lunedì, gennaio 28, 2013


“Udhëzimi permanent i Alta Vendita-s”


Stema e Karbonarisë


     Ky plani sekret për infiltrimin dhe rrëzimin e Papatit në Romë njifet me emnin “Udhëzimi permanent i Alta Vendita-s”, logja mâ e nâltë e Karbonerisë, nji shoqni sekrete masonike që luftonte për rrëzimin e Papatit dhe revolucionarizimin e Italisë. Ky dokument u shkrue në fillimin e viteve 1800. Simbas At E. Cahill S.J., në librin e tij « Freemasonry and the Anti-Christian Movement », Alta Vendita konsiderohej në atë kohë si qendra drejtuese e masonerisë evropiane. Gazetari katolik John Vennari komenton kshtû dokumentin sekret në fjalë : 

Strategjia e përshkrueme në Udhëzimin e Alta Vendita-s karakterizohet prej paturpsisë dhe dinaknisë së hartimit të saj. Udhëzimi i ban thirrje antarve të vet me shpërnda ide liberale në shoqni dhe në institutet e Kishës Katolike në mnyrë që laikët, seminaristat, klerikët dhe prelatët të mbruhen gradualisht me ide progresiste. Simbas planit, i cili përputhet plotsisht me direktivat e rabijve të naltë të Konstantinopojës të shekullit të 15-të për infiltrimin e Kishës Katolike, priftnijtë që do të shuguroheshin, ipeshkvijtë që do të konsakroheshin dhe kardinajt që do të zgjidheshin, si pasojë e influencës së ideve liberale, do të veprojshin simbas ideve moderniste e revolucionare të daluna prej Revolucionit judeo-masonik Francez të 1789. Së fundmi, po simbas planit të “Alta Vendita-s”, nji papë [i cili në fakt do të ishte anti-papë dhe jo Papa i vërtetë e Vikeri i KRISHTIT Zot mbi tokë] do të zgjidhej prej rangjeve të ktyne klerikve e prelatve modernistë dhe do të drejtonte Kishen në rrugen e “dritës” dhe “rinovimit.. Rezultati final i dishiruem do të ishte ecja e klerit dhe e besimtarve mbas flamurit të iluminizmit apo të “dritës masonike” tuej kujtue se po ecin mbas flamurit të Çilcave Apostolikë. [Anti-papa drejton kishen e vet dhe jo Kishen Katolike; në kohët tona kjo kishë âsht Kisha konçiljare e cila me doktrinen e saj âsht shkëputë prej Kishës Katolike edhe pse ajo mundet me mendue se âsht Kisha Katolike. Ashtû si e pat thanë vizionarja e Fatimas, Motra Lúcia de Jesus , kohët tona janë kohë të nji çorientimi diabolik ku njerzit nuk dinë me dallue të miren prej të keqes dhe ky vërbim shpirtnuer âsht nji ndëshkim i tmerrshëm hyjnor për mkatet e njerzimit]

N'kjoft se plani do të realizohej me sukses, tri shênja të pagabueshme do të dishmojshin arritjen e ksaj tragjedie : 

* Do të prodhohej nji rrumujë në atë shkallë sa që e tanë bota do ta kuptonte se nji revolucion madhor kishte ndodhë brenda Kishës Katolike në pajtim me idetë moderniste.
* Nji “teologji” e re do të përhapej e cila do të ishte në kundërshtim me doktrinen e mâparshme të Kishës Katolike. 
* Vetë masonët do të gzoheshin për triumfin tuej besue se tashmë Kisha Katolike mâ s'fundmi e kishte pâ “driten”. (sic)

Gjatë tanë shekullit të 19-të, shoqnia u përshkue, përherë e mâ shumë, prej principeve liberale (anti-katolike) të Iluminizmit dhe Revolucionit Francez në dâm të madh të Fesë dhe shtetit katolik. Nocionet e ashtuquejtuna “mâ të buta dhe mâ të kândshme” të pluralizmit “fetar”, të indiferencës religjioze, të nji demokracie që beson [gabimisht] se çdo autoritet vjen prej popullit, të nocionit të rrêmë të lirisë, të ndamjes së Kishës prej shtetit, të mbledhjeve ndërfetare dhe novacione të reja po mbërthejshin mendjet evropriane të post-iluminizmit, tuej infektue si njerzit e Kishës ashtû edhe ata të shtetit. 

Papët e shekullit të 19-të dhe të fillimit të shekullit të 20-të i shpallen nji luftë totale ktyne tendencave të rrezikshme. Me nji vizion të kjartë të rrânjosun në sigurinë e patundun të Fesë Katolike, Papët nuk u kompromentuen. Ata e dijshin mirë, pavarsisht prej pamjes së tyne tërheqse, se parimet e dâmshme nuk munden me prue fryte të mira dhe se kto principe rrënuese paraqiteshin në kulmin e ligsisë së tyne sepse ata ishin të rrânjosuna jo vetëm në herezi por në apostazi, pra në nji mohim të plotë të katoliçizmit. Goditja mâ e rândë kundër ktyne ideve revolucionare erdhi prej dorës së Papës Piu IX me dokumentin e tij monumental “Silabusi i gabimeve” i vjetit 1864. 

Megjithaté shekulli i 19-të pau nji rracë të re katolikësh [që ishin vetëm prej emnit të tillë] që kërkojshin në mnyrë utopike me mbrritë nji kompromis midis katoliçizmit dhe revolucionit. Kto njerëz kërkuen çfarë mund të jetë “e mirë” në parimet masonike të 1789 dhe u përpoqen me i futë ata mbrenda Kishës Katolike. Shumë klerikë, të infektuem prej shpirtit liberal të kohës, u kapen në rrjetën që ishte hjedhë mbrenda sakristive dhe seminareve, ashtû siç do ta lexojmë në dokumentin sekret të “Alta Vendita-s”. Kto u quejtën me emnin katolikë-liberalë, të cilët, simbas Papës Piu IX, ishin anmiqtë mâ të rrezikshëm të Kishës Katolike. 

Kriza mbrriti kulmin në fillimin e shekullit të 20-të kur liberalët e 1789 që “ishin sjellë nëpër erë” u transformuen në tornadon e Modernizmit, e cila si egjra ngjason shumë me grunin por nuk bjen fryte dhe duhet zhgulë. E kjo egjër, simbas At Micelit, ushqehet dhe i ka rrânjët në protestanizëm, iluminizëm dhe Revolucionin Francez.

Papa sh'Piu X, i hypun në tronin e sh'Pjetrit në vjetin 1903, ishte Papa mâ i sukseshëm në luftën kundër sintezës së tana herezive, ashtû siç e quente ai modernizmin. Encikliku “Pascendi”, dokumenti “Lamentabili” dhe “Betimi anti-modernist” që ishte i detyruem me u bâ prej tanë klerikve, pastrimi i seminareve dhe universiteteve prej egjrës moderniste e biles çkishënimi i elementave të pabindun, ndaluen përkohsisht hovin e tornados por nuk e eliminuen plotsisht até. Vetë Papa sh'Piu X, mbas masave të guximshme që ndërmori, do të thote mâ vonë se bisha moderniste nuk kishte cofë por ishte mshehë nën tokë, me siguri për me e nxjerrë prapë kryet në kohë mâ të përshtatshme. 

Mjerisht, po të shihen ndryshimet e ndodhuna qysh mbas Konçilit të dytë të Vatikanit mund të nxirret pa vështirsi konkluzioni se plani i “Alta Vendita-s” ishte realizue me sukses dhe se bisha moderniste, mâ e gjallë se kurrë, kishte ndërmarrë prapë aktivitetin e saj shkatrrues.  

« Të tana idetë e mëdha të revolucionit amerikan dhe të atij francez s'bashkut me të gjitha vlerat e tyne demokratike, që në të kaluemen u luftuen prej brezash të tana Papësh, u pranuen prej Konçilit të II të Vatikanit. » (Edward Schillebeeckx O.P., “teologu” konçiljar; intervistë në gazeten “Jesus”, Maj 1993)

« Çdo mason i dênjë gzohet pa kufi prej rezultateve të pandryshueshme të Konçilit të II të Vatikanit. » (Yves Marsaudon, mason i nâltë i Logjes së Madhe të Francës, Ivi, p. 121)

« N'kjoftë se krahasojmë epoken tridentine [të Konçilit të shênjtë të Trentes] të kundër-Reformës me Konçilin e II të Vatikanit, Konçili i II i Vatikanit, në karakteristikat e tija themelore, âsht 180 gradë në krah të kundert. Nji Kishe e re lindi mbas Konçilit të II të Vatikanit. (“Teologu” konçiljar Hans Küng). » (Juan Valdivieso, “Vatican II Broke with the Magisterium”, 2008, Tradition in Action)

« Konçili i II i Vatikanit shënon fundin e epokes tridentine dhe fundin e kohës së Konçilit të I të Vatikanit. Konçili i II i Vatikanit âsht revolucioni francez në Kishë. » (“Kardinali” konçiljar Leo Jozef Suenens, “Arqipeshkev” i Brukselit; Idem)

« Në Kishë ndodhi Revolucioni i qetë i Tetorit. [Tuej iu referue Revolucionit judeo-komunist bolshevik të 1917 në Rusi]. » (“Teologu” konçiljar Yves Congar; Idem)

P. Marie-Dominique Chenu, i cili ka luejtë nji rol të rândsishëm në shkrimin e dokumentave të ndryshme konçiliare, shprehet se në Historinë e Kishes katolike, Konçili i II i Vatikanit ka kênë nji shkëputje e vazhdimësisë së saj afro 1500 vjeçare, sepse ky konçil i nep fund “Epokës Konstantine” të Katoliçizmit. Mâ poshtë, ai krenohet tuej thânë se ato çâshtje të teologjisë së tij, që ishin dënue mâ parë prej Papës Piu XII, u përkrahen prej autoriteteve të reja në Vatikan. (Idem)

Në kohën kur P. Ratzinger ishte “Prefekt i Kongregacionit të Shênjtë për Doktrinen e Fesë”,  âsht shprehë se dokumenti i Konçilit “Gaudium et spes” dhe dekretet e tjera në lidhje me lirinë fetare dhe ekumenizmin kanë kênë nji korrigjim i dokumentit “Syllabus” të Papës Piu IX ose mâ mirë, një anti-Syllabus. (Idem; « Les Principes de la Theologie Catholique » – Esquisse et Materiaux, Paris : Tequi, 1982, pp. 426-427)

“Kardinali” Franz König âsht shprehë se Konçili i II i Vatikanit ka aprovue até çfarë dokumenti “Syllabus” i Papës Piu IX dhe dokumenti “Pascendi” i Papës Sh'Piu X kishin dënue mâ parë. (« Chiesa dove vai? » Gianni Licheri interroga il Cardinale Franz Koenig, Rome : Borla, 1985 pp. 103-104; Tradition in Action).

Dokumenti sekret i "Alta Vendita-s" që ra në duert e Papës Gregori XVI përfshin nji periudhë kohe prej vitit 1820 deri në vjetin 1846. Me nji letër aprovimit të 25 Fruerit 1861, Papa Piu IX garantoi autenticitetin e dokumentit dhe i kërkoi shkrimtarit katolik Crétineau-Joly botimin e tij, dokument që gjindet në veprën « L'Eglise Romaine en face de la Révolution » (1859) të ktij të fundit. Teksti i plotë i ktij dokumenti, që mund ta lexoni ktû mâ poshtë, përfshihet edhe në veprën e Imzot George Dillon « Grand Orient Freemasonry Unmasked » të vjetit 1885. Ky libër i bani aq shumë përshtypje Papës Leoni XIII saqë Ai kërkoi dhe pagoi prej fondeve personale përkthimin dhe botimin e tij edhe në italisht. Tuej lexue dokumentin në fjalë, prej disa elementave dallues, e veçanërisht prej shandanit hebraik shtatkrahësh (menorah), simbol ekskluzivisht çifut, në stemen e Karbonarisë, të shkon ndër mend se vetëm nji element konspiracionist mund ta kishte shkrue kyt udhëzim : penda revolucionare hebraike.

