftën kundër turqve e deri në ditët e errta të komunizmit. Po i përfundoj këto rreshta, në këtë natë të madhe të shën NKollit duke ju uruar të gjithëve që arqipeshkvi i lavdishëm i Kishes Katolike të ndërmjetsojë dhe të kërkojë për ju nga Krishti Zot me ndërmjetsi të Zojës së Bekuar hirin, dashurinë, paqen e Zotit në këtë jetë dhe lumturinë e pafundme në jetën tjeter. Ashtu kjoftë. Shèjti shën Nkoll lutuni për ne!

Kanga e Shën Kollit

Sa punë të mëdhaja e mrekulli
Qi ka bâ Shejti Shën Nkollë,
Difton qiella me lumni
E gjithë bota s’pranë tue folë.
Lundërtari tue vozitë
e skamnori që lypë bukë,
kangë e lavde s’rrinë pa qitë;
Si shtegtari që ban rrugë.
Si i pasë, si ai që s’ka,
N’pasët ndoj smundje a çdo idhnim,
Fill te i lumi pa ia dá
N’ ujë t’ Shën Nëkollit gjenë shërim.
Qysh se leu n’ kët botë ky fmí,
Kje si hylli që shkelxen,
Kje si drita tanë mirsí
Gjindja u mbushen me gazmend.
Ai kje i pastër si bilur,
I dha trupit të madh shtërngim
E n’e prende e n’e merkurr
gji nuk merr, ban agjinim.
Tue u rritë me shumë urtí,
Shpejt e ngjiten prindja në shkollë;
E nji të madhe mrekullí
Hin e ban Shejti Shën Nëkollë.
Kur prej shkollës po kthente n’ shpí
Hasë nji grue që ish’ tue dekë
E ky djalë plot me dashtëní
tue i bâ kryq prej dekës e hjekë.
Adeodati, djalë dishiri,
Kje grabitë e çue në mergim
E i Shën Nëkolli prej Misiri
Për ajrí e çon në lirim.
Tri kuleta janë dërgue
Ndër tri vajza mbetun shkret,
Prej dritorjet shkon me i çue,
E ato me nderë i qet.
Tre fmí të mbytun prej mizorit,
Shtî n’ nji sheke copë e grimë,
I ktheu në jetë pa kurrfarë zorit
I Shën Nëkolli me ‘i bekim.
Fushë e male, tokë e dét,
Uj e zjarm e diell e hanë,
Sa fuqí mbi dekë e jetë
Ka Shën Nëkolli, diftue e kanë.
Dridhet ferri prej idhnimit,
Kur Shën Nëkolli n’ ball flakron,
Hikë shejtani pre tmerimit
Kur i k’shteni ndihmë kërkon.
Por nji të madhe porosí
O i Shën Nëkollë, nji të madhe nderë
Na fal t’ gjithve si dhantí
Ndore tande t’ jemë përherë.
E n’at ditë që të jetë shenjue
Prej kso jete na me u hjekë,
Ndore tande kjoshim lshue
Ku gjithmonë na kjeme pshtetë.
O i Shën Nëkollë plot me dashtní,
Shpirtënt tonë ti na i kujtò,
Prap po të bâjmë ket porosi:
ti n’at’ jetë të gjith na pshtò!

Bibliografia :

* Mgr Paul Guérin, Les petits bollandistes, 17 volumes, Paris, 1878.

* Tradition in Action, St. Nicholas, December 6, http://www.traditioninaction.org/SOD/j050sdNicholas12-6.htm.

* Santi e Beati, San Nicola di Mira (di Bari) Vescovo, http://www.santiebeati.it/dettaglio/30300.

* Forumi Katolik Rinor, http://www.forumikatolik.net/

5 Dhjetor 2010

Anti-Papa Benedikti XVI dhe Përdorimi i Kontraceptivit

 Anti-Papa Benedikti XVI në një përshëndetje luçiferiane

nga Illiricum Sacrum

Fjalët e anti-papës Benedikti XVI në mbrojtje të kontraceptivit janë reale dhe jo një trillim i medias botërore. Në fund të fundit kjo nuk është surprizë sepse vjen nga një anti-papë dhe nga një heretik publik. 

     Me 23 Nëntor 2010 u prezantua në Vatikan libri i dytë, në formë interviste, midis Benediktit XVI dhe shkrimtarit gjerman Peter Seewald me titullin : "Luce del Mondo. Il Papa, la Chiesa, i segni dei tempi. Una conversazione del Santo Padre Benedetto XVI con Peter Seewald". Intervistat midis tyre janë zhvilluar në gjermanisht në Castel Gandolfo midis datave 26-31 Korrik 2010.

Një pjesë e intervistës ku flitet në lidhje me përdorimin e kontraceptivit është botuar nga vetë L'Osservatore Romano me 21 Nëntor 2010 dhe gjëndet në faqet zyrtare të Vatikanit në lidhjen e mëposhtme : 

http://www.vatican.va/news_services/or/or_quo/cultura/2010/269q12a1.html


Këtu më poshtë po jap tekstin në italisht dhe një perkthim të tijin në shqip :

« La sessualità

« Concentrarsi solo sul profilattico vuol dire banalizzare la sessualità, e questa banalizzazione rappresenta proprio la pericolosa ragione per cui tante e tante persone nella sessualità non vedono più l'espressione del loro amore, ma soltanto una sorta di droga, che si somministrano da sé. Perciò anche la lotta contro la banalizzazione della sessualità è parte del grande sforzo affinché la sessualità venga valutata positivamente e possa esercitare il suo effetto positivo sull'essere umano nella sua totalità.
Vi possono essere singoli casi giustificati, ad esempio quando una prostituta utilizza un profilattico, e questo può essere il primo passo verso una moralizzazione, un primo atto di responsabilità per sviluppare di nuovo la consapevolezza del fatto che non tutto è permesso e che non si può far tutto ciò che si vuole. Tuttavia, questo non è il modo vero e proprio per vincere l'infezione dell'Hiv. È veramente necessaria una umanizzazione della sessualità. » (L'Osservatore Romano, 21 novembre 2010)

« Seksualiteti

« Të fokusuarit vetëm mbi kontraceptivin do të thotë të banalizosh seksualitetin, dhe ky banalizim përfaqëson më të vërtetë arsyen e rrezikshme sipas të cilës shumë e shumë njerëz nuk e shohin më seksualitetin si një shprehje të dashurisë së tyre por vetëm si një lloj droge që ia administrojnë vetvehtes. Prandaj edhe lufta kundër banalizimit të seksualitetit është pjesë e përpjekjeve serioze për të vlerësuar pozitivisht seksualitetin dhe për të bërë që ai të ushtrojë efektin e tij pozitiv mbi të tërë qënien njerzore.

« Në raste të veçanta, mund të justifikohet përdorimi i kontraceptivit, për shembull kur një prostitutë përdor një kontraceptiv, dhe ky mund të jetë hapi i parë drejt një moralizimi, një akt i parë përgjegjësie për të zhvilluar edhe një hërë vetëdijen se jo gjithçka është e lejueshme dhe se nuk mund të bëhët gjithçka që dëshirohet. Megjithatë, përdorimi i kontraceptivit nuk është mënyra e drejtë dhe e duhur për të fituar kundër infeksionit HIV [Sides]. Për t'ia arritur këtij qëllimi është e nevojshme një humanizim i seksualitetit. » (L'Osservatore Romano, 21 Nëntor 2010)

    Si ka mundësi që një Papë të shprehet në një mënyrë kaq imorale dhe skandaloze siç bën Benedikti XVI ? E më të vërtetë, ai dëshmon edhe një herë se ai nuk është Përfaqësuesi i Krishtit Zot në tokë.

Së pari, Benedikti XVI nuk bën asnjë përjashtim midis grupeve të cilave u ndalohet dhe atyre qe u lejohet "seksualiteti", në të tërë kuptimin e fjalës. Me këtë veprim, anti-papa Ratzinger sulmon martesën shenjte katolike e cila është një ndër shtatë Sakramentet e themeluara nga vetë Zoti Ynë Jezu-Krishti.

Doktrina shenjte katolike mëson qartë se jashtë martesës katolike, e cila është e vetmja formë e shenjtë ku një burrë dhe një grua mund të jetojnë së bashku dhe të krijojnë familjen e tyre, seksualiteti as që duhet menduar. Përndryshej, fajtorët e ngarkojnë shpirtin e tyre me mëkat të rëndë.

Në të kundërt, Benedikti XVI shprehet se kontraceptivi dëmton dhe banalizon dashurinë midis njerëzve dhe frenon efektin pozitiv të seksualitetit. Por për cilët njerëz bëhet fjalë, ju lutem? Për burra, gra, fëmijë, të martuar, beqarë ? Heretiku Ratzinger nuk jep asnjë saktësim. Mungesa e këtij saktësimi është një faj i rëndë sepse në mënyrë indirekte ai nxit të gjithë njerëzit pa përjashtim, të martuar apo jo, katolikë apo jo, të ushtrojnë lirisht akte të turpshme imoraliteti. Benedikti XVI mbron seksualitetin pa kufizim moshe, statusi, gjinie, etj. Ky është një krim skandaloz dhe një mëkat i rëndë që nuk mund të vijë kurrë nga një Papë i Kishës Katolike.

Së dyti, Benedikti XVI pranon përdorimin e kontraceptivit në raste të veçanta. Pëdorimi i metodave satanike, si kontraceptivi, të cilat janë kundër ligjeve të Zotit dhe kundër ligjeve të natyrës është në vetvehte një krim dhe mëkat i rëndë.

Së treti, Benedikti XVI  pranon se një prostitute mund të përdorë kontraceptivin legalisht, e për më tepër, këtë veprim ai e quan si një hap pozitiv e moral. Me fjalë të tjera, në mënyrë indirekte, Benedikti XVI pranon se profesioni i prostitutës është i moralshëm dhe i justifikueshëm. Kështu ai sulmon në mënyrë djallëzore virtytin e pastërtisë dhe atë të virgjërisë.

Së katërti, thuhet se sipas versionit origjinal gjermanisht të intervistës, kur heretiku dhe blasfemuesi Benedikti XVI ka përmendur shembullin e një prostitutë që përdor kontraceptivin, ai ka folur për një prostitutë mashkull. Ky pohim, në mënyrë indirekte, e bën heretikun Ratzinger mbrojtës dhe nxitës të homoseksualitetit, i cili është një prej katër mëkateve dhe krimeve tepër të rënda që i thërret Zotit në Qiell për hakmarrje. (Pape Saint Pie X, Catéchisme de la doctrine chrétienne, page 3)

A ka mundesi që një Pape të shprehet në një mënyre kaq imorale dhe të neveritshme ? Jo, nuk ka mundësi që një Papë të fyejë kaq rëndë moralin e shenjtë kristian.

