lunedì, ottobre 28, 2019

PAX CHRISTI IN REGNO CHRISTI - PAQA E KRISHTIT NE MBRETNINE E KRISHTIT






- sintezë -

Përgaditi Zef Helmica


Regnum tuum regnum omnium seculorum; et dominatio tua a generatione in generationem. (Psal. CXLIV, 13)

Mbretníja Juej, ô KRISHT Zot, përfshínë tana shekujt ; ajo shtríhet prej nji brezníje në tjetrën. (Psalmi 144, 13)



          Të Díelën e fundit të Tetorit, Kisha Katolike kremton Festen e madhe të KRISHTIT Mbret, Festë e cila rradhitet kah fundi i Vjètit Liturgjik, për me kunorzúe të tâna mistéret nëpërmjet të cílave JEZUSI ka vendosë përvujtnisht fuqinë e Tij mbretnóre në mbarë universin. Papa Piu XI, në Inciklikun e tij "Quas Primas" të 11 Dhetuerit 1925, tuej shtue Festen e KRISHTIT Mbret në Kalendarin Liturgjik, i kujton botës se laicízmi âsht anmiku kryesor i të drejtave të KRISHTIT Zot mbi njerzit dhe popujt. Kjo herezí moderne refuzon me njoftë autoritetin suprem të JEZUSIT mbi shoqnínë njerzuere, e cila e organizon jeten e saj individuale dhe sociale sikurse Zoti mos t'egzistonte. Papa komenton se njêna prej pasójave shkatërruese të ksaj indiferéncet fetare, që çon në apostazí t'përgjithshme, âsht hupja dhe shkatërrimi i vetë ksaj shoqníjet laike, e cila zëvendson dashtnínë për Zotin dhe t'afërmin me frytetet e saja t'hídhuna : krenínë dhe egoízmin.

Papa shpjegon se në themelimin e Festës së KRISHTIT Mbret âsht nxitë edhe prej faktit të trishtueshëm të mosleximit të mesazheve papale prej popullit kristjan. Krijimi i ksaj Feste synon me i kujtue botës së krishtênë dhe mbarë njerzimit Doktrinën socjale mija-vjeçare të Kishes Katolike mbi KRISHTIN Mbret dhe me i nxitë besimtarët katolikë, me shêmbullin dhe veprat e tyne, me rivendosë edhe njiherë n'shoqní Mbretnínë socjale të JEZU-KRISHTIT, ashtu si dikur kur kjo Mbretní kje realitet për shekuj me rallë, misjon që Papa e quen detyrën e tânë katolikve për zhdukjen njiherë e përgjithmonë të murtajës së laicízmit.

Laicízmi, që nuk njef e nuk toleron që KRISHTI Mbret të mbretnojë në shoqní, prodhon xhelozínë mes individëve, urrejtjen mes klasave shoqnuere dhe rivalitetin e egër mes kombeve, pasoja kto që çojnë në tragjedí vllavrasëse, lufta civile dhe gjenocide e diskreminime të pashmangshme.

Për aq kohë sa njerzimi nuk ka me njoftë KRISHTIN Mbret jo vetëm në jeten private por as edhe në jeten politiko-shoqnuere, vazhdon Papa, nuk ka me egzistue kurrë nji paqe e qëndrueshme mes vendeve. Situata e sotme ndërkombtare, ku n'asnji vend KRISHTI Mbret nuk njifet mâ në rang qeverish apo shtetesh dhe rritja e përditshme e dhunës, e terrorit, e kontrabandës, e padrejtsive, e vorfnisë, e imoralitetit, e krizës shoqnuere e financiare, e propagandës mashtruese të mediave të kontrollueme, e falimentímeve nacionale dhe e kontrollit të masave prej sinagogës talmudike apostate, kryesisht me anen e judeo-masonerisë dhe shoqnive të tjera sekrete të pjelluna prej saj, janë treguesa të kjartë të pasojave rrënuese të laicízmit sundues.

Papa Piu XI shton se njerzit duhen me kërkue dhe kanë me gjetë Paqen e vërtetë të KRISHTIT në Mbretnínë e KRISHTIT : Pax Christi in Regno Christi, devizë që e ka shoqnue kyt Papë g'jatë tânë Pontifikatit të tij, dhe s'fundit ia ka zbukurue edhe monumentin e tij të përmortshëm, mbi të cilin vizitorët munden me lexue edhe sod parrúllen shêjte : Pax Christi in Regno Christi : Paqa e KRISHTIT në Mbretnënë e KRISHTIT.

Propaganda moderniste antikatolike e kishës postkonçiljare të Vatikanit II dënon dhe lufton Doktrínën Socjale t'KRISHTIT Mbret, Doktrinë shejte e Kishës Katolike Romake e cila gjithmonë ka apostullue rivendosjen apo restaurimin publik e zyrtar në shoqni e sidomos në legjislacjonin e kombeve të Unjillit Shejt dhe të Traditës Shejte Katolike, ashtu siç ka mbretnue historikisht jo vetëm gjatë gjithë Mesjetës së Artë por edhe deri në vitet e para mbas luftës së II botnore judeo-masonike, luftna kriminele t’organizueme qëllimisht për me ndâ Kishen prej shtetit, për me laicizue dhe kësisoj shkatrrue në shoqni e kombe Mbretninë e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. A nuk ishin etnit satanik të bijve të soçëm vrasës talmudik që çirreshin me urrejtje e përbuzje djallzuere para Pilatit frikacak të Premten e Madhe : Nuk dona që të mbretnojë mbi ne... Na kena mbret vetëm Çezarin... Gjaku i Tij raftë me ne e mbi fmijtë tanë ...  Dhe njashtu si e kërkuen, njashtu u erdh : Çezarët, e ndër tà Titi e Vespazjani, jo vetëm që u shkatrruen Tempullin dhe i masakruen me milona, - vetëm rrethimi i Jeruzalemit shkaktoi afro 3 milion të vramë -, e nji pjesë të madhe i kryqzuen, saqë nuk kishte ma druj me i varë në kryqe, e pjesen që mbet e shiten skllevën ma lirë se bagtija... Talmudistat satanikë kanë andrrue e punue të mshehun si gjarpni gjithmonë për hakmarrje dhe çfarosjen e t’Krishtenve, tuej u përpjekë me zhdukë edhe vetë emnin e KRISHTENE me tana metodat e mundshme, kryesisht me dinakni e komplote tinzare ; kto plane vrasëse janë të shkrueme kjart në vetë talmudin e tyne satanik  ... Por dyert e ferrit përpiqen kot se nuk kanë me mujtë kurrë me triumfue kundër Kishës dhe Mbretnisë së Zotit tonë KRISHTIT MBRET ; ata munden me ba dame, siç na kanë bâ shumë kto shekuj të fundit, por asht i pashmangshëm Restaurimi publik i afërt i Mbretnisë së JEZU-KRISHTIT në qeveri e kombe, para ardhjes së antiKrishtit, ashtu siç asht e profetizueme, tuej fillue me Rusinë (Paqa e Fatimas) e mandej Francen e n'vijim n'boten mbarë, simbas projektit profetik Restaurare omnia in CHRISTO - me restaurue gjithçka në JEZU-KRISHTIN, të njenit prej Papve ma të mëdhaj të kohve moderne, Papës antimodernist shën Piut X. Në fakt, pasardhsi shejt i shën Piut X, Papa Piu XI, me vendosjen në kalendarin liturgjik të Festës së KRISHTIT MBRET, të Dielen e fundit të Tetorit, ka veprue me nji largpamsi profetike të admirueshme. Kalendari liturgjik Romak mbaron në fundin e Nandorit, dhe pikërisht në fundin e Nandorit kisha moderniste filo-talmdike e Vatikanit II ka vue nji festë në përkujtim të Krishtit Mbret, që simbolizon ardhjen e JEZU-KRISHTIT Mbret në fundin e botës, e që nënkupton hedhjen poshtë të Mbretnisë së JEZU-KRISHTIT në botë, doktrinë kjo heretike e blasfemuese. Por Papa Piu XI tuej vue Festen e KRISHTIT MBRET në Dielen e fundit të Tetorit, profetizon realizimin e Mbretnisë së JEZU-KRISHTIT në shoqni e kombe, para fundit të botës, që korrespondon me profecitë që shpallin restaurimin e Mbretnisë së JEZU-KRISHTIT në botën mbarë, pak kohë para fundit të botës.         

Nji pjesë e madhe e Katolikve ose e kanë harrue ose nuk e dijnë rândsínë kapitale të rivendosjes n'shoqní t'ksaj Mbretníje shêjte të JEZU-KRISHTIT, e cila do t’i napë fund tiranísë mbi kombe të pushtetit të djallit dhe të lakejve të tij masonikë e mondialistë ; prandej edhe kto forca të territ, tuej e dijtë mirë  se nuk kanë ma shumë kohë, po përpiqen ethshëm me bâ sa ma shumë dam e me iu imponue popujve urdhnin e tyne shekullar djallzuer, novus ordo seclorum, i cili asht thelbsisht antikatolik e despotik.

Shumë prej Katolikve t'pagzuem bâhen sod, dashje pa dashje, prej injorancës e verbnisë shpirtnore, altoparlanta të propagandës filo-talmudike të kishës moderniste postkonçiljare të Vatikanit II, e cila e quen t'pamujtun për kohët tona vendosjen e Mbretnísë së KRISHTIT Zot në shoqní, a thue se egzistenca e ksaj Mbretníje n'shekujt e kaluem, n'rrethana historike e socjale nga mâ t'ndryshmet, kjé veç nji legjendë dhe jo nji fakt historik i përjetuem prej sa e sa brezash.


Mohimi i Doktrinës socjale të KRISHTIT Zot mohon vetë Shkrimet Shêjte, përbuz vetë Fjalën hyjnore që ka kërkue e kërkon, me anen e organit të saj mbi tokë, Kishës Katolike, vendosjen universale të Mbretnísë së JEZU-KRISHTIT, n'rangun shpritnuer dhe n'até shekullar, për mâ t'madhen lavdí t'Zotit dhe shelbimin e shpírtnavet. Tuej u mohue KRISHTI Mbret aktualisht mohóhet vetë Lutja "ATI Ynë" (Pater Noster), ku kërkohet publikisht ardhja e Mbretnís hyjnore të JEZU-KRISHTIT mbi tokë :

"Ardhtë Mbretníja Juej, u baftë Vullnesa Juej, si n'Qiell ashtû edhe mbi tokë".

Ardhja e ksaj Mbretníje nuk âsht vetëm për fundin e botës, si propagandon gabimisht kjo kishë moderniste, por për çdo kohë, sod e përgjithmonë, ashtû si ka msue dhe veprue konkretisht Kisha Katolike ndër shekuj për vendosjen dhe përhapjen e Mbretnísë së KRISHTIT Zot në botë.

"Ktû mbi tokë Mbretníja e Tij (e JÉZUSIT) âsht edhe tash e pranishme, si mister ; por me ardhjen e KRISHTIT [në fundin e botës], ajo ka me mbërrítë perfekcjonin." (Prej dekretit të pseudo-konçilit II të Vatikanit "Gaudium et Spes")

Mbretníja e KRISHTIT n'tokë nuk âsht si mister, siç gabon prap kisha moderniste e Vatikanit II, por n'mnyrë konkrete dhe reale, si âsht kênë për mija vjet mâ parë dhe si duhet me kênë edhe sod e përgjithmonë.

"Mbretníja e KRISHTIT Mbret përfshin jo vetëm kombet katolike, jo vetëm personat e pagzuem,... t'cilët kanë râ n'gabime, ose janë ndâ prej Kishës Katolike prej shizmes, por edhe ata që janë jashtë Fesë Katolike ; kshtû pra, i tânë njerzimi âsht nën fuqinë e JEZU-KRISHTIT." (Papa Leoni XIII, Letra inciklike "Annum Sacrum", 25 Maj 1899)

Ata që i shmangen ksaj fuqie hyjnore mbesin prapseprap subjekte të Mbretit të mbretënve dhe Krijuesit të universit dhe do t'i nënshtrohen Atij, n'kjoft se jo prej dashtnisë si t'lumët në Parriz, atherë prej gjykimit hakmarrës hyjnor si t'mallkuem në Ferr.

« Asht dogmë feje se JEZU-KRISHTI nuk iu dha njerzimit vetëm si Shelbues por edhe si ligjdhanës, të Cilit e kena për detyrim me iu bindë..., dhe ata që i mbajnë Ligjet e KRISHTIT shpallin dashtninë e tyne për Mjeshtrin Hyjnor dhe Shelbuesi u premton se ata kanë me ndejë në dashtninë e Tij...; ''ATI i ka lanë çdo gjykim Birit'' (sh'Gjoni 5, 22), dhe në kyt fuqi përfshihet e drejta me shpërblye dhe me dënue të tanë njerzit, sepse kjo e drejte asht e pandashme prej asaj gjykuese. Fuqia ekzekutuese gjithashtu i takon KRISHTIT sepse të tanë duhen me iu bindë Urdhnimeve të Tija hyjnore dhe kërkush nuk mundet me i pshtue...» (Papa Piu XI, Letra inciklike "Quas Primas", 11 Dhetuer 1925)

« Et ideo, quia coerceri nolunt per spiritualem potestatem Ecclesiae, iustum est ut potestate temporali coerceantur. » (Sanctus Tomas Aquinas, "Summa Theologica", IIª-IIae q. 39 a. 4 co.)

« Për rrjedhojë, ata që nuk i binden pushtetit shpirtnuer të Kishes Katolike âsht e drejtë të dënohen prej pushtetit civil." (Sh'Tomë Akuini, "Përmbledhja teologjike", Volumi II-II, Pvetja 39, artikulli 4)

Vetë historija hebraike dishmon se çifutët apostatë që nuk njohën Zotin tonë JEZU-KRISHTIN si Mesinë e shumëpritun dhe Mbretin e universit u dënuen rreptsisht e vazhdojnë me vuejtë për krimin e tyne deicid, dhe, ashtu si kërkuen vetë para Pilatit, Gjaku tejet shejt i t'Pafajshmit râ me t'vërtetë mbi krenat e tyne si hakmarrje e drejtë hyjnore. Nji shfaqje të ngjashme shohim ma vonë në Perandorinë Bizantine, shefat e të cilës nuk pranuen me iu nënshtrue Vikerit legjitim të KRISHTIT Mbret mbi tokë ; e n'kohet tona moderne, si rezultat i mohimit të KRISHTIT Mbret në qeverí, në shtete e në familje, anmiqtë e tanë njerzimit (I Thesalonve 2, 15) po shpërbajnë, varfnojnë e skllavnojnë përherë e ma shumë kombet apostate, me anen e sistemit të tyne grabitqar financiar, me anen e politikanve të tyne kukulla dhe nëpërmjet hegjemonisë dhe kërcënimit ushtarak prendimor, vegël servile e elitës botnore judeo-masonike.

Përsa kohë që njerzimi nuk ka me pranue e njoftë publikisht Mbretninë e JEZU-KRISHTIT, prej nji dënimi të drejtë hynuer, aj ka me u dergjë nën tiraninë e djallit dhe të sherbtorve të tij, drejtue prej sinagogës së mallkueme judeo-masonike.

Në 1861, Shejtnija e Tij, Papa Piu IX në nji takim me ipeshkvijtë e Galicisë shprehej :

« Konçilet e Kishës Katolike u kanë tregue t’Krishtenve nji formë sjelljeje shumë të kjartë. Ata ndodhen n'situaten aktuale sepse nuk i janë bindë Kishës.

« Katolikë ! Pse nuk i zbatoni kto ligje ? Po ti zbatójshit, çifutët nuk do të ishin mâ nji rrezik. N'kjoft se gjindeni nën sundimin e tyne, ky âsht faji juej dhe kjo ndodh si dënim i mosbindjes tuej. »

« Vet
ëm atherë kur njerzit do të njohin KRISHTIN Mbret, jo vetëm në jeten private por edhe në jeten publike, shoqënija, me s'fundit, do të marrë prej Zotit bekimet e mëdha të lirisë së vërtetë, të rregullit, të paqes dhe harmonisë ». (Papa Piu XI, letra inciklike Quas Primas, 11 Dhetuer 1925)


Mbretníja e KRISHTIT Zot e profetizúeme në Librat Shêjte


            Shumë gabojnë, prej injorancet apo ligsíjet, kur mendojnë se fjalët e Papës Piut XI kanë pasë vlera dhe kânë kênë të vlefshme vetëm për kohen e tij, por se n'kohen e sotme t'shkencës, të përparimit modern dhe të integrimit botnuer nuk ka mâ vênd për Mbretnínë socjale të KRISHTIT Zot, doktrinë e cila âsht msue gjithmonë prej Kishes Katolike në shekuj. Simbas kësaj Doktrinet shêjte, katolikët duhen me kërkue me vendosë Mbretnínë e JÉZUSIT në familje, në shoqní dhe në të tâna aspektet e jetës politiko-shoqnuere, kombtare dhe ndërkombtare. Ashtu si urdhnónte Papa Piu XI, Kisha Katolike gjithmonë ka msue dhe mson se KRISHTI Mbret duhet me mbretnue jo vetëm në zemrat dhe familjet e besimtarve por edhe publikisht në shkolla, në universitete, në spitale, në institucione qeveritaro-parlamentare, në mbretní, në republika, pra gjithkund e gjithmonë.

« Doktrína e Fèsë Katolike, e cila âsht e zbulueme prej vetë Zotit, nuk i âsht paraqítë arsýeve njerzóre për përfeksioním. Kjo doktrínë nuk âsht nji sistem filozofík, por nji depozítë hyjnore e besúeme Nuses' KRISHTIT, Kishës Katolike, n'mnýrë që ajo t'a rúejë me besnikní dhe t'a interpretójë me pagabueshmëní. Për rrjedhójë, kuptimi i dogmave shêjte katolike duhet me u ruejtë përjetsisht njashtú si e ka dhânë nji herë e përgjithmónë Kisha Shêjte Katolike. Ky kuptim nuk duhet me u harrue kurrë me pretékstin e nji kuptimi mâ t'thêllë t'vërtetës. » (Konçíli i Vatikanit, Konstitucjoni Dei Filius, Kapitulli IV, 1870)

« N'kjóftë se ndonjí persónë thotë se prej influèncës dhe zhvillímit' shkéncave, msímeve t'Kishës Katolike ka me iu dhânë në t'àrdhmen nji kuptim tjetër prej atij kuptimi që Kisha Katolike ia ka dhânë apo ia nep sod, aj persónë kjóftë mallkue. » (Konçíli i Vatikanit, Kapitulli 4, Kanoni 3, 1870)

Mbretníja sociale e JEZU-KRISHTIT âsht e vetmja mnyrë për shoqnínë njerzóre me mbrritë pâqen, dashtnínë, harmonínë dhe lirínë e vërtetë.

« Vetëm athèrë kur njerzit kanë me njoftë KRISHTIN Mbret, jo vetëm në jeten private por edhe në jeten publike, shoqnija, mâ s'fundiT, ka me marrë prej Zotit bekimet e mëdhaja të lirisë së vërtetë, të rregullit, të paqes dhe të harmonisë. » (Papa Piu XI, Letra Inciklike "Quas Primas", 11 Dhetuer 1925)

Até që Kisha Katolike mson mbi Doktrinën e KRISHTIT Mbret, vetë Shkrimet Shêjte i bâjnë jehónë tash míja vjet.