Dokumenti Sekret


Qysh kur kena vendosë me kênë si nji trup i vetëm veprimit, dhe ky urdhën ka fillue me mbretnue në logjen mâ të largët ashtû si edhe në até mâ të afërt me qendrën e veprimit, egziston nji ide me të cillën janë marrë shumë ata njerëz që aspirojnë në nji regjenerim universal. Kjo idé âsht çlirimi i Italisë prej të cilës nji ditë do të vijë edhe çlirimi i tanë botës , republika universale dhe harmonia e njerzimit. Kjo ide nuk âsht kuptue ende prej vllâzënve tonë përtej Alpeve. Ata besojnë se Italia revolucionare mundet me konspirue vetëm në hije, me therë ndonji xhandar apo tradhtar, dhe me durue qetsisht zgjedhen e ngjarjeve që ndodhin jashtë Italisë, përtej Alpeve [në Francë] por pa ndërhymjen e Italisë. Ky gabim ka kênë fatal për ne në disa raste. Nuk âsht e nevojshme me e luftue me fjalë propaganduese por duhet me e vra me fakte. Prandej, mes nevojave previlegjuese që agjitojnë mendjet e logjeve tona mâ të fuqishme âsht nji nevojë të cillen nuk duhet me e harrue kurrë. 

Papati, gjatë tana kohnave, ka ushtrue nji veprimtari vendimtare mbi çâshtjet e Italisë. Nëpermjet duerve, fjalve, pendave dhe zemrave të panumërta të ipeshkëve, meshtarve, murgjënve, murgeshave dhe besimtarve prej tana rangjeve shoqnuere, Papati gjen devoçmëni të pafundme gadi për flijim, e biles me entuziazëm. Gjithkund, kurdoherë që i thrret ata, Papati ka miq gadi me dekë dhe gadi me hupë gjithshka për çâshtjen e tij. Kjo âsht nji fuqi e pamasë të cilën vetëm Papët kanë mujtë me e vlersue deri në maksimumin e saj, megjithse ata e kanë përdorë até vetëm deri në nji farë shkallet. Sot për sot, as që bahet fjalë me e përdorë kyt fuqi për interesat tona, prestigji i të cilës âsht dobsue për momentin. Qëllimi jonë final âsht ai i Volterit dhe i Revolucionit Francez : shkatrrimi përgjithmonë i Katoliçizmit dhe bilës i idesë kristiane, e cila po të lêhet e gjallë mbi rrënojat e Romës ka me ringjallë Krishtënimin mâ vonë. Por për me mbrritë mâ me siguri kyt qëllim ... nuk duhet ti kushtojmë vëmendjen francezve mendjemëdhênj, gjermanve të depresionuem dhe anglezve melankolikë të cillët të tanë imagjinojnë se munden me vra Katoliçizmin tashti me nji kangë imorale, mandej me nji përfundim ilogjik dhe, n'nji kohë tjetër, me nji sarkazëm të infiltrueme si kontrabanda e pambukut të Anglisë. Katoliçizmi ka nji jetë mâ rezistente. Shpesh ai ka kalue kundërshtarët mâ të paepun dhe mâ të tmerrshëm dhe ka pasë knaqsinë djallzore (sic) me hjedhë ujë të bekuem mbi vorret e mâ të tërbuemve. T'i lejojmë atherë vllâznit tonë të ktyne vendeve me hjekë dorë prej zellit të tyne anti-katolik steril e të papërmbajtun. 

Tash 17 shekuj, Papati ka kênë i pandamë prej historisë së Italisë. Italia nuk mundet me marrë frymë e as me lëvizë pa lejen e Bariut Suprem. Me Papatin ajo ka 100 armët e Briareus-it [“hyjni”pagane] kurse pa té, ajo âsht e dënueme me nji pafuqi për tu mëshirue. Ajo duhet veçse me nxitë ndamjet, shpërthimin e urrejtjeve dhe zbulimin e anmiqsive prej vargmalit mâ të naltë të Alpeve te ai mâ i ulti i Apenineve. Ne nuk mund ta dishirojmë nji gjendje të tillë, prandej âsht e nevojshme me gjetë nji zgjidhje për kyt situatë. Dhe zgjidhja âsht gjetë. Papa, kushdo kjoft ai, nuk ka me ardhë kurrë te shoqnitë sekrete. Duhet që shoqnitë sekrete të shkojnë të parat te Kisha Katolike me qëllim me mposhtë até bashkë me Papen. 

Puna që kena ndërmarrë nuk âsht puna e nji dite, as e nji muejit e as e nji vjetit. Ajo mund të zgjasin disa vjetë, ndoshta nji shekull, por në rradhët tona luftëtari vdes por lufta vazhdon. 

Nuk kena qëllim me i bâ Papët për vedi, neofitë dhe propagandues të parimeve e ideve tona. Kjo do të ishte nji ândërr qesharake, sidoqë të silleshin ngjarjet. N'kjoft se kardinajt apo prelatët, me vullnet ose jo, do të hyjshin, për shembull, në nji pjesë të sekreteve tona, kjo nuk do të ishte arsyeja me dishirue ngritjen e tyne në Selinë e Shêjtë. Ajo ngritje do të na shkatrronte. Vetëm ambicia do ti shtynte ata me na tradhtue; nevojat për pushtet do ti detyrojshin ata me na sakrifikue. Ajo që na duhet me lypë, kërkue dhe shpresue, si çifutnit që priten Mesinë, âsht nji Papë simbas dishirave tona. Aleksandri VI, megjithë krimet e tija personale (sic) nuk do të na përshtatej sepse ai nuk gaboi kurrë në çâshtjet fetare. Klementi XIV, përkundrazi, do të na përshtatej prej kresë te kâmbët; megjithaté, ai i besoi krejtsisht ministrave të Burbonve dhe i toleroi të pafetë, gjâ që e bane até nji Papë vërtetë të madh. Prandej na duhet me gjetë nji tjetër, që ti përshtatet planeve tona dhe kshtû na do të marshojmë mâ me siguri drejt sulmit kundër Kishës sesa tuej përdorë pamfletet e vllâzënve tonë në Francë apo arin e Anglisë. A doni me e dijtë arsyen ? Tuej veprue si thashë mâ nâltë, nuk kena me pasë mâ nevojë për ufullen e Hanibalit [helmimin], barutin e topave e, biles, as për armët tona. Na do të kena gishtin e vogël të pasardhsit të sh'Pjetrit të përfshimë në konspiracjon dhe ai gisht i vogël ka mâ vlerë për kryqzaten tonë sesa tanë Inoçentët, Urbanët dhe sh'Bernardët e Krishtênimit. [Në të vërtetë "Papa"i Karbonarëve, do të ishte nji anti-pape dhe jo pasardhsi i sh'Pjetrit, i cili nuk mundet me gabue në çâshtjet që lidhen me Fenë dhe moralin]

Na nuk dyshojmë se kena me i kunorzue me sukses të tana përpjekjet tona; Por kur ? Në çfarë mnyret ? E panjoftuna nuk e ka manifestue vedin endé. Megjithaté, mekênse asgja nuk duhet me na shmangë prej planit tonë dhe se çdo gjâ duhet ti shërbejë përmbushjes së tij, na dishirojmë që në kyt udhëzim, i cilli duhet të qindrojë sekret për karbonarët e thjeshtë, ti napim kshilla antarve të Logjës Supreme me të cilat ata duhen me ndriçue të gjithë vllâznit në formen e udhëzimit ose memorandumit. Asht shumë e rândsishme mos me thanë kurrë se kto urdhna kanë dalë prej Alta Vendita-s...

Shumë pak mund të mbrrihet me ato kardinaj ose prelatë të vjetër karakteri i të cillve âsht shumë i vendosun, prandej âsht e nevojshme me i lanë ashtû si e kena gjetë, të pakorrigjueshëm, në shkollen e Konsalvit, dhe me nxjerrë prej depove tona, të njohuna ose të panjohuna, armët që do ta bajnë të dobishme ose qesharake fuqinë në duert e tyne. Nji fjalë që dikush mund të shpikë me mjeshtri dhe me talent mundet me u shpërnda ndërmjet disa familjeve të zgjedhuna e të ndershme, dhe përmes tyne, në kafené dhe rrugë; nji fjalë nganjiherë mundet me mbytë nji njiri. N'kjoft se nji prelat vjen në Romë, prej krahinave të thella, me ushtrue nji profesion, njifni s'parit karakterin e tij, të kaluemen e tij, cilësitë dhe mbi të tana të metat e tija. N'kjoft se qysh përpara ai âsht nji anmik i deklaruem, nji Albani, nji Pallotta, nji Bernetti, nji Delia Genga, nji Riverola, rrethojeni me të tana kurthet që keni në dispozicion; krijojani nji prej atyne reputacioneve që të trembin fmijt e vegjël dhe plakat; paraqiteni mizor dhe gjakatar; numëroni ndonji shembull të mizorisë së tij që të ngulet lehtë në mendjet e njerzve. Kur gazetat e hueja kan me i marrë prej nesh kto ngjarje, për me i zbukurue mandej edhe mâ shumë, sepse padyshim ata respektojnë të vërteten, ata kanë me publikue nëpermjet ndonji idioti të respektueshëm emnat dhe abuzimet e personave në fjalë. Si Anglisë dhe Francës, edhe Italisë nuk i mungojnë pendat e shkathta të cilat kanë me ditë si me u sjellë me kto rrêna aq të dobishme për çâshtjen tonë të mirë. Kur të shohin në gazetë emnin e delegatit ose gjykatsit të tij, megjithse nuk e kupton gjuhen e saj, populli nuk ka me pasë nevojë për prova tjera. Ai âsht në fmininë e liberalizmit dhe beson në liberalë, ashtu si ma vonë ka me besue te na, pa e ditë fort arsyen. 

Shtypeni anmikun kushdo kjoft ai; shtypini të fuqishmit me anen e rrênave dhe shpifjeve e sidomos shtypeni qysh në vezë. Ju duhet me shkue te rinia të cilën duhet ta joshni dhe ta tërhjekni nën flamurin e shoqnive sekrete. Për me përparue hap mbas hapi në kyt rrugë të rrezikshme, në nji mnyrë të llogaritun por të sigurtë, janë dy gjâna primare që duhen pasë parasysh : Ju duhet të dukeni të thjeshtë si pllumbat por të kujdeshëm si gjarpni. Etnit, bijtë e biles vetë gratë tueja nuk duhen të dijnë kurrë sekretin që mbartni në gjí. N'kjoft se dishironi, për me rrêjtë mâ mirë synin inkuizitor e kureshtar, shkoni në rrëfim por mbani heshtjen mâ absolute mbi kto gjâna. Ju e dini se zbulimi mâ i vogël, e dhana mâ e vogël, me dashje ose pa dashje, që mund t'ju rrëshqasin në rrëfim apo diku tjetër ka me prue gjâmen mâ të madhe dhe vendimin me vdekje për zbuluesin. 

Atherë, për me pasë nji Papë në mnyren që na dishirojmë, âsht e nevojshme me përgaditë për at Papë nji brez të dênjë për mbretninë mbi të cilen ândrrojmë. Mos u merrni me pleqtë e të pjekunit por shkoni te rinia e n'kjoft se âsht e mujtun edhe te fmijtë. Kurrë mos flitni në prezencen e tyne ndonji fjalë blasfemuese ose imorale. Maxima  debetur puero reverentia. Kurrë mos i harroni kto fjalë të poetit sepse kanë me ju ruejtë kundër shfrenimeve të cilat duhet me i kontrollue me çdo kusht për të miren e çâshtjes sonë. Me qëllim me vjelë fryte në çdo familje dhe me u pranue në votrat shpiake ju duhet me e paraqitë vedin si nji njiri serioz dhe i moralshëm. Kur t'krijoni emnin e mirë në kolegje, gjimnaze, universitete dhe seminare, mbasi të keni fitue besimin e profesorave dhe studentave, filloni me veprue tuej tërhjekë në bisedat tueja veçanarisht klerikët. Mbushni shpirtnat e tyne me madhshtinë e Romës së lashtë papale. N'fundin e zemrës italiane egziston gjithmonë keqardhja për Romen republikane. Nxitni e ndezni kto natyra të mbushuna me zell e zjerm patriotik. Ofrojini në fillim, mshehtazi, libra të padâmshëm dhe poezi ku shkëlqen fryma kombtare. Ma vonë, pak kah pak, keni me i prue dishepujt tuej në temperaturen e gatimit të dishiruem...