Ja, të nderuar lexues, se si flet një Papë i vërtetë në këto çështje delikate.

Më poshtë do lexoni dy pjesë të shkëputura nga encikliket e Papës Pius XI dhe Papës Pius XII mbi martesën. Kuptohet se as që bëhet fjalë për "lidhje" jashtë martesës.

« Kisha Katolike, e cila është e caktuar nga vetë Zoti për të mësuar dhe mbrojtur integritetin e zakoneve, të moralit dhe të ndershmërisë, vigjilente në mes të këtyre shkatërrimeve morale, ngre zërin me force, nëpërmjet personit tonë, në shenjë të misionit të saj hyjnor, dhe dekreton edhe një herë se :

« Çdo konsumim i martesës, cilido qoftë ai, në të cilin akti martesor, nga djallëzia e njerëzve [nga kontraceptivët,etj], pengohet në fuqinë e tij natyrale për të dhënë jetë [fëmijë], është një fyerje e Ligjeve të Zotit dhe ligjeve të natyrës; Ata që kanë bërë një gjë të tillë janë fajtor me mëkat të rëndë. » (Papa Pius XI, Casti Connubii, 1930)

« Parardhësi ynë, Pius XI, në enciklikun e tij "Casti Connubii", të 31 Dhjetorit 1930, shpalli edhe një herë solemnisht ligjin themelor të aktit dhe të mardhënjeve bashkëshortore, sipas të cilit çdo atentat i të martuarve kundër aktit bashkëshortor ose kundër zhvillimit të pasojave të tij natyrale, atentat i cili ka për qëllim të bllokojë energjinë e tij natyrale dhe të pengojë lindjen e një krijese të re, është një veprim imoral dhe se asnjë lloj justifikimi nuk mund t'a kthejë një veprim krejtësisht imoral në një akt moral dhe të ligjshëm.

« Ky vendim është në fuqi të plotë sot si dje dhe do të jetë kështu në të ardhmen dhe përgjithmonë, sepse ai nuk është thjesht një këshillë e të drejtës njerëzore, por shprehja e një ligji natyral dhe hyjnor. » (Papa Pius XII, Discours aux Sages-Femmes, 29 octobre 1951)


 Bibliografi :

*Pape Saint Pie X, Catéchisme de la doctrine chrétienne, Paris, 1912.

* Pape Pie XI, Casti Connubii, 31 décembre 1930, http://www.catholique-sedevacantiste.com

* Pape Pie XII, Discours aux Sages-Femmes, 29 octobre 1951, http://www.catholique-sedevacantiste.com

* Zenit, Second livre-entretien de Benoît XVI avec Peter Seewald, 16 novembre 2010, http://www.zenit.org/article-26096?l=french.

* L'Osservatore Romano, Il Papa, la Chiesa e i segni dei tempi, 21 novembre 2010,  http://www.vatican.va/news_services/or/or_quo/cultura/2010/269q12a1.html

* Sédévacantiste, pour rester catholique, Maledictus XVI, 26 novembre 2010, http://www.catholique-sedevacantiste.com/


28 Nëntor 2010

E vërteta mbi Doktorin e madh ilir të Kishës Katolike : Shën Jeronimi nga Stridoni

Përmbledhje e shkurtër në formë Përgjigjeje kundër artikullit të z. Gàzullit : "Shën Jeronimi prej Ilirie"

nga Illiricum  Sacrum

http://nenaekeshillittemire.blogspot.com/

"Shën Jeronimi ka qenë një diell në këtë botë, sepse ai i ka vënë poshtë heretikët, ka konvertuar mondanët, dhe i ka hapur të përsosurve horizonte të reja. Shën Jeronimi ka qenë nje engjëll në shkretëtire për nga pastërtia morale, për nga mundimet shpirtërore dhe trupore, dhe për nga shpirti i uratës. Ai ka qenë një mrekulli në Kishën katolike, për nga librat që ka shkruar, për nga frymëzimet hyjnore që na ka dhënë, dhe nga virtytet për të cilat ai ka qenë një shembull imitimi." (Mgr Guérin, Les petits bollandistes)

*   *   *   *

Në lutjet e Meshës, me 30 shtator, Kisha Katolike e quan shën Jeronimin "Doctorem maximum", Doktor të pakrahasueshëm dhe tepër të madh, për t'a veçuar shën Jeronimin nga doktorët e tjerë që kanë mbrojtur ose pasuruar Kishën katolike me shkrimet e tyre.

Në këtë replikë të shkurtër nuk do ndalem të përshkruaj me hollësi të gjithë jetën apo të gjitha veprat e këtij shenjti të madh ilir, por dëshiroj të theksoj dhe korrigjoj disa gabime që vërehen në artikullin e z. Gàzulli të afishuar në faqen e sitit "Zemra shqiptare".

E bëj këtë gjë vetëm për hir të së vërtetës, dhe pa asnjë keqdashje kundër autorit të këtij shkrimi.

Citimi 1 : "Shën Jeronimi, bashkë me Shën Agostinin, konsiderohen si baballarët e Kishës Përendimore, apo Romane, fill mbas ndamjes së Kishës së Krishtenë në dy: ate të Lindjes (Bizantit), apo ortodokse, dhe ate të Përendimit, Romane, në kohën kur sundonte perandori Teodozio." (z. Gàzulli)

Përgjigje 1  : Së pari nuk është e vërtetë se Kisha Katolike ka qenë apo është e ndarë në dy pjesë. Po t'a pranonim këtë thënje, atëherë do të binim në herezi, në mëkat të rëndë kundër Fesë. Ashtu siç është shkruar në Simbolin e famshëm të Fesë nga etërit e Konçilit të parë Ekumenik të Nicesë në vitin 325 A.D. , Kisha katolike është Një, Shenjte, Katolike dhe Apostolike. Ky Simbol i Fesë (lutja "Besojmë") recitohet çdo ditë gjatë Meshës shenjte dhe do të recitohet nga besimtarët katolike deri në fundin e botës. (Berthier, Abrégé de théologie.., faqe 36)

Kishat katolike lokale të Lindjes (që praktikojnë ritin bizantin) së bashku me kishat lokale të Perëndimit dhe me Nënën e të gjitha kishave katolike lokale, Kishën e Romës (që praktion ritin latin), kanë qenë dhe do të jenë gjithmonë Një e të pandara, pjesë e Një Kishe universale, që është Kisha katolike apo Kisha që themeloi Zoti ynë Jezu-Krishti.

Kishat katolike të Lindjes nuk janë të njëjta me Kishat shizmatike, të cilat e quajnë vehten "orthodoxe", por që në të vërtetë ato janë ndarë vehtë nga Kisha katolike, Kisha e Jezu-Krishtit. Kjo ndarje ka filluar shumë kohë pas shën Jeronimit, në kohën e Patriarkut të Konstantinopojës, Photius, rreth vitit 861 A.D.

Në qoftë se do ta flasim për ndarje në kohën e shën Jeronimit, atëherë bëhet fjalë për ndarjen e Perandorisë Romake, në atë të Lindjes dhe në atë të Perëndimit. Ky proçes u fillua së pari nga Diokletiani. Perandori i Lindjes, Theodosi, e rivendosi unitetin por pas vdekjes së tij, ndarja e Perandorisë u bë e pakthyeshme. (Cayré, Patrologie et histoire de la théologie, volume I, page 348)

Koncepti heretik i ndarjes së Kishës Katolike përdoret publikisht sot nga Kisha e Konçilit të II të Vatikanit në përpjekjet e saja djallëzore për të bashkuar të gjithë njerëzimin në një kishe judeo-masonike që ka si mision të vetëm mallkimin e shpirtërave. Kisha e Konçilit të II të Vatikanit, ose kisha e Gjonit XXIII, e Gjon-Palit II dhe e Benediktit te XVI, nuk është Kisha Katolike. Për më tepër në lidhje me kishën konçiliare ose kishën e Konçilit të II të Vatikanit shpresoj të shkruaj një herë tjetër.

Citimi 2 : "Përcaktimi i shejtit me prejardhje ilire si njeni prej dy baballarëve të Kishës Përendimore, apo katoloçizmit, nuk asht një konkluzion personal, por njëzashëm i përcaktuem si i tillë nga të gjithë historianët e katoliçizmit; ma i fundit vetë Papa Benedikti XVI në fjalën e tij gjatë Pritjes së Përgjithëshme të datë 14 Nandor 2007." (z. Gàzulli)

Përgjigje 2 : Së pari, Etërit e Kishës Katolike nuk janë emëruar nga historianët e katoliçizmit, të cilët nuk e kanë autoritetin t'a bëjnë një gjë të tillë.

Eshtë Kisha Katolike, ose Papa me ipeshkëvinjtë në të gjithë botën, me autoritetin që kanë marrë nga vetë Krishti Zot, ajo që e ka përcaktuar këtë emërim dhe dinjitet.

Së dyti, nuk janë dy por janë katër Etërit e Kishës Perëndimore : Shën Ambrozi, shën Jeronimi, shën Agustini dhe Papa shën Gregori i Madh.

Së treti, z. Gàzulli mbështetet në dëshminë e një heretiku publik, një anti-Pape,  P. Ratzinger, i cili e quan sot vehten Benedikti XVI. Kjo dëshmi nuk është e denjë për një shenjt të madh si shën Jeronimi.

Sa për kujtesë, P. Ratzinger ka qenë i dyshuar për herezi nga Zyra e Shenjtë (Sancto Officio) që në kohën e Papës Pius XII :

http://www.traditioninaction.org/ProgressivistDoc/Images/A_001_Condemnations01.jpg

Janë të panumërta dëshmitë që provojnë se P. Ratzinger ka rënë në herezi publikisht para dhe pas emërimit të tij si Benedikti XVI, dhe, me sa jam në dijeni, ai vazhdon edhe sot në rrugën e herezisë. 

Sipas doktrinës dhe dogmave të pandryshueshme të Kishës katolike, Papa, Përfaqesuesi i Zotit në tokë, nuk mund të bjerë në herezi, përndryshej ai nuk do të ishte më papë.