Në librat e Beslídhjes s'Vjetër gjinden profecí t'shúmta që parashikójnë àrdhjen e Mbretnís së përjetshme të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. T'i përmêndim disa prej tyne :

Aj (Mbreti JEZUS) ka me dalë prej [shpisë së] Jakobit për me mbretnue (Numrat 24, 19) ; Aj âsht dërgue prej Atit si Mbret mbi Sionin [Izraelin], malin e tij të shëjtë, dhe ka me pasë Gjentílët (popujt jo-çifut) si trashigimí [qytetarë të Mbretnísë] dhe vendet mâ të largta të botës si pjesë të sundimit të Tij (Psalmi II). Në hymnin e martesës, ku Mbreti i ardhshëm i Izraelit përshndétet si Monarku mâ i pasun dhe i fuqishëm, lexojmë : "Froni i juej, o Zot, âsht për jetë të jetëve, dhe skeptri i mbretnís' Tuej âsht nji skeptër drejtsíjet." (Psalmi XLIV) Në nji vênd tjetër profetizohet se Mbretníja e KRISHTIT Zot nuk ka me pasë kufí dhe se ajo ka me u pasunúe me paqe e drejtsí :

« Në ditët e tija, drejtsía ka me lulzue n'nji bollëk pâqet... Dhe Aj ka me sundue prej nji deti në tjetrin... deri në fundin e botës. » (Psalmi LXXI)

Mbretnía juej, ô KRISHT Zot, përfshín të tâna shekujt ; ajo shtríhet prej nji brezníje në tjetrën. (Psalmi 144:13)

Gjithashtu edhe dishmíja e profètve të Beslidhjes së Vjetër nuk ka mungue me profetizue shekuj mâ parë sundimin e përjetshëm të KRISHTIT Mbret. Qé si shprehet Izaíja, nji prej profetve mâ të njoftun të Izraelit :

« Nji fmí ka lindë për né, nji bir na âsht dhurue, mbi shpatullat e t'cilit peshon qeverísja. Emni i Tij ka me kênë i Mrekullúeshmi, Këshilltari, Zoti i gjithpushtetshëm, Ati i botës' ardhshme, Princi i Paqes. Mbretníja e Tij ka me u shumue dhe paqa nuk ka me mbarue kurrë. Aj ka me u ulë mbi fronin e Davidit dhe mbi Mbretnínë e Tij për me e vendosë dhe forcue me gjykim dhe drejtsí tash e përgjithmonë. » (Profeti Izaíja. IX, 6-7)  Të tânë mbrètnit kanë me E [Mesínë, JEZUS-in] adhurue dhe të tâna kombet kanë me Iu bindë. (Psalmi LXXI, 11) Të tâna popujt, fiset dhe gjuhët kanë me E shërbye. Fuqia e Tij âsht nji fuqí e përjètshme... dhe Mbretníja e Tij nuk ka me u shkatrrue. (Profeti Danjel 7, 13-14)

Në kapitullin e dytë të Librit të profetit Danjel lexojmë nji episod t'bukur ku Danjeli shpjegon ândrren e Mbretit të Babilonísë, Nabukodonosór, dhe profetizon ardhjen dhe zhdukjen e katër mbretníve mâ t'njoftuna pagane para Krishtënimit : Mbretnísë asirjano-babilonase, Mbretnísë medjano-persjane, Mbretnísë rreke dhe Mbretnísë  romake. Któ mbretní përfaqsojnë mbretnítë e satanit (djallit) ku mbretnote paganizmi dhe adhurimi i idhujve. S'mbramit, profeti Danjel profetizon ardhjen e Mbretnísë së KRISHTIT Zot, pa ndihmë njerzuere, Mbretní që ka me i bâ pluhun tâna kto mbretní pagane të djallit dhe nuk ka me u zhdukë kurrë por ka me qëndrue përjetsisht. (Profeti Danjeli 2, 28-48)

T'lexojmë gjthashtu profecinë e mrekullueshme të Profetit Daniel, që ka jetue rreth 600 vjet para KRISHTIT, profeci që âsht nji argument i fuqishëm n'mbrojtje të Kishës shêjte Katolike jo vetëm kundër judaizmit modern apostat por edhe kundër islamit pagan dhe sekteve të tjera fallse e djallzore, që mohojnë hyjninë e JEZU-KRISHTIT Mbret. Kjo profeci, s'bashkut me profecitë dhe librat e tjerët të Testamentit të Vjetër, u shpërndâ disa shekuj para ardhjes së KRISHTIT, në vendet joçifute në tânë botën, në sajë të Septantes, versionit grek të Librave shêjte të Beslidhjes së Vjetër, e njoftun prej botës joçifute afro 300 vjet para Ardhjes së Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Ashtu si shkruhet në Shkrimet-Shêjte, kyt profeci Danjeli e mori prej vetë Zotit me ndërmjetsí të Arkengjëllit Gabriel :

« Zoti ka shkurtue dhe ka fiksue kohen në shtatëdhetë javë në favor të popullit tand dhe qytetit tand shêjt në mnyrë që krimet e tija të shlyhen, që mkati të marrë fund, që padrejtsija të zhduket, që drejtsija e përjetshme të vijë mbi tokë, që vizjonet dhe profecitë të përmbushen dhe që Shêjti i shêjtënve të vojóset.

« Díje pra dhe kíje parasysh : Koha prej dhânjes së urdhnit për rindërtimin e Jeruzalemit dhe deri te ardhja e KRISHTIT Mbret ka me kênë shtatë javë dhe gjashtëdhetë e dy javë; sheshet dhe muret kanë me u rindërtue në kohna t'vështira dhe me ankth. Mbas gjashtëdhetë e dy javëve KRISHTIN kanë me e vrâ dhe populli që ka me e mohue nuk ka me kênë mâ populli i Tij. Nji popull me shefin e tij ka me ardhë dhe ka me shkatërrue qytetin dhe shênjtoren [tempullin e Jeruzalemit] me nji rrënim të plotë; e t'lànunit e saj shkret ka me ndodhë mbas përfundimit të luftës, ashtû si âsht profetizue. KRISHTI ka me konfirmue aleancen e Tij me nji numër të madh g'jatë nji javet dhe në mes të javes viktimat dhe sakrificat kanë me u ndalë. Neverija e shkretimit ka me kênë në tempull dhe të lànunit e tij shkret ka me zgjatë deri në mbarim e deri në fund [të botës]. » (Profeti Danjel 9, 24-27)

Simbas interpretuesve të aprovuem të Shkrimeve Shejte, përfshi ktû Doktorin Joseph Franz von Allioli, komentet biblike të t'cillit janë aprovue prej Selisë Shêjtë, në textin biblik t'mâsipërm Arkengjëlli Gabriel i zbulon, prej Zotit, profetit Danjel profecinë e ardhjes së Mesisë, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Javët nuk konsiderohen si javë normale por si javë vitesh ashtû si shpjegohet në Librat e Numrave (14:34) dhe në Librin e Profetit Ezekjel (4:6), ku nji ditë numërohet si nji vit. Pra 70 javë bajnë 490 vjet. Ky âsht edhe mendimi unanim i interpretuesve të lashtë si Klementi i Aleksandrisë, Tertuljani, Euzebi, sh'Cirili i Jeruzalemit, etj. dhe i pjesës mâ të madhe të interpretuesve modern dhe kontemporan. Ky lloj numrimit përmêndet edhe te Libri i Levitëve (25:8). Shêjti i shêjtënve i atribohet vetëm Mesisë që âsht Zot (Profeti Izaïja 9:6). Vojósja âsht konsakrimi për misjonin shëlbyes nëpërmjet dhânjes të të gjitha Dhuntíve të SHPIRTIT SHEJT që ndodhen në Hyjninë e Tij (Idem 11, 1 e vazhdim) dhe fillimi praktik i apostullimit kur KRISHTI filloi me predikue.

Në Bibël flitet vetëm për 4 urdhna të mbretënve persjanë në lidhje me Jeruzalemin. I pari âsht aj i Cyrus-it që flet vetëm për rindërtimin e Tempullit, pa bâ fjalë për qytetin (1 Esdr. 1). I dyti âsht aj i Darius-it, birit të Hystaspit, që vetëm konfirmon urdhnin e Cyrus-it (1 Esdr. 5). I treti âsht i Artaxerxès-Longuemain, që daton prej vitit t'shtatë të mbretnisë së tij dhe që iu dha Esdras-it (1 Esdr. 7). Urdhni i katërt âsht po i Artaxerxès-it që iu dha Nehemisë në vitin e njizetë të mbretsnisë së tij dhe ban fjalë për rindërtimin e mureve të Jeruzalemit (2 Esdr. 2:1). Asnji prej tre urdhnave të para nuk flet për rimbkâmjen e Jeruzalemit por vetëm urdhni i katërt, llogaritja e të cilit simbas fjalve të profecisë mbi ardhjen e Mesisë korrespondon në mnyrë perfekte me të tana ngjarjet historike, e veçânarisht me Jeten dhe Vdekjen e JEZU-KRISHTIT.

Shtatëdhetë javet (70x7=490 vjet) që fillojnë në vitin e 20-të të mbretnisë së Artaxerxès-it dhe mbarojnë me braktisjen hyjnore të popullit çifut, ndahen prej Arkêngjellit Gabriel në tre pjesë : 7 javë (49 vjet), 62 javë (434 vjet) dhe 1 javë (7 vjet). Shtatë javët e para ose 49 vjet fillojnë prej vjetit të 20-të mbretnisë së Artaxerxès-it, në vjetin 455 para KRISHTIT, dhe mbarojnë me rikonstruksjonin e plotë të Tempullit. 62 javët e dyta (434 vjet) fillojnë prej rindërtimit të tempullit deri në Pagzimin e KRISHTIT prej sh'Gjon Pagzorit në lumin e Jordanit. Pra simbas profecisë, prej fillimit të 70 javëshit dhe Pagzimit të KRISHTIT janë 483 vjet.  Evangjelisti sh'Lukë rrëfen se Pagzimi i KRISHTIT ndodhi  në vjetin e 15-të Mbretnisë së perandorit romak Tiberius, që bjen në 782 vjetorin e krijimit të qytetit të Romës, kurse vjeti i 20-të i mbretnisë së Artaxerxès-it korrespondon 299 vjet mbas krijimit të qytetit të Romës. Diferenca midis ktyre dy ngjarjeve âsht 483 vjet, po aq sa e profecisë.

Mbas Pagzimit KRISHTI ZOT ka unjillzue afro 3 vjet e gjysë, që korrespondon egzaktsisht me mesin e javës (7 vjet) të profecisë, kur me vdekjen shëlbuese në Kryq Biri i Njirit anuloi sakrificat dhe Ligjin e vjetër për me formue Ligjin e ri të Hirit apo Beslidhjen e Ré.

Qé edhe nji tjetër profeci e profetit Jeremija, i cili ka jetue rreth viteve 580 para KRISHTIT ZOT, e që lajmon kjart ardhjen e KRISHTIT Mbret :

« Kanë me ardhë ditët, thotë Zoti, kur kam me krijue nji Beslidhje të ré me shpinë e Izraelit dhe shpinë e Judës, jo simbas Beslidhjes që kam lidhë me etnit e tyne diten kur i kam marrë për doret për me i nxjerrë prej Egjiptit, Beslidhje që ata e kanë shkelë dhe ku i kam manifestue forcen Teme, thotë Zoti. » (Jeremia 31, 31-32)

Realizimin dhe konfirmimin e plotë të profecive të Testamentit të Vjetër mbi ardhjen e Mesísë, KRISHTIT Mbret, e gjejmë të konfirmueme prej vetë pêndës së evangjelístave në Testamentin e Ri, të cilët, t'frymëzúem prej SHPIRTIT-SHÊJT, shpallin publikisht vërtetsínë dhe përmbushjen e profecive të lashta në Personën hyjnore të Shëlbuesit tonë JEZU-KRISHTIT, Zot e Njiri, Pontif Suprem e Mbret i gjithsísë.

Tuej shfletue Unjíllin shêjt lexojmë se Arkengjëlli Gabriel, i dërguem prej vetë ATIT Qielluer me lajmnue Mishnímin e Fjalës hyjnore, i profetizói Virgjinës MARI se Fmíja që kishte me lindë âsht shêjt dhe se ATI i Gjithpushtetshëm kishte me i dhanë Atij [JEZUSIT] fronin e Davidit, se Aj kishte me mbretnue n'shpinë e Jakobit përgjithmonë dhe se mbretníja e Tij nuk kishte me mbarue kurrë. (Sh'Luka 1, 32-33) Mbas lindjes së JÉZUSIT, tre mbrètën prej Lindjes erdhën në Jeruzalem me kërkue dhe adhurue Mbretin e hebrèjve :

« Ku âsht Mbreti i hebrèjve se kena pâ hyllin e Tij n'Lindje dhe kèna ardhë me E adhurue. » (Sh'Mateu 2, 6)

Vetëm Zoti adhurohet, sepse JÉZUSI asht Zot dhe Mbret.

Tre mbrètnit dijetàrë paganë i prúne KRISHTIT Mbret tri dhurata t'veçanta, t'cilat dishmojnë kjart hyjnínë, mbretnínë dhe humanitetin e JEZU-KRISHTIT : temján, për me adhurue Zotin, âr, për me nderue mbretnit dhe mirrë, për me varros trupin.

I trazuem jashtë maset prej fjalve të tre mbrètënve dijetarë, mbreti Herod konsultoi kryepriftníjtë dhe skribët për me dijtë se ku kishte me lindë KRISHTI, emën që don me thânë i Vojósuni, Mbreti. - Simbas ceremonísë t'konsakrimit mbretnuer, mbreti vojóset me vojin e shêjtë - . Të dítunit e Izraelit iu përgjigjen se, simbas profecive, KRISHTI kishte me lindë në Bèthlehem, simbas profecisë të profétit Miké (Sh'Mateu 2, 4-6) :

« E tí, ô Bèthlehem Éfrata, megjithse jé nji qytet i vogël midis qyteteve të Judésë, prej tèjet ka me dalë Mbreti i Izraelit. » (Profeti Miké 5, 2)

Nji shembull tjetër të Mbretnísë së JEZU-KRISHTIT e ndeshim në dishmínë e Apostullit shën Nathanaël ose shën Bartolomèut, i cili e emnon JÉZUSIN : Biri i Zotit dhe Mbreti i Izraelit (Sh'Gjoni 1, 49), kurse me rastin e hymjes s'KRISHTIT në Jeruzalem, të Dielen e Larit, populli brohoriste dhe lavdónte JÉZUSIN kshtú :

« Hozàna, bekue kjoftë Aj që vjen në emën t'Zotit, Mbreti i Izraelit. » (Sh'Gjoni 12, 13)

Sh'Luka Evangjelisti përshkruen thirrjet e popullit me fjalët : "Bekue kjoftë Mbreti që vjen në êmnin e Zotit". (Sh'Luka 19, 38). Kto lavdime përmbushin profecinë e profetit Zakaríja, në Testamentin e Vjetër, i cili profetizonte saktësisht hymjen e KRISHTIT Mbret në Jeruzalem até të Díele t'bekueme para fillimit të Pasionit që JÉZUSI kishte me vuejtë për shëlbimin e njerzímit :

« Gzóhu pa masë, ô Bijë e Sionit ; thírrë prej gzímit, ô Bijë e Jeruzalemit ! Qé, Mbreti yt po vjen te tí ; i Drejti, Shëlbuesi. Aj âsht i vórfën dhe vjen i ulun mbi gomar. » (Profeti Zakaríja 9, 9)

Për mâ tepër, para Pilatit, JEZUSI deklaroi publikisht se âsht Mbret (Sh'Mateu 25, 31-40) dhe se Atij i âsht dhânë çdo pushtet e fuqí n'qiell e n'tokë (Sh'Mateu 28, 18). Sh'Gjon Evangjelísti e quen JEZUSIN "Princ i mbretënve të botës" (Apokalipsi 1, 5) dhe "Mbret i mbretënve e Zot i gjithçkàjet" (Apokalipsi 19, 16). Apostulli i kombeve dhe unjillzúesi i Ilirísë, sh'Pali, shton se KRISHTI Mbret duhet me mbretnue, e n'fundin e botës Aj ka me i vue nën kâmbë [nën sundim] anmiqtë e Zotit (Prej letrës së parë të sh'Palit drejtue Koríntasve 15, 25).

JEZU-KRISHTI si Zot âsht Krijuesi jonë, i tânë njerzve pa përjashtim, e për rrjedhojë Aj ka të drejtë sunduese mbi të gjithë né, krijesat e Tija :

« E tânë toka të druejë Zotin ; të gjithë banorët e botës t'jenë n'admirim para Tij, sepse Aj foli dhe ata u bâne ; Aj urdhnoi dhe ata u krijuen. » (Psalmi 32, 8)

Për mâ tepër, si rezultat i Bashkimit Hipostatík, ku Persona e Dyte e t'Shêjtnueshmes TRINI u mishnue n'barkun e papërlyem të Virgjinës MARI, JEZU-KRISHTI, Zot e Njiri bashkë, ka të drejtë sunduese mbi të tânë njerzit dhe krijésat. (Papa Piu XI, Letra inciklike « Quas Primas », paragrafi 13.)

N'Kalvar, vetë epitàfi i ngulun mbi Krygjen e KRISHTIT, prej dorës' anmiqve t'Tij, dishmon haptazi se JEZUSI Zot âsht Mbret : Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum - JEZUSI i Nazaretit, Mbreti i hebrejve. Kshtú u përmbush edhe profecia e vjetër e Mbretit David : "Regnavit a ligno Deus" që don thanë se "Zoti ka me mbretnue me anen e drunit [të Krygjes]". Sa kuptim t'lavdishëm e madhshtuer ka kjo shprehje e bekueme... Me t'vërtetë, me déken n'Krygj, KRISHTI Zot triumfon dhe mbretnon mbi mkatin, mbi botën, mbi vdekjen e mbi djallin dhe i siguron njerzimit të drejten me shpresue Mbretnínë e Parrízit.

Në kjoftë se në Misterin e Mishnímit JEZUSI, me te drejtë hyjnore, bâhet Mbret i të tânë njerzve, në Misterin e Krygjes, me të drejten e triumfúesit, Aj bâhet Mbret i të tâna zêmrave, tuej i dhurue atyne, s'bashkut me tânë Gjakun e Tij t'paçmueshëm të sakrificës së Golgotës, próven e nji dashtníje t'pafundme hyjnore.



Mbretníja e KRISHTIT ZOT : themèli i civilizímit evropian dhe botnuer gjatë 1000 vjetëve


            Unjillzími paqsuer e hyjnuer i Kishës shêjte Katolike ka kênë dhe mbetet gjithmonë baza e Mbretnisë së KRISHTIT Mbret.

« Shkoni pra, msoni tana kombet dhe pagzojini n'emën t'Atit e t'Birit e t'Shpirtit-Shejt. Msojini me i mbajtë gjithçka që ju kam urdhnue. E jam me jue, tana ditët, deri në fundin e botës. » (Sh'Mateu 28, 19-20)

« Shkoni [u thotë Shelbuesi Apostujve] ; qé pra, po ju nisi si qingja mes ujqve. » (Sh'Luka 10, 3)

« [...] Dhe msoni prej Mejet, se jam i butë dhe i përvujtë. » (Sh'Mateu 11, 29)

« Aj [JÉZUSI] msoi nji doktrinë aq t'nâltë saqë arsyeja nuk mundet me e kuptue, virtyte morale aq të dlira saqë edhe vetë anmiqtë e [Tij] janë detyrue me u admirue perfeksjonin ose me i quejtë të papraktikueshme. Aj i nisi dishepujt në tânë botën me përhapë dogmat dhe moralin e [Tij] dhe me krijue religjonin e [Tij] mbi rrënojat e judaizmit dhe t'idhujtarisë. » (Don Bullet, « Historija e krijimit të Krishtënimit, e marrun ekskluzivisht prej autorve paganë dhe çfut », faqe 1)

E ky unjillzim i kombeve pagane u krye n'rrethanat mâ t'vshtira t'mundshme prej 12 dishèpujve t'thjeshtë e të vorfën, përballë nji bote të fuqishme pagane ; misjon në dukje i pamujtun për natyren njerzore, por që realizimi i tij diftoi kjartë fuqinë hyjnore me të cilen kta 12 Martirë ishin t'veshun prej Qiellit.

« Mos merrni as pàre, as ushqime e as sandale... » (Sh'Luka 10, 4)

« Me dishmí e mrekullí, me forcen e SHPIRTIT-SHEJT, kam përhapë Unjillin prej Jeruzalêmit e deri n'Illirí. » (Prej letrës së sh'Palit drejtue Romakve 15, 19)

Ata kjênë pa ndonji formim t'veçantë teologjiko-filozofik dhe "të papregaditun" simbas standarteve të dijes së botës pagane, por të mbushun me dashní hyjnore, durim, butsí, vetmohim, vorfní evangjelike dhe forcen e SHPIRTIT-SHEJT, ata êrrsuen dijen e botës dhe e ndriçuen me driten e Dijes Hyjnore, « sepse dija e ksaj bote âsht çmenduní para Zotit. » (Prej Letrës së parë të sh'Palit drejtue Korintasve 3, 19)

« Deri tash vazhdojmë me vuejtë prej ûjet, ètjet e t'pavèshunit ; na bijnë ftyrës, nuk kena nji banesë t'qëndrueshme e lodhena tuej punue me duert tona ; na mallkojnë e na i bekojmë, na persekutojnë e na i durojmë, na blasfemojnë e na lutena për tà, jena bâ si mbeturinat e ksaj bote dhe plehnat e gjithkujt. » (Prej Letrës së parë të sh'Palit drejtue Korintasve 4, 11-13)

« Mbas vdekjes së [JÉZUSIT], nji pjesë e hebrejve përqafoi doktrinën e [Tij], por ata që ishin deklarue dishepujt e [Tij] u persekutuen aq dhunshëm saqë pagajt kujtuen se [Krishtënimi] u zhduk. Përkundrazi, kjo Fé mori forca t'reja dhe prej Judesë ajo u përhapë në gjithë universin me nji shpejtsi befasuese.