Ngjarjet, të cilat simbas opinionit tonë, po përparojnë shumë shpejt, mbas pak muejsh kanë me prue detyrimisht nji ndërhymje të Austrisë. Ka prej atyne idiotve që, në papjekuninë e tyne, knaqen tuej shtye të tjerët në mes të rreziqeve; por ka edhe prej atyne idiotve që marrin me vedi në kto rreziqe edhe njerëz të meçëm. Revolucioni që ata po përgadisin në Itali ka me përfundue vetëm me gjâma e persekucione. Asgja nuk âsht pjekë, as njerzit e as situatat dhe kjo gjendje ka me vazhdue prapë për nji kohë të gjatë. Por prej ktyne të kqijave ju mundeni gjithmonë me nxjerrë nji tel të ri për me e dridhë në zemrat e klerikve të rinj. Kjo âsht urrejtja e të huejit. Bani që gjermanët të duken qesharakë dhe të urryeshëm... Në idenë e supremacisë pontifikale, përzini gjithmonë kujtimet e vjetra të luftnave të priftnijve dhe të perandorisë. Zgjoni zjermin e fikun të pasioneve mes Gelfëve dhe Gibelinve dhe kshtû do të krijoni reputacionin si katolikë të mirë dhe patriotë të devoçëm. 

Ky reputacion ka me i hapë rrugen doktrinave tona me u futë në gjinin e klerit të ri e biles deri në thellsitë e kuvendeve. Në pak vite, kleri i ri, prej vetë rrjedhës së ngjarjeve, ka me xanë të tana postet; ai ka me qeverisë, administrue dhe gjykue dhe ka me  krijue kshillin e Sovranit; ky kler ka me u thirrë me zgjedhë Pontifin që do të mbretnojë dhe ai Pontif, si pjesa mâ e madhe e bashkëkohësve të tij, detyrimisht do të mbushet me parimet humanitare e italiane të cilat jena tuej i hjedhë në qarkullim. Asht nji kokërr e vogël e mustardës që po e mbjellim në tokë por dielli i drejtsisë ka me e rritë até për me u bâ nji fuqi të madhe dhe keni me pa nji ditë çfarë korrjet të madhe ka me prodhue ajo kokërr e vogël. 

Në rrugen që na po projektojmë për vllâznit tonë gjinden pengesa të mëdhaja me u kapërcye, vështirsi të ndryshme me u kalue të cilat kanë me u mposhtë në sajë të eksperiencës dhe  mendjehollsisë; por fundi âsht i mrekullueshëm; e me e mbrritë até ia vlen me i çue të tana velat. Ju dishironi me revolucionarizue Italinë ? Synoni Papen, portretin e të cilit bame mâ nalt! Ju doni me vendosë mbretninë e të zgjedhunve mbi fronin e prostitutës së Babilonisë ? Bani që kleri të ecin mbas flamurit tuej tuej kujtue gjithmonë se âsht tuej ecë mbas flamurit të Çilcave Apostolikë! Hjedhni rrjetat si Simon Bar Jona! Hjedhini në thellsitë e sakristive, seminareve e kuvendeve, në vend që me i hjedhë në thellsitë e detit, dhe n'kjoft se nuk keni me përshpejtue asnjisend, keni me kapë nji sasi peshqish n'nji mnyrë mâ të mrekullueshme se ai! Peshkatari i peshqve ka me u ba peshkatar njerzish dhe kshtû keni me çue po aq miq tuej rreth Selisë Apostolike. Ju keni me xanë nji revolucion në tiarë dhe mantel, që marshon me kryq dhe flamur, nji revolucion që duhet veç me e nxitë pak dhe ai ka me ndezë flakë tanë globin. 

Çdo akt i jetës tuej ti kushtohet pra gjetjes së Gurit të Filozofit. Alkimistat e Mesjetës hupen kohen dhe arin e viktimave të tyne në realizimin e ksaj ândrre. Andrra e shoqnive sekrete ka me u ba realitet për arsyen mâ të thjeshtë sepse ajo bazohet në pasionet e njirit. Mos të dekurajohena atherë prej ndonji ndaljet, kthimit mbrapa apo humbjet. Të përgadisim armët tona në heshtjen e logjeve, të nxjerrim municionet, të lëvdojmë tana pasionet, prej mâ të kqijave te mâ bujaret, dhe gjithshka na shtyn me mendue se planet tona nji ditë do të kenë sukses përtej llogaritjeve tona mâ të paparashikueshme. 


Bibliografi : 

Monsignor George Dillon DD, "The War of Antichrist with the Church and Christian Civilization", 1885, faqet 89-95.




lunedì, dicembre 24, 2012

Për shumë vjet KRISHTLINDJEN!


Fresko e Murijos (1618-1682)


          N'kyt prag KRISHTLINDJET përfitoj me i urue të tânë lexuesit e ktij blogu dhe shqiptarët kudo kjoshin, gzuar e për shumë vjet KRISHTLINDJEN. Uroj që KRISHTI Fmi të gjejnë në zemrat tueja at përvujtní, paqe, dlirtsí, kûndením e devocjon si te grazhdi i përvujtë i Bethlehemit mes sh'MARISE gjithmonë Virgjën, Nânës të Zotit, dhe sh'Jozefit tuej i shtue përherë e mâ shumë hirit e bekimet e Tija në jeten tuej shpirtnore dhe materiale.

martedì, dicembre 18, 2012

Katër Kohët e KRISHTLINDJES


         Besimtarët mos të harrojnë me mbajtë njinesë dhe abstinencë të Mërkuren (19 Dhetuer), Premten (21 Dhetuer) dhe të Shtunden e ardhshme (22 Dhetuer), ditë që njihen edhe si Katër Kohët e KRISHTLINDJES, në përgaditje të Ardhjes së Shëlbuesit.

Për detaje mbi sasinë e lejueme të ushqimit, kontrolloni ktu.


domenica, dicembre 09, 2012

Të Xanunit Pafaj të Virgjinës MARI

prej Illyricum Sacrum



- Shpallja e Dogmës prej Papës Piu IX në 1854 – 
Fresko në Muzeun e Vatikanit


          Me 8 Dhetuer Kisha shêjte Katolike celebron nji prej festave mâ të mëdha në nder të Nânës së Zotit, Të Xanunit Pafaj të Virgjinës MARI. Në letren e tij apostolike të 8 Dhetuerit 1854, Ati ynë shêjt, Papa Piu IX, deklaroi solemnisht dhe përcaktoi në mnyrë dogmatike që e Shêjtnueshmja Virgjina MARI, Nâna e Zotit, âsht xanë pa mkat të rrjedhshëm :

« Me besim të plotë në Zotin dhe i bindun se ka ardhë momenti i duhun me përcaktue të Xanunit Pafaj të Shêjtnueshmes Virgjinës MARI, Nânës së Zotit, të cillen e dishmojnë dhe e nxjerrin mrekullisht në dritë vetë profecitë hyjnore, Tradita shêjte katolike, ndjenjat e përhershme të Kishës, aprovimi i admirueshëm i barijve (meshtarve) katolikë dhe i besimitarve, aktet e ndrituna dhe konstitucjonet e pasardhsve tanë; mbasi kena egzaminue çdo gjâ me kujdesin mâ të madh dhe mbasi i kena ofrue Zotit lutje të zjarrta e të vazhdueshme, kena mendue se nuk duhet të vonojmë mâ me sanksionue dhe përcaktue nëpërmjet gjykimit tonë suprem të Xanunit Pafaj të Virgjinës, e me knaqë kshtû dishiren shumë të devoçme të botës katolike dhe të vetë devocjonit tonë ndaj të Shêjtnueshmes Virgjën, në mnyrë që me nderue për herë e mâ shumë Birin e saj të vetëm, Zotin tonë JEZU-KRISHTIN, sepse i gjithë nderi dhe lavdia që i dhurojmë Nânës kthehet në lavdinë e Birit.

« Prandej, tuej mos pushue kurrë s'ofruemit, me përvujtní dhe krezhëm, lutjet tona personale s'bashkut me lutjet publike të Kishës Atit nëpërmjet Birit të saj, që të dinjote me drejtue dhe forcue shpirtin tonë nëpërmjet virtytit të SHPIRTIT SHEJT; mbasi kena lutë asistencen e tânë oborrit qielluer dhe thirrë me ofshamat tona Shpirtin ngushllues, tuej veprue sot nën inspirimin e Tij, për nderin e të Shejtnueshmes dhe të pandames TRINI, për lavdinë e Virgjinës, Nânës të Zotit, për nâltsimin e Fesë Katolike dhe për rritjen e Besimit të krishtênë, nëpërmjet autoritetit të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, të shêjtnve apostuj sh'Pjetrit e sh'Palit dhe autoritetit tonë, ne deklarojmë, shpallim dhe vendosim se doktrina simbas të cillës e Shêjtnueshmja Virgjina MARI, që në momentin e parë të t'xanunit të saj, nëpërmjet nji hiri dhe privilegji specjal të Zotit të Gjithpushtshëm, në konsideratë të meritave të JEZU-KRISHTIT, Shëlbuesit të njerzimit, âsht ruejtë prej çdo njolle të mkatit origjinal âsht nji doktrine e zbulueme prej Zotit e për rrjedhojë ajo duhet besue vendosmënisht dhe vazhdimisht prej të tanë besimtarve. N'kjoft se ndokush, mos kjoft thanë prej Zotit, do të kishte arrogancen me mendue në zemren e tij ndryshej prej sa âsht vendosë prej nesh, ta msojnë dhe ta dijnë se, i dënuem prej vetë gjykimit të vet, ai âsht mbytë në mosbesimin e tij dhe ka braktisë unitetin e Kishës; dhe për mâ tepër, n'kjoft se nëpërmjet fjalëve, shkrimeve apo çfarëdolloj mjeti tjetër të jashtëm, do të guxonte me i shprehë kto ndenja të zemrës së tij, ai do të psojë 'ipso facto' dënimin e parashikuem në të drejten kanonike. »



Katër vjet mâ vonë, pra në vjetin 1858, për me konfirmue se vendimet e Papës janë gjithmonë të pagabueshme në çâshtjet që lidhen me Fenë dhe moralin, vetë Virgjina e Papërlyeme iu shfaq nji vajze të re, shêjtes Bernadetë, në Lurd, nji fshat i vogël në jug të Francës, tuej aprovue fjalët e Vikerit të KRISHTIT mbi tokë dhe tuej thanë se âsht e Xanuna e Pafaj : 'Conceptio Immaculata'.


Ishte e nevojshme, thotë sh'Alfons MARIA Liguori, veprat e të cilit janë aprovue prej Kishës Katolike, që sejcili prej tre Personave Hyjnore të ruante MARI-në prej mkatit origjinal, Ati tuej e konsiderue si Bijen e Tij, Biri, si Nânen e Tij dhe SHPIRTI-SHEJT, si Nusen e Tij.

Ishte e nevojshme që Ati të përjashtonte MARI-në prej mkatit të rrjedhshëm sepse ajo ishte Bija e Tij, biles 'Bija e madhe' ashtû si shkruhet : « Jam lindë para tana krijesave » (Eccles., 24). Ky rresht biblik i âsht atribue gjithmonë MARI-së prej interpretuesve, etënve shêjtë dhe vetë Kishës Katolike në Festen e t'Xanunit të Papërlyem. Simbas Skotisve (prej teologut të njoftun françeskan, doktorit Duns Scot) ky titull i nepet Zojës Bekueme sepse ajo kje predestinue në të njêjten kohë me Birin e saj në dekretet e Zotit, para krijimit të botës. Simbas Tomistve (prej teologut të madh dominikan, doktorit êngjellor sh'Tomë Akuinatit), titulli 'Bija e madhe' i nepet Nânës të Zotit, si 'Bija e madhe' e hirit, e predestinueme me kênë Nâna e Shelbuesit mbas marrjes parasysh të mkatit që do të hinte në botë. Për rrjedhojë, ishte e nevojshme që MARIA të mos ishte kurrë skllave e djallit dhe të ishte gjithmonë në posesjon të Krijuesit të saj ashtû siç shkruhet : « Dominus possedit me in initio viarum suarum » (Proverbi 8). Prandaj me të drejtë Mgr Denis, arqipeshkvi i Aleksandrisë, e quen MARI-në Bija unike dhe e vetme e jetës për me e dallue prej të tjerave që lindin në mkat e që janë bija të vdekjes.