Sipas ligjeve të Kishës Katolike, e veçanërisht sipas ligjit 188 §4 të të Drejtës Kanonike (1917), çdo klerik, që mohon Fenë katolike publikisht, humbet postin e tij automatikisht dhe ky post mbetet vakant ipso-facto, pra nga vetë veprimi i klerikut, pa asnjë lloj deklarimi apo formaliteti tjetër nga Kisha katolike. (Cance, Commentaire du Code de Droit Canonique, tome I, page 186)

"Në qoftë se ndokush mbështet vetëm një herezi, atëherë ai nuk është katolik." (Papa Leoni XIII, Satis Cognitum, Shën Agustini, De Haeresibus, n. 88)

Për konçiliarët, apo mbrojtësit e Konçilit të II të Vatikanit dhe të Kishës konçiliare anti-katolike që ky konçil prodhoi gjatë viteve 1962-1965, termat dogme, mëkat, herezi, etj.,  i përkasin periudhës së Inkuizicionit dhe asaj të Mesjetës. Për rrjedhojë, këto terma, sipas tyre, nuk duhen përdorur më dhe përdoruesit e tyre emërohen si inkuizitorë, si fanatikë, si të çmendur, etj.

Konçiliarët, në verbësinë dhe mendjemadhësinë e tyre, nuk shohin se ata e kanë humbur ose janë duke e humbur krejtësisht Fenë shenjte katolike, pa të cilën nuk mund të shpëtojnë shpirtin. Përkundrazi, ata përkrahin me mish e shpirt ideologjinë e mallkuar rabinike, ideologjinë moderniste të Konçilit të II të Vatikanit, origjina e së cilës lidhet me armiqtë e katoliçizmit dhe të të gjithë njerëzimit : çifutët, të cilët, që prej 2000 vjetësh, nuk pushojnë së injektuari në damarët e Kishës Katolike helmin e tyre të korrupsionit, të pabesisë dhe të djallëzisë hebraike. Ata e kanë thënë vetë këtë gjë :

« Ne kemi përhapur shpirtin e revoltës dhe një liberalizëm të rremë midis kombeve joçifute në mënyrë që t'i largojmë ata nga feja e tyre dhe biles të bëjmë që ata të kenë turp të praktikojnë rregullat e Besimit dhe t'i binden Urdhërimeve të Kishës së tyre. Ne kemi bërë që shumë prej joçifutëve të mburren me ateizmin e tyre, dhe, për më tepër, të krenohen me prejardhjen e tyre nga majmuni ! Ne i kemi dhënë atyre teori të reja, praktikisht të parealizueshme, siç janë Komunizmi, Anarkizmi dhe Socializmi, teori të cilat i shërbejnë sot qëllimeve tona...

« Joçifutët idiotë i kanë pranuar ato me entuziazmin më të madh, pa e kuptuar se këto teori janë tonat, dhe se ato janë instrumenti ynë më i fuqishëm kundër tyre...

« Dhe joçifutët, ne idiotësinë e tyre, kanë dëshmuar se janë më bagëti sesa e mendonim. Nga ata pritej më shumë inteligjencë dhe sens praktik, por ata nuk vlejnë më shumë se një tufë dhenësh. T'i lemë të kullosin në fushat tona derisa të shëndoshen aq sa të jenë gati pastaj për t'i sakrifikuar Mbretit tonë të ardhshëm të botës [Anti-Krishtit]..."» (Catholic Gazette, Shkurt 1936)

Citimi 3 : "Gjatë gjithë jetës Ai asht grindë me të padijtut e me dijetarë, me shejtën e me mëkatarë; ka qenë një ndër figurat ma të adhurueme të kohës së tij, ashtu edhe një ndër ma të urryemit. Pavarësisht karakterit të tij të rrëmbyeshëm, mbetët gurthemel i kulturës së kohë së tij dhe Kisha e nderon si një nga themelusit e saj të vërtetë." (z. Gàzulli)

Përgjigje 3 : Në artikullin e z. Gàzulli, shën Jeronimi paraqitet gati si një revolucionar, si një rebel, si zemerak, si grindavec, etj. Kjo është histori e gënjeshtër. Gjithashtu përdoret në mënyrë blasfemuese shprehja "figurat më të adhuruara të kohës".  Adhurimi i drejtohet ekskluzivisht vetëm Zotit dhe asnjëlloj qënjeje tjetër njërzore apo ëngjëllore.

Sipas përmbledhjes të njohur botërisht të jetës së shenjtërve, "Bollandistët" e Imzot Guérin, shën Jeronimi konsultohej nga Papa, nga priftërinjtë, nga populli, i cili nuk i hiqte sytë nga ai, duke e konsideruar atë si njeriun më të madh të shekullit. Me një fjalë, me devotshmërinë e tij, me dijen, me ndershmërinë dhe mirësjelljen e tij, shën Jeronimi kishte fituar zemrat e të gjthëve. (Mgr Guérin, Les petits bollandistes, tome XI, page 564).

Imzot Guérin ka autoritet të madh në këtë përmbledhje të jetëve të shenjtërve, sepse ai ishte pjestar i Familjes papnore dhe kujdestari i veçantë i Papës Pius IX. Po ky papë e ka nderuar librin e tij me një letër lavdërimi.

Eshtë e vërtetë se shën Jeronimi konsiderohet nganjëherë edhe i vrullshëm dhe gjaknxehtë, por ai zakonisht sillej kështu me heretikët dhe armiqtë e Fesë katolike, sjelje kjo që është më se e justifikueshme.

E gabueshme duket edhe shprehja në shkrimin e z. Gàzulli kur shën Jeronimi konsiderohet si një nga themeluesit e vërtetë të Kishës katolike. Do të ishte e drejtë t'a quanim shën Jeronimin si mbrojtësin dhe luftëtarin e zjarrtë të Kishës katolike kundër armiqve të saj por jo si themeluesin e saj.

Citimi 4 : "Në rininë e parë Ai u josh deri në tepri mbas jetës mondane, si e pohon edhe vetë në një letër (Epistolari, 22,7), por shumë shpejt e pushtoi dëshira dhe interesi për besimin e krishten. Pagëzohet në moshë të pjekun, 19-vjeçar, në vitin 366, dhe menjëherë u orientue për nga jeta e përvujtë..." (z. Gàzulli)

Përgjigje 4 : Mgr Guérin shkruan se shën Jeronimi ka lindur ne qytetin e Stridonit, në kufinjtë e Dalmacisë dhe të Panonisë (Hungarisë). Rreth moshës 12 vjeçare, shën Jeronimi u dërgua nga i ati, Euzebi, në Romë, për të ndjekur kurse gramatike dhe retorike pranë mësuesve të njohur të kohës Donati dhe Viktorini. Megjithse nuk ishte akoma i pagëzuar, i larguar nga familja, ai bënte një jetë katolike ashtu siç ia kishte mësuar familja. Shën Jeronimi vizitonte shpesh katakombet dhe varret e martirëve të Fesë, dhe mbushej me zell të devotshëm për ata që kishin derdhur gjakun për Fenë shenjte katolike. Para se të largohej nga Roma, shën Jeronimi u pagëzua rreth vitit 365 nga vetë Papa Liber. Më vonë, ai filloi t'i jepte më shumë liri pasioneve të tija rinore, i ndikuar edhe nga ambienti mondan i Romës. Pra ai ka qenë i pagëzuar dhe ka ushtruar jetën e krishterë përpara çthurjes morale, në qoftë se mund t'a quajmë kështu pasionin e moshës rinore të shën Jeronimit. Pagëzimi i tij i vonshëm nuk ndodhi si pasojë e zbulimit me vonesë  të besimit të krishterë, ashtu siç del nga leximi i artikullit të z. Gàzulli, por ashtu ishte zakoni në ato kohra. Edhe doktori tjetër i Kishes katolike bizantine, teologu shën Gregori Nazianze, bashkohës i shën Jeronimit, u pagëzua rreth moshës 29 vjeçare, sipas zakonit të kohës, megjithse prindërit e tij ishin shumë të devotshëm dhe e edukuan devotshmërisht shën Gregorin që në fëmijëri. (Cayré, Patrologie et histoire de la théologie, volume I, page 473)

Më tej, Mgr Guérin përshkruan një linjë ngjarjesh të jetës së shën Jeronimit pak a shumë të ndryshme prej asaj që lexojmë në pjesën më të madhe në artikullin e z. Gàzulli, ndonse dy linjat kanë gjithashtu edhe ngjarje të përbashkëta.

Problemi tjetër i artikullit të z. Gàzulli është se ai bazohet në një bibliografi tërësisht pas konçiliare, pra në publikime pas Konçilit të II të Vatikanit (1962-1965). Për më tepër, në këtë bibliografi nuk të has syri në asnjë emër Pape, ipeshkvi apo teologu të aprovuar të Kishës Katolike për t'i dhënë vërtetësinë e duhur dokumentare jetës dhe veprës së Shën Jeronimit. Për më tepër, pothuajse të gjitha botimet fetare, të ashtuquajtura katolike, të publikuara nga Kisha konçiliare mbas viteve 60-të, mbështeten në ideologjinë anti-katolike e moderniste të Konçilit të sipërpërmendur; si rrjedhojë, këto botime nuk kanë asnjë garanci vërtetësie. Për shembull, z. Gàzulli jep një citim të z. Arnaldo Fortinit duke e konsideruar atë si një teolog të shquar, por në të vërtetë, z. Fortini ka qenë vetëm historian, shkrimtar dhe avokat italian.

Ja tashti si shprehen vetë tradhëtarët çifutë për sukseset e arritura në fallsifikimin e historisë :

"Ne kemi nxirë Kishën Katolike me shpifjet më poshtëruese; ne kemi fallsifikuar historinë e saj dhe biles kemi njollosur veprimtaritë e saja më madhështore. Ne ia kemi vënë fajin Kishës Katolike për të këqijat e bëra nga armiqtë e saj. Në këtë mënyre, këta të fundit i qëndrojnë më afër anës tonë..." (Catholic Gazette, february 1936)

Duke kaluar tek jeta e shën Jeronimit po ndalem në pikat kryesore të veprimtarisë dhe krijimtarisë së tij ashtu siç shkruhen në përmbledhjen e Imzot Guérin dhe në librin e profesorit të teologjise A. Cayré, "Patrologie et histoire de la théologie".

Mbas qëndrimit të parë në Romë, mbasi kishte mësuar gjithçka që mund të mësonte nga njerëzit e mëdhenj të kryeqytetit të botës, shën Jeronimi vendosi të udhëtonte në vende të tjera për të vizituar bibliotekat e ndryshme të botës dhe njerëzit e ditur atje.