« Nji numër i pafund personash përqafuen Fénë e [JÉZUSIT] ; ata që e predikojshin bajshin mrekullina, që pagajt ia atribojshin magjisë, ashtû si mrekullinat e JÉZUSIT, Msuesit t'yne. » (Don Bullet, « Historija e krijimit të Krishtënimit, e marrun ekskluzivisht prej autorve paganë dhe çfut », faqe 2)

Të tânë apostujt dishmuen hyjninë e Krishtënimit me mrekulli t'jashtëzakonshme hyjnore dhe virtyte morale që bota barbare nuk i njifte ; pothujse të tânë vulosen dishminë e tynë shêjte me gjakun bujar t'nji dèke t'dhunshme, t'cilës ata iu përgjigjen vetëm me bekime, përvujtní, duresë heroike e lutje qiellore për konvertimin e t'pafeve :

Dikujt iu pré kryet, dikujt iu shpue trupi me shtiza, dikujt iu rjep lkura për s'gjallit, dikujt ia thyen kocat tuej e hjedhë prej shkâmbijve, dikujt ia moren frymen tuej e gjujtë me gurë e Princin e Apostujve, Papen e parë, e mbytne t'kryqzuem me krye poshtë. Por përgjigja e tyne e vetme ishte lutja hyjnore për barbarët që i persekutojshin. Bota barbare pagane u shtang dhe befasue prej ktij heroizmi t'pashoq dhe filloi me mendue se më t'vërtetë kjo doktrinë që po përhapshin ktà "lypcarë kâmbëzbathun" ishte diçka shumë mâ tepër sesa nji dialektikë filozofike e trillueme prej mêndjeve njerzore.

« I fyjshin [t'Krishtênët] edhe n'oren e deks, tuej i mblue me lkura shtazësh t'egra, tuej i shkye prej qêjsh, tuej i ngulë n'kryqe e tuej i djegë për me bâ dritë e zjerm naten. » (Ibid., faqe 4)

« Kishin kalue jo mâ shumë se 30 vjet mbas vdekjes së JÉZUSIT dhe n'Romë, aq larg prej Judesë, kishte nji pafundsí dishepujsh Kristjanë ; e çfarë dishepujsh ? Njerëz që masakroheshin për me mbrojtë doktrinën e [Tij]. Filozofija me tânë madhshtinë e saj, a na paraqet ndonji gjâ t'ngjashme ? Ku janë martirët e saj ? » (Ibid., faqe 5)

Edhe gjatë 3 shekujve t'parë, ku gjaku i martirve katolikë rridhte lumë, ku, n'arena, mishi i të Krishtênve ishte ushqimi i egërsinave dhe zbavitja e mizorisë çifuto-pagane, përgjigja e vetme kundër persekutuesve ishte vetëm qendresa heroike, durimi hyjnor dhe oracjoni i shêjtë Kristjan.

Ah ! Çfarë herojsh e trimash kanë kênë t'Krishtênet e parë !... Zêlli i tyne për Fenë e KRISHTIT Mbret mbrrinte deri aty se edhe vajza t'reja, fmijë e pleq vrapojshin me dishirë e me gzim me u martirizue dhe dishmue se JEZU-KRISHTI âsht Zot e Mbret. Bâmat e tyne t'diftueme prej Euzebit, Teodoretit, sh'Ireneut, Turtulianit, Sokratit, Sozomènit, Evagreut, Jozefit (historian çfut) e historjanve të tjerë çfut e paganë kontemporanë kanë udhtue shekujt e historisë për me ngallnjue me admirim e frymzim gjenerata mbas gjeneratash.

« N'vjètin e parë të mbretnisë së Vespazjanit, djali i tij, Titus, mbaroi luften e Judesë. Historija nuk na paraqet kûnd tjetër nji spektakël mâ të tmershëm : nji miljon e treqind mijë çfutën u zhduken prej shpatës apo ûjës ; nji qind mijë u shiten skllevën, Jésuzalêmi u shkatrrue, tempulli u djeg. Hakmarrja hyjnore u lajmnue prej aq shumë mrekullinash dhe u duk aq kjartë n'kyt shkretim makabër sa edhe vetë pagajt e kuptuen kyt gjâ.

« Në Talmud [ende t'pakorruptuem prej rabijve modernë] lexojmë se kur Mesija ka me u dukë, Aj ka me u njoftë e pranue vetëm prej nji numri t'vogël hebrejsh, kurse kombi i Tij ka me [E] mohue ; lexojmë gjithashtû se Mesija ka me kênë nji gur skandalit për dy shpijat e Izraelit dhe shkak rrënimit për banuesit e Jeruzalêmit.

« JÉZUSI i Nazaretit erdhi në kohen e ardhjes së Mesisë, simbas profecive hebraike. Aj ishte i vetmi që u deklarue si Mesija n'kyt kohë dhe e provoi kyt titull me mrekullina, t'cilat nuk mohohen as prej hebrejve. Aj pati pak dishepuj dhe trupi kombtar [E] vrau sepse [E] konsideronte si nji mashtrues. Pak vjet mbas deks' [Tij] populli çfut u përplas me t'kqijat mâ të mëdhaja : pjesa mâ e madhe e kombit u masakrue prej Romakve, pjesa tjetër u çue n'skllavní dhe u përhap në tânë globin, skllavní dhe shpërndamje që vazhdojnë tash 17 shekuj [dishmi çfuto-pagane e shekullit 17-të]. Për rrjedhojë, nuk ka dyshim se gjâmat e çuditshme që ka vuejtë dhe vazhdon me vuejtë ky komb i mjerë janë dënimi për vdekjen e JÉZUSIT të Nazaretit dhe se Jézusi âsht me t'vërtetë Mesija.

« Numri i vogël i çfutve që i pshtoi shpatës t'Romakve, n'vênd që me marrë msim prej tânë atyne t'kqijave që vuejti kombi izraelit, si ndëshkim hyjnor për vrasjen e JÉZUSIT, u ngurtsue përherë e mâ shumë në urrejtjen kundër Shelbuesit dhe Dishepujve të Tij. E kjo shifet në lutjen që nji prej tyne, Samueli-i-vogël, formuloi në fundin e ktij shekulli të parë, lutje që âsht recitue gjithmonë solemnisht në sinagoga. N'kyt lutje i kërkohet Zotit që "mos të ketë mâ shpresë për apostatët ; që tanë heretikët të desin prej nji dekë t'menjihershme ; që mbretnija e kryenaltsisë të thehet dhe të zhduket në ditët tona ; kjoshi bekue o Hyj, Zot, që shkatrroni të pafetë dhe nënshtroni mendjemdhajtë !".

« Heretikët dhe apostatët për t'cilët bahet fjalë në lutje cilsohen ata që kalojshin prej judaizmit në Kishen e Krishtênë, kurse të pafetë dhe mbretnija e kryenaltsisë nënkupton romakët dhe dominimin e tyne. Neveria ekstreme e hebrejve për Krishtënimin mbrrite deri aty sa që nuk lejoshin të smuetit e tyne me u sherue  prej atyne që bajshin mrekulli në emnin e JÉZUSIT. E për mâ tepër u thojshin besimtarve se do t'kishte kenë mâ mirë për ta me ndejë në paganizëm sesa me u ba të Krishtênë. »

            Kërkush nuk mundet me injorue faktin e nji ndryshimi t'mrekullueshëm që bota njohu mbas ngritjes s'Krygjës n'màjen e Kalvarit. Nëpërmjet Besimit t'krishtênë jo vetëm grekët dhe romakët por edhe kombet mâ barbare pànë driten e Unjíllit. Klasat shoqnuere mâ t'pacivilizueme, të cilat gjykoheshin prej filozofís t'vjetër pagane si t'pamujtuna me u edukue, u ndriçuen prej dritës katolike dhe popujt e thjeshtë që përqafuen katoliçizmin përvetsuen t'vërteta dhe njohuní që edhe filozofët mâ të ditun paganë nuk kishin mujtë me i msue. E vërteta bjen virtytin. Tuej adhurue Zotin e vërtetë, katoliçizmi i dha jetë virtyteve që shêjtnojnë dhe nderojnë njerzímin. Na i shofim ato t'zhvillueme në çdo moshë, klimë e vênd. Nën forcën hyjnore të hirit shêjtnues, njerëz prej të tâna moshave e klasave shoqnuere filluen me prodhue fryte t'mrekullueshme virtytesh dhe shêjtnímit. Influenca e Katoliçizmit nuk u kufizue vetëm në sferën e individit ; ajo dlíri edhe ndërgjegjen publike. Zêmra e botës pagane i kushtohej adhurimit të forcës fizike dhe ishte e mbyllun n'nji egoizëm gurit e t'pamshírshëm kundrejt çdo ndjènje të mirë dhe fisnike. Nën ndikimin e krishtênë, kjo zemër u thye dhe ftoi mbrendë respektin për ligj e drejtsí, virtytet fisnike të mëshirës, dashtnísë e të çdo dishíre perfeksjonimit.

Në të njêjten kohë, Féja e KRISHTIT zëvendsoi legjislacjonin pagan, i njoftun për despotizëm dhe padrejtsí t'panumërta. Pa anarkí e pa dhunë, ligjet hyjnore katolike i kthyen njírit dinjitetin njerzuer dhe e liruen prej zgjèdhës tiranike e brutale të njeriut, për me e vue nën ligjin e dashtnísë dhe drejtsísë së Krijuesit. Legjislacjoni katolik kuroi plagët e idhujtarisë, skllavnísë, tiranisë shtetnuere dhe barbarisë e brutalitetit të mardhânjeve ndërkombtare, që karakterizoheshin prej luftnash t'pandërpreme për pushtet, pasuní e imoralitet.

Kshtú pra, aty ku u vue dhe sundoi Krýgja e KRISHTIT aty erdhi edhe bekimi i Zotit, rregulli socjal, pâqa, liríja e vërtetë, drejtsíja, dashníja dhe harmoníja e përgjithshme.

Në të vërtetë, shêja hyjnore e Krygjës nuk ishte nji risí, diçka e ré, por ishte nji simbol shejt qe ishte përdorë prej popullit të zg'jedhun çifut e profetve të tij shekuj mâ parë, si figurë dhe si profeci e lavdisë së tij të ardhshme dhe e triumfit të tij kundër djallit, mkatit dhe vdekjes. Për rrjedhojë, djalli dhe sherbtorët e tij e urrejnë kaq shumë shêjen hyjnore të Krygjës, sepse u kujton disfaten e tyne të përjetshme.

Me Krýgjen e KRISHTIT, Mbreti Konstantin fitoi e mbretnoi mbi anmiqtë e tij dhe mbi vetvèdin tuej u bâ i krishtênë. Me Krygjen e KRISHTIT, sh'Pjetri, sh'Pali e t'krishtênët e parë, megjithse t'pakët në numër, fituen dhe mbretnuen mbi paganët, mbi ídhujt e kómbet barbàre tuej i konvertue dhe shêjtnue. E kshtú triumfi i Mbretnís s'KRISHTIT Zot me anen e Krygjes ishte i pandalshëm. Simboli shêjt i krishtënimit ndriçoi dhe nderoi, brez mbas brezit, bàllet dhe gjokset e Papve, Etënve, Doktorëve të Kishes, múrgjënve e murgéshave, vírgjinave, mbrétënve e mbretnéshave, príncave e princéshave, kalorësve, ushtarëve e sa e sa besimtarve që nuk munden me u numrue, âshtu si nuk munden me u numrue as hyjet e qíellit ; Mbretníja e Krygjes' KRISHTIT ndriçoi katedràlet, bazilíkat, kishat e panumërta, kuvêndet e shkretínat e Egjiptit, Afríkes, Ameríkës, Azísë e Arabísë ku dora e misionàrve t'palodhun e mbajti nâlt, si pishtar ndriçúes, për me largue têrrin e idhujtarisë e t'paganizmit dhe për me prue driten e shëlbimit, civilizimit dhe zhvillimit ; ai ndriçoi në oborre mbretnore e n'shpia t'thjeshta, n'anë t'rrugve e mbi kodra e male, në shkolla e universitete, në spitale e fjetore, në burgje e qendra riedukimit, në kampe ushtarake, në fusha betejash e para skuadrave të pushkatimit ku ushtaret e KRISHTIT Zot gjimojshin : "Rrnoftë KRISHTI Mbret !"

Në shekujt në vazhdim, kryesisht prej shekullit V deri në shekullin e XV, Mbretníja e KRISHTIT lulëzoi në mbretnítë evropjane dhe botnuere për qindra vjet me rradhë mbas râmjes dhe ndâmjes së Perandorísë Romake, tuej mbërritë nji lavdí të papâme mâ parë në shekujt e lavdishëm e të ndritshëm të Mesjetës. Mjerisht sod pjesa mâ e madhe e librave t'historísë paraqesin Mesjetën si nji periudhë t'êrrët dhe t'mjerueme, por ky mashtrim publik i historísë vjen si rezultat i propagandës anti-katolike judeo-masonike, që kontrollon sod pothejse të tâna mediat dhe organet e ndryshme t'informacjonit. E errët, vërtetë, ishte ajo periudhë e lavdishme për anmiqtë e Mbretnisë së JEZU-KRISHTIT, mbasi ata nuk mujten me realizue planet e tyne gjakatare e djallzore. 

Megjithë përpjekjet e vazhdueshme t'anmiqvë të Kishës Katolike të KRISHTIT Zot e Mbret me shkaktue përçamje, me ndezë lufta e revolucjone, Mbretníja sociale e JEZU-KRISHTIT ka vazhdue me mbretnue në shumë vende, edhe mbas Reformës Protestane, deri në kohen e lúftnave botnóre. Kshtú për shembull, Italía, Franca, Spanja, Portugalía, Kroacia, Polonia, Irlanda, Hungaria, Austria, Belgjika, Zvícra, Kanadaja franceze, Argjentina, Meksika, Kolumbia, Brazili e vende të tjera katolike kanë njoftë me kushtetutë Fénë katolike si Fénë e vetme ligjore në vênd, dhe ligjet e dekretet kombtare janë hartue mbi bazen e ligjeve të Kishes Katolike. Âsht Kisha Katolike ajo që me anen e Mbretnísë sociale të KRISHTIT Zot, për mija vjet, ka qytetnue dhe kulturue kombet pagane europiane, amerikane e aziatike tuej ndërtue artin, kulturen, shkencen dhe filozofinë e vërtetë që janë kênë baza e zhvillimit dhe emancipimit të ktyne shoqníve dikur pagane e supersticjoze.

"Kisha Katolike, vepra e pavdekshme e nji Zoti t'mshirshëm," shkruen Papa Leoni XIII në Letren e tij enciklike mbi shtetet kristjane, " megjithse si qëllim kryesuer ka shëlbimin e shpírtnave dhe lumnínë e përjetshme të Qiellit, nep aq shumë t'mira n'kontekstin e mirëkênjes materiale saqë edhe sikur t'ishte themelue për me sigurue vetëm prosperitètin e ksaj jète toksuere, ajo nuk do t'kishte mujtë me dhânë mâ shumë n'kyt drejtim."

Historiani Laboulaye, ndër të tjera shkruen : "N'kjoftë se KRISHTI nuk do t'kishte ardhë mbi tokë, nuk e di sesi bota do t'kishte mujtë me i pshtue despotizmit që e kishte mbërthye në t'âna anët. Nuk flas ktu si kristjan por si historjan tuej mos kqyrë çâshtjen fetare. N'kyt kontekst afirmoj se n'politikë, n'shoqní dhe filozofí, Unjílli i dha shpirtnave nji jetë t'ré. Na kena t'drejtë kur numrojmë vitet mbas KRISHTIT, sepse nji shoqní e re líndi prej Unjíllit."

Kisha Katolike tuej konvertue shpirtnat, tuej reformue idetë, ndjenjat dhe moralin e individve dhe familjeve, transformoi njerzimin mbarë. Ky transformim po shkatrronte gradualisht tiranínë despotike e pagane që satani kishte imponue mbi kombe, prandaj edhe urrejtja e lufta e t'mallkuemit kundër Mbretnís sociale të KRISHTIT Mbret nuk pushoi kurrë megjithse mori forma t'ndryshme simbas rrethanave dhe kóhnave të caktueme në vênde t'caktueme. E kjo luftë ka me vazhdue deri n'fundin e botës, ashtu si e përmênd i madhi sh'Agustini, Ipeshkvi i Hípos, në nji prej kryepevprave të tija : "Qyteti i Zotit".

Me anen e Mbretnísë të KRISHTIT Zot, Kisha Katolike reformon, transformon dhe lumnón njírin në tri gjêndjet shoqnore t'existencës s'tij : si njíri individual, si njíri n'familje dhe si njíri n'shoqní.

Për me kênë tânsisht i lumtun, nevojat e ligjshme të shpirtit dhe të trupit duhen me iu plotsue, dhe n'familje ashtu si edhe n'shoqní, njíri duhet me gjetë rregull, pâqe dhe gzim. Ashtu si u shprehte me të drejtë Papa Leoni XIII, qëllimi krysuer i Kishës Katolike âsht me shêjtnue njírin, me anen e reformimit të moralit dhe jetës s'tij fetare e kshtú me e drejtue até drejt lumnís' Parrízit. Por âsht evident fakti se tuej e ndihmue njírin me kontrollue pasionet, me reformue dhe perfeksionue shpirtin, tuej i tregue atij arsyet e përballjes me déken dhe bàrjes' kryqeve t'ksaj jete kalimtare me durim, për hater t'jetës t'përjetshme, Kisha Katolike kontribon fuqimisht n'mirëkênjen toksore t'njírit. "Sa e admirueshme âsht Féja e Krishtêne," thotë Montesquieu, " sepse, megjithse duket se nuk ka qëllim tjetër përveç lumnís t'jetës përtèjme, ajo na bân t'lúmtun edhe n'kyt jetë."



Individi n'Mbretnínë e KRISHTIT Zot

Skllèvnit dhe gladiatórët


         Nëpërmjet doktrinave dhe institucjóneve t'saja katolike, Kisha ndihmoi fuqimisht gjèndjen e skllèvënve, tuej i përmirësue n'fillim kondítat e tyne, tuej i nalcue mandej prej túrpit dhe degradímit social dhe s'fundit tuej i lirue dhe tuej i bâ qytetarë t'lirë n'Mbretnínë e KRISHTIT Zot. Kisha Katolike mson se skllavi ka t'njâjten origjínë, natyrë dhe destínë si pronari i tij ; shpirti i pavdekshëm i skllavit ka t'njâjten vlerë si ai i pronarit dhe se për me i shelbue, JEZU-KRISHTI Zot ka derdhë Gjakun e Tij t'paçmueshëm. Skllavi ka të drejtën e Parrizit ashtu si edhe pronari dhe biles skllavi mundet me xânë nji vênd mâ t'nâltë sesa pronari i tij n'Mbretnínë e Qiellit, sepse rangu i lavdísë varet prej virtyteve dhe veprave të mira të sejcilit. Pa i prishë dallimet midis shtresave sociale dhe pa harrue detyrat e inferjórve kundrejt superjórve, Kisha Katolike shpalli publikisht fisniknínë e njírit para Zotit, i Cili nuk âsht repektues personash por i nep gjithkujt até çka i takon në drejtsí.

"Nuk ka mâ as çifut e as grek," thotë sh'Pali, "nuk ka mâ as skllêvën e as t'lirë, nuk ka mâ as mashkull e as fêmën, sepse ju jeni të tânë nji n'KRSHTIN JEZUS" (Galatët, iii).

Duhet kujtue fakti se Kisha Katolike, n'urtsínë e saj hyjnore, veproi gradualisht tuej mos hjekë menjihèrë skllavnínë, gjâ që do t'kishte shkaktue mâ shumë dâme sesa përfitime. Për mâ tepër, situata politike e kohës nuk lejonte nji hjèkje të saj t'menjihèrshme. N'at kohë, krejt organizimi shoqnuer u bazónte në skllavní : industríja, agrikultúra dhe tregtíja ishin n'doren e skllèvënve, t'cilët nuk ishin gadi për lirí. Po t'u ishte dhânë lirija n'at gjêndje, skllèvnit do t'kishin shkaktue probleme t'mëdhaja sociale. Prandaj Kisha Katolike, përpara se me nxitë lirimin e tyne t'menjihershëm, punoi mâ parë për konvertimin, ngritjen sociale dhe reformimin moral të tyne. Për rrjedhojë, princat katolikë, në hartimin e ligjeve, ndoqën shèmbullin e Kishës Katolike në përmirësimin e dukshëm të gjêndjes së skllèvënve dhe eventualisht, në lirímin e tyne.