Ishte e nevojshme që Ati të krijonte Virgjinën e Bekueme në gjêndje të hirit, pra në miqsi me Zotin, sepse e destinonte me kênë pajtuesja dhe riparuesja e njerzimit, ndërmjetse midis Zotit dhe njerzve. Ishte e nevojshme që Zoti të ruante MARI-në prej mkatit origjinal sepse e destinonte me i shtypë kryet gjarpnit (djallit); pra n'kjoft se MARIA duhej të ishte 'Grueja e fortë' në botë për me mposhtë luçiferrin, nuk duhej që ajo të ishte mundë mâ parë prej anmikut t'saj e t'onit, e as që ti ishte nënshtrue pushtetit të tij. Në sajë të mirësisë hyjnore, Virgjina e Bekueme u privilegjue me kênë krejtsisht e pastër prej çdo lloj mkatit e në kyt mnyrë ajo mujti me mposhtë dhe shtypë kryenaltsinë e anmikut të saj dhe t'onit. Por mbi gjithshka ishte e nevojshme që Ati i përjetshëm të përjashtonte Virgjinën shêjte prej mkatit sepse e destinonte me kênë Nâna e Birit të Tij hyjnor, thotë sh'Bernardini i Sienës. Edhe sikur t'egzistonte vetëm arsyeja e nderit të Birit të Tij, kjo arsye do të ishte e mjaftueshme me krijue MARI-në të papërlyeme e pa njollë.

Avantazhi i parë i fmijve âsht me lindë prej prindve fisnikë, me êmën. Në botë, mungesa e shkencës dhe e pasunisë durohet mâ lehtë sesa mungesa e êmnit të mirë të familjes, sepse n'kjoft se jena të vorfën mundena gjithmonë me u pasunue; n'kjoft se jena injorantë, mundena gjithmonë me studjue; por n'kjoft se vijmë prej nji familje jofisnike âsht e pamujtun me ndryshue të kaluemen; edhe sikur në të ardhmen do të fitojshim nji emën fisnik prapë dikush mund të na kujtonte gjithmonë origjinën e ultë.

Në të njêjten mnyrë Zoti duhej të lindte Birin e Tij prej nji Nâne fisnike tuej e ruejtë prej mkatit, sepse nuk do të zgjidhte që Biri hyjnor të lindte prej nji nâne të infektueme prej mkatit për me i dhanë shkas luçiferrit me fajsue Shëlbuesin tonë, si nji turp, lindjen e Tij prej nji nâne që kishte kênë skllavja e tij dhe anmikja e Zotit. Jo, pa dyshim, dhe Zoti siguroi me bollëk lavdinë e Birit të Tij tuej bâ të mujtun që Nâna e Tij të ishte gjithmonë e papërlyeme.

Prej nji dekreti special, thotë Kisha greke, me 25 mars, të Providencës hyjnore, Virgjina shêjte qysh në fillim të egzistencës së saj pati të gjithë pastërtinë që duhet të kishte ajo që duhej të ishte Nâna e dênjë e JEZU-KRISHTIT. Kisha latine, në lutjet e saja, thotë se Zoti përgaditi trupin dhe shpirtin e MARI-së për me e bâ nji banesë të dênjë për Birin e Tij hyjnor në tokë

Për mâ tepër, Zoti tuej kênë pafundsisht i pastër dhe perfekt, ishte e nevojshme që të kishte gjithashtu nji Nânë të pastër, perfekte e pa njollë, dhe egzaktsisht kshtû ndodhi thotë sh'Bernardini i Sienës. Kjo doktrinë âsht e mbështetun mbi msmin e sh'Palit që thote se « ishte e domosdoshme që Shelbuesi jonë të ndahej jo vetëm prej mkateve por edhe prej mkatnorve »; e si mund të ndahej JEZU-KRISHTI prej mkatnoreve n'kjoft se do të kishte nji Nânë mkatnore?



Vendi ku në 1858 Virgjina e Papërlyeme u duk në Lurd të Francës



SHPIRTI-SHEJT thotë se « lavdia e birit âsht nderi i atit dhe çnderimi, turpi i tij » (Eccl. 13). Ja pse JEZU-KRISHTI ruejti prej korrupsionit trupin e MARI-së mbas dekës, sepse Ai nuk nderohej me lanë me u korruptue at trup virgjën me të cilin Ai vetë ishte veshë, ashtû si pohon edhe sh'Agustini. Por n'kjoft se do të ishte e turpshme me lindë prej nji nâne me nji trup të korruptueshëm, do të ishte nji turp edhe mâ i madh me lindë prej nji nâne me nji shpirt të infektuem prej korrupsionit të mkatit. Nga ana tjetër, « mishi i JEZU-KRISHTIT âsht i njêjtë me até të MARI-së, »vazhdon shpjegimin sh'Agustini, « kshtû që mbas Ringjalljes mishi i Shelbuesit ka kênë i njêjtë me até që ka marrë në barkun e papërlyem të MARI-së. S'fundmi, përfundon Arqipeshkvi i Hipos, n'kjoft se ky privilegj i lavdishëm nuk ishte në doren e Shejtnueshmes Virgjën (mbasi ajo âsht vetëm nji krijesë, ndonse mâ perfekte se tana krijesat e tjera dhe se gjithçka që ajo ka e ka prej Birit të saj hyjnor) ai ishte në doren e Birit që ajo lindi në botë » : 'si non congruit Mariae, congruit Fili quem genuit.' (Hom. de Ass. 37)

Sh'Agustini tuej folë mbi mkatet nuk dishiron që mbi kyt subjekt të flitet për MARI-në, për respekt, thotë ai, për Zotin që ajo ka meritue me pasë për Bir, i Cili i dha hirin me kênë e ruejtun prej çdo mkatit. (De grat., tom 7., c. 37)

Nuk kje turp për JEZU-KRISHTIN me u thirrë, në përbuzje, Biri i MARI-së, si Biri i nji Nânë të thjeshtë, sepse Ai erdhi në tokë për me dhanë shembullin e përvujtnisë dhe durimit, por do të ishte kênë për Té turp n'kjoft se do të ndigjonte prej gojës së djallit fjalët : « A nuk ka lindë aj prej nji nâne mkatnore që dikur ishte skllavja jonë? »

Biri i Zotit erdhi në botë me shelbue njerzimin. Egzistojnë dy mnyra për kyt gjâ, simbas sh'Agustinit : e para, tuej ringritë atë që âsht rrxue, dhe tjetra, tuej e rujtë mos me u rrxue. Kjo e fundit âsht pa dyshim mâ fisnike, shton sh'Agustini, sepse kshtû shmanget dami apo njolla që shpirti pson prej rrximit.

« Për rrjedhojë , thotë Doktori serafik, shêjti Bonaventura, âsht me anen e ksaj mnyre, mâ fisnike dhe mâ të përshtatshme për Nânen e Zotit, që MARIA âsht shelbue. »

Kardinali Hugues shton se « Shelbuesi i ka çlirue prej mkatit gjithë njerzit e tjerë mbas ramjes, por Ai çliroi Nânen e Vet prej turpit të ramjes në mkat »

S'fundmi, mbasi ishte e nevojshme për Atin që të ruante Virgjinën shêjte prej mkatit origjnal si bija e Tij, për Birin, si Nânen e Tij, ishte e nevojshme gjithashtu edhe për SHPIRTIN-SHEJT që ta ruante si Nusen e Tij, gjithmonë virgjën e të papërlyeme. Prandaj Hyji, tuej iu drejtue MARI-së i thotë « Ju keni nji bukuri perfekte dhe njolla e mkatit nuk âsht kênë kurrë në jue » (Cant.4). Simbas sh'Ildefonsit dhe sh'Tomë Akuinatit, kto fjalë i thuhen MARI-së, kurse sh'Bernardini i Sienës dhe sh'Laurenti Justinian thonë se kto fjalë thuhen egzaktsisht për të Xanunit e Papërlyem të Virgjinës.

SHPIRTI-SHEJT e ka quejtë MARI-në 'kopsht i myllun', 'burim i vulosun' (Cant. 4:12) sepse anmiku i njerzimit nuk ka hi kurrë te Virgjina e Papërlyeme për me e njollosë, por ajo ka kênë gjithmonë e mbrojtun prej tij dhe ka ruejtë gjithmonë nji pastërti perfekte të shpirtit dhe të trupit. SHPIRTI-SHEJT e ka dashtë Virgjinën shêjte mâ shumë se tanë engjëjt dhe shêjtnit e tjerë s'bashkut; Ai e ka dashtë qysh prej fillimit dhe e ka ngritë në shêjtni mbi tanë njerzit dhe engjëjt, thotë Profeti mbretnor David, për me diftue se MARIA ka kênë shêjte qysh prej momentin të parë të të xanunit të saj. Tanë shpirtnat e drejtë dhe shejtë janë bij të hirit hyjnor kurse MARIA âsht e vetmja e xanun në hirin hyjnor.

Engjëlli Gabriel, para se Virgjina shêjte me kênë Nâna e Zotit, e gjeti plot me hir hyjnor. Ky hir, thotë sh'Tomë Akuinati, ka shejtnue jo vetëm shpirtin por edhe trupin e MARI-së në mnyrë që ajo të veshte mandej Fjalen e përjetshme, Personen e dytë të Shejtnueshmes TRINI. Kshtû e Shejtnueshmja Virgjina MARI, qysh në të xanunit e saj, âsht pasunue dhe mbushë me hir shêjt prej SHPIRIT-SHEJT.

T'kena pra devocjonin mâ të madh për t'Xanunit Pafaj të Virgjinës MARI, sidomos gjatë ksaj oktave që Kisha shêjte Katolike ia kushton Nânës së Zotit në nder të Konçeptimit të saj të Papërlyem. Ta nderojmë Patronen e Shkodres dhe tanë Shqypnisë me nji pastërti të madhe shpirtnore dhe trupore për me mujtë me tërhjekë mbi vedi dhe familjet tona bekimet e panumërta hyjnore që kjo Nâne e bekueme âsht gadi me na i dhanë për mâ të madhen lavdi të Zotit dhe shêjtnimin e shpirtnavet.


Praktikë në nder të Virgjinës të Papërlyeme, simbas shêjtit të madh misionar sh'Françesk Ksavierit


Të keni nji devocjon të përzemërt për t'Xanunit Pafaj të Virgjinës së lavdishme dhe thirreni shpesh nën titullin e t'Papërlyemes, sidomos në tundimet imorale. Me kyt praktikë devotët e të Papërlyemes MARI janë fitimtarë kundër djallit të imoralitetit. Në sajë të ksaj praktike shêjti i madh, apostulli sh'Françesk Ksavieri, i Kompanisë së JEZUS-it (S.J.), bani aq shumë mrekullina në Indi dhe Japoni tuej pagzue 11 mbretën dhe tuej konvertue rreth 1 milion muhamedanë dhe të pafé.


Bibliografi :

M. Menghi-D'Arville, L'Annuaire de MARIE.., Montréal, 1857.

Abbé Barbier, La Sainte Vierge d'après les Pères, Lyon, Paris, 1867.

mercoledì, dicembre 05, 2012

Për shumë vjet festen e shën'Kollit!


Të dashtun vllâzën e motra!