Në fillim u nis për në Gaule (France) së bashku me Bonose, një shok fëmijërie. Vetëm në qytetin e Trevës, ai mori vendimin t'i shërbente Zotit më të gjitha forcat, dhe u tërhoq në një manastir të sapo ndërtuar në Aquilée. Por edhe këtu, nga fama e tij, vizitorët nuk e linin të qetë. Ai qëndroi në Aquilée rreth 6-7 vjet (368-374 A.D.). Rreth vitit 374 A.D. niset për në Lindje; kalon në Greqi, në Thrace (Bullgaria e sotme), në Azinë e vogël dhe më pas tërhiqet në lindje të Antiokisë, në shkretëtirën e Chalcis, me dëshirën për një jetë më perfekte.  Në këtë kohë, shën Jeronimi mëson komplet greqishten dhe hebraishten, ndonse me shumë mundim sidomos këtë të fundit. Rreth vitit 378 A.D., shën Jeronimi pranon të shugurohet meshtar nga duart e Paulinit por nuk u lidh me ndonjë kongregacion fetar të veçanté.

Në vitin 379 A.D., ai shkon në Konstantinopul dhe asiston gjatë dy viteve në sermonet e teologut të famshëm shën Gregor Nazianze. Në këtë kohë, shën Jeronimi bëri edhe përkthimet e para.

Në vitet 382-385 A.D., për të mirén e Kishës, ai kthehet në Romë për afro 3 vjet. Gjatë qëndrimit të tij atje, Papa Damasi i kërkoi shën Jeronimit të shkruante një text zyrtar dhe të vetëm të Biblës për t'i dhënë fund teksteve të shumta biblike që gjëndeshin në qarkullim në atë kohë.

Citimi 5 : "Meditimi i thellë, vetmia e asaj treve shkretinore, kontakti pothuej fiziologjik me Fjalën e Zotit, banë që të rritej ma tej ndjeshmënia e tij kristiane." (z. Gàzulli)

Përgjigje 5 : Një shëmbull që vërteton bibliografinë moderniste anti-katolike të z. Gàzulli është edhe shprehja "ndjeshmëria kristiane".

Në katekizmin mbi modernizmin, të At Lemius (1908), libër i cili është një analizë dhe një koment i letrës enciklike "Pascendi" të Papës shën Pius X, lexojmë se filizofia bazë e modernistëve që kanë inflitruar dhe në mënyrë të fshehur po dëmtojnë jashtëzakonisht Kishën Katolike është agnosticizmi. Sipas këtij sistemi, arsyeja njerzore kufizohet e tëra brënda fushës së fenomeneve, pra në gjërat që duken dhe në mënyrën se si ata duken.

Nga Agnosticizmi, modernistët kalojnë në një tjetër teori filozofike të gabuar që quhet Imanentizëm apo Imanenca fetare (Përhershmëria fetare). Sipas Imanences fetare, çdo akt besimi e ka fillesën në një ndjenjë të brëndshme apo në një inspiracion personal të njeriut, të lindur nga nevoja për gjërat hyjnore. Sipas modernistëve, kjo ndjenjë e brendshme, e cila përjetohet vetëm në rrethana të veçanta e të favorshme, nuk gjëndet në ndërgjegje, por në nën-ndërgjegje (subconscience), një term ky i filozofisë moderne, duke qëndruar aty e fshehur dhe e pazbuluar. Për modernistët, feja dhe fillimi i besimit është kjo ndjenjë e veçantë fetare. Por kjo çmenduri dhe perversitet mendor nuk mbaron këtu. Modernistet pohojnë se në këtë ndjenjë të veçantë gjëndet edhe revelacioni hyjnor.

Kështu kësaj ndërgjegjeje fetare gjithçka duhet t'i nënshtrohet, edhe autoriteti i Kishës, dogmat, ligjet dhe liturgjia e saj. Bazuar te ky konceptim heretik i fesë dhe i Revelacionit hyjnor, modernistët shprehen se të gjitha besimet pa përjashtim, përfshi këtu edhe katoliçizmin, vijnë nga ndërgjegja fetare e njeriut.

Prandaj edhe për Kishën moderniste të Konçilit të II të Vatikanit të gjitha besimet fetare janë të vërteta, katoliçizmi, islami, protestanizmi, orthodoksizmi, budizmi, etj., sepse të gjitha këto janë një shprehje e ndjenjës fetare të individit. Po t'i pyesësh, modernistët në pamje të jashtme ndoshta nuk e pranojnë këtë ideologji që përmenda më sipër, por fshehurazi ata vazhdojnë me dinakëri dhe hipokrizi planin e tyre shkatërrimtar të katoliçizmit. Kështu ata imitojnë përsosmërisht mësuesit e tyre, hebrenjtë, të cilëve edhe i shërbejnë, disa me dije e disa me injorancë.

Papa Shën Pius X e përkufizon modernizmin si rruga që çon drejt ateizmit dhe si sinteza (përmbledhja) e të gjitha herezive. Papa shton gjithashtu se për te zhdukur çdo besim, Protestantizmi ishte hapi i parë në këtë drejtim; Modernizmi është hapi i dytë dhe Ateizmi do të jetë hapi i tretë. (Father J.B. Lemius O.M.I., Catechism on Modernism, London, 1908)

Shenjtëria e shën Jeronimit bëri që shumë keqdashës ta sulmonin atë në jetën dhe në shkrimet e tija. Gjatë kohës kur Papa Damas ishte akoma gjallë, shën Jeronimi u akuzua padrejtësisht për lidhje të pandershme morale. Këto sulme u rënduan veçanërisht pas zgjedhjes së Papës Sirice në 384 A.D. Kjo u bë shkas që shën Jeronimi të kthehej në Palestinë në 385 A.D. Gjatë qëndrimit 35 vjeçar në Palestinë, shën Jeronimi pati një prodhimtari të jashtëzakonshme letrare. Rreth vitit 390 A.D., ai filloi përkthimin e pavdekshëm të Biblës, duke e mbaruar atë në vitin 405 A.D. Në të njëjtën kohë ai shkroi edhe shumë komente mbi librat shenjtë të Beslidhjes së Re dhe të Beslidhjes së Vjetër. Papa Klementi VIII ka thënë se shën Jeronimi ka qenë ndihmuar dhe frymëzuar nga Zoti në përkthimin e Biblës.

Gjatë viteve 393-404 A.D., jeta e shenjit dhe e doktorit të madh do të përmballohej me "problemin origjenist". Shën Jeronimi kishte përkrahur dikur me entuziazëm shkrimet e Origjenit, por me shkëputjen e këtij të fundit nga doktina e pastër katolike, shën Jeronimi u bë kundërshtar i Origjenit. Ky incident u bë shkak edhe për prishjen e miqësisë së dikurshme midis tyre. Midis shën Jeronimit dhe Rufinit pati shkëmbime të nxehta replikash, ku shën Jeronimi luftoi me besnikëri për mbrojtjen e pastërtisë së Fesë shenjte katolike duke treguar në pah karakterin e një polemisti të shkëlqyer.

Gjatë qëndrimit të tij të dytë në Antioki, në 378 A.D.,  shën Jeronimi demaskon luçiferianët shizmatikë.

Në 383 A.D., ai shkruan kundër Helvidius, në mbrojtje të virgjërisë së Nënës së Zotit dhe duke lartësuar statusin e virgjërisë mbi atë të martesës.

Pak më vonë, në 393 A.D., shën Jeronimi shkruan përsëri në mbrojtje të virgjërisë kundër murgut Jovinien, ndërsa në 404 A.D., ai shkruan kundër prifit francez Vigilence në mbrojtje të kultit të shenjtërve.

Citimi 6 : "Akuzon Vatikanin se ishte mbushë me njerëz hipokritë e dinakë, sidomos qysh kur Teodozio kishte shpallë krishtnimin fe Shtetnore, tue penalizue kështu kultet tjera. Vëreni: Ai ishte kundër përjashtimit të kulteve të tjera në jetën shoqnore! E kjo 1600 vjet ma parë!" (z. Gàzulli)

Përgjigje 6 : Eshtë gënjeshtër dhe herezi të shkruhet se shën Jeronimi ka përkrahur kultet apo besimet e tjera të rreme. Kështu ndodh kur merren si bazë dokumentacioni botime moderniste anti-katolike.

Shën Jeronimi ka qenë gjithmonë një kampion i Fesë Katolike dhe armik i atyre që sulmonin këtë Fe të shenjtë hyjnore. Pak kohë para vdekjes, shën Jeronimi shkruante se ai nuk i kishte kursyer kurrë heretikët dhe se ai konsideronte çdo armik të Kishës Katolike si armikun e tij personal.

Në letrën e drejtuar Papës Damas  në 376 A.D., ai shkruan se kushdo që është jashtë Arkës së Noesë (Kishës katolike) do të mbytet në ujrat e përmbytjes (do të mallkohet). Në Kishën Katolike, shën Jeronimi përfshin të gjithë ata të pagëzuar që besojnë dhe ushtrojnë fenë dhe doktrinën e Krishtit Zot, që marrin të njëjtat sakramente dhe që i binden meshtarëve legjitimë të Kishës Katolike. (Cayré, Histoire de la patrologie et de la théologie, tome I, page 668)

Në një letër tjetër drejtuar Papës Damas, shën Jeronimi shkruan se Kisha Katolike është e ndërtuar mbi shkëmbin e shën Pjetrit dhe se kushdo që ha qëngjin jashtë kësaj shtëpie, ai nuk është katolik. (Barbier, Trésor de Cornélius à Lapide, tome I, page 688).

Citmi 7 : "E i atillë mbeti deri në fund, i ashpër e zemrak, tue vazhdue polemikat doktrinale me vrullin e përhershëm, që ishte natyrë e tij, deri edhe me Shën Agostinin, që përkundrazi i përgjigjej me shumë dashuni." (z. Gàzulli)

Përgjigje 7 : Ashtu siç shkrova më lart, shën Jeronimi ka qenë i rreptë dhe i pakursyer vetëm me armiqtë e Fesë shenjte Katolike, sjellje të cilën çdo katolik i vërtetë duhet t'a marrë si model imitimi.

Përsa i përket mardhënjeve me shën Agustinin, shën Jeronimi ka qenë gjithmonë i sjellshëm dhe i dashur me ipeshkvin e Hippos. Ndryshimet në opinionet teologjike  midis këtyre dy etërve të mëdhenj të Kishës Katolike janë shfrytëzuar nga mendje dashakeqe si protekst për të futur përçarje në gjirin e Kishës Katolike.

Korrespondenca midis të dyve numëron 18 letra, 9 nga secili.

Ja disa shembuj të diferencave në opinione midis këtyre dy kollosëve të Fesë.

Në vitin 394 A.D., shën Agustini i dërgon një letër shën Jeronimit (Ep. 56) ku e këshillon që të përdorë përkthimet e studiusëve biblikë të Lindjes dhe jo një përkthim tëBibles, sepse një rishikim i versionit biblik të Septantes do të ishte i mjaftueshëm.