Krahas përmirësimit të kushteve të skllèvënve, Kisha Katolike dënoi rreptsisht tregtinë që bâhej n'at kohë me tà. N'kyt kontekst, vlejnë me u përmênd letrat apostolike të disa Papve : Piu II, Pali III, Urbani VIII dhe Benedikti XIV (1462, 1537, 1639, 1741). (Devivier, "Christian Apologetics", page 538)

Ndalimi i lojnave të gladiatorve në arena ishte nji tjetër objektiv i reformave katolike n'shoqnínë pagane. Kto lojna makàbre, t'pajustifikueshme n'sytë e t'krishtênve, u dënuen n'vjètin 392 A.D. me nji dekret të Perandorëve romakë Honorius dhe Arkadius. Megjithkëté, etja e spektatorve për gjak nuk u shue por u desht gjaku i nji martiri katolik me i ndalue ato përfundimisht.

Me 1 Kallnduer 404 A.D., kur Roma po festónte me lúftna gladiatorësh zgjèdhjen e kshilltarve t'saj, në mesin e Kolosèut u duk nji murg katolik me êmnin Almachius. Ai u hodh midis gladiatorve që po luftojshin për me i ndâ dhe iu drejtue turmës :

"Na festojmë sod oktaven e ardhjes s'Birit t'Zotit, Mbretit të pâqes ; ndaloni pra kto lojna çnjerzore t'shpikuna prej mizorisë pagane !".

Kto fjalë prodhuen nji zhurmë të tmerrshme n'amfiteatër. Spektatorët e tërbuem u hodhën në arenë mbi Almachius dhe e shkyen copa-copa. Të nesërmen,  Perandori Honorius dha urdhnin me ndalue lójnat e gladiatorve. (Butler, "Lives of the saints, January 1st")

Shèmbulli i sipërm difton mâ s'mírit se n'shoqnínë pagane, ku KRISHTI Zot nuk mbretnon as me ligje e as me hir shêjtnues, njerzit degradohen nën rangun e bishave t'egra, sepse edhe ato shtâzë pa arsye sulmojnë vetëm kur kanë ûjë ose për vetmbrojtje, por kurrë për argtim e hakmarrje si turmat e Koloseut.



T'vórfnit, të mjerët dhe t'braktísunit


            Gjêndja e t'vórfënve, të mjèrve dhe e të braktísunve ndryshoi krejtsisht n'ditën kur KRISHTI Mbret tha se ata që i bâjnë mirë mâ të vègjëlve ndër vllâznit e Tij i bâjnë mirë vetë KRISHTIT Zot (Mateu 25, 40). Prandaj nuk duhet me u habitë në kjoftë se shohim t'vórfnit, t'smúetit, t'braktísunit, t'moshúemit e fmijtë të rrethuem prej nji kujdesjeje t'veçantë e t'devoçme në Mbretnínë e KRISHTIT Zot. Ndíhma që u nèpej ishte aq e madhe dhe bujare saqë vetë paganët u detyrojshin me thânë ndër vedi : "Shifni sa e duejnë njêni-tjetrin kta t'krishtênë". Biles shumë prej paganve u konvertuen vetëm tuej pâ kyt dashtní t'pandigjueme mâ parë. E mandej, sa institucione bamirsíjet të çdo lloji u krijuen ! Sa e sa urdhna fetare lindën, që punojshin jo vetëm me shejtnue shpirtnat por edhe me lehtsue vuejtjet trupore, n'gjithshka për mâ t'madhen Lavdi t'ZOTIT.(shto urdhnat që bajshin betim me kurue leprozet, e smundjet ngjitse...) Shif Miselin.. (Korrik, Gusht e muj tjer)


Klasa puntore


            Âsht e panevojshme me shpjegue sesi Kisha Katolike ka naltsue dhe fisniknue punën dhe puntorin. Shembulli i vetë Themeluesit dhe Apostujve të parë flet vetë. Janë t'panumërta institucionet dhe ligjet e Kishes Katolike tash gadi 2000 vjet t'krjueme me lehtsue aktivitetin e klasës puntóre dhe me e përshatë até me klasat e ndryshme shoqnore n'nji lidhje t'pandashme dashtníjet kristjane. Ktú mundena me përmêndë shoqatat e para t'zanatçíjve, të cilat e pàten zanafíllën n'Mesjetë, me qëllim mbrojtjen dhe mirëkênjen e klasës puntore.


Jeta familjare


            N'sytë e Kishës, grúeja nuk âsht mâ, si n'kohët pagane, nji qênie e degradueme, skllave e t'shoqit, nji objekt i përbuzun edhe para fmijve t'saj. N'Mbretnínë e KRISHTIT Zot grúeja âsht me plot kuptimin e fjalës bashkshortja. Tuej rivendosë unitetin e pandashëm t'Martesës katolike, t'ngritun n'rangun e Sakramendit shêjt, Kisha Katolike ia ktheu grues të tânë dinjitetin e saj moral dhe e vuni até n'vêndin që i takon n'familje e shoqni.

N'sytë e katolikut, fmíja âsht bir i Zotit dhe trashigimtàr i Mbretnísë Qiellore. Fmijët kanë nji vênd t'veçantë n'Mbretnínë e KRISHTIT Zot. Vetë JEZUSI denjoi me ardhë n'kyt botë n'formën e nji Fmíje t'vogël e t'pambrojtun, për me e bekue dhe shêjtnue fmijnínë. N'Unjíllin shêjt, n'disa vênde, shofim dashnínë e veçantë t'KRISHTIT Zot për t'vócrrit :

"Me t'vërtetë po ju tham, n'kjoftë se nuk konvertóheni dhe nuk bâheni si fmij t'vegjël, nuk keni me hí n'Mbretnínë e Qiellit. Prandaj kushdo që ka me u përvujtnue si ky fmí i vocërr, aj âsht mâ i madhi n'Mbretnínë e Qiellit. Dhe aj që ka me pranue nji fmí t'vogël n'Emnin Tem, aj Më pranon." (Mateu 18, 3-5)

E frymzueme prej vetë fjalve t'Shëlbuesit, Nusja e Tij e Papërlyeme, Kisha Katolike, me nji kujdes dhe dashtní mâ se âmtare, tash gadi 20 shekuj, punon pa pushim për rritjen, edukimin, formimin dhe drejtimin kristian të brezit t'rí. N'festat e saja liturgjike, Nâna jonë, Kisha shêjte Katolike, na paraqet, si shembull frymzimit, jetën e sa e sa shêjtënve n'moshë fminore, t'cilët me hirin e Zotit dhe drejtimin e saj, kanë mbrritë kulme shêjtnijet : sh'Dominik Savio, sh'Filomena, sh'Agata, sh'Luçia, sh'Simoni i Trentës, e sa e sa të tjerë gzojnë sod lumnínë e përjetshme t'Parrízit.



Transformími i kombeve barbare


            Mbretníja e KRISHTIT Zot ka luejtë nji rol shumë  t'rândsishëm në civilizimin e kombeve barbare t'cilat, veçanarisht, në shekujt e katërt dhe të pêstë sulmuen prej të tâna anëve boten e athershme romake. Zoti përdori këto kombe t'egra si instrument ndëshkimit kundër peradorísë persekutuese dhe, në t'njêjten kohë , si mjet ringjalljet, mbas konvertimit të Perëndimit të degraduem.

Historiani Idakius difton se në Spanjë murtàja dhe ûja ndiqnin kâmba-kâmbës hapat e përgjakshme t'barbàrve, kurse gjêndja e popullit ishte aq e rândë saqë njerzit ushqèheshin me mish njírit e nânat hàjshin fmijtë e vet.

N'Afrikë, âti i madh i Kishës Katolike, sh'Agustini u trondit aq shumë prej rrenímeve t'Vandàlve saqë iu lut Zotit me e hjek prej ksaj bote. Mbi gjêndjen e plaçkitjeve n'Afrikë historjani Possidius shkruen se qytetet ishin t'rrenueme, fshàtnat, t'shkatrrueme dhe banorët, t'masakruem ose t'mërguem. Ata që mujten me ikë, mbaruen prej ûjet e mizèrjet n'shpella e n'pyje, ku kishin shkue me u strehue.

Historjani Guildas difton se si rrjedhojë e sulmeve barbare, gjuhet e kuqe t'flakve kishin ndezë tânë Britanínë e Madhe prej nji bregu oqeani në tjetrin. N'vêndet publike u shifshin copa muresh prej kshtjèllave e gàrdheve rrethuese, gurë elterësh të kishave bashkë me trupa t'gjakosun, t'cilët kishin për vorr ose qiellin e hapun ose barkun e bishave dhe zogjve t'egjër.

N'Suedi, pleqtë, si t'panevojshëm, i hidhshin poshtë prej shkâmbijve, kurse në fiset gjermanike të Herulve, t'moshuemit i mbytshin me shpatë, sepse, simbas supersticjoneve të tyne, "zoti" apo djalli Odin merrte në Valhalla", "parrizi pagan i nordíkve", vetëm ata që kishin dekë prej shpatës.

Shumë prej udhëhjèksve të turmave vandale që sulmuen Perandorinë e degradueme romake duket se kishin dijení për misionin e tyne dhe e quejtën vedin "kamxhiku ose dënimi i Zotit". Thuhet se kshtú e quejti vedin edhe princi i Hunve, Atíla kur n'krye t'nji ushtrije prej gadi 500,000 barbarësh erdhi n'dyert e Romës me rrënue e plaçkitë gjjthçka. Por simbas disa historjanve, Vikeri i KRISHTIT Mbret i asaj kohe, Papa shën Leoni i Madh, e ndali barbarin dhe ushtrín e tij n'planet e tyne shkatrrimtare me shprehjen legjendare : "Dënimi i Zotit mirë se t'vijë". E mrekullisht Atila kaloi nëpër Romë pa e shkatrrue. Roma pshtoi at rradhë pa u dënue, kurse Mbretníja e KRISHTIT korri edhe nji tjetër fitore historike në misionin e sa hyjnor konvertues e civilizues.

Me hirin e Zotit, Kisha Katolike transformoi Perandorinë pagane romake dhe popujt e ashpër barbarë e luftarakë në mnyrë graduale, gjatë disa shekujve, me kâmbngulje dhe durim t'admirueshëm, në nji Perandorí t'shèjtë romake me mbretën e princa katolikë, t'cilët çuen nalt lavdínë e Zotit tuej përhapë me zell shêjt Mbretnínë e KRISHTIT Zot.



Influenca e Mbretnísë së KRISHTIT Zot në fushën e letrave, artit dhe shkencës


            Si shkrova mâ sipër, nji prej instrumentave kryesore të Kishës Katolike në civilizimin e botës barbare ishte pa dyshim formimi intelektual e shkencuer. Megjithse misioni kryesor i Kishës ishte edukimi fetar i popujve, ajo shfrytzoi filozofinë dhe shkencën natyrale që popujt paganë kishin kultivue n'shekuj, si mjet ndihmës në kuptimin mâ të lehtë e mâ të thellë të mistèreve shêjta të Katoliçizmit. Shkenca e vërtetë nuk kundërshton kurrë Fenë e vërtetë katolike sepse të dyja rrjedhin prej të njêjtit princip apo burim që asht Krijuesi i universit ; për ma tepër, Féja katolike dhe arsyeja nuk janë në konflikt me njêna-tjetrën : Feja hyjnore e pakufishme vetëm tejkalon arsyen njerzore t'kufizueme. Deri n'nji vênd, Féja dhe arsyeja ecin s'bashkut, por mbas atij cakut arsyeja nuk mundet me ecë mâ, dhe fjalen e ka vetëm Féja e mistershme hyjnore. Tuej huazue prej meditímeve të doktorit mistik të Kishës, sh'Gjonit të Krygjës, nji analogjí e asaj që përmênda mâ nalt âsht fenomeni i kqyrjes së qiellit gjatë natës. Ndriçimi i ditës, që përfaqson arsyen njerzore, na nep nji panoramë t'kufizueme të qiellit, kurse êrrsína e natës, që përfason misteret e pakufishme të Fesé Katolike, na hap nji vizion gadi t'pafundëm të yjeve, planèteve e mistereve të qíejve.

Nji prej êtënve të Kishës Katolike bizantíne të Lindjes dhe nji prej doktorve mâ të mëdhaj të Kishës Katolike, sh'Gregori Nazianze shkruen :

"I pari bekim âsht díja, e cila nuk âsht vetëm ajo që lidhet me shëlbimin dhe bukurinë e gjânave shpirtnore, por âsht edhe ajo që lidhet me njohunítë profane. Me pasë vetëm moralin ose shkencen âsht me pasë vetëm nji sý, kurse ata që ndriçojnë në të dyja janë perfekt".

Kjo thânje e sh'Gregor Nazianze âsht përjetsue prej vetë Kishës Katolike, e cila në Konçilin e Vatikanit (1870) afirmon se :

"Kisha Katolike jo vetëm që nuk ka dënue dhe nuk dënon studimin e arteve dhe të shkencave, por përkundrazi, ajo i ka mbështetë dhe i mbështetë me tana mnyrat e mundshme, tuej ditë mirë avantazhet që rrjedhin prej ktij studimi për jeten e njírit. Për mâ tepër, mekênse shkencat vijnë prej Zotit, Mjeshtrit të tâna shkencave, Kisha e ka të kjart se shfrytzimi i rregullt i tyne, me hirin hyjnor, pa dyshim që ka me e çue njírin te Zoti. Gjithashtu, Kisha Katolike nuk e kundërshton faktin se shkencat, sejcila në sferen e vet, përdorin parimet dhe metodat e veta t'veçanta."

"Vêni ré organet drejtuese dhe mjetet e veprimit të Kishës Katolike : " shprehet protestanti Guizot, "konçilet provincjale e nacjonale, konçilet ekumenike, korrespondencen e vazhdueshme, publikimin e letrave, dënimeve dhe librave të ndryshëm. Asnji qeveri mâ parë nuk ka lejue diskutimin që e gjejmë në Kishen Katolike." Nji autor tjetër shkruen se "edhe sikur vendimet e Kishes Katolike t'mos ishin kênë veprat e frymzimit hyjnuer, ato mbesin monumentet mâ të bukura të díjes njerzore." (M. de Decker, L'Église et l'ordre social chrétien)

Çfarë liste t'mrekullueshme mendimtarësh dhe shkrimtarësh gjejmë në kronikat e Kishës Katolike ! Ajo sapo kishte dalë prej Katakombeve kur pâ tuej u çue n'mbrojtje t'saj dhe t'Mbretnís' KRISHTIT Mbret njerëz si : Origjeni, Athenagoras, Justini, Tertuliani. Mâ vonë ajo prodhoi veprat e shêjtënve shkrimtarë si : sh'Gjon Krizostomi, sh'Bazili i Madh, sh'Gregori Nazianze, sh'Jeronimi, sh'Ambrozi, sh'Agustini dhe sh'Leoni i Madh, Papë. Në shekujt në vazhdim hasim kryeveprat e sh'Albertit të Madh, të sh'Anselmit, të sh'Bonaventures dhe të Doktorit êngjelluer, sh'Tômë Akuinit.

Kush mundet me i numrue veprat e shqueme, të botueme në çdo gjuhë, demonstrimet, zhvillimet dhe përcaktimet e t'vërtetave fetare ? Na nuk mundena me harrue faktin se veprat mâ t'bukra letrare, të çdo llojit, janë kênë rezultat i frymzimit kristjan.

Guizot shprehet se Kisha Katolike ka ushtrue nji influencë t'madhe në moralin dhe intelektin evropjan, influencë që ka kênë kryesisht fetare. Protestanti Guizot shton se benediktínët (múrgjën t'Urdhnit të shën Benedikut) kanë kultivue tokat e Evropës, kurse racjonalisti Gibbon deklaron se nji kuvênd i ktyne múrgjënve ndoshta ka bâ mâ shumë në fushen e letrave sesa universitetet e Oksfordit (Oxford) dhe të Kembrígjit (Cambridge) të marruna s'bashkut.

A. Thierry thotë se kuvêndet nuk ishin vetëm vênde lutjesh dhe kontemplacjonit por edhe azile publike gjatë sulmeve barbare. Ato ishin strehë për librat dhe shkencat, aty gjíndeshin zanàte të çdo llojit, dhe tokat e kuvêndit ishin ferma model. N'kto kuvênde vijshin edhe pushtuesit me msue si me kultivue dhe kolonizue tokat që kishin pushtue.


N'mnyrë t'veçantë, Vikerët e KRISHTIT Mbret mbi tokë kanë bâ shumë për kulturën intelektuale.

"Nuk do t'kisha mbarue kurrë n'kjóftë se do t'kisha fillue me numrue të tâna shërbimet që i ka dhurue Papati çâshtjes së shkencave dhe letrave", shprehet Monsinjor Freppel. "Mos duhet t'ju kujtoj Nikollën V, i cili mbànte nji legjion akademikësh për mbledhjen e dorëshkrimeve prej tâna vêndeve të botës ? Apo Piun II, dijetarin Aeneas Sylvius, i cili bashkote dijen e vet me até të shkenctarëve që ai mbrote ? Apo Palin III, i cili inkurajoi Kopernikun në zbulimet e tija t'pavdekshme ? Apo duhet t'përmênd Gregorin XIII, i cili shfrytzoi astronomínë për me sigurue nji përcaktim mâ të saktë të kohës ? Apo duhet t'ndalem te Sixtus V, i cili formoi até Librarí të Vatikanit që admirohet në tânë botën ? Apo duhet t'veçoj Urbanin VIII, poemat latine të t'cilit konsiderohen midis krijimeve mâ të mira të llojit të tyne në kohnat moderne ? E s'mbramit, mos duhet harrue i madhi Benedikti XIV, i cili u nderue edhe prej anti-katolikut Volter, i cili e quejti até njírin mâ të ditun të shekullit XVIII-të ?"

Shkolla Mjeksore Papale kjé gjatë shumë shekujve shkolla mjeksore mâ e madhe në Evropë dhe profesorët e saj ishin shkenctarët mjeksor mâ të njoftun të kohës.

Ata që shkruejnë me aq zjerm mbi luften që Papët i paskan bâ shkencës nuk dijnë asgjâ mbi historinë e shkencës, e kryesisht, mbi mjeksinë dhe kirurgjinë, gjatë tre shekujve t'caktuem. Mekênse nuk dijnë asgjâ, mendojnë se ajo shkencë nuk ka egzistue dhe mandej dalin me kërkue arsyet e ksaj mungese. Nji prej arsyeve kryesore, ashtû si do ta lexojmë mâ poshtë në kapitujt e luftës kundër Mbretnisë së KRISHTIT Mbret, âsht fallsifikimi i arshivave historike prej anmiqve të Fesë dhe të mbarë njerzimit, judeo-masonve, dhe zëvendsimi i tyne me shpifje e akuza t'pakêna, vetëm e vetëm me diskreditue Papatin dhe me përlye emnin e tij t'lavdishëm, s'bashkut me Kishen Katolike.

Përgjatë shekujve shumë anmiq të Kishës Katolike e kanë sulmue até nën akuzat e persekutimit të shkencëtarve dhe pengimit të zhvillimit të shkencave. Fjalët e deklarueme në Konçilin e Vatikanit (1870) në mbrojtje të shkencës dhe lista e mâposhtme e disa prej shkenctarve katolikë mâ të njoftun për kontributin e tyne t'jashtëzakonshëm në shumë zbulime shkencore që i gëzojnë sod brezat moderne mosmirënjohse dhe egoiste, hjedhin poshtë shpifjet e pabaza dhe çojnë nâlt lavdínë e Mbretnísë sociale të KRISHTIT Zot që lindi, rriti dhe edukoi kta njerëz të mëdhej të Fesë dhe të shkencës.