Për shumë mot festen e moçme të shën'Kollit! Shêjti i mrekullive ju siguroft prej KRISHTIT ZOT me ndërmjetsín e Zojes Bekueme hiret dhe bekimet që dishironi në familjet tueja!




venerdì, novembre 16, 2012

Replikë Apologjetike

prej Illyricum Sacrum


Misjonari i madh sh'Françesk Xavjeri



          Replika e mâposhtme âsht përgjigja drejtue disa mesazheve që nji lexues musliman më ka shkrue kundër artikullit "Rruga drejt shelbimit" të gjindun po n'kyt blog. Mendova me i publikue për instruktimin e Krishtênve dhe nâltsimin e Fesë tonë shêjte Katolike. Në replikë, ndër të tjera, kam argumentue në favor të moskorruptimit të Shkrimeve Shêjte, tuej marrë si shembull përkthimin greqisht të Biblës, Septanten (rreth 280 vjet para KRISHTIT) e aprovueme zyrtarisht prej Sinagogës së Vjetër hebreje dhe përkthimin latinisht të Biblës, Vulgaten (rreth 400 vjet mbas KRISHTIT) e aprovueme zyrtarisht prej Kishës shêjte Katolike, prej ku kam marrë disa argumente të fuqishme në mbrojtje të dogmave katolike si TRINIJA SHEJTE, MISHENIMI dhe Ardhja e KRISHTIT ZOT. Gjithashtu kam prue shembuj prej vetë gjuhës arabe, e veçanarisht prej Kur'anit dhe interpretuesve të tij mâ të njohun dhe mâ shumë të aprovuem në boten islame, mbi përkrahjen që doktrina islame i ban pedofilisë, homoseksualitetit dhe akteve të tjera imorale dhe të neveritshme të cilat, simbas blasfemave të paskrupullta të besimit djallzuer islamik, praktikohen edhe në parajsë. 


*     *     *     *



Mesazhi i parë i lexuesit musliman :

- « Ju katoliket minoriteti i maxhupeve jeni mundu me shkru dicka, bile bile perkthim i vobeket nga ndonje artikull i dobet maksimalisht. Kqyrne veten qe u tretet se na muslimanet qe 100 vite ma mire nuk i kemi pas punet, edhe fale Zotit populli po i kthehet te vertetes e ju vdisni me mllefin tuaj. »

- I dashtun z. A.,

Ju faleminders për mesazhin dhe me vjen keq për fjalët jo dashamirse që shkrueni. Artikullin e kam shkrue pa asnji urrejtje apo mllef për muslimanet por vetëm për dashni për ta për me i diftue se nuk jane në rrugen e shelbimit. Kjo edhe per faktin se jam rrite mes muslimanve
dhe me kutjohet edhe tash se shumë prej shokve, që kam pasë dikur, kanë kênë muslimanë. Megjithse jeta na ka nda prapë ruej kontakte me ta.

Ju e queni vedin shumicë por shumica nuk âsht domosdoshmënisht tregues i të vërtetës. Kujtoni dikur popullin hebré që kishte Fenë e vërtetë, e të tânë muslimanet e pranojnë kyt fakt historik, dhe ata ishin pakica në krahasim me popujt e tjerë paganë që i rrethojshin. E até Fé të vërtetë e ka vazhdue Kisha shejte Katolike, ashtu si e kam shkrue edhe në artikull. Për rrjedhojë, edhe n'kjoft se e shofim matematikisht, nuk munden me egzistue dy ose me shumë të vërteta kontradiktore; prandej konkluzioni del vetvetiu se islami nuk âsht Féja e vërtetë që pshton shpirtin e hap dyert e Parrizit.

Shkrimi nuk bazohet në përkthime amatore e të daluna prej google apo prej përkthyesve automatikë në internet. Shkrimi bazohet në literaturen mâ të njoftun islame, prej ku kam dhanë edhe referencat. N'kjoft se lexoni arabisht mundem me ju prue edhe tekstet ne arabisht ose me ju udhzue se ku me i gjetë dhe me i kontrollue vetë ju. Kshtu, për shenbull, referencat prej Kuranit jane marre prej botimit të 1987 të Shpisë botuese « King Fahd Quran Printing Complex »; citimet prej tafsireve të ibn Kathir janë marrë prej botimit të 10 volumeve të nji
grupi akademikesh islamike nën udhhjekjen e sheikut : Shaykh Safī yr Rahman al-Mubarakpuri dhe e botueme ne Riyadh, Houston, New York, London: Darussalam, 2000.

Mos harroni se shqyptarët kanë kênë të tânë të Krishtênë përpara se me ardhë pushtuesi turk me i detyrue me shpatë me ndrrue Fenë e tyne të shejtë Katolike.

Krijuesi i gjithsisë ju ndriçoftë drejt Fesë Katolike dhe pshtimit të shpirtit tuej,
I. S.


Mesazhi i dytë i lexuesit musliman :

« Fjalet jodashamirese ishin tuajat, me gjithe devijimin qe bartni deshironi t'i devijoni edhe te tjeret, zaten shejtani nuk deshiron te shkon i vetem ne xhehenem. 
Ju shkruani dhe gjuani helm e pritni qe te tjeret te ju gjuajn me peme. Fale Zotit ju perendoi dielli dhe shkurt e patet. 
Juve jo qe nuk keni urrejtje ndaj nesh, por ju vdisni nga mllefi dhe urrjetja. Nese mendoni qe gjate komunizmit i mashtruat nje shtrese te njerezve permes sistemit te atehershem edhe kjo perendoi. 
Une per fatin e mire ju njoh qe moti, jeni nje minoritet qe nuk ja vlen te shkruaj me ju as nje rresht por pasi shume kam vizituar kishat tuaja katolike dhe ato protestante evagjeliste, adventiste dhe nje numer te madh jehovistesh qe nga viti 1994 po e toleroj veten te mirrem edhe per disa minuta. 
Sa per informim kam pasur nje takim ne vitin 1996 me D. F. misionar nga Aurstralia, dhe ne debatin qe patem u gjunjezua para argumenteve duke u turperuar para miqeve te vet nikoqir.

Te shkretit ju, xhehenem ne kete bote e xhehenem ne boten tjeter. E pyeti nje i krishter nje dijetar musliman: "Ju thuani se kjo bote per muslimanin eshte sikur ferr ndersa per te jomuslimanet parajse. Ndersa ti jetone jete lluksi ndersa une jete ferri." Dijetari i pergjigjet "I mjeri ti, kjo bote per besimtarin ne krahasim me boten tjeter eshte sikur te jemi ne ferr, ndersa kjo bote per jobesimtarin ne krahasim me boten tjeter eshte si parajse".
Ju e keni fatin e keq, une di arabisht, i di te gjithe ata autor qe jeni munduar ti cekni, por ju thoni se i dini burimet ne gjuhen arabe dhe nuk dini ti shkruani emrat e tyre hahah 
Aq te vobekt jeni ne njohuri fetare saqe nuk kihet kah tja filloj. Shkoni rrefehuni tek pedofilet homoseksual minoriteti i felliqur. »


- Mendoj se gjaknxehtsija pengon arsyetimin dhe kuptimin e të vërtetës. Disa herë kur kam diskutue me muslimanë sunitë por edhe shitë kam vue ré se ata revoltohen menjiherë sa i kritikon islamin; kam takue edhe prej atyne qe ishin shumë të arsyeshem dhe mundeshim me bisedue normalisht, e njêni me kujtohet edhe tash se ishte prej Mekës të Arabisë Saudite.

Në artikullin « Rruga drejt shelbimit » un jam marrë ekskluzivisht me doktrinen islame tuej e krahasue até në disa raste me Katoliçizmin dhe Judaizmin e vjetër për me nxjerrë konkluzionin se islami âsht vetëm nji sekt fallso që nuk pshton shpirtin e kërkujt. Nuk kam fye asnji musliman, nuk kam quejtë kërkend pedofil, homosexual, të fëlliqtë apo epitete të tjera të ulta që vetëm diftojne kulturen e atyne që i flasin kto fjalë. Tuej mos prue asnji argument në mbrojtje të islamit dhe të atyne argumentave që kam prue, të cilat, si e keni vue re prej referencave, nuk janë opinionet apo shpikjet e mija, dhe tuej fye personalisht e padrejtsisht të tânë katolikët, pa njoftë zemrat dhe ndjenjat e tyne, ju vetë pohoni e konfirmoni konkluzionet e mija mbi fallsitetin e islamit dhe shfaqni urrejtje për njerëz si ju, pa i njofte e pa i ditë, vetëm tuej u bazue mbi faktin se ata janë katolik.

N'kjoft se islami âsht në të vërteten, pse revoltohet ? Pse shqetsohet se të tjerët e kritikojnë? E vërteta nuk ka frigë e nuk revoltohet para kërkujt, por me butsi e dashamirsi mundohet me ia shpjegue kyt të vërtetë edhe atyne që nuk e kanë.

Ju shkrueni : « Fjalet jodashamirese ishin tuajat, me gjithe devijimin qe bartni deshironi t'i devijoni edhe te tjeret, zaten shejtani nuk deshiron te shkon i vetem ne xhehenem. »

Po për cilin devijim e keni fjalen? Tuej mos hi n'çashtjen fetare por vetëm tuej pa historinë me nji qëndrim të pa-anshëm vêhet ré kollaj se Feja e vërtetë në Krijuesin ka kênë qysh në fillim me popullin hebré. Tânë sektet muslimane e pranojnë kyt gja, sepse ky âsht nji fakt historik që nuk mundet me u mohue. Kur ka linde islami ? Simbas burimeve historike, mbas vjetit 570 AD. Pra gjatë 4000 vjetve (qysh prej fillimt të botes e deri te fillesat e Krishtënimit) nuk ka egzistue kund islami. Siç e thashë mâ nâlt gjatë ksaj kohet âsht ditë kush e ka pase Fenë e vërtete : Sinagoga çifute. E Krishtenimi âsht vazhdimsi e Sinagogës çifute apo me e thânë mâ kjarte, permbushja e profecive dhe doktrinës së Sinagogës se vjetër hebreje. Kjo Sinagogë çifute përgjatë mija vitesh ka profetizue e parashikue me detaje ardhjen e nji Shelbuesi, nji Mbreti, nji KRISHTI (që don me thanë Mesia ose i Vojuemi). Ky msim ka kênë gojor në rradhë të parë pa kênë i shkruem kërkund. Ma vonë âsht shkrue për me pasë gjithashtu nji
përhapje mâ të madhe. Ky msimi nuk âsht korruptue kurrë sepse vete Krijuesi e ka mbikqyrë që ai të mos korruptohet, ashtu si e kam thanë në artikull. Dhe faktet materjale  të moskorruptimit dishmojnë kyt gja. Nuk duhet harrue se ky msim i Sinagogës çifute âsht kenë gojor dhe i shkruem.
Për shembull. Po marr për krahasim përkthimin zyrtar greqisht të Librave Shêjte të Sinagoges çifute, që janë kênë të shkruem në hebraisht dhe aramaisht, të njoftun me emnin Septante apo Septuaginta, sepse kje përkthye rreth viteve 280 para KRISHTIT prej 72 doktorve, rabijve, të Sinagoges të athershme çifute me aprovimin e autoriteteve të nalta të po ksaj Sinagoge. Ky përkthim kje bâ me i ndihmue edhe nji pjesë të çifutve të diasporës të cilët, tuej jetue jashtë Palestines, kishin fillue me pasë vështirsi në kuptimin si duhet të Gjuhës shêjte hebreje. Përkthimi u ba në greqisht sepse greqishtja ishte gjuha e Perandorisë të athershme bizantine dhe njihej gjithkund. Septanta kishte aq shume autoritet saqë lexohej edhe mbrenda sinagogave. Gjthashtu po marr edhe përkthimin e aprovuem latinisht të Bibles Shëjte, që njifet me emnin Vulgata e cila kje krye rreth viteve 400 mbas KRISHTIT prej sh'Jeronimit, doktorit të Kishes Katolike me prejardhje dardane. Kto dy përkthime t'aprovueme, Septanta dhe Vulgata, thelbsisht nuk kanë asnji ndryshim. E Vulgata vazhdon me u përdorë prej Kishes Katolike si përkthimi zyrtar i Saj. Kuptohet se edhe në kohen e  Sinagogës së vjetër ka pasë sekte te ndryshme, të cilat kanë shkrue versionet e tyne të opinioneve dhe kane pasë përkthimet e tyne, apo biblat e tyne. E njêjta gja ka ndodhë edhe në fillesat e Krishtenimit apo edhe ma vonë. Por kto bibla nuk kane pasë kurrë aprovimin e autoriteteve drejtuese, as të Sinagogës së
Vjetër (Prifti i Nalte dhe Sanhedrini) e as të Kishes Katolike (Papa dhe ipeshkvijte).