Në një letër tjetër, shën Agustini kritikon një interpretim të shën Jeronimit lidhur me debatin midis shën Pjetrit dhe shën Palit në Antioki. (In Ep. ad Galatas)

Gjithashtu rreth vitit 416 A.D., shën Jeronimi i dërgon një letër shën Agustinit për ta ftuar të luftonin së bashku kundër herezisë së re pelagjiane. (Cayré, Patrologie et histoire de la théologie, tome I, page 657-658)

Në përmbledhjen e Mgr Guérin shkruhet se shën Agustini, duke qënë më i ri në moshë se shën Jeronimi, e konsideronte këtë të fundit si atin e tij shpirtëror dhe si një doktor të përkryer të cilit i kërkonte shpesh këshilla dhe biles i dërgonte shpesh shkrime të tija teologjike për korrigjim. (Mgr Guérin, Les petits bollandistes, tome 11, page 573)

Citimi 8 : "Një vlerë jashtë mase të madhe patën e kanë ende komentarët e tij, të cilët, simbas tij, duhet të paraqesin opinione të ndryshme, «në mënyrë që lexuesi, si të ketë lexue shpjegime të ndryshme e mbasi të ketë njohë pikëpamje të ndryshme, të gjykojë vetë cili asht ma i besueshmi dhe, si një ekspert i kembimit të valutave, te refuzojë monedhën fallso”. (Kundër Rufinum 1,16)." (z. Gàzulli)

Përgjigje 8 : Mendoj se citimi i mësipërm ka nevojë për shpjegim përndryshej ai mund të interpretohet në mënyre heretike dhe anti-katolike.

Për sa sa kohë që Kisha Katolike nuk ka mësuar apo nuk ka vendosur për një çështje të caktuar të fesë, moralit, liturgjisë, disiplinës apo të mirës së përgjithshme të Kishës, besimtarët katolikë mund të shprehin mendimet dhe opinionet e  tyre. Por kur Kisha Katolike (Papa dhe ipeshkëvinjtë) mësojnë dhe vendosin diçka në lidhje me fenë, moralin, etj., atëherë çdo opinion merr fund dhe besimtari katolik duhet t'i bindet zërit të Kishës.

Vetë Zoti ynë Jezu-Krishti i ka dhënë Papës, e nëpërmjet tij Kishës Katolike, fuqinë supreme dhe autoritetin e plotë për të drejtuar, gjykuar dhe udhëhequr besimtarët në mënyrë të pagabueshme, kështu që besimtarët të dinë me siguri se ku është e vërteta dhe të mos vrapojnë pas çdo lloj doktrine të rremë.

Në dokumentet e Konçilit të Vatikanit (1870) shkruhet se Papa është gjyqtari suprem i besimtarëve. Ai nuk është gjyqtar thjesht sa për emër, dhe Zoti ia ka dhënë atij fuqinë e plotë gjykuese në mënyrë që Papa ta përdorë atë për lavdinë e Krishtit Zot dhe për të mirën e Kishes Katolike.

"Shihet tashti se në çfarë gabimi janë ato shpirtra, të cilat duke abuzuar me arsyen e tyre dhe duke i marrë fjalët e Zotit sikur të ishin mendime njerëzore, guxojne t'i interpretojnë këto fjalë sipas mendimit personal; Vetë Zoti ka vendosur një autoritet të gjallë [Papën] për të treguar dhe mësuar kuptimin e vërtetë të mesazheve hyjnore, dhe me anën e gjykimit të tij të pagabueshëm t'i japë fund çdo lloj diskutimi...". (Papa Pius IX, letër enciklike, 9 Nëntor 1948, Oeuvres de Mgr de Ségur, vol 3, pages 190-192)

Shën Jeronimi shkruante se vetëm Kisha Katolike jep kuptimin e vërtetë të Shkrimeve Shenjta (Biblës) dhe ai që refuzon t'i bindet Kishës është një heretik, që do të thotë, për shën Jeronimin, një armik. (Cayré, Patrologie et histoire de la théologie, tome I, page 668)

Citimi 9 : "U transferue përfundimisht në Betlem pikërsiht pse donte të njihte me rrajë ebraishten, që të përkthente Shkrimet e Shejta drejtpërdrejt nga origjinali." (z. Gàzulli)

Përgjigje 9 : Përkthimi i Biblës nuk ka qenë fillimisht një iniciativë personale e shën Jeronimit por një kërkesë nga Papa.

Qëllimi kryesor i ikjes së shën Jeronimit nga Roma dhe vendosja përfundimtare në Béthlehem ka qenë arritja e përsosmërisë së krishterë, arritja e shenjtërisë.

Sa më shumë që i krishteri i afrohet Zotit, aq më shenjt bëhet ai. Për shën Jeronimin afërsia shpirtërore ishte e pamjaftueshme pa afërsinë fizike, të cilën ai e gjeti, në një farë mënyre, pranë vendit ku dikur kishte lindur Shëlbyesi i njerëzimit, Zoti ynë Jezu-Krishti.

Si konkluzion, është e rëndësishme të thuhet se shën Jeronimi para të gjithash ka qenë një shenjt, që është edhe qëllimi i vetëm për të cilin njerëzit janë në këtë tokë; ai është një prej doktorëve më të ndritur të Kishës Katolike dhe një prej 4 Etërve të Kishës latine. Në sajë të shpirtit të tij luftarak, karakteristikë e rracës tonë illire, shenjtërisë dhe diturisë së tij të jashtëzakonshme, shën Jeronimi ishte një mburoje dhe një bir besnik i Kishës shenjte Katolike dhe Fesë së krishterë kundër armiqve të saj. Duke mos mohuar kurrë origjinën e tij illire, shën Jeronimi vuri Zotin dhe Kishën katolike në vend të parë, para kombit, para familjes, para miqësisë, para çdo gjëje tjetër. Dhe Zoti ia shpërbleu këtë përkushtim duke e bërë atë një prej shenjtërve më të mëdhenj të Kishës Katolike. Ja pra edhe modeli i imitimit për të gjithë shqiptarët.

Bibliografi :

Mgr Paul Guérin, Les petits bollandistes, 17 volumes, Paris, 1878.

F. Cayré, A.A., Patrologie et histoire de la théologie, 3 volumes, Tournai, Belgique, 1953.

Abbé J. Berthier, M.S., Abrégé de théologie dogmatique et morale, Lyon, 1928.

Adrien Cance, P.S.S., Le Code de droit canonique, 3 volumes, Paris, 1952.

S.S. Pape Saint Pie X, Catéchisme de la doctrine chrétienne, Paris, 1912.

S.S. Pape Léon XIII, Satis Cognitum, Rome, 29 juin 1896.

The Catholic Gazette, The Jewish Peril And The Catholic Church, London, February 1936.

J.B. Lemius O.M.I., Catechism On Modernism, London, 1908.

Abbé Barbier, Les trésors de Cornelius à Lapide, 4 volumes, Paris, 1896.

Mgr de Ségur, Oeuvres de Mgr de Ségur, 16 volumes, Paris, 1894.

Blog Hodie Mecum, Saint Jérôme, http://hodiemecum.hautetfort.com/about.html, novembre 2010.

Rreziku çifut dhe Kisha Katolike

Artikull i marrë nga gazeta londineze "Catholic Gazette", shkurt 1936

Përkthyer nga Illiricum Sacrum

 Editorial

    Askush nuk e mohon se ka egzistuar dhe vazhdon të egzistojë problemi çifut. Që nga koha kur Zoti braktisi Izraelin, 1900 vjet më parë, çifutët janë shpërndarë në çdo drejtim dhe, pavarësisht nga vështirësitë e biles edhe nga persekucioni, ata janë bërë të fuqishëm pothuajse në çdo komb të Europës. Jacobs, në shkrimin e tij "Jewish Contributions to Civilisation" krenohet me faktin se, pa dëmtuar unitetin racor dhe karakterin e tyre ndërkombëtar, çifutët kanë mundur të përhapin doktrinat e tyre dhe kanë mundur të rrisin influencën e tyre politike, sociale dhe ekonomike midis kombeve.

    Duke patur parsysh këtë problem çifut, i cili prek Kishën Katolike në një mënyrë të veçantë, po publikojmë pjesë të disa fjalimeve te mbajtura nga pjesëtarë të një organizate çifute në Paris. Emri i korrespondentit tonë duhet të qëndrojë i fshehur. Ne e njohim atë personalisht por, për arsye të marrëdhënjeve të tija të veçanta me çifutët, ne kemi vendosur mos të tregojmë as emrin e tij dhe as detaje të tjera mbi këtë mbledhje në Paris, përveç fragmenteve të shkëputura të mëposhtme të cilat, megjithëse janë përkthyer në mënyrë të lirë, paraqesin thelbësisht kuptimin e deklaratave origjinale.