Kontributi intelektual i shkenctàrve katolikë


            Shkenctàrët katolikë, qysh prej Mesjètës e deri m'sod, kanë ndikue fuqishëm në zhvillimin e shkencave tuej vendosë bazat e civilizímit evropjan dhe botnuer. Ata konsiderohen si êtnit e disa fushave shkencore, përfshi ktu fizikën moderne, akustikën, mineralogjínë, kimínë moderne, anatomínë moderne, stratigrafinë, bakteriologjínë, gjenetíkën, gjeometrínë analitike dhe kozmologjínë heliocentríke. Tri njísi elektrike e kanë marrë emnin simbas shkenctàrve katolikë : amperi, volti dhe kulombi. Kisha Katolike i ka mbështète kërkimet shkencore qysh prej lindjes së universiteteve të para në Mesjètë. Êtnit e saj përvetsuen dhe shfrytzuen àjken e filozofísë së vjetër greke dhe e përdoren até n'mbrojtje të Fesë Katolike. Ky përvetsim kulminoi n'shekullin e 13-të me shkrimet e Doktorit êngjelluer, domenikanit sh'Tômë Akuinit, i cili me sintezen e tij madhështore të Fesë katolike me arsyen ka influencue, tash mâ shumë se 800 vjet, mendimin katolik dhe zbulimet shkencore që kryesisht e kanë zanafíllen në shekullin e 13-të.

Autori J.L. Heilbron n'librin e tij "The Sun in the Church: Cathedrals as Solar Observatories" shkruen se Kisha Katolike Romake, për mâ shumë se 6 shekuj, ka nxitë dhe financue studimin e astronomísë mâ tepër se çdo institucjon tjetër. Në 1936, Papa Piu XI themeloi « Akademínë Pontifikale të Shkencave » me synim promovimin e zhvillimit të shkencave matematike, fizike dhe natyrore si dhe studimin e problemeve që lidhen me epistemologjinë, degë kjo e filozofísë që merret me natyren, qëllimin apo limitet e díjes.

Nji rol t'veçantë n'zhvillimin e shkencave ka dhanë veçanarisht Urdhni fetar i Kishes Katolike i formuem në vjetin 1540 prej ish-kapitenit spanjol, sh'Injac Lojólës, i njoftun me êmnin Urdhni i Jezuítve apo thjesht Jezuítët. N'fushën e shkencës, ata janë quejtë kontribuesit mâ t'rândsishëm të shekullit t'17-të në fizikën eksperimentale.

Âsht e pamujtun me numrue të tânë kta shkenctarët katolikë dhe me vlersue si duhet ndihmën që ata i kanë dhanë jo vetëm Mbretnísë sociale të KRISHTIT Mbret por edhe mbarë njerzimit me punen e tyne shkencore. Ktú ma poshtë po rradhis vetëm disa prej personaliteteve shkencore mâ të shqueme, klerikë dhe laikë, s'bashkut me arritjet e tyne në fushat e ndryshme të shkencës ku ata kanë lëvrue. Për lehtsí verifikimit, emnat i kam lânë n'gjuhën e huej : 

Mgr Albert of Saxony (c. 1320–1390) - Ipeshkëv gjerman i njoftun për kontributin e tij në logjikë dhe fizikë. Me Buridan, ai ndihmoi me zhvillue teorinë paraprijse të inercísë.

Shën Albertus Magnus, Sh'Alberti i Madh (c. 1206–1280) - Nji prej prekursorvë mâ t'famshëm të shkencës moderne, shêjti mbrojts i shkencave natyrore dhe kontribues në fizikë, logjikë, metafizikë, biologji dhe psikologji.

José María Algué (1856–1930) - Meteorologjisti që ka shpikë barociklonometrin.

Francesco Castracane degli Antelminelli (1817–1899) - Botanist që ka kênë nji prej t'pàrve që ka integrue mikrofotografinë në studimin e biologjisë.

Giovanni Antonelli (1818–1872) - Drejtor i Observatorit Ximenian në Firence; ka kontribue në ndërtimin e nji prototipi të motorrit me djegje të brendshme.

Giuseppe Asclepi (1706–1776) - Astronom dhe fizikan, drejtor i Observatorit të Kolegjit Romak; Krateri Asclepi në Hanë ka êmnin e tij.

Anselmus de Boodt (1550–1632) - Nji prej themeluesve të mineralogjisë.

Jan Brożek (1585–1652) - Matematikan polak, astronom dhe fizikan; matematikani mâ i shquem polak i shekullit të 17-të.

Louis-Ovide Brunet (1826–1876) - Nji prej êtënve themelues të botanikës kanadeze.

Otto Brunfels (1488-1534) - Murg çertozin ; nji prej êtënve themelues të botanikës.

Jean Baptiste Carnoy (1836–1899) - Themelues i shkencës si citologjisë (studimit të celúlave)

Bonaventura Cavalieri (1598–1647) - I njoftun për punën në fushën e optikës dhe lëvizjes ; punoi në futjen e logarítmave në Itali ; parimet e tija në gjeometri kanë paraprí kontabilitetin integral.

Nicolaus Copernicus (1473–1543) - Astronom i famshëm për kozmologjinë heliocentrike.

James Cullen  (1867–1933) - Matematikan jezuit që ka publikue até që sod njihet si numrat e Kullen "Cullen numbers" në teorinë e numrave.

Johann Baptist Cysat (1587–1657) - Matematikan dhe astronom jezuit ; nji prej kratéreve në Hânë mban êmnin e tij ; ka botue të parin libër n'Evropë mbi Japonínë ; nji ndër të parët që ka përdorë teleskopin ; njihet për punën e tij mbi kometat.

Charles-Michel de l'Épée (1712–1789) - Njifet si "ati i shúrdhëve"; ka themelue shkollën e parë falas për shúrdhë.

Václav Prokop Diviš (1698–1765) - Shkenctar çek; Ndërtuesi i parë i instrumentit muzikor elektrik në historí.

Johann Dzierzon (1811–1906) - Njifet si "ati i bletarisë" moderne.

Jean-Charles de la Faille (1597–1652) - Matematikan jezuit që përcaktoi i pari forcen gravitacjonale të nji pjèse të nji rrethi.

Gabriele Falloppio (1523–1562) - Nji prej anatomistve dhe fizikanve mâ të rândsishëm të shekullit të 16-të. Túbat falopiane (Fallopian tubes) mbajnë êmnin e tij.

Placidus Fixlmillner (1721–1791) - Astronom benediktin ; nji ndër të parët që ka llogaritë orbiten e planetit Uran.

Andrew Gordon  (1712–1751) - Murg benediktin, fizikant dhe shpikës ; i pari që ka shpikë motorrin elektrik.

Francesco Maria Grimaldi (1618–1663) - Zbuluesi i shpërbâmjes së dritës ;

Robert Grosseteste (c. 1175 – 1253) - Nji prej ipeshkve mâ të dijtun të Mesjetës ; njihet si i pari që ka caktue hapat e krýemjes t'nji eksperimenti shkencuer.

Athanasius Kircher (1602–1680) - Akademik i famshëm jezuit ; ati i egjiptologjisë ; nderohet me êmnin "mjeshtri i 100 arteve" për horizontin e tij të gjânë ; nji ndër të parët që ka vëzhgue mikrobet në mikroskop.

James B. Macelwane (1883–1956) - Sizmologu mâ i njoftun jezuit ; ka shkrue librin e parë mbi sizmologjinë në Amerikë.

Gregor Mendel (1822–1884) - Murg agustinjan dhe ati i gjenetikës.

Landell de Moura (1861–1928) - Meshtar braziljan ; i pari që ka shpikë transmetimin e zânit nëpërmjet nji aparati pa tela. Thuhet se me 3 Qershor 1900 foli publikisht me anen e radios.

Georgius Agricola (1494–1555) - Ati i mineralogjisë

André-Marie Ampère (1775–1836) - Nji prej zbuluesve kryesor të elektromanjetizmit

Guy de Chauliac (c.1300-1368) - Kirurgu mâ i njoftun i Mesjetës.

Hippolyte Fizeau (1819-1896) - I pari që ka llogaritë në mnyrë eksperimentale shpejtsín e dritës.

René Laennec (1781–1826) - I pari mjek që ka shpikë stetoskopin.

Guglielmo Marconi (1874–1937) - Ati i transmetimeve radiofonike me valë të gjata.

Evangelista Torricelli (1608–1647) - Zbuluesi i barometrit



Kisha Katolike dhe edukimi


            Edukimi fetar dhe moral âsht baza e çdo civilizími t'vërtetë. Nji civilizím që nuk ndërtohet mbi kyt bâzë jo vetëm që rrezikon prosperitetin por edhe vetë ekzistèncen e tij. Me 15 Kallnduer 1850, n'nji fjalim n'Asamblènë Kombtàre Franceze, shkrimtari Viktor Hygo u shpreh kshtû :

"Msimi fetar âsht, për mendimin têm, mâ i rândsishëm sod mâ shumë sesa kurrë mâ parë. Sa mâ shumë që nji njíri përparon, aq mâ shumë aj duhet me besue. E keqja, ose për me u shprèhë mâ mirë, e keqja e vetme e kohve tona, âsht nji tendèncë me grumbullue gjithçka vetëm për kyt jetë toksóre. Tuej bâ jetën e përkohshme e materiale objektin dhe fundin e njírit, na rândojmë të tâna mizèrjet e sàja : bârrës' mjerimit t'ksaj jete i shtojmë peshën e pambàjtshme t'asgjâsë së ardhshme, dhe ajo që ishte vetëm vuejtje, simbas ligjit t'Zotit, kthèhet n'dishprim, ligji mbretnues i Ferrit. Pasojat e ksaj tendèncet janë trazínat e mëdhaja shoqnore t'ditve tona. Pa dyshim, jam prej atyne që dishiron me ia lehtsue konditat materiale atyne që vuejnë, por nuk harroj se hapi i parë drejt ktij lehtsimit âsht shpresdhânja.

"Sa zvoglohen mizèrjet tona t'fûndme t'ksaj jete kur jena t'mbështetun n'nji shpresë t'pafundme ! Detyra e jonë e përbashkët, kjóshim ligjvênsa, ipeshkvíj, meshtàrë apo shkrimtàrë, âsht me i shtye të tânë njerzit me pâ kah Qielli ; me i drejtue të tânë shpirtnat, me i lëvizë të tâna shpresat drejt nji jete t'ardhshme ku drejtsíja ka me u vue n'vênd dhe gabimet kanë me u korrigjue... Mos t'harrojmë dhe t'a ngulim mirë n'mêndje se jetës do t'iu vidhte dinjitèti, se ajo nuk do t'kishte kuptim me u jetue n'kjóftë se gjithçka do t'mbarote n'kyt botë, n'kjóftë se asgjesimi do t'ishte fundi jonë. Ajo që e bân bârren e lehtë, punën e shêjtë, njirin e mirë, t'urtë, t'dijshëm, t'durueshëm, dashamirës, t'drejtë, dhe në t'njâjten kohë, t'përvuejtun e ballnâltë, t'dêjë për njohuní e lirí âsht mbajtja e nji vizioni t'përhershëm t'nji bote mâ t'mirë, ndriçimi i t'cilës deperton êrrsínen e ksaj jete."

E ky vizion i përhershëm âsht e mira e pafundme e Parrizit që Kisha Katolike ia vên gjithmonë para syve fmijve t'saj n'punen e saj edukuese e civilizuese.

"Vetëm Féja Katolike dhe Katoliçizmi," shkruen Bergier, " i frymzon besimtarët e saj me nji zell kaq t'madh për dije ; asnji sekt tjetër nuk ka prodhue nji numër kaq t'madh akademikësh ; me përjashtim të kombeve katolike, gadi të tâna kombet e tjera vazhdojnë me qendrue n'injorance dhe në barbarizëm."

Qé si shprehet Theodore Jouffroy, nji filozof jo-katolik francez, mbi librin bazë t'edukimit katolik, katekizmin, n'nji prej auditorëve t'ij n'Sorbónë :

"Egziston nji libër i vogël me t'cilin fmijtë msojnë dhe n'bazë t'cillit pvèten n'Kishë. Lexojeni kyt libër, që âsht Katekizmi ! Ju keni me gjetë aty përgjigjet e të tâna çâshtjeve që un ju kam propozue ; e të tânave pa përjashtim. Pvetni katolikun mbi origjinen e qênjeve njerzore, pvèteni mbi qëllimin e egzistencës s'tij, e aj ka me ju përgjigjë. Pvètni at fmi t'vorfën se pse âsht n'kyt botë e ku ka me shkue aj mbas deks, e ka me ju dhanë nji përgjigje sublime, t'cilen aj ndoshta nuk e kupton, por kjo nuk e bân até mâ pak t'admirueshme. Pvèteni até si u krijue bota dhe për çfarë arsyjet ; pse Zoti ka vue n'té kafshë e bimë ; si âsht popullue toka,... pse njerzit flasin gjuhë t'ndryshme, e aj prapë do t'ju përgjigjet. Pvéteni até mbi origjinen e botës dhe të specjeve te ndryshme, çâshtjet raciale, destínen e njírit n'kyt jetë dhe në tjetrën, relacjonet e njírit me Zotin, detyrimet e njírit kundrejt krijesave t'jera... e aj prapë ka me kênë n'gjêndje me ju përgjigjë. E kur ka me u bâ burrë, ky fmí nuk ka me hezitue me i dhane përgjigje t'drejtave njerzore, politike, ndërkombtare, etj, sepse tânë któ rrjedhin natyrshëm prej Katoliçizmit. Kyt un e quej nji Fé madhshtore dhe e dalloj prej ksaj shêjet : Ajo nuk lèn pa përgjigje asnji pvétje që intereson njerzimin."

Asht e vertete se aty ku Kisha Katolike ka çue nji tempull aty ajo ka ndërtue edhe nji shkollë. Të tâne shkrimtaret qe kan shkrue mbi fillésat e Katoliçizmit jane t'nji mêndjet se qysh n'shekujt e parë t'krishtenimit shdo dioqeze ka pasë shkollen e vet. Kshtû anglikani Bingham, n'librin e tij "Antikitétet kishtare", i dituni Thomassin n'librin e tij t'njoftun "Disiplina kishtare antike dhe moderne", Launoi, Lingard, Louis Nardi dhe shumë te tjerë dishmojnë në favor të arsimimit katolik dioqezan. Murgjit e dijshëm benediktinë, në "Historinë letrare të Francës", dishmojne se, n'shekullin e gjashtë, Kisha Katolike dhe ûrdhnat fetare t'krishtêna ishin streha mbrojtese e arteve dhe shkencave që kishin mujtë me i pshtue sulmeve barbare t'atyne kohnave. Për mâ tepër, benediktinët rrfejnë se katedralet n'ato kohna prapë kishin shkollat e tyne ku praktikohej e njêjta metodë msmit, si në shekujt e parë.

Në 1171, me anen e kanonit të 18te, Konçili i 3 Ekumenik i Lateranit shprehej kshtû :

"Kisha, si nji nâne e devoçme, âsht e detyrueme me u kujdesë për arsimimin e t'vorfënve, n'mnyrë që edhe ata që nuk i kanë mjete financjare, t'mos privohen prej studimit të arteve dhe shkencave. Prandaj, na urdhnojmë që në të tâna katedralet të vêhet në dispozicjon nji mjeshtër me nji rroge t'përshtatshme me msue falas klerikët dhe studentat e vorfën."

Dijetari Allain n'vepren e tij t'njoftun "L'instruction primaire en France avant la révolution" (Edukimi i klasave fillore n'Francen e para revolucjonit), shkruen se historija e edukimit e çdo niveli në periudhën e parë t'Mesjetës âsht thjesht historija e përpjekjeve të Kishes Katolike me ruejtë shkencat dhe civilizimin e kërcënuem.

E njèjta situatë mbretnonte edhe n'Gjermani. Rendu, inspektor i përgjithshëm i Unversitetit të Frances në vepren "L'instruction populaire dans l'Allemagne du Nord" shprehet :

"Katoliçizmi ka popullue Gjermaninë me shkolla me êmen, ashtu si në të tânë Evropen. Kleri katolik thrret në shkolla serfë (bujkróbën, skllavë, shërbtorë) dhe t'lirë. Priftnijtë e kishin për detyrë me dhanë msim, kurse ipeshkvijtë ishin të detyruem me hapë shkolla aty ku nuk kishte. Famullia e çdo dioqezet i nepte edukim falas t'vorfënve. Në Hollandë, dishepujt e Gerard Van Groote i msojshin fmijve t'vorfën shkrim, lexim, fé dhe disa zanate mekanike. Prej Hollandes, ata u shpërndane në Rhine, Westphalia, Saksoni, Pomerania, Prusi dhe Silezi." N'nji mnyrë të ngjashme kane veprue edhe ûrdhnat fetare të Kishës tuej përhapë civilizimin katolik dhe Mbretníne KRISHTIT Mbret në Evrope e mâ gjanë.

Para Revolucjonit Francez judeo-masonik të 1789, Franca ishte e mbulueme me shkolla për edukimin e popullsisë. Vetëm Parisi kishte s'pakut 500. Biles edhe fshatnat e vogla nuk ishin pa shkolla. Në 1771, Guy de Rousseau de Lacombe, avokat i Parlamentit të Parisit shkruen se :

"Mbrètnit tonë janë kujdesë me themelue shkolla gjithkund dhe me i pasë ato të mbushuna me nxanes." Në 1709, Daniel Jousse n'nji artikull përmend faktin se "çdo dioqezë kishte zakonisht 2 shkolla edukimit falas : nji për djem dhe nji për vajza."

Âsht fakt historik se lulzimi mâ i madh i universiteteve dhe kolegjeve n'Mesjètë âsht bâ n'shekujt 11-të dhe 12-të. Numri i akademíkve n'kto universitete ishte i lidhun me shkallen e nâltë t'mësimdhânjes. Edhe mbas Reformës Protestane, universitetet e Zwolle, Bois-le-Duc, Cologne, Deventer numërojshin respektivisht 800, 1200, 2000 dhe 2200 studenta. Universiteti i Vjenës strehote 3000 e biles 7000 nën Maximiljanin I; Universiteti i Parisit dhe aj i Krakovit numërojshin deri në 15000 studenta. Për shkak të latinishtes e cila ishe gjuha bazë, studentat vërshojshin atje prej të tânë botës. Në Belgjikë, Universiteti i Luvenit, i formuem në shekullin e 15-të numëronte prej 7000 deri në 8000 akademikë dhe 2000 studenta të juridikut. Asnji akademik i vorfën nuk u refuzonte. Laurentie thote se vetëm Universiteti i Parisit ka shpërnda 619 bursa për studentat e vorfën.

Para Revolucjonit të 1789, Franca, me nji popullsi prej 25 miljon banorësh, kishte 562 kolegje me 72,747 akademikë. Prej ktij numri gadi gjysa e tyne ka marrë edukim falas ose gadi falas. Në vitet 1900, Franca, me nji popullsi afër 38 miljon banorë, kishte vetëm 81 liceume dhe 325 kolegje me 79,321 akademikë, prej të cilve vetëm 4949 morën bursa t'nji farë rândsijet.

Judeo-masonet nuk dojshin edukimin e vërtetë të popullit dhe civilizimin e tyne, për me mujtë me i sundue e skllavnue ata mâ kollaj. Prej vjetit 1792, Revolucjoni Fracez judeo-masonik filloi me mbylljen e të tâna shkollave fillore s'bashkut me até të 562 kolegjeve egzistuese. Prej universiteteve, u mbajt hapë vetem aj i Strasburgut, mbasi ishte protestant, kurse 23 universitetet e tjera katolike u mbyllën. Po çka bâne revolucjonarët me plotsue boshllëkun ? Ministri i Brendshem francez i asaj kohet, Chaptal, në vjetin 1801 dishmonte :

"Edukimi publik pothujse âsht ndërpré plotsisht. Brezi i 20 vjeçarve i âsht sakrifikue injorancës dhe shkollat fillore janë zhdukë gadi krejtsisht".

Pasojat shkatrrimtare të Revolucjonit Francez shifen edhe në sistemin shkollor të soçëm i cili prodhon kryesisht "kuadro" ateista, injorantë e rebelë, pa patriotizëm, pa dashni për familje, skllêvën të dênjë të shtetit e t'Urdhnit të Ri Bornuer, ândrrat dhe përpjekjet e t'cilve përmblidhen në devizen e shoqnisë së sotme moderne : sâ mâ shumë imoralitet, sâ mâ shumë pushtet, sâ mâ shumë pasuní, me çdo kusht e me çdo mnyrë.

Shembujt e mâsipërm janë nji dishmí e fuqishme e kontributit të Kishës Katolike, e veçanarisht me anen e doktrinës socjale t'KRISHTIT Mbret, në transformimin, civilizimin dhe krishtënímin e popujve paganë dhe në bâmjen e nji Evrope dhe bote katolike, me nji Traditë kristjane jashtëzakonisht superiore mbi të tâna civilizimet e tjera, të lashta apo moderne.