Për shembull, para ardhjes se KRISHTIT egzistojshin sekte të ndryshme që kundershtojshin msimin hyjnor të Sinagogës. Kshtu, sekti i Saduçenve mohonte Ringjalljen, egzistencen
e êngjejve dhe djajve. Ata pranojshin vetëm Librat Shêjte, e disa prej tyne, vetëm librat e Moízit, dhe jo Traditën. Nji shebull tjetër âsht sekti i Esenjanve, që refuzojshin sakrificat në Tempull, zgjedhjshin priftnijt e tyne, por edhe i ofrojshin Diellit nji kult të veçantë. Mbas ardhjes se KRISHTIT sektet e ndryshme ishin gati të panumërta, si Simoniaket, Dosithenet, Ebionitet, Nazarenet, Montanistet, Manikeiset, etj etj etj. Kjo âsht normale sepse djalli, gadi gjithmonë, ndërhyn aty ku âsht e vërteta për me nxjerrë nji kopje fallse të të vërtetës, me shpresen me rrêjtë të paditunit dhe të pa-instruktuemit. Prandaj ai thirret edhe majmuni i ZOTIT. Vlen me u permende ktu sekti hebre i Masoretve që të bazuem në ligjet talmudike moderne, mbas shekullit të 4-të A.D., të kunderta me Sinagogen e Vjetër dhe Kishen Katolike, nxoren Biblen e tyne hebraike të njoftun me emnin edhe Bibla Masorete, e cila âsht nji version i korruptuem në krahasim me Biblen Shëjte të përdorun në kohen e Sinagogës së Vjetër, e ky
ndryshim shifet kjartë edhe tuej ba krahasimin me Septanten, për të cilën fola mâ nâlt. Tuej kenë se Bibla Masorete ishte në përdorim prej ktij sekti shumë të përhapun, âsht shumë e mujtun që muslimanet e konsiderojnë kyt version si versionin autentik të Bibles dhe gabimisht
thojnë se Bibla âsht korruptue. Edhe sod Bibla Masorete âsht Bibla hebraike zyrtare e sektit talmudik, qe sod ka sinagogat moderne në Izrael e në tânë boten.

Qé edhe nji prej shembujve të njoftun të marrun prej Septantes, ku profetizohet në detaje ardhja e KRISHTIT ZOT :

« ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες ἐκρίθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν Σιων συντελεσθῆναι τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὰς ἀδικίας σπανίσαι καὶ ἀπαλεῖψαι τὰς ἀδικίας καὶ διανοηθῆναι τὸ ὅραμα καὶ δοθῆναι δικαιοσύνην αἰώνιον καὶ συντελεσθῆναι τὸ ὅραμα καὶ εὐφρᾶναι ἅγιον ἁγίων. καὶ γνώσῃ καὶ διανοηθήσῃ καὶ εὐφρανθήσῃ καὶ εὑρήσεις προστάγματα ἀποκριθῆναι καὶ
οἰκοδομήσεις Ιερουσαλημ πόλιν κυρίῳ. καὶ μετὰ ἑπτὰ καὶ ἑβδομήκοντα καὶ ἑξήκοντα δύο ἀποσταθήσεται χρῖσμα καὶ οὐκ ἔσται, καὶ βασιλεία ἐθνῶν φθερεῖ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον μετὰ τοῦ χριστοῦ, καὶ ἥξει ἡ συντέλεια αὐτοῦ μετ’ ὀργῆς καὶ ἕως καιροῦ συντελείας· ἀπὸ πολέμου πολεμηθήσεται. καὶ δυναστεύσει ἡ διαθήκη εἰς πολλούς, καὶ πάλιν ἐπιστρέψει καὶ
ἀνοικοδομηθήσεται εἰς πλάτος καὶ μῆκος· καὶ κατὰ συντέλειαν καιρῶν καὶ μετὰ ἑπτὰ καὶ ἑβδομήκοντα καιροὺς καὶ ἑξήκοντα δύο ἔτη ἕως καιροῦ συντελείας πολέμου καὶ ἀφαιρεθήσεται ἡ ἐρήμωσις ἐν τῷ κατισχῦσαι τὴν διαθήκην ἐπὶ πολλὰς ἑβδομάδας· καὶ ἐν τῷ τέλει τῆς ἑβδομάδος ἀρθήσεται ἡ θυσία καὶ ἡ σπονδή, καὶ ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῶν ἐρημώσεων ἔσται ἕως συντελείας, καὶ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. » (Profeti Daniel 9:24-27)

Qé edhe përkthimi në shqip :

« Zoti ka shkurtue dhe fiksue kohen në shtatëdhetë javë në favor të popullit tand dhe qyetit tand shêjt në mnyrë që krimet e tija të shlyhen, që mkati të marrë fund, që padrejtsia të zhduket, që drejtsia e përjetshme të vijnë mbi tokë, që vizionet dhe profecitë të përmbushen dhe që Shêjti i shêjtënve të vojóset.

« Díje pra dhe kíje parasysh : Koha prej dhânjes së urdhnit për rindërtimin e Jeruzalemit dhe deri te ardhja e KRISHTIT Mbret ka me kênë shtatë javë dhe gjashtëdhetë e dy javë; sheshet dhe muret kanë me u rindërtue në kohna t'vështira dhe me ankth. Mbas gjashtëdhetë e dy
javëve KRISHTIN kanë me e vrâ dhe populli që ka me e mohue nuk ka me kênë mâ populli i Tij. Nji popull me shefin e tij ka me ardhë dhe shkatërrue qytetin dhe shênjtoren [tempullin e Jeruzalemit] me nji rrënim të plotë; e t'lànunit e saj shkret ka me ndodhë mbas përfundimit të luftës, ashtû si âsht profetizue. KRISHTI ka me konfirmue aleancen e Tij me nji numër të madh gjatë nji javet dhe në mes të javes viktimat dhe sakrificat kanë me u ndalë. Neveria e shkretimit ka me kênë në tempull dhe të lànunit e tij shkret ka me zgjatë deri në mbarim e deri në fund [të botës]. » (Profeti Daniel 9:24-27)

Simbas interpretuesve të aprovuem të Shkrimeve Shejte, përfshi ktû Doktorin Joseph Franz von Allioli, komentet biblike të t'cilit janë aprovue prej Selisë Shêjtë, në textin biblik t'mâsipërm Arkêngjelli Gabriel i zbulon, prej Zotit, profetit Daniel profecinë e ardhjes së Mesisë, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Javët nuk konsiderohen si javë normale por si javë vitesh ashtû si shpjegohet në Librat e Numrave (XIV:34) dhe të Ezekielit (IV:6) ku nji ditë numërohet si nji vit. Pra 70 javë bajnë 490 vjet. Ky âsht edhe mendimi unanim i interpretuesve të lashtë si Klementi i Aleksandrisë, Tertuljani, Euzebi, sh'Cirili i Jeruzalemit, etj. dhe i pjesës mâ të madhe të interpretuesve modern dhe kontemporan. Ky lloj numrimit përmêndet edhe te Libri i Levitëve (XXV:8). Shêjti i shêjtënve i atribohet vetëm Mesisë që âsht Zot (Izaïa 9:6). Vojósja âsht konsakrimi për misionin shëlbyes nëpërmjet dhânjes të të gjitha Dhuntive të SHPIRTIT SHEJT që ndodhen në Hyjninë e Tij (Izaïa 11:1 e vazhdim) dhe fillimi praktik i apostolatit kur
KRISHTI filloi me msue.

Në Bibël flitet vetëm për 4 urdhna të mbretënve persjanë në lidhje me Jeruzalemin. I pari âsht aj i Cyrus-it që flet vetëm për rindërtimin e Tempullit, pa bâ fjalë për qytetin (1 Esdr. 1). I dyti âsht aj i Darius-it, birit të Hystaspit, që vetëm konfirmon urdhnin e Cyrus-it (1 Esdr. 5). I treti âsht i Artaxerxès-Longuemain, që daton prej vitit t'shtatë të mbretnisë së tij dhe që iu dha Esdras-it (1 Esdr. 7). Urdhni i katërt âsht po i Artaxerxès-it që iu dha Nehemisë në vitin e
njizetë të mbretsnisë së tij dhe ban fjalë për rindërtimin e mureve të Jeruzalemit (2 Esdr. 2,1). Asnji perj tre urdhnave të para nuk flet për rimkâmjen e Jeruzalemit por vetëm urdhni i katërt, llogaritja e të cillit simbas fjalve të profecisë mbi ardhjen e Mesisë korrespondon në mnyrë perfekte me të tana ngjarjet historike, e veçânarisht me Jeten dhe Vdekjen e JEZU-KRISHTIT. Shtatëdhetë javet (70x7=490 vjet) që fillojnë në vitin e 20-të të mbretnisë së Artaxerxès-it dhe mbarojnë me braktisjen hyjnore të popullit çifut, ndahen prej Arkêngjellit Gabriel në tre pjesë : 7 javë (49 vjet), 62 javë (434 vjet) dhe 1 javë (7 vjet). Shtatë javët e para ose 49 vjet fillojnë prej vjetit të 20-të mbretnisë së Artaxerxès-it, në vjetin 455 para KRISHTIT, dhe mbarojnë me rikonstruksionin e plotë të Tempullit. 62 javët e dyta (434 vjet) fillojnë prej rindërtimit të tempullit deri në Pagzimin e KRISHTIT prej sh'Gjon Pagzorit në lumin e Jordanit. Pra simbas
profecisë, prej fillimit të 70 javëshit dhe Pagzimit të KRISHTIT janë 483 vjet.  Evangjelisti sh'Lukë rrëfen se Pagzimi i KRISHTIT ndodhi në vjetin e 15-të mbretnisë së perandorit romak Tiberius, që bjen në 782 vjetorin e krijimit të qytetit të Romës, kurse vjeti i 20-të i mbretnisë së Artaxerxès-it korrespondon 299 vjet mbas krijimit të qytetit të Romës. Diferenca midis ktyre dy ngjarjeve âsht 483 vjet, po aq sa e profecisë.

Mbas Pagzimit KRISHTI ZOT ka unjillzue afro 3 vjet e gjysë që korrespondon egzaktsisht me mesin e javës (7 vjet) të profecisë, kur me vdekjen e Tij shëlbuese në Kryq anuloi sakrificat dhe Ligjin e vjetër për me formue Ligjin e ri të Hirit apo Beslidhjen e Ré.

Qé edhe nji tjetër profeci e profetit Jeremia, i cili ka jetue rreth viteve 580 para KRISHTIT ZOT, e që lajmon kjartë ardhjen e KRISHTIT Mbret :

« Kanë me ardhë ditët, thotë Zoti, kur kam me krijue nji aliancë të ré me shpinë e Izraelit dhe shpinë e Judës, jo simbas aleancës që kam lidhë me etnit e tyne diten kur i kam marrë për doret për me i nxjerrë prej Egjiptit, aleancë që e kanë shkelë dhe ku i kam manifestue forcen
Teme, thotë Zoti. » (Jeremia 31:31-32)

Mora vetëm disa shembuj mâ nâlt me diftue se âsht i njêjti msim hyjnor që Sinagoga e Vjetër hebreje dikur dhe Kisha Katolike sot beson dhe mson.

Devijim prej ktij msimit ka ba islami dhe sektet e tjera. Për shembull, muslimanët e parë i kanë ba ceremonite e tyne në drejtim të vendit ku dikur ishte Tempulli i Jeruzalemit; mandej moren urdhën me u kthye kah Meka. Muslmanët nuk kanë sakrifica ditore ashtu si ka pasë Sinagoga e Vjetër dhe ashtu si ka sod Kisha Katolike. Muslimanët nuk kanë priftnij me i ofrue kto
sakrifica Krijuesit, ashtu si kanë ba priftnijt e Sinagogës së Vjetër dhe ashtu si bajnë sod priftnjt e Kishes Katolike. Muslimanët nuk kanë nji autoritet të vetëm me msue e shpjegue doktrinen e tyne, kurse si Sinagoga e Vjetër ashtu edhe Kisha Katolike kanë pasë e kanë nji autoritet të vetëm me interpretue dhe shpjegue Msimin hyjnor (përfshi ktu interpretimin e Librave Shejte).