*    *    *    *

    "Për sa kohë që të egzistojnë midis kombeve joçifute konceptet morale të një rregulli shoqëror, dhe për sa kohë që të gjitha besimet, patriotizmi dhe dinjiteti të mos asgjesohen, ne nuk do të mund të mbretërojmë mbi të gjithë botën..."
    "Ne e kemi kryer një pjesë të punës tonë, por nuk mund të pretendojmë se e gjitha puna jonë është përfunduar. Kemi akoma rrugë për të bërë përpara se të përmbysim kundërshtarin tonë kryesor : Kishën Katolike..."
    "Ne nuk duhet të harrojmë kurrë se Kisha Katolike është i vetmi institucion që ka qenë dhe, përderisa të egizistojë, do të vazhdojë të jetë pengesë e planeve tona. Kisha Katolike, me punën metodike dhe mësimet e saja morale dhe edukative, do të ruajë gjithmonë tek bijtë e saj një lloj mentaliteti dhe respekti që do t'i pengojë ata t'i nënshtrohen sundimit tonë dhe Mbretit te ardhshëm të Izraelit..."
    "Për këtë arsye, ne jemi pëpjekur të gjejmë mënyrën më të mirë dhe më efikase për të sulmuar Kishën Katolike në vetë themelet e saja. Ne kemi përhapur shpirtin e revoltës dhe një liberalizëm të rremë midis kombeve joçifute në menyrë që t'i largojmë ata nga feja e tyre dhe biles të bëjmë që ata të kenë turp të praktikojnë rregullat e Besimit dhe t'i binden Urdhërimeve të Kishës së tyre. Ne kemi bërë që shumë prej joçifutëve të mburren me ateizmin e tyre, dhe, për më tepër, të krenohen me prejardhjen e tyre nga majmuni ! Ne i kemi dhënë atyre teori të reja, praktikisht të parrealizueshme, siç janë Komunizmi, Anarkizmi dhe Socializmi, teori te cilat i shërbejnë sot qëllimeve tona... Joçifutët idiotë i kanë pranuar ato me entuziazmin më të madh, pa e kuptuar se këto teori janë tonat, dhe se ato janë instrumenti ynë më i fuqishëm kundër tyre..."
    "Ne kemi nxirë Kishën Katolike me shpifjet më poshtëruese; ne kemi fallsifikuar historinë e saj dhe biles kemi njollosur veprimtaritë e saja më madhështore. Ne ia kemi vënë fajin Kishës Katolike për të këqijat e bëra nga armiqtë e saj. Në këtë mënyre, këta të fundit i qëndrojnë më afër anës tonë... Të gjitha këto janë bërë aq shumë, saqë tashti ne po vërejmë, me gëzimin tonë më të madh, revoltat qe kanë shpërthyer në disa vënde kundër Kishës.. Ne kemi transformuar Klerin e saj në një objekt urrejtjeje dhe talljeje, në një objekt përbuzjeje para turmave... Ne kemi bërë që praktika e Fesë Katolike të konsiderohet si anakronike dhe si humbje kohe... "
    "Dhe joçifutët, ne idiotësinë e tyre, kanë dëshmuar se janë më bagëti sesa e mendonim. Nga ata pritej më shumë inteligjencë dhe sens praktik, por ata nuk vlejnë më shumë se një tufë dhenësh. T'i lemë të kullosin në fushat tona derisa të shëndoshen aq sa të jenë gati pastaj për t'i sakrifikuar Mbretit tonë të ardhshëm të botës..."
    "Ne kemi themeluar shumë organizata të fshehta, të cilat punojnë të gjitha për qëllimet tona, dhe janë nën urdhërat dhe drejtimin tonë. Ne i kemi bërë një nder, një nder të madh, joçifutëve të cilët i kemi pranuar në këto shoqëri, të cilat, në sajë të arit tonë, po lulëzojnë sot më shumë se kurrë. Megjithatë, sekreti ynë është se këto joçifutë, që tradhëtojnë interesat e tyre më të larta dhe bashkohen me komplotin tonë, nuk duhet t'a dinë kurrë se këto shoqata janë krijuar nga ne dhe i shërbejnë qëllimit tonë...."
    "Një prej triumfeve të Frank-Masonërisë tonë qëndron në faktin se ato joçifutë që bëhen pjesëtarë të Lozheve tona nuk duhet të dyshojnë kurrë se ne i shfrytëzojmë ata për të ndërtuar vetë burgjet e tyre mbi tarracat e të cilave ne do të ngrejmë tronin e Mbretit tonë universal të Izraelit; gjithashtu ata nuk duhet ta dinë kurrë se ne po i urdhërojmë ata të farkëtojnë vetë zinzhirët e tyre të skllavërise në shërbim të Mbretit tonë të ardhshëm të botës. "
    "Deri tashti kemi studiuar strategjinë e sulmeve tona kundër Kishës Katolike nga jashtë. Por kjo nuk është e gjitha. Le të shpjegojmë tani se si  kemi përparuar në punën tonë për të përshpejtuar shkatërrimin e Kishës Katolike; se si jemi kemi hyrë në qarqet e saja më të brëndshme dhe se si kemi bërë që një pjesë e Klerit të saj të përqafojë çështjen tonë."
    "Pavarësisht nga influenca e filozofisë tonë, ne kemi ndërmarrë hapa të tjera për të infiltruar Kishën Katolike. Ja se si ia kemi arritur këtij qëllimi."
    "Ne kemi nxitur disa prej bijve tanë që të bëhen pjesë e trupit katolik duke pasur si mision të qartë dezintegrimin e Kishës Katolike në një mënyrë më efikase nëpërmjet krijimit të skandaleve brënda vetë Kishës. Në këtë mënyre ne kemi ndjekur këshillën e Princit tonë te çifutëve, i cili thonte me mënçuri :
   
    'Bëni klerikë disa nga bijtë tanë kështu që ata mund t'a shkatërrojnë Kishën.'

Fatkeqësisht, ndër çifutët e 'konvertuar' jo të gjithë i kanë qëndruar besnik misionit të tyre. Biles, shumë prej tyre na kanë tradhëtuar. Por, nga ana tjetër, ka patur prej atyre që e kanë mbajtur premtimin dhe e kanë nderuar fjalën e dhënë. Kjo tregon se këshilla e të Vjetërve tanë ka qenë e suksesshme."
    "Ne jemi etërit e të gjitha Revolucioneve, edhe të atyre që mund të jenë kthyer kundër nesh. Ne jemi zotët e paqes dhe të luftës. Ne mund të mburremi duke thënë se kemi qenë krijuesit e Reformës Protestante! Kalvini ka qenë një prej bijve tanë; ai ka pasur prejardhje çifute. Ai u formua nga autoritet çifute dhe u inkurajua me financat çifute për të ndërtuar planin e tij në Reformë.
    "Martin Luteri u influencua nga miqtë e tij çifutë, dhe, përsëri, nëpërmjet autoritetit dhe financave çifute, komploti i tij kundër Kishës Katolike u realizua me sukses."
    "Në sajë të propagandës sonë, teorive tona të liberalizmit dhe keqinterpretimit të lirisë, mëndjet e shumë prej joçifutëve u përgatiten ta pranonin Reformën Protestante. Ata u ndanë nga Kisha Katolike për të rënë në kthetrat tona. Ne këtë mënyrë, Kisha Katolike u dobësua ndjeshëm dhe autoriteti i saj mbi Mbretërit e joçifutëve ra pothuajse në zero..."
    "Ne u jemi mirënjohës Protestantëve për besnikërinë e tyre ndaj dëshirave tona, megjithëse një pjesë e tyre, nga sinqeriteti i besimit, nuk e dinë se na kanë qenë besnik neve, çifutëve. Ne u jemi mirënjohës atyre për ndihmën e shkëlqyer që ata po i japin luftës sonë kundër Civilizacionit të Krishtëre dhe përpjekjeve tona për ardhjen e supremacisë sonë mbi të gjithë botën dhe mbi Mbretëritë e Joçifutëve."
    "Deri tani, ne kemi mundur të rrëzojmë pjesën më të madhe të Troneve Europiane. Pjesa që mbetet do të bjerë në të ardhmen e afërt. Rusia e ka pranuar tashmë sundimin tonë. Franca, me qeverinë e saj masonike, është nën pushtetin tonë. Anglia, e varur nga financat tona, është nën thundrën tonë; protestanizmi i saj është shpresa jonë për të shkatërruar Kishën Katolike. Spanja dhe Meksika janë vetëm lodra në duart tona. Shumë vende të tjera, përfshi edhe U.S.A., i janë nënshtruar planeve tona.
    "Por Kisha Katolike është akoma gjallë..."
    "Ne duhet ta shkatërrojmë atë pa më të voglën vonesë dhe pa asnjë mëshirë. Pjesa më e madhe e mediave në botë është nën kontrollin tonë. Le të nxisim pra, në një mënyrë akoma më të dhunshme, urrejtjen e botës kundër Kishës Katolike. Le të intensifikojmë aktivitet tona në helmimin e moralit të joçifutëve. Le të përhapim shpirtin e revolucionit në mëndjet e njerëzve. Ata duhet të përbuzin patriotizmin, dashurinë për familjen; ata duhet të konsiderojnë të qënurit katolik si një turp dhe bindjen ndaj Kishës së tyre, si një skllavëri degraduese. Në këtë mënyrë, ata do të bëhen të shurdhër dhe të verbër ndaj thirrjeve dhe parandalimeve të Kishës kundër nesh. Mbi të gjitha, le të bëjmë të pamundur ribashkimin e kristianëve jashtë Kishës Katolike [protestantët, ortodoksët] me këtë Kishë si dhe futjen e jokatolikëve në Kishën katolike. Në të kundërt, pengesa jonë më e madhe kundër sundimit tonë do të forcohej dhe e gjithë puna jonë nuk do të kryhej. Komploti ynë do të zbulohej; me një shpirt hakmarrjeje, joçifutët do të ktheheshin kundër nesh, dhe sundimi ynë mbi ta nuk do të realizohej më kurrë."
    "Mos të harrojmë se përsa kohë që armiqtë tanë të Kishës Katolike do të jenë aktive, ne nuk do të bëhemi kurrë zotët e botës... Dhe mos të harrojmë kurrë se Mbreti i ardhshëm çifut nuk do të mbretërojë kurrë përpara se Papa në Romë të rrëzohet së bashku me të gjithë Mbretërit joçifutë në të gjithë botën."

Shënim i autorit

Përpara se t'i dija këto fakte, kam qenë pothuajse krejt neglizhent ndaj detyrimeve të mia fetare. Por që kur i mora vesh këto gjëra, feja ime, faleminderit Zotit, është forcuar për ditë e më shumë. Dhe besimi im në Kishën Katolike, si e vetmja mburoje kundër armiqve të civilizimit tonë të krishtëre, është bërë dita-ditës më i vendosur se kurrë ndonjëherë. Për këtë arsye, i lutem Zotit që çdo i krishtëre të dijë rrezikun kërcënues të komplotit çifut, në mënyrë që e gjithë bota e krishtëre të mblidhet nën flamurin e Kishës Katolike dhe të jetë e bashkuar kundër fuqisë të armikut tonë të përbashkët.

    G.G.