Zotit jonë JEZU-KRISHTIT i asht dhanë çdo fuqi e pushtet, në Qiell dhe në tokë (sh'Mateu 28, 18). Mbreti hyjnuer kontrollon gjithçka dhe mundet me shkatrrue në çdo moment mbretninë satanike të sinagogës së djallit e judeo-masonve, që sod kontrollojnë mbarë boten. Shpesh KRISHTI Mbret e lejon përparimin e mbretnisë së djallit mbi tokë si ndëshkim të drejtë për mkatet tona, për indiferencen tonë dhe jeten tonë të vokët e mondane ; për materializmin, nacionalizmin e imoralitetin që kena "hyjnizue". Nuk ka pshtim, paqe e begati veç në Mbretninë sociale të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, ashtu si dishmon e kaluemja e lavdishme. Prandej asht detyra e t'gjithve me reformue s'parit vedin, tuej shporrë mkatin, të keqen e vetme të vërtetë, jashtë jetës t'përditshme, me dishiren me u korrigjue dhe krye gjithkund Vullnesen Hyjnore, me ndërmjetsí t'Mbretneshës së Qiellit dhe tokës, tejet Shêjtes Virgjinës MARI.

E kshtu, mbi bazat e nji jete shêjte kristjane, me devocjon e doktrinë, me përgaditë terrenin e rinovimit të ardhshëm e të lavdishëm të Mbretnisë socjale të JEZU-KRISHTIT, Zot e Mbret, të Paqes së Fatimas, edhe nji herë t'mbrame para ardhjes së antikrishtit dhe fundit të botës, ashtu si asht profetizue prej Nanës tenZot e shêjtënve, për ma t'madhen lavdi të Zotit dhe shelbimin e shpirtnavet.


RRNOFT KRISHTI MBRET !
RRNOFT SHQIPNIJA !




AKTI I KONSAKRIMIT TE NJERZIMIT ZEMRES TEJET SHEJTE TE KRISHTIT MBRET

Urdhnue prej Sh. T. Papës Piut XI, me u recitue për Festen e KRISHTIT MBRET


      
      O tejet i buti JEZUS, Shelbues i njerzimit, hídhni nji shikim drejt nesh, që jena përkulë përvujtnisht para elterit Tuej. Na jena Tuejët, na dona me kênë Tuejët ; dhe në mnyrë që t'bashkohena me Ju sa ma shumë, sejcili prej nesh i konsakrohet spontanisht Zêmrës Tuej tejet shêjte. 

Shumë nuk ju kanë njoftë ndojherë, shumë kanë përbuzë Urdhnimet Tueja dhe Ju kanë tradhtue. O JEZUS i Mshirshëm, kini mshirë për ata dhe për kta, dhe denjoni me i tërhjekë të tanë drejt Zêmrës Tuej tejet shêjte.

Zot, denjoni me kênë Mbreti, jo vetëm i besimtarve katolikë që nuk janë largue kurrë prej Jush, por edhe i fmijve plangprishës që Ju kanë braktisë ; bàni që t'hyjnë pa vonesë në shpinë atnore, për mos me mbarue prej mizerjes dhe ûjës.

Jíni Mbreti i atyne që jetojnë në gabim apo që përçamja i ka ndâ prej Jush ; çójini në portin e t'vërtetës dhe të bashkimit të Fesë, në mnyrë që s'shpejtit mos t'ketë mâ veç nji gregjë dhe veç nji barí.       

Jini Mbreti i tanë atyne që vazhdojnë me kênë t'hupun në terrinat e idhujtarisë apo t'islamizmit, dhe mos refuzoni me i tërhjekë të tanë në driten e Mbretnisë Tuej.

S'mbramit, shifni me mshirë fmijtë e atij populli që dikur ishte i preferuemi Juej ; edhe mbi ata u ultë, por sod si Pagzim jetet dhe shelbimit, gjaku që n'at kohë ata e thirrshin mbi krenat e tyne.

Nepjani, o Zot, Kishës Tuej nji liri t'sigurtë e pa pengesa ; nepjani tanë popujve rregullin dhe paqen. Bani që, prej njênit skaj t'botës në tjetrin, veç nji zâ ushtoftë : Kjoft lëvdue Zêmra Hyjnore e JEZU-KRISHTIT që na ka sigurue shelbimin ! Ksaj Zêmre i kjoft nderi dhe lavdíja në shekuj të shekujve ! Ashtu kjoft.


venerdì, settembre 27, 2019

Vuejtjet e Virgjinës t'Papërlyeme





"Afër Krygjit t'JEZUSIT qëndrojshin Nâna e Tij, motra e Nânës' Tij, Maria e Kleofas dhe Maria Magdalena. Kur JEZUSI pâ Nânen e Tij dhe dishepullin që donte aty afër i tha Nânës t'Vet : Grue, qé biri juej. Mandej, i tha dishepullit : Qé Nâna jote. Dhe prej atij momentit dishepulli e mori n'shpinë e vet." (Sh'Gjoni 19:25-27)



Ashtû si nuk mundet me u ndâ drita prej diellit, ashtû nuk mundet me u ndâ as Virgjina MARI prej KRISHTIT Zot, t'Cilit i dhâ natyren njerzore tuej ndêjë gjithmonë Nânë e Virgjën e Papërlyeme.

"Po kthehem nji moment drejt Jush, ô JEZUSI em i dashtun, për me iu ankue n'dashtní Madhnísë Tuej hyjnore, se pjesa ma e madhe e t'krishtênve, edhe ata ma t'dítunit, nuk e dijnë lidhjen që egziston mes Jush dhe Nanës Tuej t'shêjtë. Ju jeni, ô Zot, gjithmonë me Virgjinën MARI, dhe Virgjina MARI asht gjithmonë me Jue, dhe nuk mundet me kênë pa Jue, përndryshej nuk do t'ishte ma Ajo që asht ; Ajo asht aq e transformue në Jue, n'sajë t'hirit hyjnor, saqë Ajo nuk jeton mâ, nuk asht mâ, por jeni vetë Jue, JEZUSI em, që jetoni dhe mbretnoni në Virgjinën MARI, ma përsosmënisht se në tanë engjëjt dhe shêjtnit. Ah ! Po të dihej lavdíja dhe dashtníja që Ju merrni në kyt Krijesë t'admirueshme, do t'egzistoshin për Ju dhe për Nanën Tuej ndenja krejt tjera, që nuk egzistojnë. Ajo asht e bashkueme me Jue aq ngushtë, saqë do t'ndajshim ma parë driten prej diellit, nxehtsínë prej zjermit, e po tham ma shumë, do t'ndajshim ma parë tanë engjëjt dhe shêjtnit prej Jush sesa tejet shêjten Virgjinën MARI, sepse Ajo Ju don në mnyrë ma t'zjarrtë dhe ma t'përsosun se tana krijesat e tjera së bashkut.

"E mandej, o Zoti em i dashtun, a nuk asht e habitshme dhe keqardhse me pâ injorancen dhe terrínat e tanë njerzve ktu poshtë për Nanen Tuej shêjte ? Nuk po flas ktû aq për idhujtarët dhe pagajt t'cilët, tuej mos Ju njoftë, nuk zoriten me E njoftë ; nuk po flas as për heretikët dhe shizmatikët, që nuk u bahet vonë me kênë t'devoçëm ndaj Nanës Tuej shêjte, mbasi janë të ndamë prej Jush dhe Kishës Tuej shêjte ; por po flas për t'krishtênët katolikë, e biles edhe për doktorë mes katolikve që, tuej pasë profesionin e msimdhanjes, nuk Ju njohin, e nuk njohin as Nanen Tuej shêjte, veçse n'nji mnyrë spekulative, t'thatë, sterile dhe indiferente. Kta zotnij flasin krejt rrallë për Nanen Tuej shêjte dhe devocjonin që i detyrohena, sepse kanë frigë, thonë-ata, se mos abuzohet, se mos Ju fyejmë tuej nderue ma shumë se duhet Nanen Tuej shêjte. N'kjoft  se shohin apo ndigjojnë ndonji t'devoçëm të Virgjinës shêjte tuej folë shpesh për kyt Nanë t'mirë, n'nji mnyrë t'përzêmërt, t'zellshme dhe bindse, si nji mjet t'sigurtë pa iluzion, si nji rrugë t'shkurtë pa rrezik, si nji udhë t'papërlyeme e pa t'metë, dhe si nji sekret t'mrekullueshëm për me Ju gjetë e me Ju dashtë përsosmënisht, ata çojnë zanin kundër tij dhe i napin me mija arsye t'rrême për me i dëshmue se nuk duhet me folë aq shumë për Virgjinën shêjte, se ka shumë abuzime në kyt devocion, se duhet me punue për me i shkatrrue, dhe se duhet ma mirë me folë për Jue, sesa me i drejtue popujt drejt devocjonit të Virgjinës shêjte, që kta popujt E dojnë biles shumë.

"I ndigjojmë kajherë tuej folë për devocjonin ndaj Nanës Tuej shêjte, jo për me e themelue dhe përhapë, por për me shkatrrue abuzimet e bame ; n'fakt, kta zotnij nuk kanë përshpirtní e devocjon t'përzêmërt për Jue, sepse nuk i kanë për Virgjinën MARI, dhe konsiderojnë Rruxaren e Skapularin (e Zojs t'Karmelit) si devocjone t'përshtatshme për shpirtnat e dobët e injorantë, e jo t'detyrueshme për shelbim ; e n'kjoft se u bjen n'dorë ndoj i devoçëm i Virgjinës shêjte, që rreciton Rruxaren apo ka ndonji praktikë tjetër devocjoni marial, s'shpejtit kanë me ia ndryshue shpirtin dhe zêmren ; n'vênd të Rruxares, kanë me i kshillue me thanë shtatë Psalmet ; n'vênd të devocjonit për Virgjinën shêjte, kanë me i kshillue devocjonin për JEZU-KRISHTIN.

"O JEZUSI em i dashtun ! Kta njerz, a kanë Shpirtin Tuej ? A Ju pëlqejnë kur veprojnë kshtû ? A Ju pëlqejnë kur nuk bajnë tana përpjekjet me i pëlqye Nanës Tuej, prej frigës se mos Ju prishin qejfin ? Devocjoni për Nanën Tuej shêjte a pengon Tuejin ? A e mban për vedi, Nana Juej shêjte, nderimin që i nepet ? A asht Ajo e ndame prej Jush ? A asht Ajo nji e huej që nuk ka asnji lidhje me Jue ? A nuk Ju pëlqen dishira me i pëlqye Nanës Tuej shêjte ? A ndahena apo largohena prej dashtnísë Tuej, n'kjoft se i kushtohena Nanës Tuej dhe E duejmë ? ... M'rueni, o Zot, m'rueni prej ndjenjave dhe praktikave t'yne, e m'nepni ndoj pjesë të ndjenjave të mirënjohjes, të vlersimit, të respektit dhe dashtnisë që keni për Nanen Tuej shêjte, në mnyrë që t'Ju due dhe t'Ju lëvdoj aq ma shumë sa kam me Ju imitue dhe ndjekë nga afër... M'nepni hirin që t'lëvdoj dênjësisht Nanen Tuej shêjte, 'Fac me digne tuam Matrem collaudare', pavarsisht tanë anmiqve t'Saj, që janë edhe anmiqtë Tuej, t'cilve u tham hàptazi me shêjtnit : 'Non praesumat aliquis Deum se habere propitium qui benedictam Matrem offensam habuerit', 'Aj që fyen Nanen shêjte të Zotit mos t'pretendojë me marrë mshiren hyjnore'." (saint Louis-MARIE Grignion de Montfort, "Traité de la vraie dévotion à la Sainte Vierge")

Tejet shêjta Virgjina MARI asht Arka e vërtetë e Beslidhjes, që ka mbajtë n'vetvedi JEZU-KRISHTIN, Autorin e Beslidhjes së Ré, dhe na E ka dhanë, për shëlbimin e botës.

Vetë Urdhnimi i katërt i Hyjit na urdhnon ma nderue baben dhe nanen, dhe asht i mallkuem aj që e then kyt Urdhnim dhe nuk nderon prindët e vet.

"Mallkue kjoft aj që nuk nderon baben dhe nanen e vet. Dhe tanë populli ka me u përgjigjë. Ashtu kjoft." (Deuteronomi 27, 16)

Për rrjedhojë, aq ma tepër e kena për detyrë me nderue Nanen e tenZot, dhe aq ma tepër asht i mallkuem aj që nuk nderon tejet shêjten Virgjinën MARI, Nanen e Zotit.

Kshtû, Nestori i pafé, që guxoi me i mohue T. Sh. Virgjinës MARI titullin "Nana e Zotit", n'kundërshtim me vetë dishminë biblike (sh'Luka 1, 43), u vue nën hakmarrjen hyjnore : gjuha e tij blasfemuese u grî prej krymbave dhe râ e kalbun (Hist. eccl.). 

Konstandin Kopronimi, mbasi fyu Virgjinën tejet shêjte, filloi me ndie nji nxehtsí t'brendshme aq të zjarrtë, saqë nuk pushonte s'bërtítunit se ishte hjedhë gjallë n'nji zjerm që nuk fiket kurrë ... (Ibid.)

Kajanus Mimus, mbasi kishte blasfemue Nanen e tenZot, u qortue ashpër prej vetë Virgjinës t'Papërlyeme në andërr ; por mbasi kjo nuk shërbeu për korrigjimin e tij, nji mjes, kur fajtori u çue prej gjumit, pâ se duert dhe kambët e tija ishin t'këputuna. (Ibid.)



         Devocjoni ndaj vuejtjeve shêjte të Nanës tenZot i ka fillesat qysh me prezantimin e Familjes shêjte në Tempull, 40 ditë mbas Lindjes së Shelbuesit, ku prifti i moshuem Simeon profetizoi shpaten e vuejtjeve që do të përshkonte Zêmren e Papërlyeme dhe t'Vuejtun të Nanës tenZot. N'nji revelacjon t'mavonshëm, Zoja e Bekueme do ti rrëfente shêjtes Brigjitës se kjo shpatë ka qëndrue vazhdimisht n'Zêmren e Saj shêjte dhe t'Papërlyeme, deri n'momentin e Nalcimit të Saj në Qiell, Shpirt e Trup, prej fuqisë hyjnore. Edhe në Kalvar, në kambët e Krygjës shêjte, sh'Gjon Evangjelisti, sh'Maria Madalenë dhe Maria e Kleofas vazhduen kyt devocjon shêjt ndaj Mbretneshës së Martirve, tuej e ngushllue dhe tuej marrë pjesë në vuejtjet e Virgjinës t'Papërlyeme. Pa dyshim se, me kalimin e viteve, Apostujt, Etnit dhe Doktorët e Kishës, si dhe t'devotë t'jerë t'zellshëm, e përcollen kyt devocjon t'bekuem te brezat e ardhshëm, s'bashkut me Traditen shêjte katolike.

Por asht Urdhni i Servitve aj që e ka kultivue dhe organizue kyt devocjon n'nji mënyrë t'veçantë mbas aparicjonit që Virgjina e Papërlyeme i bani shtatë t'devotve t'zêllshëm fiorentinas, me 15 Gusht 1233, tuej i porositë me lanë boten, me u tërhjekë n'vetmí, për me jetue totalisht për Zotin. ("Histoire des Sept Saints Fondateurs de l’Ordre des Servites de Marie", par le Père Sostène-Marie Ledoux – éd. Delhomme et Briguet, 1888)

Me 13 Gusht 1240, n'nji tjetër aparicjon t'aprovuem prej Kishës, Nana e tenZot i bjen shtatë religjiozve veshjet e reja, në ngjyrë t'zezë, dhe u kërkon me i veshë tash e mbrapa, n'kujtim e n'devocjon të vuejtjeve të Nanës shêjte të Zotit.

Në vjetin 1423, me anen e nji dekreti sinodal, arqipeshkvi i devoçëm i Köln-it, Thierry de Meurs, do t'inauguronte në dioqezen e tij Festen e Vuejtjeve të tejet shêjtes Virgjinës MARI. ("Labs. Concil." t. XII. p. 365)

N'vitet e mavonshme, me tolerancen e Selisë-Shêjte, kjo festë e bekueme u përhap ma gjanë, shpesh nën êmna të ndryshëm, derisa me 22 Gusht 1727, me anen e nji dekreti apostolik, Sh. T. Papa Benedikti XIII, e shkroi zyrtarisht kyt festë në ciklin liturgjik të Kishës Katolike, nën êmnin "Festa e Shtatë Vuejtjeve e t'Lumes Virgjinës MARI". Kjo festë nderon Mbretneshen e Martirve n'kambët e Krygjës dhe celebrohet të Premten mbas të Dielës së Pasionit.

Kisha Katolike ka inaugurue edhe nji tjetër festë, kyt rrallë n'devocjon e nderim të veçantë të Shatë Vuejtjeve kryesore të tejet shêjtes Virgjinës MARI, ku numri shtatë përfaqson tâna vuejtjet e Zojës s'Bekueme, e cila âsht kopja perfekte e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, Njirit t'vuejtjeve, ashtû si profetizon profeti Izaîja. Me anen e nji dekreti të 18 Shtatorit 1817 (Gardellini, "Decreta authentica Congr. Sacr. Rit."), Sh. T. Papa Piu VII inauguroi kyt festë të dytë, edhe në kujtim dhe falenderim të lirimit të tij prej burgjeve të Napoleonit. Në ciklin liturgjik, kjo Festë e dytë kujtohet të Dielen e tretë të Shtatorit.

Shtatë vuejtjet e tejet shêjtes Virgjën MARI janë : Profecia e Simeonit gjatë Prezantimit të JEZUSIT në Tempull, Ikja në Egjipt, Hupja e JEZUSIT në Tempull, Takimi i JEZUSIT me Zojen e Bekueme në Rrugen e Krygjës, Vdeka e JEZUSIT në Krygj, Ulja e Trupit t'pajetë të JEZUSIT në prêhnin e Virgjinës MARI dhe Varrosja e JEZU-KRISHTIT.


Ashtu si e kishte profetizue prifti Simeon, nji shpatë dhimbjesh përshkoi Zêmren e bekueme e Shpirtin shêjt të Virgjinës MARI, tuej pâ Birin e vet n'agoninë e deks, pa muejtë me ia lehtsue sadopak vuejtjet e pafundme të torturës së Krygjës ; Nâna e bekueme iu bâ Shelbuesit nji tjetër barrë dhimbjesh për Zêmren pafundsisht shêjte të JEZUSIT, që nuk mujte me ia thâ lotët e me ia lehtsue vuejtjet Nânës t'Vet të dashtun e të shtrêjtë.

KRISHTI Zot thirret edhe Mbreti i Vuejtjeve dhe Mbreti i martirve, kurse Virgjina MARI, Mbretnesha e Vuejtjeve. N'çdo oborr mbretnor, nana e mbretit quhet nana mbretneshë ; e aq ma shumë Nana e JEZU-KRISHTIT, Zot e Mbret i Qiellit dhe i dheut, e meriton me u quejtë dhe asht Mbretnesha e Qiellit dhe e dheut. "Në hebraisht, komenton doktori i Kishës sh'Pjetër Krizológu (shek. IV), emni "MARI" don me thanë "Mbretneshë, Zojë, Suvrane". Në fakt, autoriteti i Birit të Saj, Dominuesi i botës, e ban Virgjirën Mbretneshë, prej ktij fakti dhe prej vetë êmnit, qysh në lindjen e Saj." (Sermo CXLII, "de  Annuntiat.", Homelie e nokturnes së tretë ; Cf. dom Guéranger, "Anné liturgique", "La fête du très saint nom de Marie")

Nana e tenZot e ka meritue titullin "Mbretnesha e Vuejtjeve" mbasi ka vuejtë martirin mâ të tmerrshëm mbas atij të Birit t'saj. Virgjina MARI, thotë sh'Bernardi (shek. XII), doktor i Kishës, âsht martirizue jo prej shpatës së xhelatve por prej dhimbjeve e vuejtjeve të Zêmres t'saj të Papërlyeme. Martiri i Virgjinës t'bekueme kalon martirin e tânë martirve t'jerë sepse ai zgjati gjatë tanë jetës së saj toksore.

Sh'Bernardi thotë se martiri i JEZU-KRISHTIT filloi qysh me lindjen e Tij ; për rrjedhojë, Zoja e Bekueme, e cila ishte kopje perfekte e Shelbuesit në gjithçka, vuejti martirin e saj gjatë tânë jetës t'saj. Emni i bekuem MARI don me thanë edhe "det i hidhun", sepse si det i pamasë ka kênë vuejtja e Nânës t'Zotit, tuej pasë papushim n'Zêmren e saj t'Papërlyeme kujtmin e Pasionit të ardhshëm të Birit të saj hyjnor.