Sinagoga e Vjeter ka msue se egziston Nji Zot në TRE Persona Hyjnore, msim që nuk msohet kërkund prej islamit. Gjithashtu po kjo Sinagogë ka msue se Veta e Dytë Hyjnore e Zotit Trinitar ka me marrë natyren njerzore. Për mâ shumë, mundeni me lexue veprat e ish-rabinit te njoftun të shekullit 19-t, Paul Drach, librat e të cilit munden me u gjetë falas në internet.
Shembuj të ktij msimi hyjnor i gjejmë në vetë Shkrimet Shejte


Kshtû, doktrina e NJI ZOTI TRINITAR (1 ZOT NE TRE PERSONA HYJNORE) shifet në krijimin e njirit kur Krijuesi flet ne shumës : "Le të krijojmë njirin simbas imazhit dhe ngjashmënisë tonë" (Gjeneza 1:26). Krijuesi âsht Shpirt dhe jo mish e koca dhe tre fakultet
shpirtnore mâ të nalta të njirit, memorja, inteligjenca dhe vullneti (ndërgjegja), jane krijue më të vërtetë në ngjashmëni të Krijuesit. Kto atribute në Krijuesin gjinden në formen e tyne pafundsisht perfekte, kurse në ZOT ata nuk gjinden si fakultete apo mundsi apo fuqi veprimit por si akte të pastra në veprim të vazhdueshem e të përjetshem dhe përbajne vetë Jeten intime të Krijuesit. Qysh prej gjithmonë, Persona e Parë, e quejtun Ati sepse âsht burimi i jetës hyjnore të ZOTIT TRINITAR, me anen e nji akti të përjetshëm të inteligjencës (memorja), shef përjetsisht (inteligjenca) perfeksionet e Tija të pafundme dhe don përjetsisht (vullnesa) me nji dashtni të pafundme kto perfeksione. Tuej pa Vedin, me anen e inteligjencës, Ati krijon kshtu
përjetsisht Imazh e Tij perfekt apo Fjalën e Tij të brendshme të përjetshme që ka të njêjtat atribute si Ati dhe âsht Imazhi i Atit dhe që e quejme, për me E dallue, Fjala ose Biri sepse âsht gjenerue prej Atit dhe âsht Persona e Dyte Hyjnore. Ati dhe Biri me anen e Inteligjencës hyjnore shofin përjetsisht Njêni-Tjetrin dhe me anen e Vullneses hyjnore dojnë pafundsisht Njêni-Tjetrin. Ky akt dashtnije hyjnor i pêrjetshem dhe i vazhdueshëm që vjen prej Atit dhe prej Birit quhet Dashtnija ose Lidhja dhe âsht Persona e Tretë hyjnore që e quajmës edhe
SHPIRTI-SHEJT. Tre Personat hyjnore janë të barabartë në gjithshka. Ata janë të dallueshem mes Tyne por jo të ndamë. Pjetri, Jaku dhe Gjoni janë 3 persona njerzore të dallueshëm por edhe të ndamë në 3 natyra njerzore individuale që përbajnë 3 njerëz. Në ZOT, tre Personat
e dallueshme janë të bashkueme në nji Natyrë të vetme hyjnore, tuej kenë i njêjti dhe i vetmi ZOT. Dallimi i Personave vjen si pasoje e relacjoneve hyjnore mes Tyne që pershkova ma nalt.

Nji ilustrim tjetër i doktrinëss hyjnore të Sinagogës së Vjetë mbi TRININE SHEJTE (1 Zot në 3 Persona hyjnore) dhe Mishënimin (Marrjen e Natyrës njerzore prej Personës së Dytë të TRINISE SHEJTE) gjindet në kapitullin e 18 të Gjenezës kur Abrahami, nji ditë në zheg, në luginen e Mambrése, shef para tentes së tij 3 Njerez dhe bjen në adhurim tuej thanë :

« Zot, n'kjoft se kam gjetë pëlqimin Tuej, ndaluni te sherbtori Juej » (Gjeneza 18:3)

Simbas interpretimit të aprovuem të Kishës Katolike, shumë Etën të Kishës janë dakord kur thojnë se Abrahami priti 3 Njerez, prej dukjes së jashtme, por I drejtohet vetëm Njenit prej tyne tue E thirrë me Emnin e pakomunikueshëm dhe pafundsisht shêjt : YEHOVAH, emên me të cilin nuk thirrej asnji qênje tjetër përveç Krijuesit.

Nga shembujte mâsipërm shifet kjartë se âsht doktrina islamike ajo që ka devijue dhe nuk i mson kërkujt rrugën drejt shelbimit.

Tuej vazhdue fyemjet ju shpreheni : « Ju shkruani dhe gjuani helm e pritni qe te tjeret te ju gjuajn me peme. Fale Zotit ju perendoi dielli dhe shkurt e patet. »

- Nuk jam un që ju gjuej me helm, vetë librat dhe doktrina islame, të cilën shumica e muslimanve nuk e njohin, ju akuzojnë. Nuk kam shpik asgja prej vehtes, por artikulli bazohet krejtsisht ne literaturen mâ të njoftun islame dhe në msimet e akademikve dhe drejtuesve islamikë mâ të njoftun. Kisha Katolike ka egzistue mâ shumë se 500 vjet para islamit, ka egzistue gjatë islamit dhe vazhdon me egzistue e ka me egzistue deri ne fundin e botes, sepse âsht vete i madhi ZOT, Krijuesi i gjithsise, që e ka themelue, ashtu si âsht profetizue mija
vjet përpara në kohen e Sinagoges së Vjeter (shifni citmin ma nalt Jeremia 31:31-32) dhe e ruen : « Qé pra se Un jam me jue tana ditët, deri ne konsumimin e botës. » (sh'Mateu 28:20)

Ju shkrueni : « Juve jo qe nuk keni urrejtje ndaj nesh, por ju vdisni nga mllefi dhe urrjetja. Nese mendoni qe gjate komunizmit i mashtruat nje shtrese te njerezve permes sistemit te atehershem edhe kjo perendoi. Une per fatin e mire ju njoh qe moti, jeni nje minoritet qe nuk ja vlen te
shkruaj me ju as nje rresht por pasi shume kam vizituar kishat tuaja katolike dhe ato protestante evagjeliste, adventiste dhe nje numer te madh jehovistesh qe nga viti 1994 po e toleroj veten te mirrem edhe
per disa minuta. »

Del kjartë se nuk njifni as Shqipnine e as Kishen Katolike. Katoliket gjatë komunizmit nuk kanë mashtrue kërkend, edhe sikur të kishin dashtë ata nuk i ka lane kush se komunistat i kanë
pré, varë, djege, mbyte, internue e nuk ka fjale njerzore me i përshkrue torturat dhe gjenocidin që rregjimi komunist nën udhëhjekjen enveriste ka ushtrue mbi nji popullsi të pafajshme, vetëm e vetëm se ishin katolike, në nji kohë kur Kosovaret si pjesë e Jugosllavisë kanë pasë shumë ma tepër liri e të drejta. Simbas fjalve që shkrueni besoj se jeni kosovar, mbasi mendoj se nuk e njifni realitetin komunist në Shqipni gjatë diktaturës. Katoliket e vërtetë i dojnë të miren
tanë njerzve, simbas shembullit të Krijuesit që lind e prendon diellin për të mire e për të kqinj. Katoliket e vërtetë dojnë edhe anmiqte e tyne, si i porosit vete Krijuesi, sepse vete ZOTI don që të gjithë të pshtohen dhe të jenë të lumtun përjetë.

Ju thashë ma nalt se ju nuk e njifni Kishen Katolike, sepse të ashtuquejtunit evangjelista, jehovista, advenista, etj. nuk janë Katolike. Ata janë sekte që ma te hershmit prej tyne i kanë fillesat me Luterin, Kalvinin, etj, rreth shekullit të 16-të., të cilet kanë dalë vetë jashtë prej Kishes Katolike. Ata qysh athere vazhdojne me e quejtë vedin Kristjane por rrenat e tyne nuk ndryshojne faktet historike e as të vërteten. Nji shembull i doktrines së tyne fallso âsht shpërndamja e tyne në mâ shumë se 300 sekteve të ndryshme, pak a shumë si te islami, ku sejcilli pretendon se ka të vërteten dhe sejcilli lufton njêni-tjetrin dhe nuk kanë nji autoritet të vetëm drejtues.

Në Shqypni, ndërtesat e Kishave Katolike janë infiltrue prej modernistave konçiljarë (që ndjekin doktrinen anti-katolike të Konçilit të II të Vatikanit 1962-1965) dhe aty nuk msohet mâ doktrina e pastër katolike. Prandaj, mjerisht, shumë pre muslimanve apo edhe sekteve të tjera kujtojnë se ajo âsht Kisha Katolike. Por jo, doktrina e vërtetë katolike nuk gjindet mbrenda ndërtesave të atyne Kishave të pushtueme. Ky rast ka ndodhë, në nji mnyre të përgjashme, rreth shekullit të 4-të me herezine arjane, të përhapun prej çifutit Arius, ku ndërtesat e Kishave Katolike ishin pushtue prej arjanve (jo-katolike) dhe katolikët e vërtete jetojshin të exiluem, në mërgim. Vetë sh'Athanasi, që jetonte n'ato vite në mërgim, thote se ata (arjanët) kanë ndërtesat, por né (Katolikët) kena Fenë. Kriza arjane zgjati afro 70 vjet dhe Kisha Katolike u restaurue mandej si mâ parë, biles ma e fortë.

Ju shkrueni : « Te shkretit ju, xhehenem ne kete bote e xhehenem ne boten tjeter. »

Mekênse nuk njifni Kishen Katolike, si rrjedhoje nuk njifni as Mbretninë Socjale të KRISHTIT Mbret që âsht aplikimi konkret i Doktrines Katolike në shoqni. E ky aplikim ka egzistue më parë realisht, gjatë 1000 vjetësh, prej shekullit të 5 AD e deri ne shekullin e 15 AD, ku Katoliçizmi ka sundue në shtet, në qeveri, institucjone, shoqni, në Europë, Amerikë, Afrikë, etj. Ka kenë me të vëretë nji periudhë e artë begatijet, prosperitetit, kulturet, harmonijet dhe Paqet universale Kristjane që diktatura islame, nën kërcënimin e frigës dhe vrasjeve për 'tradhtarët' e sektit muhamedan, nuk ka sesi me e njoftë. Me fyemjet e jueja ju vetëm aprovoni plotësisht fallsitetin dhe djallzinë islamike e me vjen keq se i bani dam vetëm vedit.

Ju vazhdoni fyemjet kur thoni se : « Ju e keni fatin e keq, une di arabisht, i di te gjithe ata autor
qe jeni munduar ti cekni, por ju thoni se i dini burimet ne gjuhen arabe dhe nuk dini ti shkruani emrat e tyre hahah. Aq te vobekt jeni ne njohuri fetare saqe nuk kihet kah tja filloj. Shkoni rrefehuni tek pedofilet homoseksual minoriteti i felliqur. »

- Përkthimet e artikullit janë marrë prej perkthimeve nga arabishtja që vetë autorët islamikë i kanë ba librave të tyne. Në artikull dhe në mesazhin e mâparshem ju pruna disa shembuj. Artikulli âsht shkrue në shqip për shqiptarë e jo për arabë, prandaj âsht mâ se e natyrshme që
referencat t'i sjell në shqip ose ne nji gjuhë tjeter ndërkombtare si anglishtja.

Megjithaté, po ju sjell në arabisht ndonji prej citimeve të artikullit "Rruga drejt shelbimit".

"Ne (Allahu) e kena prue Mesazhin [Kur'anin] (Dhikr) dhe sigurisht që do ta ruajme até" [prej korruptimit] (Al-Hijr, Surat 15:9)

سُوۡرَةُ الحِجر

إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُ ۥ لَحَـٰفِظُونَ

« Nuk duhet që muslimanët të kenë miq ose t'u kërkojnë ndihmë të paféve [jo-muslimanve] në vend të muslimanve dhe kushdo që vepron kshtû nuk ka me u ndihmue kërkund prej Allahut, përveç rastit të frigës së ndonji rreziku prej tyne. » (Kapitulli "Familja e Imran-it", Surat 3:28)


سُوۡرَةُ آل عِمرَان

لَّا يَتَّخِذِ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ ٱلۡكَـٰفِرِينَ أَوۡلِيَآءَ مِن دُونِ
ٱلۡمُؤۡمِنِينَ‌ۖ وَمَن
يَفۡعَلۡ ذَٲلِكَ فَلَيۡسَ مِنَ ٱللَّهِ فِى شَىۡءٍ إِلَّآ أَن
تَتَّقُواْ مِنۡهُمۡ تُقَٮٰةً۬‌ۗ
وَيُحَذِّرُڪُمُ ٱللَّهُ نَفۡسَهُ ۥ‌ۗ وَإِلَى ٱللَّهِ ٱلۡمَصِيرُ

Përveç referencave që ju kam preu deri tash, për detaje mundeni me konsultue edhe "Përmbledhjen e Bukharit" (صحيح البخاري) e perkthyeme prej Dr. Muhammad Muhsin Khan, të Universtetit islamik të Medinës të publikuem prej shpisë botuese Darussalam.