   
N.B. Origjinali në anglisht mund të gjëndet në lidhjen e mëposhtme : 
http://www.johnthebaptist.us/jbw_english/documents/articles/misc/tmi2_jewish_peril.pdf

Çmimi qe duhet paguar

(Pergjigje e komenteve kunder artikullit "Disa argumente kunder djallezise islame" ne sitin "Zemrashqiptare.net")

Te nderuar zoterinj komentues,

    Se pari, te dhenat ne artikull, te mbeshtetura me citime te pakundershtueshme, jane te verteta dhe nuk jane as marrezira, e as te shpikura nga une. Citimet nuk jane shkeputur nga kontekste te veçanta, siç pretendon i nderuari z. Gàzulli, por ato jane illustrime te marra nga Magjisteri i Pagabueshem i Kishes Katolike. Ky Magjister apo kjo doktrine qe vjen prej Krishtit Zot, i mesohet te gjithe meshtareve dhe besimtareve te thjeshte katolike prej Papes dhe prej te gjithe ipeshkevinjve te botes te bashkuar me Papen. Ne çeshtjet e Fese, Papa dhe ipeshkevinjte jane i vetmi autoritet mesimdhenes dhe gjykues ne Kishen Katolike e jo historianet e besimit siç shkruan z. Gàzulli. E kam perseritur disa here dhe po e perseris edhe nje here, i nderuar z. Gàzulli, se artikulli im nuk mbeshtetet mbi koncepte apo mendime te mia personale. Ju jeni i lire t'i kontrolloni citimet qe kam dhene dhe te me provoni me fakte se ku eshte gabimi apo marrezia. Lexoni, ju lutem, veprat prej ku kam marre citimet, te cilat i keni te shkruara ne detaje ne studimin "Thundra islame", dhe me tregoni me shembuj konkrete se ku eshte mangesia dhe keqinterpretimi im. Nuk keni kohe ? Shkrimet e mia ju duken konfuze ?  Merrni atehere, ju lutem, Katekizmin e Papes Shen Pius X, i hartuar nga vete Papa, jo per teologet, e as per filozofet, por per besimtaret e thjeshte katolike, perfshi femijet e klasave fillore. Ky Katekizem eshte i ndertuar ne formen e pyetjeve dhe pergjigjeve.Ju mund t'a shkarkoni falas nga lidhja e meposhtme :

http://www.mediafire.com/file/8mzeu23l21mvo1w/CATECHISM%20OF%20SAINT%20PIUS%20X.rtf Nuk dini gjuhen e huaj ? Sa per fillim per ju perkthej disa citime nga nje version anglez i ketij katekizmi, perkthime qe ju mund t'i verifikoni me nje perkthyes tuajin. Nje tjeter version francez ju mund ta blini ne kete lidhje : http://saint-remi.fr/details-catalogues.php?id=%20171
Citimet e meposhtme jane edhe pergjigje per komentin e te nderuarit z. Marko.

12 Q. The many societies of persons who are baptised but who do not acknowledge the Roman Pontiff as their Head do not, then, belong to the Church of Jesus Christ?

A. No, those who do not acknowledge the Roman Pontiff as their Head do not belong to the Church of Jesus Christ.

12 Pyetje. Shoqerite e ndryshme te personave te cilet jane te pagezuar por qe nuk njohin Papen si Shefin [Udheheqesin] e tyre bejne apo nuk bejne pjese ne Kishen e Jezu-Krishtit [Kishen Katolike] ?

Pergjigje. Jo, ata qe nuk njohin Papen si Shefin e tyre nuk bejne pjese ne Kishen Katolike.

15 Q. Can there not be several Churches?

A. No, there cannot be more than one Church; for as there is but one God, one Faith and one Baptism, there is and can be but one true Church.

15 Pyetje. A mund te egzistojne disa Kisha ?

Pergjigje. Jo, nuk mund te kete me shume se nje Kishe, sepse ka nje Zot, Nje Fé, nje Pagezim. Pra ka dhe mund te kete vetem nje Kishe te vertete.

11 Q. Who are they who are outside the true Church?

A. Outside the true Church are: Infidels, Jews, heretics, apostates, schismatics, and the excommunicated.

11 Pyetje. Cilet jane ata qe gjenden jashte Kishes se vertete [Kishes Katolike] ?

Pergjigje : Jashte Kishes se vertete [Kishes Katolike] jane : te pafete, çifutet, heretiket, apostatet, shizmatiket, dhe te çkisheruarit.

12 Q. Who are infidels?

A. Infidels are those who have not been baptised and do not believe in Jesus Christ, because they either believe in and worship false gods as idolaters do, or though admitting one true God, they do not believe in the Messiah, neither as already come in the Person of Jesus Christ, nor as to come; for instance, Mohammedans and the like.

12 Pyetje. Kush jane te pafete ?

Pergjigje. Te pafete jane ata qe nuk jane te pagezuar dhe qe nuk besojne ne Jezu-Krishtin, sepse ata besojne dhe adhurojne zoter te rreme ose sepse duke pranuar nje zot te vertete, ata nuk besojne ne Mesine e ardhur, Jezu-Krishtin [...]. Per shembull : myslimanet, dhe te tjere si keta. 

34 Q. Is the Catholic Church infallible, then?

A. Yes, the Catholic Church is infallible, and hence those who reject her definitions lose the faith and become heretics.

34 Pyetje . A eshte Kisha Katolike e pagabueshme ?

Pergjigje. Po, Kisha Katolike eshte e pagabueshme, dhe ata qe mohojne vendimet [percaktimet] e saja, ata humbasin Fene [katolike] dhe behen heretike.

60 Q. When was it defined that the Pope is infallible?

A. That the Pope is infallible was defined by the Church in the [First] Vatican Council; and should anyone presume to contradict this definition he would be a heretic and excommunicated.

60 Pyetje. Kur eshte percaktuar se Papa eshte i pagabueshem ?

Pergjigje. Pagabueshmeria e Papes u percaktua nga Kisha Katolike ne Konçilin e Vatikanit (1870), dhe nese ndokush do te pretendonte te kundershtonte kete percaktim [kete vendim], atehere ai do te behej heretik dhe do te ishte i çkisheruar. (jashte Kishes Katolike).

A ka nevoje qe perkthimet e mesiperme te interpretohen ? Papa shkruan se myslimanet jane jashte Kishes Katolike, sepse ato jane te pafe dhe besojne ne zoter te rreme. Papa shkruan se ai dhe Kisha Katolike jane te pagabueshem. Nuk e kuptoj ku eshte konfuzioni dhe paqartesia per te kuptuar keto thenje nga ata qe dijne te lexojne gjuhen shqipe. Ndoshta eshte dashur t'i shkruaj ne gegerisht ?

I nderuar z. Gàzulli, ne qofte se nuk me sillni shembuj konkrete mbi mangesite e artikullit tim, mbi gabimet apo marrezite qe gjenden aty, atehere argumentat tuaja te nje natyre te pergjithshme jane te pavlera, jane boshe dhe bien vetvetiu. Mendoj se perpara se te komentoni, do te ishte me mire te lexoni dhe te mesoni te vertetat baze te Fese shenjte Katolike.Te njejten keshille i jap edhe te nderuarit z. Marko dhe te nderuarit z. Ujku.

Se dyti, une nuk shkruaj kurre as per te nxitur urrejtje fetare e as lufte civile. Jam vete shqiptar dhe kam njerezit e mi qe banojne ne Shqiperi. Ashtu siç e kam shkruar edhe tek "Thundra islame", deshiroj me gjithe zemer qe shqiptaret te jene te gjithe vellezer; t'a duan, t'a ndihmojne njeri-tjetrin dhe te jene te gjithe te bashkuar si komb. Por, ky vllazerim, kjo dashuri e ky unitet kombetar nuk mund te behet dosido dhe ai ka nje çmim qe duhet paguar.

Ai nuk mund te behet me metodat e judeo-masonerise nderkombetare qe udheheq sot Europen dhe boten mbare. E keto metoda planifikojne te shkaterrojne se pari Fene shenjte Katolike dhe pastaj te gjitha sektet e tjera te rreme, te shkaterrojne te gjitha kufijte dhe unitetin nacional te kombeve me parudhen e njohur "Perça e sundo", dhe te bashkojne te gjithe njerezit, si bagetia, ne nje vllazerim boteror, me nje fé boterore (ku nuk ka me asnje dallim midis katolikut, myslimanit, budistit, shizmatikut orthodoks, etj) dhe me nje ekonomi boterore. Prandaj u be edhe ndarja e ish-Bashkimit Sovjetik i cili qe formuar po nga judeo-masoneria mbas 1917; prandaj u be edhe ndarja e ish-Jugosllavise, ku republikat e saja drejtohen sot po nga judeo-masoneria, perfshi ketu Kosoven. Ata qe ne shohim ne ekrane sot si udheheqes te vendit jane thjesht vegla qe luhen nga judeo-masoneria. E ne qofte se njerezit vazhdojne t'i binden ketyre metodave, atehere nuk ka per te qene e larget dita kur shqiptaret, si te gjithe europianet, te punojne per 10 leke ne dite dhe te hajne buke misri me çaje ne darke, njesoj si te burgosurit ne kampet shqiptare komuniste, njesoj si skllever.

Hebrenjte, flas per nje elite te tyre te perbere nga rabinjte dhe zionistet, kane enderruar gjithmone te krijojne nje Perandori Çifute Universale, te ngjashme me Perandorine e dikurshme Romake, ku hebrenjte te jene "zoter", kurse jo-hebrenjte pa perjashtim te jene "qener", "skllever" ne sherbim te tyre. Kjo shihet ne vete Talmudin e tyre te mallkuar. Dhe keta "zoter" punojne qe prej shekujsh, me anen e sekteve te fshehta (Masoneria, etj), sekteve fetare te rreme (islami, etj) dhe rregjimeve diktatoriale (komunizmi, etj) per t'ia arritur qellimit. Ky sistem policor e diktatorial qe "zoterit" planifikojne te ndertojne nuk do te toleroje me kundershtaret e tij, por do t'i burgose ose do t'i eliminoje ata. Keto qe po shkruaj, nuk jane mendimet e mia e as marrezi, por bazohen ne te verteta qe shpresoj t'i citoj nje dite ne nje shkrim tjeter.

At Zef Pllumi ne nje interviste thonte : "T'huejt nuk menojne per né; t'huejt menojne per vedi. Na nuk menojme per vedi, ateher puna mbetet njaty".

Ne nuk mendojme per vehten tone sepse nuk mbeshtetemi tek e vetmja e vertete, tek Katoliçizmi, tek Feja e shenjte Katolike, per te ndertuar kombin e bashkuar shqiptar, ashtu siç beri Mbreti yne Gjergj Kastrioti. Qe Feja Katolike eshte e vetmja Fé e vertete e zbuluar nga vete Zoti eshte argumentuar detajisht ne studimin "Thundra islame" dhe nuk po i kthehem ketu.

Atehere, si mund te sakrifikohet Zoti e Feja katolike per unitetin kombetar ? At Fishta pohonte me te drejte se shqiptari per liri flijon gjithçka, biles edhe besimin. Por Zoti eshte mbi çdo unitet, liri e mbi çdo çeshtje kombetare, dhe ata qe duan t'a gjejne unitetin, lirine e vertete dhe paqen e vertete kombetare, mund t'a gjejne ate vetem ne Zotin, pra vetem ne Fene Katolike, ne Mbreterine e Krishtit Zot ne toke ashtu siç eshte e shkruar mbi varrin e Papes Pius XI :

"Pax Christi in Regnum Christi" (Paqa e Krishtit gjendet ne Mbreterine e Krishtit).