Sh'Anselmi (shek. XII) thotë se n'kjoftë se Zoti nuk do t'kishte bâ mrekulli për me ia ruejtë jetën Mbretneshës t'martirve, Virgjina MARI do t'kishte dekë në çdo çast t'jetës, si pasojë e vuejtjeve mbinjerzore. Kur biri vuen, cila nânë nuk vuen bashkë me té dhe nuk âsht gadi me dhanë jeten e vet për dashtni për birin e saj ?

Shêjti Amadé thotë se Zêmra shêjte e Virgjinës MARI u bâ pasqyrë e vuejtjeve të Birit t'saj, pasqyrë ku shifeshin gjakosjet, plagët, me nji fjalë gjithçka që vuente JEZUSI. Për mâ tepër, e lumja Maria e Agredës, në revelacjonet e saja t'aprovueme prej Selisë Apostolike, shkruen se gjithçka që JEZU-KRISHTI ka vuejtë gjatë Pasionit të Tij, Zoja e Bekueme e ka vuejtë po ashtu, shpirtnisht dhe fizikisht, megjithse n'nji mnyrë sekrete, mistike, aq sa ka kênë e mujtun për nji krijesë me vuejtë. Virgjina martire nuk ka kênë vetëm fizikisht afër Krygjës, por n'shpirt, Ajo ka kênë e kryqzueme bashkë me JEZUSIN n'Krygj, si Bashkshelbuese ("Coredemtrix") e njerzimit. Për mâ tepër, ashtu si KRISHTI Zot, i Cili u braktis prej të tânve n'agoninë e tmerrshme t'Kryqzimit, ashtû edhe Nâna e Tij vuejti bashkë me Birin e vet, pa asnji ngushllim.

Martirët, âsht e vërtetë se kanë vuejtë turtura të frikshme por fuqia e dashtnisë hyjnore ua lehtsonte dhimbjet ; në rastin e Zojes s'Bekueme vetë mundimet e KRISHTIT Zot ishin arsyet e vuejtjeve të saja. Por tuej kênë se dashtnija e saj për Birin hyjnor t'pafajshëm ishte gadi e pafundme, atherë edhe vuejtjet e Nânës tenZot kanë kênë gadi t'pafundme, tuej pâ martirin e Qingjit hyjnor, t'flijuem n'Krygj për mkatet e njerzimit, pa muejtë me i prue asnji lehtsim.

Prej Beslidhjes së Vjetër, në Librin e Tobias, lexojmë : "Ndero nânen tande tâna ditët e jetës t'saj dhe mos harro rreziqet e mëdhaja që ajo ka vuejtë për ty." (Tobias 4, 3-4)

N'kjoftë se Zoti na mson me nderue nânen tonë toksore që ka kontribue me na dhanë jeten e trupit t'vdekshëm, si mund t'harrojmë me nderue Nânën tonë qiellore, Virgjinën MARI, që vetë Zoti na e ka dhanë n'kâmbet e Krygjës në personen e dishepullit t'zgjedhun, e që ka kontribue e kontribon aq shumë me na dhanë dhe ruejtë jeten e pavdekshme të shpirtit, jetë e cila âsht pafundisht mâ e randsishme dhe mâ sublime se jeta e trupit mortor ?

Thuhet se njiherë Nâna e Zotit i tha shêjtes Brigjitë : "Hjêdhi shikimin mbi fmijtë e njerzve me pâ mos ndokush ndien mshirë për mue, por mjerisht, shof vetëm pak vetë ! N'kjoftë se shumë më harrojnë, s'pakut ti, bija éme, mos m'harro. Mendo sa shumë kam vuejtë [për ty]."

Sh'Bernardini i Sjenës thotë se n'kjoftë se vuejtjet e Zojës t'Bekueme do t'ishin ndâ barabar midis tânë njerzve, ata do t'kishin dekë menjiherë. Shêjti Bazil thotë se ashtû si dielli kalon tânë hyjet e tjerë n'shkëlqim, ashtû edhe vuejtjet e Virgjinës MARI ia kalojnë vuejtjeve të tânë martirve s'bashkut.

Vuejtjet e Virgjinës MARI kanë kênë në proporcjon me shêjtninë dhe dinjitetin e saj, sepse vuejtjet dhe kryqet shpirtnore e trupore të shêjtënve rriten me shêjtninë e tyne. Por ajo që i ka shtue kto vuejtje në Zêmren e Papërlyeme të Nânës tenZot ka kênë dija e atyne mosmirnjóhsave që nuk do të përfitojshin prej Pasionit të KRISHTIT Zot. JEZUSI dhe Virgjina e Bekueme kanë vuejtë me pshtue tânë njerzimin por asht e domosdoshme për shelbim që njerzit t'a pranojnë kyt shëlbim me zêmër, me fjalë dhe me veprat e tyne shêjte katolike, për me plotsue até çka mungon prej Pasjonit të JEZU-KRISHTIT në pjestarët e Trupit të Tij Mistik, t'cilët duhen me mohue vetvedin, me marrë krygjen e tyne përditë dhe me ndjek Zotin tonë JEZU-KRISHTIN (sh'Luka 9, 23). Zoti na ka krijue pa né por nuk na pshton pa né, thotë sh'Agustini.

Nji herë JEZU-KRISHTI i tha t'lumes Veronikë të Binaskos : "Bija Éme, lotët që po derdh në keqardhje për vuejtjet e Mija Më pëlqejnë por, kujtó se për arsye të Dashtnisë hyjnore t'jashtzakonshme që kam për Nânen Teme, lotët që derdh në keqardhje për vuejtjet e Saja, janë mâ të çmueshme."

Nâna e Zotit i tha kshtû shêjtes Brigjitë : "Pavarsisht numrit të mkateve, n'kjoft se nji mkatnor drejtohet te Un me nji vullnet të sinqertë me bâ pendesë, jam e përgaditun me e pranue me dashtni, sepse nuk shof numrin e mkateve që ka bâ por dispozicjonin me t'cilin ai vjen te Un. Nuk ndiej asnji neverí me shërue plagët e tija sepse quhem dhe me t'vërtetë jam Nâna e Mshirës."

Nji prej devocjoneve mâ të njoftuna në nderim të vuejteve të Virgjinës MARI, për me përfitue hire e bekime t'mëdhaja qiellore, âsht meditimi i shtatë Vuejtjeve të Nânës tenZot, ashtû si i numrova mâ nâlt. Sejcili besimtar mundet dhe duhet me i kujtue kto vuejtje përditë, apo sa ma shpesh që t'jetë e mujtun, tuej rrecitue, për shembull, për çdo meditim të vuejtjeve "1 Ju Falemi MARI".

"Ju fàlemi MARI, hirplot, Zoti asht me Jue, e bekueme jéni mbi tana gratë, e i bekuem asht fryti i barkut Tuej JEZUS ; Shêjtja MARI, Nana e TenZot, lútuni për né mkatnortë, tash e në fill të mortes s'onë. Ashtû kjoftë !"

Besimtarët që rrecitojnë me devocjon "7 Ju Falemi MARI", tuej shtue n'fund thirrjen : "Virgo Dolorosíssima, ora pro nobis" (Virgjina e Vuejtjeve, lutuni për ne), munden me fitue 5 vjet indulgjencë. (S.P. Ap., 22 Nandor 1934)

Besimtarët që mbrenda periudhës kohore të orës 3 mbasdite të t'Premtes së Madhe dhe orës 12 të mesditës të t'Shtundes së Madhe kalojnë pak kohë tuej meditue devoçmënisht ose rrecitojnë ndonji lutje, publikisht ose privatisht, në nder të Vuejtjeve të Virgjinës MARI munden me fitue nji indulgjencë të plotë, simbas kushteve të zakonshme : Rrfimi, Kungimi shêjt dhe lutja për qëllimet e Selisë Apostolike, që janë 1 Pater Noster, 1 Ave MARIA dhe 1 Gloria Patri. Ata që e kryejnë kyt praktikë në nji periudhë tjetër gjatë vitit, midis ores 3 mbasdite të ditve t'Premte dhe ores 12 të mesditës të ditve të Diele, munden me fitue 5 vjet indulgjencë ; n'kjoft se shtojnë edhe Rrfimin, Kungimin shêjt dhe lutjet për qëllimet e Selisë Apostolike munden me fitue nji indulgjencë të plotë, n'kjoft se e kryejnë kyt praktikë çdo javë, për nji muej. (S.C. Ind., 18 Qershor 1822; 16 Qershor 1931.)

Besimtarët që kryejnë nji Nandshe lutjesh, në nder të Vuejtjeve të Virgjinës MARI, në çdo kohë, munden me fitue 5 vjet indulgjencë, në çdo ditë ; munden me fitue indulgjencë të plotë në fund të Nandshes, simbas kushteve të zakonshme. (S.P. Ap., 31 Korrik 1935)

Për marrjen e Sakramendeve, besimtarët të shmangin t'ashtuquejtunit "meshtarë", që veprojnë në dioqeza, sepse përgjithsisht ata nuk janë meshtarë të konsakruem në mnyrë të vlefshme ; ktu përjashtoj ato pak meshtarë të vjetër që janë konsakrue simbas Ritit tradicional katolik të urdhnuem prej Sh. T. Papës Piu XII. (Cf. Konst. apostolik "Sacramentum ordinis", 1947)

Ata që kanë me kênë konstant në n'kyt devocjon të Vuejtjeve të Nanës tenZot, me sinqeritet, pendesë e dishirë me u korrigjue, kanë me provue vetë efikasitetin e madh t'ksaj forme hyjnore devocjonit.

Në shkrimet e doktorit të Kishës, sh'Alfons-MARIA Liguori, përmendet nji revelacjoni qiellor i shêjtes Elizabetë të Hungarisë, ku Zoti jonë JEZU-KRISHTI premton 4 hire t'veçanta për ata që janë të devoçëm ndaj vuejtjeve të Virgjinës MARI :

1. Ata që kanë me iu lutë Virgjinës MARI, nën titullin "Nana e Vuejtjeve", do të kenë nji pendesë t'vërtetë të mkateve t'yne para dêks (vdekjes).

2. Shëlbuesi jonë ka me i mbrojtë ata në mundimet e tyne, veçanarisht në momentin e dêks.

3. JEZU-KRISHTI ka me gdhêndë në tà memorjen e Pasionit të Tij dhe ka ma i shpërblye për kyt gjâ në Parriz.

4. Shëlbuesi ka me i bâ kta besimtarë shërbtorë aq të devoçëm n'duert e Zojes s'Bekueme, saqë Virgjina MARI do t'sillet me tà simbas vullnetit t'saj, dhe do t'u sigurojë tâna hiret që Ajo dishiron.

Na i detyrohena KRISHTIT Zot nji mirnjohje t'pafundme për vepren e Tij shelbuese, por t'njâjtin detyrim kena edhe ndaj Mbretneshës së Martirve, Virgjinës MARI, që ka vuejtë me nji nënshtrim të plotë ndaj Vullnesës hyjnore, dhe ka kênë gadi me vuejtë tâna vuejtjet bashkë me Birin e vet, për dashtni për Zotin e për dashtni për né, n'mnyrë që mos me na lanë pa shelbim, nën skllavninë e mkatit dhe nën tiraninë e djallit.

Dashtníja shêjte që Nâna e Zotit ka për ne kalon çdo lloj konceptimit njerzor, dhe na nuk kena me i kuptue kurrë, përveç Zotit, sakrificat e saja, sakrificat e mâ të mirës të tâna nânave, për lumnínë tonë t'përjetshme.

Na mkatnorë t'shkretë nuk mundena kurrë me e venerue e me e dashtë ashtu si duhet dhe si e meriton kjo Mbretneshë e lavdishme, por s'pakut t'a kujtojmë, me respekt e dashtni hyjnore, Nânen tonë qiellore sa mâ shpesh që t'jetë e mujtun, ta lusim për gjithçka dhe në gjithçka Pajtoren e Shqipnisë, sidomos me lutjen e Saj të preferueme të tejet shêjtes Rruxare, ashtu si vetë Zoja e Bekueme na ka porositë në Lurd, Fatima e vende tjera. Lutjet e Nanës tonë qiellore janë të gjithpushtetshme para Hyjit, prandej mos t'harrojmë kurrë se çka ka bâ, ban, e ka me bâ për né Virgjina e Papërlyeme, Nana e Vuejteve dhe Mbretnesha e martirve, dhe t'mundohena, me hirin e Zotit, me mbajtë sa mâ mirë, për dashtní për Mbretneshën e Qiellës e t'Dheut, Urdhnimet e Birit t'saj, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, për mâ t'madhen lavdi t'Zotit, t'Zojes' Bekueme dhe shëlbimin e shpirtnavet.

Sa mâ shumë që kena me nderue e dashtë Nânen e Zotit, me vepra e jo vetëm me fjalë, aq mâ shumë kena me nderue e dashtë vetë Zotin tonë JEZU-KRISHTIN e t'SHEJTNUESHMEN TRINI, aq mâ shumë kena me nderue e dashtë t'afërmin për dashtní për Zotin, e aq mâ shumë kena me u shêjtnue dhe me u bâ gadi për gzimet e pafundme t'Parrizit, hir që ju uroj të tanvet me gjithë zemër. Ashtû kjoft.



Devocjoni i Shtatë Vuejtjeve të tejet shêjtes Virgjinës MARI


         Ky devocjon asht nji ndër devocjonet ma t'shêjta katolike. Recitohen shtatë herë “Ju falemi MARI”, tuej nderue dhe mendue mbi shtatë vuetjet shpirtnore e fizike që ka vuejtë Zoja e Bekueme për dashtní për Zotin dhe për dashtní për ne.



Meditime mbi Vuejtjet e Nanës tenZot


Vuetja e Parë: Profecíja e shêjtit Simeon


         Simbas Ligjit Mozaik, çdo grue duhej me çue fminë e parë në Tempull, për me ia kushtue Zotit. (Egzodi 13, 2) Kshtû, Zoja e Bekueme bashkë me KRISHTIN Fmi e Sh'Jozefin, 40 ditë mbas lindjes së JEZUSIT, shkuen në Tempullin e Jeruzalemit. Rruga ishte e vshtirë, mbasi ishte dimën. Zoja e Bekueme mbante Fminë hyjnor në krahë tanë rrugës. Në kohën gjatë ceremonisë, vjen në Tempull prifti i moshuem Simeoni dhe i frymzuem prej SHPIRTIT-SHEJT merr KRISHTIN në krahë dhe ia nep Virgjinës MARI, tuej thanë : Tashti, ô Zot, lejoni shërbtorin Tuej me u largue në paqe sipas fjalës Tuej, sepse sytë e mij kanë pâ Shelbuesin. Mandej i thotë Zojës s'Bekueme se ky Fmí ka me kênë shêj kontradiktet, për hupjen dhe rinjalljen e nji numri të madh njerzish n'Izrael, dhe nji shpatë vuejtjesh do t'përshkojë shpirtin tuej (sh'Luka 2, 25-34). ...

Rruga e t'krishtênit asht n'sens t'kundërt me rrugen e mondanit dhe t'shoqnisë t'sotme përgjithsisht antikristjane. E rrjedhimisht, tuej dashtë me sherbye me besnikní Zotin JEZUS, i krishtêni detyrimisht ka me u persekutue dhe me u kundërshtue prej djallit, botës dhe "njirit t'vjetër" që asht mbrenda tij ; por lavdíja qiellore që i premtohet t'krishtênit t'devoçëm nuk asht e dênjë me u krahasue me vuejtjet e ksaj bote. (Romakve 8, 18)

Dhe jo vetëm lavdíja qiellore, por edhe mbi kyt tokë, shpesh i Krishtêni i devoçëm, që kryen gjithkund Vullnesen hyjnore, mbulohet prej Hyjit me ngushllime, gzime e haré shpirtnore, t'pakrahasueme me gzimet iluzionare mondane, megjithse kto gazmende shpirtnore janë t'përkohshme, për mos me harrue se ktu poshtë asht fushë betejet dhe se atje nelt nepet shpërblimi dhe lumníja e pafundme. 

T'lusim Mbretneshen e Martirve t'na sigurojë hirin prej Zotit me krye gjithmonë Vullnesen hyjnore, me guxim e gzim, pavarsisht kryqve të ksaj jete kalimtare !



Vuejtja e dytë : Ikja në Egjipt


         Familja shêjte lajmnohet prej nji Engjëlli, n'mesin e natës, se duhen me u çue shpejt për me u nisë menjiherë n'Egjipt, sepse mbreti Herod, që sundonte atherë n'Izrael, po kërkonte me mbytë Fminë e porsalindun. (sh'Mateu 2, 13) Familja shêjte niset natën nëpër shkretinë për me mbërritë n'Egjipt, në nji vênd t'huej ku mbizotnonte paganizmi. Kalojnë me vuejte udhëtimin dhe emigracionin n'vendin e huej, ku simbas nji tradite, kanë ndejë afro 7 vjet , deri n'kohen e vdekjes së Herodit ...

I krishtêni asht emigrant dhe pelegrin n'kyt botë, dhe pasuníja e tij nuk gjindet ktû poshtë, por atje nelt, n'Mbretninë e Qiejve. Nuk ka pra ktû banesë stabël apo lidhje t'pandashme me gjanat e ksaj bote, dhe me ndihmen e Zotit i duhet me iu njitë vazhdmimisht malit të tij të shêjtnísë, drejt Parrizit. Dhe dihet se aj që i njitet malit, për me mbrritë sa ma shpejt dhe sa ma mirë, duhet me kênë i ngarkuem sa ma lehtë. Jeta e ksaj bote, thotë mistikja karmelitane sh'Tereza e Avilës, asht "nji natë në nji hotel të keq". Nji, d.m.th. shumë e shkurtë ; natë, sepse përgjithsisht nuk i shef gjanat ashtu si janë në t'vërtetë dhe se injoranca asht norma e përgjithshme ; në nji hotel, sepse ke me ndêjë pak kohë dhe kur t'delësh jashtë nuk merr gjâ me vêdi, veç veprat e mira që  janë "monedha me ble jeten e pasosun" ; të keq, sepse kjo jetë asht përgjithsisht luginë lotësh, ku vuejtja asht e pashmangshme. Njiri hin tuej kjâ e del po tuej kjâ prej ksaj lugine, prandej ô ka me vuejtë si djall, me britma, shamje e blasfema, ô ka me vuejtë si shêjt, me durim e përvutjní, për dashtní për JEZU-KRISHTIN, për Zojen e Bekueme dhe për t'afërmin, për dashtni për Zotin.

T'lusim Nanen e Vuejtjeve t'na sigurojë hirin prej Zotit me kenë t'durueshëm n'vuejtjet e ksaj jete, me dashtní e shpresë t'patundun n'Providencen hyjnore !


Vuejtja e tretë : Hupja e KRISHTIT Fmi në Tempull


         Sipas Ligjit Mozaik, hebrejt (burrat) duheshin me shkue tri herë në vjetë në Tempullin e Jeruzalemit me adhurue Hyjin. (Egzodi 23, 14 ; 34, 23) Kur JEZUSI mbushi 12 vjeç, Familja shêjte shkoi në Jeruzalem simbas urdhnesës ligjore. Mbas ceremonive fetare, Familja mori rrugen e kthimit për Nazaret. Por mbas 1 dite udhëtimi, Zoja e Bekueme dhe Sh'Jozefi shohin se mungonte Fmija hyjnor. Nuk ka fjalë me përshkrue ankthin dhe merakun e tyne. Menjiherë vêhen n'kërkim, pa pushue. Mbas 3 ditë kërkimesh, Virgjina e bekueme e gjen KRISHTIN Zot në Tempull, n'mesin e priftnijve dhe doktorve të ligjit, tuej u spjegue Profecitë dhe Shkrimet shêjte, për me u diftue se Mesíja (JEZU-KRISHTI) kishtë ardhë n'botë, por pa u identifikue. (sh'Luka 2, 46) Nana e tenZot e pvet KRISHTIN pse ishte largue ashtû, pa i thanë kujt ; e JEZUSI i përgjigjet se i duhej me punue për gjanat e ATIT qiellor ...