Ju përmendni Rrëfimin, Sakramend shejt që e ka origjinen qysh në Sinagogen e Vjeter. Dëshmi të ktij Sakramendi gjinden në Librin e Leviteve 16:16 dhe 26:40, në Librin e Numrave ku vetë Krijuesi i thote profetit Moisi që populli izraelit duhet me rrfye mkatet e tija. (5:7) dhe në Librin e Ekleziastikus (4:31). Të tanë kto Libra që përmenda janë pjesë e Biblës dhe Traditës se përdorun në kohen e Sinagoges se Vjeter hebreje.

E patjetër edhe Kisha Katolike ka Sakramendin Shejt te Rrefimit, në vazhdmsi me Traditen e Sinagoges hebreje. Përkundrazi, Rrëfimi nuk egziston në islam. Asht e kjartë atherë se islami ka devijue prej Fese së vërtetë.

S'fundmi ju i queni katoliket minoritet i felliqur tuej fye rândë e padrejtsisht nji popullsi të tânë besimtaresh katolike me nji urrejtje djallzore thjesht mbi baza fetare. Por kjo nuk me habit sepse nji sekt djallzor si islami nuk mundet me msue gja tjetër veçse urrejtje, dhune, gënjeshtra (sepse rrêna lejohet në kohë luftet kundër jo-muslimanve, ashtu si kam dhanë detaje të hollsishme në artikullin « Rruga drejt shelbimit ») dhe jihad të vazhdueshem kundër jo-islamikeve. Ku âsht ktu dashtnija për të afermin ?

Kronikani i njoftun Ibn Hisham ne librin e tij "Biografia e Apostullit", pjesa 4 faqe 134 shkruen kshtu :
« Muhamedi çoi Khalid Ibn al-Walid te fisi i fmijve te Harithes tuej i thanë : "Përpara se me i luftue kërkoji me pranue islamin. Ne kjoft se pranojnë, pranoji, por n'kjoft se refuzojne luftoji". Khalid i tha : "Pranoni islamin e pshtoni jeten tuej". Ata pranuen dhe u bane muslimane me force prej frigës. Mandej Khalid i çoi para Muhamedit i cili u tha : "Mos të kishit pranue islamin do t'ju kisha hjedhe krenat të kâmbët". »

Kronikani islamik Isma’il Ibn Kathir në librin e tij : "Biografia profetike", pjesa 3, faqe 596, shkruen :

« Ndjeksit e Muhamedit takuen nji ditë nji burrë në rrugë dhe e ftuen me u ba musliman. Burri i pyti : "Çka asht islami ?" Ata ia shpjeguen dhe mandej burri u tha : "Po sikur të refuzoj, ça doni me me ba?". Ndjeksit e Muhamedit iu përgjigjen : "Kena me t'mbytë". Megjithate burri refuzoi me u ba musliman dhe u vra prej tyne. »

Akademiku i njoftun, Ibn Taymiyya, i thirrun edhe Sheikh al-Islam (Sheiku i islamit) shkruen kshtu mbi ligjin e atyne që apostazojnë prej islamit : "Muslimani që nuk lutet duhet me u urdhnue me u lutë. N'kjoft se refuzon, athere aj duhet vra sepse ai âsht ba apostat dhe i pafé.. (Vol. 35, faqet 105-106)

"N'kjoft se grueja e muslimanit nuk lutet, asaj i duhet kërkue me ba pendesë. I shoqi mund ta rrahin për me e detyrue me ba pendese; përndryshej, ajo duhet vra." (Vol. 32, faqet 276 dhe 279)

* Kushdo që ka ndërrue fenë islame, duhet vrâ. Hadith al-Bukhari, Vol. 9, Libri 84, No. 57

* Lufto t'pafetë që banojnë rreth tejet. Sura 9:123, 66:9

* Lufto ata që nuk besojnë as në Allah dhe as në diten e gjygjit t'fundit. Sura 9:29

* N'kjoft se dikush nuk beson mâ n'Allah, ai duhet vrâ. al-Bukhari 9:84:57

* As t'krishtenët e as çifutet mos t'jenë miqtë e tu. Sura 5:51, 60:13

* Mbytni t'pafetë gjithkund ku ti gjeni. Sura 2:191

* Ky âsht fati i atyne që luftojnë Allahun dhe të dërguemin e tij : ata duhen vrâ ose torturue në kryq; u duhen pré duert dhe kâmbët dhe duhen nxjerrë jashtë vendit. Sura 5:37

* Besimtarë, luftoni t'pafetë që i keni kojshi. Sura 9:123

Ju permendi pedofilet homoseksuale, mbasi si shumë të tjerë keni ndigjue në radio e pa në TV lajme ku akuzohet Kleri Katolik për kyt krim të rândë. Po si kujtoni ju se kanë me fole ndryshej anmiqte e Fesë Katolike që sod sundojne gadi gjithkund ? Nuk e kam fjalen për islamikët por për eliten çifute që kontrollon boten.

Mkati i randë i pedofilise dhe i sodomisë asht njeni prej atyne krimeve të randa që i thrret Zotit për hakmarrje. Ky krim ka ndodhe e mundet me ndodhe prapë se njerzit, përfshi ktu edhe klerin, jane mkatnorë dhe mos me i ndalë Zoti nuk ka mkate që nuk bajnë.

Por me pranue zyrtarisht në Kur'an homoseksualitetin dhe seksin e lirë mbas ksaj jete, në
"parajsen islame" âsht nji blasfemi, sakrilegj dhe krim i pandigjuem mâ parë. Po. Ky krim blasfemues msohet bash në Kur'anin tuej 'fisnik' tuej blasfemue tmerrsisht vetë Krijuesin, Pastertia e pafundme, i Cili, simbas muslimanve pranoka kto krime të ndyta e të flliquna në Parajsë.

 Sura 56:22-37


سُوۡرَةُ الواقِعَة

وَحُورٌ عِينٌ۬ كَأَمۡثَـٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ
جَزَآءَۢ بِمَا
كَانُواْ يَعۡمَلُونَ لَا يَسۡمَعُونَ فِيہَا لَغۡوً۬ا وَلَا
تَأۡثِيمًا
إِلَّا قِيلاً۬ سَلَـٰمً۬ا سَلَـٰمً۬ا وَأَصۡحَـٰبُ ٱلۡيَمِينِ
مَآ أَصۡحَـٰبُ
ٱلۡيَمِينِ فِى سِدۡرٍ۬ مَّخۡضُودٍ۬ وَطَلۡحٍ۬ مَّنضُودٍ۬
وَظِلٍّ۬ مَّمۡدُودٍ۬ وَمَآءٍ۬ مَّسۡكُوبٍ۬ وَفَـٰكِهَةٍ۬
كَثِيرَةٍ۬
لَّا مَقۡطُوعَةٍ۬ وَلَا مَمۡنُوعَةٍ۬ وَفُرُشٍ۬
مَّرۡفُوعَةٍ إِنَّآ

أَنشَأۡنَـٰهُنَّ إِنشَآءً۬ فَجَعَلۡنَـٰهُنَّ أَبۡكَارًا
عُرُبًا أَتۡرَابً۬ا

Sura 44:54

سُوۡرَةُ الدّخان

ڪَذَٲلِكَ وَزَوَّجۡنَـٰهُم بِحُورٍ عِينٍ۬

Sura 55:69-73


سُوۡرَةُ الرَّحمٰن
فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ فِيہِنَّ خَيۡرَٲتٌ
حِسَانٌ۬

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ حُورٌ۬
مَّقۡصُورَٲتٌ۬ فِى ٱلۡخِيَامِ
فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

Në komentin e Sures Sura 56:22-37, Al-Quortoby shpjegon se houris (hour al-in) janë gratë e virgjëna në parajsë për qejfe seksuale. (Al-Quortoby exegesis për « the Event chapter », Surat Al-Waqi'ah, 22)

Prej tafsireve (interpretimeve) të Ibn Kathir : Abdullah Ibn Masoud tregon se çdo musliman do të ketë nji tentë (çader) me 4 dyer; çdo ditë ai do të ketë nji dhuratë të veçantë dhe houris të ruejtuna si perla. (Ibn Kathir exegesis for « the Most Gracious chapter », Surat Ar-Rahman, 69-73)

Simbas Ibn Saeed, Muhamedi ka thanë se muslimani me rangun ma te vogël në parajsë ka me pasë 80 mijë sherbtore dhe 72 gra.

Simbas tafsireve të Ibn Kathir, Muhamedi ka thane se muslimani ka me ndejë në parajsë për 70 vjet, ka me marrë gra që nuk i ka pa kurrë ma parë dhe ata kanë me i thanë se ka ardhe koha me gzue me ne. (Ibn Kathir exegesis për « the Mount chapter » Surat At-Tur, 20)

Thuhet se në parajsë, muslimani ka me u martue me 4 mije virgjena, 8 mijë të veja, dhe 100 houris për nji total të 12100 grash. (« Kanz Al-Omal », 'The labourers treasure', prej Al-Motaquey Al-Hendy, pjesa 6, faqe 197)

Ibn Kathir ka thanë : në parajsë ka me pasë 70 shtreten, dhe për çdo shtrat ka me pase 70 çarçafa, dhe në çdo çarçaf ka me pase 70 gra. Kshtu totali i grave ka me kenë 70x70X70 = 343000 gra. (Ibn Kathir exegesis, pjesa 4, faqe 64).

Në parajsen muslimane ka vend edhe për homoseksualitetin dhe pedofilinë:

Sura 76:19

سُوۡرَةُ ٱلدَّهۡر / الإنسَان

۞ وَيَطُوفُ عَلَيۡہِمۡ وِلۡدَٲنٌ۬ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيۡتَہُمۡ
حَسِبۡتَہُمۡ لُؤۡلُؤً۬ا
مَّنثُورً۬ا

Sura 56:17


سُوۡرَةُ الواقِعَة
يَطُوفُ عَلَيۡہِمۡ وِلۡدَٲنٌ۬ مُّخَلَّدُونَ

Ibn Kathir thotë se djemtë jane të tânë njisoj, që nuk plaken kurrë dhe nuk ndryshojne; ata janë të pavdekshem dhe të rinj pergjithmonë.

Sheikh Muhammad Galal Keshk shpjegon se djemtë në parajsë janë për kenaqsi seksuale dhe ata i ngjasojnë perlave të shperndame, kurse houris i ngjasojnë perlave të ruajtuna. Të dy kto grupe janë për kenaqsi seksuale. ("Muslim thoughts in the sexual issues", prej Mr.Muhammad Galal Keshk, faqe 214)

Sinagoga e Vjetër hebreje dénote adulterin, fornikacjonin, sodominë dhe krimet e tjera të ngjashme të ksaj natyre me ndëshkimet mâ të randa : mbytje me gurë, djegje për së gjallit, hjedhje prej shkambijve, etj. Vetë zhdukja me sulfur dhe zjerm prej Qiellit i qyteteve të Sodomit dhe Gomorrës për krimet e tyne të randa të homoseksualitetit dhe imoraliteteve të tjera difton urrejtjen dhe neverinë e pafundme të Krijuesit për mkate të ktij lloji. (Gjeneza 19:24). Në vazhdimsi të Traditës se Sinagogës së Vjetër, Kisha shêjte Katolike dënon gjithashtu maksimalisht krimet e sipërpërmênduna.

E islami prapë pretendon me kene Feja e vërtetë mbas ktyne poshtërsinave që mëson ?