« Vetem atehere kur njerzit do te njohin Krishtin Mbret, jo vetem ne jeten private por edhe ne jeten publike, shoqeria, me se fundi, do te marre nga Zoti bekimet e medha te lirise se vertete, te rregullit, te paqes dhe harmonise ». (Papa Pius XI, Quas Primas, 11 Dhjetor 1925)

Shikoni shembullin e Mbretit David, i cili megjithe forcat ushtarake te pakta, nuk u mbeshtet ne forcat e veta por mbeshteti gjithçka ne Zotin dhe mbreteria e tij, qe zgjati 40 vjet, qendroi e pacenuar nga armiqte e shumte dhe me te fuqishem ne numer qe i kishte ne kufinj. Kur izraelitet prishnin Aliancen me Zotin, me te Shenjterueshmen Trini, duke sherbyer idole dhe zoter te rreme (pra djaj), duke bashkejetuar me komshite e tyre pagane dhe duke ndjekur zakonet e tyre, atehere armiqte thyenin kufinjte, pushtonin dhe masakronin izraelitet.

Nje analogji e ngashme gjendet edhe ne Shqiperi. Shikoni shembullin e Princit dhe Mbretit tone katolik, Gjergj Kastriotit, i cili me nje grusht malesoresh, u mbeshtet ne Krishtin Zot dhe Nenen e Keshillit te Mire, dhe per afro 25 vjet mposhti Perandorine Osmane, me te fuqishmen e kohes.

Jane genjeshtra ato qe shkruhen kunder heroit tone kombetar, se gjoja ai ka luftuar per komb e jo per fé, se ai nuk paska luftuar islamin, etj. Prova se turqit kane luftuar si myslimane kunder te krishtereve gjendet ne fjalet e vete sulltan Mehmetit, pushtuesit te Konstantinopolit :

« Tashti qe te pafete kane humbur shpaten dhe mburojen e tyre, kush do ti mbroje tani prej zemrimit tim? » (Fjale te sulltanit Mehmeti II mbas vdekjes te Gjergj Kastriotit ne Lezhe, me 17 Janar 1467).

Vete shkronjat e gedhendura mbi helmeten e tij deshmojne se Mbreti Katolik Gjergj Kastrioti, siç duhet te beje çdo katolik dhe shqiptar i vertete, ka luftuar se pari per Krishtin Zot kunder islamit, shizmatikeve "ortodokse" e sekteve te tjera te rreme dhe se dyti per Shqiperine kunder pushtuesve, turq, sllave, grek, etj.

« JEZUS NAZARENUS * Principi Emathie * Regi Albaniae * Terrori Osmanorum * Regi Epirotarum * Benedicat te. (IN*PE*RA*TO*RE*BT) »

(Jezusi i Nazaretit te bekofte o Princ i Matit, o Mbret i Shqiperise, o Tmerri i turqve, o Mbret i Epirit.)

Pra, ne fillim vjen Jezusi-Zot, pastaj vjen Shqiperia, dhe jo e kunderta. Duke vene dhe sherbyer Krishtin Zot dhe Kishen Katolike ne rradhe te pare, Mbreti Gjergj dhe shqiptaret kane gjetur ne Zotin lirine dhe bashkimin e vertete kombetar. E per sa kohe mbreteroi Mbreti Gjergj, asnje kembe sllavi apo pushtuesi tjeter nuk guxoi te prekte token tone arberore. Ja pra edhe shembulli i cili duhet ndjekur dhe imituar. Sllavi (Shkjau) na persekuton sot per fajin tone sepse nuk ndjekim shembullin e Gjergj Kastriotit.

Por ka edhe deshmi te tjera per katoliçizmin e Mbretit tone. Ja disa prej tyre :

"Ai [Gjergj Kastrioti] ka dashur shenjtoren e Virgjires Mari me nje dashuri te devotshme dhe entuziaste. Ne shkembim, Virgjira Mari, jo vetem qe e beri ate nje model te perfeksionit te krishtere, por i dha atij edhe nje fuqi te pamposhtur, e cila ruajti Shqiperine dhe te gjithe Krishterimin gjate mbreterise se tij." (Mgr George Dillon, The Virgin Mother of Good Consel, Propoganda Fide, Rome, 1884)

Papa Nikolla V, duke degjuar guximin dhe fitoret e Gjergj Kastriotit, i degoi atij nje bekim te veçante duke e quajtur : "Kampioni dhe Mburoja e Krishterimit" (The Mother of Good Counsel of Genazzano by João S. Clá Dias)

Mbas disfatave te medha kunder shqiptareve, triumfuesi i Konstantinopolit, sulltan Mehmeti II i dergoi nje leter Skenderbeut ku i premtonte paqe ne qofte se Skenderbeu i nenshtrohej sulltanit. Pergjigja mohuese e Gjergjit firmosej keshtu : "Skenderbeu, Princi i Epiroteve dhe i Shqiptareve, ushtar i Jezu-Krishtit" (Idem).

Papa Callistus III, e ka quajtuar kete sherbetor te zellshem te Zojes se Bekuar, si ai qe me Fene e tij Katolike ia ka kaluar ne menyre te veçante te gjithe princave te tjere katolike. (Idem)

I njejti Pape, 15 dite pas betejes se Tomornices (1457) i shkruante keshtu Gjergj Kastriotit :

"Bir i dashur, vazhdo te mbrosh Fene Katolike; Zoti per te cilin ti lufton nuk do te mbraktise çeshtjen e Tij. Jam i bindur se Zoti do te jape, ty dhe te gjithe te krishtereve, sukses, lavdi te madhe dhe nder kunder turqve dhe te pafeve te tjere." (Idem)

Tre muaj me vone, Papa Callistus III e beri Skenderbeun, Gjeneral-Kapiten Pontifikal kunder turqve. (Pontifical Captain-General)

Ne 1459, Papa Pius II, i inkurjuar nga fitoret e Skenderbeut, planifikoi te krijonte me te gjithe princat katolike nje Kryqzate te re kunder islamit. Ai mendonte te vinte ne krye te Kryqzates Skenderbeun dhe aq i madh ishte zelli i Papes per Féne e shenjte Katolike saqe ai vete deshironte te luftonte personalisht ne beteje bashke me Skenderbeun. Por Pius II vdiq nga ethet ne Ankona te Italise, ku ai kishte mbledhur anijet, pa mundur te bashkohej me Skenderbeun.

Ja si i eshte drejtuar Gjergj Kastrioti Papes Pali II ne Rome, ku ai kishte shkruar per te kerkuar ndihme kunder turqve islamike :

"Mbas 23 vjetesh lufte te panderprere, po paraqitem ketu bashke me luftetaret qe mbesin. Vendi yne eshte i lodhur nga aq shume beteja; Shqiperia eshte nje trup qe i ka te gjitha pjeset te plagosura; vetem pak pika gjaku mbesin te derdhen per boten e krishtere. Ejani, pra, ne ndihme, ndryshej kampioni i fundit i Jezu-Krishtit do te zhduket nga pjesa tjeter e Adriatikut." (Idem)

Mbas vdekjes se Skenderbeut, cilat jane rezultatet per liri e unitet kombetar ? Ata jane zero sepse shqiptaret, ne pergjithsi, harruan te imitojne modelin e krishtere, Gjergj Kastriotin. Shqiptaret nuk deshen te bashkoheshin me nen Kryqin e Krishtit; ata deshen te imitonin zakonet e komeshinjve myslimane e shizmatikeve ortodokse. E keshtu si dikur ne Token e Premtuar, qysh prej asaj kohe te lavdishme te Gjergj Kastriotit, kjo toke e shkrete arbrore eshte djegur e percelluar nga armiq te jashtem dhe te brendshem, pa pasur as paqe, as liri, e as unitet te vertete kombetar. Qeverite shqiptare qe u formuan gjate viteve kundershtoheshin nga nje pale e pranoheshin nga nje pale tjeter shqiptare. Per nga perkatesia fetare, vendi yne eshte sot, ne pergjithsi, nje perzierje pagane, ku katoliket e vertete mund te numerohen me gishta.
Them perzierje pagane dhe jo bashkim kombetar sepse ne kete perzierje praktikohet nje lloj bashkjetese artificiale mes katolikeve, shumica e te cileve e kane vetem emrin katolilk, sepse kane mohuar Fene e tyre me kohe kur ata njohin dhe respektojne sektin djallezor islam, myslimaneve, shumica e te cileve mohojne sektin e tyre te rreme, per hir te nje bashkjetese artificiale qytetare, dhe shizmatikeve ortodokse, shumica e te cileve mohojne edhe ata disa prej pikpamjeve te tyre fallso per te jetuar "ne paqe" me komshinjte. Ne qofte se islamiket do te praktikonin egzaktesisht thelbin e besimit te tyre te rreme "Beso ose vdes", atehere jetesa e tyre me katoliket, apo edhe me shizmatiket ortodokse, do te ishte e pamundur.

Ne Shkoder, nje katolik nuk guxonte te shkonte dikur ne lagjet e myslimaneve, pa vene jeten e tij ne rrezik. Ky eshte uniteti kombetar ?

Shkoni sot ne nje xhami dhe filloni te flisni per Krishtin Zot, me paqe e dashuri. Dyshoj se mund ta shihni perseri driten e diellit.  Ky eshte uniteti kombetar ?

A kishte valle Shqiperia unitet kombetar ne kohen e Enverit dhe te Titos, ku gersiste dajaku ne te dyja anet e kufirit ? Mbledhja e shqiptareve nen nje sistem policor e diktatorial a mund te quhet valle unitet kombetar ? Jo.

E si mund te arrihet pra liria e vertete dhe bashkimi kombetar ? Cili eshte çmimi qe shqiptaret duhet te paguajne ?

Ndertimi i nje Shqiperi katolike eshte e vetmja zgjidhje per te pasur nje liri te vertete dhe nje unitet te qendrueshem kombetar.

Çmimi qe duhet paguar per te bere nje Shqiperi katolike fillon, se pari, me nje edukim te vertete katolik te pseudo-katolikeve shqiptareve, qe kane katolike vetem emrin, e te cilet kane harruar ose nuk i kane mesuar kurre te vertetat baze te Fese Katolike. Se dyti, myslimanet shqiptare duhet te paguajne edhe ata çmimin e tradhetise dhe te apostazise te pasardhesve te tyre qe mohuan Fene e Gjergj Kastriotit dhe, se bashku me myslimanet e tjere te ardhur ne Shqiperi gjate shekujve, duhet t'i luten Zemres Shenjte te Krishtit Zot per meshire dhe konvertim ne Fene e vertete Katolike. Se treti, shizmatiket ortodokse duhet te paguajne çmimin e shizmes qe baballaret e tyre i bene Kishes shenjte katolike duke u futur ne Kishen e Jezu-Krishtit, e cila eshte Nje, Shenjte, Katolike dhe Apostolike, jashte te ciles nuk ka shpetim per askend.

Rrofte KRISHTI Mbret, rrofte Shqiperia Katolike!