Detyra e t'krishtênit asht me punue përditë për lavdinë e Hyjit dhe shelbimin e shpirtnave, tuej fillue prej vêdit. Kjo detyrë hyjnore tejkalon çdo lloj detyrimit tjetër që aj mundet me pasë ndaj vêdit, familjes, shoqnisë, etj. ; jo se i përbuzë kto detyrime tjera, por ven gjanat e Zotit gjithmonë në vendin e parë, para çdo gjajet tjetër, edhe para vetë jetës s'vet. Kjo punë e përditshme e t'krishtênit kryhet me nji shpirt pendeset (që përfshin dhimbjen për mkatet, rrfimin dhe punen e pendesës), vorfníjet shpirtnore dhe përvujtníjet. Tuej veprue kshtû, aj ka me gjetë gjithmonë JEZUSIN n'tempullin e zêmrës s'tij. (Cf. Homelitë e sh'Antonit të Padovës)

T'lusim Nanen e Mshirës t'na sigurojë hirin prej Zotit me urrye pafundsisht mkatin që na ndan prej Zotit, dhe me pasë drojen (frigen) shêjte të hupjes së hirit e miqsisë së Zotit prej mkatit !

  

Vuejtja e katërt : Zoja e Bekueme takon KRISHTIN e ngarkuem me Kryq në rrugen e Kalvarit


         Mbasi Pilati jep dënimin, ushtarët romakë bashkë me autoritetet fetare çifute drejtohen drejt Golgotës, vênd jashtë qytetit të Jeruzalemit ku baheshin egzekutimet për t'denuemit. (sh'Gjoni 19, 16-17) KRISHTI Zot ngarkohet me kryqin ku ka me dekë i varun për dashtní për ATI-n, për Nanen e Tij tejet shêjte dhe për shëlbimin tonë. Zoja e Bekueme ka ndjekë hap mbas hapit, ashtu si gjatë tanë jetës, vuejtjet e mëdhaja të Zotit-Njiri, tuej vujtë por edhe tuej dashtë jashtëzakonshisht, aq sa asht e mujtun për nji krijesë njerzore, për me imitue në gjithçka KRISHTIN Zot. Nuk ka fjalë që mundet me spjegue si duhet kto vuejtje e kyt dashtní mbinjerzore, prandej edhe Kisha e quen Nanen e Zotit, Mbretnesha e martirve. Dashtníja dhe vuejtja ecin bashkë, prandej aj që nuk ka vuejtë, nuk din gjâ çka asht dashtníja. Dhe dashtníja supreme shfaqet vetëm në vuejtjet supreme. Nji shêjt thotë se po të ndaheshin vuejtjet shpirtnore të Zojës s'Bekueme mes tanë njerzve, ata do t'kishin dekë menjiherë. Nuk ka pra fjalë me përshkrue intensitetin e vuejtjes kur KRISHTI Zot, i ngarkuem me kryq, i përgjakun, i rrahun, me kunorë ferrash n'krye, takon n'rrugë Nanen e Tij t'përlotun ...

Jeta e t'krishtênit asht Udha mbretnore e Krygjës. Aj që don me u bâ shêjt, thotë Shelbuesi, t'mohojë vedin, t'ngarkojë kryqin e vet përditë dhe t'vijë mbas Mejet (sh'Luka 9, 13). Dikush mundet me thanë se nuk i intereson me u bâ shêjt, por thjesht me kênë nji katolik i mirë, me pak lutje e vepra të mira, kaq. Mandej nuk duhet me egzagjerue, se tanë nuk mund t'bahen murgjën, shton i krishtêni i vokët. Sakt, nuk asht detyrim me u veshë murg, për me u bâ shêjt, por a ke lexue si flet Shelbuesi te Apokalipsi : "I di veprat tueja, se ti nuk je as i ftoft e as i nxehtë ... Por mbasi je i vokët, as i ftoft e as i nxehtë, kam me t'pshtye jashtë gojës Teme." (3, 15-16) Pra, pa u bâ shêjt, kërkush nuk mundet me hî n'Parriz ; dhe kërkush nuk bahet shêjt po nuk mbajti kryqin e vet mbas Shelbuesit. Po atherë, kush mujka me u shelbue ? Gjanat e pamujtuna për njirin janë të mujtuna për Zotin (sh'Mateu 19, 26). I krishtêni e din se shelbimi me forcat e veta asht mision i pamujtun, dhe se pa hirin e Zotit nuk mundet me bâ gjâ. Lypet pra bashkpunim me hirin e Zotit, që duhet kërkue pa pushim, me lutje e pendesë, tuej kujtue fjalët e shejtes Terezë t'Avilës, se kur vendosim me mbajtë kryqin, për dashtni për KRISHTIN e Zojen e Bekueme, nuk e ndiejmë mâ barren e tij. Si kshtû ? Sepse asht KRISHTI e Zoja që mbajnë bashkë me ne pjesen ma t'madhe të kryqës, për dashtnínë tonë.

T'lusim Nanen e Dashtnisë hyjnore me na sigurue prej Zotit forcen dhe dashtinë hyjnore me mbajtë me guxim e gzim kryqet e ksaj jete t'përkohshme toksore !



Vuejtja e pestë : KRISHTI Zot des n'Kryq


         Mbasi turturohet mizorisht me kamgjik, I vêhet kunora e ferrave në krye, që e shpon rreth e qark tuej bâ që Gjaku tejet shêjt t'kullojë mbi sy, mbi flokë, me dhimbje t'papërshkrueme. Mandej, mbasi ka mbajtë me mundime t'papàme Kryqin deri n'Golgota, gadi i dekun, KRISHTIN Zot  e kryqzojnë t'zhdeshun mes dy hajdutve, nën përbuzjen dhe talljen e njerzve. (sh'Gjoni 19, 1-18) Edhe n'ato momente, dashtníja e Tij e pafundme për njerzit rrezaton vetëm falje dhe mshirë. JEZUSI falë nji prej hajdutve që pendohet për mkatet e veta ; len Nanen e Tij tejet shêjte n'kujdesin e dishepullit t'preferuem ; ka étje me na shpëtue t'anvet, deri aty sa ndihet i braktisun prej ATIT qiellor, për dashtní për ne. Me të drejtë, JEZU-KRISHTI asht quejtë Njiri i vuejtjeve : sytë e Tij shofin Nanen e Vet n'vuejtje supreme ; shef e ndigjon vetem tallje, shamje, urretje ; thithë nji ajër të qelbun, në nji vend egzekutimit ; çdo pjesë e Trupit të Tij shêjt asht nji plagë me dhimbje mbinjerzore, pa asnji lloj ngushllimit shpirtnor. Pse tanë kta vuejtje të frikshme ? KRISHTI Zot kishte mujtë me na shelbue pa asnji vuejtje, veç nëpërmjet gzimeve, apo thjesht përmes nji shprehjeje të Vullnetit të Tij hyjnor. Por Shelbuesi zgjodhi vuejtjet ma të mëdhaja, për me na diftue se sa e madhe dhe e pafundme asht Dashtníja e Tij hyjnore për ATIN, për Nanen e Tij shêjte dhe për ne, por edhe me na kujtue se sa e tmerrshme asht Drejtsíja hyjnore kundër mkatit dhe kundër mkatnorve t'papenduem. Asht nji gjâ e tmerrshme dhe e frikshme me râ n'duert e Zotit të gjallë, thotë shën Pali (Hebrejve 10, 31).

T'lusim Nanen e Shelbuesit tonë të dashtun t’na sigurojë hirin prej Zotit që mos të fyejmë mâ kurrë Hyjin me mkat, dhe t’jetojmë tash e mbrapa vetëm për JEZU-KRISHTIN dhe Nanen e tenZot, në Zêmrat tejet shêjte të JEZUSIT dhe Virgjinës MARI.  


Vuejtja e gjashtë : Trupi shêjt dhe i pajetë i Zotit tonë JEZU-KRISHTIT
  vêhet në duert e Mbretneshës së martirve


         Qysh prej orës 12 e deri në 3 mbasdite, n’Jeruzalem e rrethina bjen gjithkund nji natë e plotë dhe e mistershme. (sh'Mateu 27, 45) Rreth orës 3, JEZU-KRISHTI vdes në kryq për dashtni për njerzit, për të tanë pa përjashtim, tue u bâ urë lidhse midis Qiellit dhe tokës, Mediatori i vetëm perfekt midis Hyjit dhe njerzve. Natyrisht JEZU-KRISHTI si Zot nuk mundej as me vuejtë e as me dekë, por si Njiri, Shelbuesi vdiq në natyren e Tij njerzore, të cilen e mori bash për kyt qëllim, për me vuejtë dhe për me dekë ; dhe nëpërmjet Plagve e vdekjes së Tij, JEZU-KRISHTI na ka sigurue shelbimin e premtuem 4000 vjet ma parë në Kopshtin e Edenit. U plagos për mkatet tona, do t’profetizonte mija vjet ma parë profeti Izaîja, dhe përmes ktyne Plagve na jena sherue (53, 5). N’Parrizin toksuer, mosndigjesa dhe frytet e nji peme na prune vdekjen, kurse ndigjesa heroike dhe frytet e pemës së Krygjës na bijnë jeten. Por kto fryte jetet duhen konsumue, ûji i pemës jetdhanse duhet pî, kuptohet me dispozitat e duhuna, për me u pastrue, sherue e shêjtnue, sepse nuk vlen asgjâ me bâ si aj i ètuni protestant, që shkon deri te burimi por nuk pin e rrin êjshëm, pra rrin i papastër, i smuetë dhe gadi për mallkimin e Ferrit :    

"Un jam Buka e gjallë e ulun prej Qiellit. N'kjoftë se keni me hangër prej ksaj buket keni me jetue përgjithmonë dhe buka që kam me ju dhanë âsht Trupi Ém, për jeten e botës... N'kjoftë se nuk keni me hangër mishin e Birit t'njírit dhe n'kjoftë se nuk keni me pi Gjakun e Tij, nuk keni me pasë jetë n'jue. Ai që han Trupin t'Ém dhe pin Gjakun t'Ém ka jeten e pasosun dhe Un kam me e rinjâllë në diten e fundit." (Sh'Gjoni 6, 51-56)

 Vdekja e Birit të Njirit pruni edhe nji tërmet t’fuqishëm që tundi tanë Jeruzalemin me rrethina, dhe perdja e Tempullit, që përfaqsonte Beslidhjen e Vjetër të Hyjit me popullin hebré, u shkye në dysh, që nënkupton fundin e ksaj Aleance të Vjetër dhe fillimin e Aleancës së Re dhe të përjetshme. T'lexojmë mbi kyt eveniment t’papërsëritshëm profecinë e mrekullueshme të Arkengjëllit Gabriel dhanun Profetit Daniel, i cili ka jetue rreth 600 vjet para JEZU-KRISHTIT :

« Zoti ka shkurtue dhe ka fiksue kohen në shtatëdhetë javë në favor të popullit tand dhe qytetit tand shêjt në mnyrë që krimet e tija të shlyhen, që mkati të marrë fund, që padrejtsíja të zhduket, që drejtsíja e përjetshme të vijë mbi tokë, që vizjonet dhe profecitë të përmbushen dhe që Shêjti i shêjtënve të vojóset. (JEZUS don me thanë "Shelbues" ; KRISHT don me thanë i "vojósun" ; pra JEZU-KRISHTI don me thanë "Shelbuesi i vojosun". 'Shenim i autorit’)

« Díje pra dhe kíje parasysh : Koha prej dhânjes së urdhnit për rindërtimin e Jeruzalemit dhe deri te ardhja e KRISHTIT Mbret ka me kênë shtatë javë dhe gjashtëdhetë e dy javë ; sheshet dhe muret kanë me u rindërtue në kohna t'vështira dhe me ankth. Mbas gjashtëdhetë e dy javëve KRISHTIN kanë me e vrâ dhe populli që ka me e mohue nuk ka me kênë mâ populli i Tij. Nji popull me shefin e tij ka me ardhë dhe ka me shkatërrue qytetin dhe shênjtoren (tempullin e Jeruzalemit. ‘Shenim i autorit’) me nji rrënim të plotë ; e t'lànunit e saj shkret ka me ndodhë mbas përfundimit të luftës, ashtû si âsht profetizue. KRISHTI ka me konfirmue aleancen e Tij me nji numër të madh g'jatë nji javet dhe në mes të javes viktimat dhe sakrificat kanë me u ndalë. Neverija e shkretimit ka me kênë në tempull dhe të lànunit e tij shkret ka me zg'jatë deri në mbarim e deri në fund [të botës]. » (Libri i Danjelit 9, 24-27)

Simbas interpretuesve të aprovuem të Shkrimeve Shejte, përfshi ktû Doktorin Joseph Franz von Allioli, komentet biblike të t'cillit janë aprovue prej Selisë Shêjtë, në textin biblik t'mâsipërm Arkengjëlli Gabriel i zbulon, prej Zotit, profetit Danjel profecinë e ardhjes së Mesisë, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Javët nuk konsiderohen si javë normale por si javë vitesh ashtû si shpjegohet në Librat e Numrave (14:34) dhe në Librin e Profetit Ezekjel (4:6), ku nji ditë numërohet si nji vit. Pra 70 javë bajnë 490 vjet. Ky âsht edhe mendimi unanim i interpretuesve të lashtë si Klementi i Aleksandrisë, Tertuljani, Euzebi, sh'Cirili i Jeruzalemit, etj. dhe i pjesës mâ të madhe të interpretuesve modern dhe kontemporan. Ky lloj numrimit përmêndet edhe te Libri i Levitëve (25:8). Shêjti i shêjtënve i atribohet vetëm Mesisë që âsht Zot (Profeti Izaîja 9:6). Vojósja âsht konsakrimi për misjonin shëlbyes nëpërmjet dhânjes të të gjitha Dhuntíve të SHPIRTIT SHEJT që ndodhen në Hyjninë e Tij (Idem 11:1 e vazhdim) dhe fillimi praktik i apostolatit kur KRISHTI filloi me msue.

Në Bibël flitet vetëm për 4 urdhna të mbretënve persjanë në lidhje me Jeruzalemin. I pari âsht aj i Cyrus-it që flet vetëm për rindërtimin e Tempullit, pa bâ fjalë për qytetin (1 Esdr. 1). I dyti âsht aj i Darius-it, birit të Hystaspit, që vetëm konfirmon urdhnin e Cyrus-it (1 Esdr. 5). I treti âsht i Artaxerxès-Longuemain, që daton prej vitit t'shtatë të mbretnisë së tij dhe që iu dha Esdras-it (1 Esdr. 7). Urdhni i katërt âsht po i Artaxerxès-it që iu dha Nehemisë në vitin e njizetë të mbretsnisë së tij dhe ban fjalë për rindërtimin e mureve të Jeruzalemit (2 Esdr. 2:1). Asnji prej tre urdhnave të para nuk flet për rimbkâmjen e Jeruzalemit por vetëm urdhni i katërt, llogaritja e të cillit simbas fjalve të profecisë mbi ardhjen e Mesisë korrespondon në mnyrë perfekte me të tana ngjarjet historike, e veçânarisht me Jeten dhe Vdekjen e JEZU-KRISHTIT.

Shtatëdhetë javet (70x7 bajnë 490 vjet) që fillojnë në vitin e 20-të të mbretnisë së Artaxerxès-it dhe mbarojnë me braktisjen hyjnore të popullit çifut, ndahen prej Arkengjëllit Gabriel në tre pjesë : 7 javë (49 vjet), 62 javë (434 vjet) dhe 1 javë (7 vjet). Shtatë javët e para ose 49 vjet fillojnë prej vjetit të 20-të mbretnisë së Artaxerxès-it, në vjetin 455 para KRISHTIT, dhe mbarojnë me rikonstruksjonin e plotë të Tempullit. 62 javët e dyta (434 vjet) fillojnë prej rindërtimit të tempullit deri në Pagzimin e KRISHTIT prej sh'Gjon Pagzorit në lumin e Jordanit. Pra simbas profecisë, prej fillimit të 70 javëshit dhe Pagzimit të KRISHTIT janë 483 vjet.  Evangjelisti sh'Lukë rrëfen se Pagzimi i KRISHTIT ndodhi  në vjetin e 15-të Mbretnisë së perandorit romak Tiberius, që bjen në 782 vjetorin e krijimit të qytetit të Romës, kurse vjeti i 20-të i mbretnisë së Artaxerxès-it korrespondon 299 vjet mbas krijimit të qytetit të Romës. Diferenca midis ktyre dy ngjarjeve âsht 483 vjet, po aq sa e profecisë.

Mbas Pagzimit KRISHTI ZOT ka unjillzue afro 3 vjet e gjysë, që korrespondon egzaktsisht me mesin e javës (7 vjet) të profecisë, kur me vdekjen e Tij shëlbuese në Kryq anuloi sakrificat dhe Ligjin e vjetër për me formue Ligjin e ri të Hirit apo Beslidhjen e Ré.

Qé edhe nji tjetër profeci e profetit Jeremija, i cili ka jetue rreth viteve 580 para KRISHTIT ZOT :

« Kanë me ardhë ditët, thotë Zoti, kur kam me krijue nji Aleancë të ré me shpinë e Izraelit dhe shpinë e Judës, jo simbas Aleancës që kam lidhë me etnit e tyne diten kur i kam marrë për doret për me i nxjerrë prej Egjiptit, Aleancë që e kanë shkelë dhe ku i kam manifestue forcen Teme, thotë Zoti. » (Jeremia 31, 31-32)

Në t’Premten e Madhe u hapen edhe shumë vorre prej ku dolen njerëz të rinjallun, që hyne në Jeruzalem. Mbasi merr lêje prej Pilatit, Jozefi i Arimatisë, njiri i mirë dhe i drejtë (sh'Luka 23, 51), nji prej antarve të Sanhedrinit çifut (Gjyqi suprem çifut) por edhe dishepull sekret i JEZU-KRISHTIT (sh'Gjoni 19, 38-42), vjen në Kalvar me nji çarçaf linit me mbshtjellë Trupin hyjnor ; vjen edhe Nikodemi me afro 45 kg mirrë e aloès, dhe bimë aromatike, simbas zakonit të vorrosjes te hebrejtë ; ndihmon me hjekë Trupin shêjt prej Krygjës dhe E ulin afër Nanës së Vuejtjeve ; aty qëndrojnë edhe sh’Gjon Evangjelisti, sh’Maria Magdalena dhe Maria e Kleofas, grueja e vllaut të sh’Jozefit.

Erdhi mes t’vetve, do të shkruente pak vite ma vonë Dishepulli i preferuem, por të tijët nuk E pranuen (sh’Gjoni 1, 11). Njerzimi nuk ishte i dênjë me pritë direkt Shelbuesin, komenton i madhi shën Agustini, prandej Hyji ia dha Shelbuesin e premtuem nëpërmjet duerve t’bekueme e t’papërlyeme të Virgjinës MARI ; kshtu që tanë ata që dishirojnë t’I afrohen, t’I afron përmes Virgjinës së Papërlyeme. E Nana tejet shêjte, me nji dashtni qiellore mbinjerzore e vërtetë amtare, ia prezantoi njerzimit kyt Zot-Fmi, ma t’bukurin e bijve t’njirit , si Shelbuesin e tij të vetëm, por bota E refuzoi me përbuzje dhe ia ktheu t’masakruem, t’kryqzuem, t’mbuluem me plagë, me shamje e mallkime ...

« O populli Em, çka t’kam bâ ? N’çka t’kam trazue ? Mu përgjigj. Mbasi të nxora jashtë Egjiptit, ti i përgadite nji Kryq Shelbuesit tand...« Ἅγιος ὁ Θεός ; Sanctus Deus ; Zot Shêjt ; Ἅγιος ἰσχυρός ; Sanctus Fortis ; I Fortë Shêjt ; Ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς ; Sanctus Immortalis, miserere nobis ; I Pavdekshëm Shêjt, kini mshirë për né. » Mbasi t’udhëhoqa nëpër shkretinë për 40 vjet, t’ushqeva me mana dhe t’pruna në nji tokë të mirë e të frytshme, ti i përgadite nji Kryq Shelbuesit tand... Çka asht dashtë me ba ma shumë për ty që nuk e kam ba ? Me t’vërtetë t’mbolla si vreshten Teme ma t’shkëlqyeshme, e ti u bane jashtzakonisht i idhtë me Mue : Me t’vërtetë, ti Më dhè ufull për etjen Teme dhe me nji shtizë ti shpove krahnorin e Shelbuesit tand... I ndëshkova t’lindunit e parë t’Egjiptit, për hatrin tand, dhe ti M'dorzove te rrahja me kamgjik. Të udhëhoqa jashtë Egjiptit, tuej fundosë Faraónin në Detin e Kuq, dhe ti M'dorzove te Shefi i priftnijve. Hapa Detin para tejet, dhe ti hape anen Teme me nji shtizë. Eca para tejet në kolonën e rêsë, dhe ti Më udhëhoqe te oborri i Pilatit. T’dhashë me hangër mana në shkretinë, dhe ti Më rrxove me rrahje e kamgjik. Τë dhashë me pî ûjë pshtues prej shkambit, dhe ti Më dhè vrer e ufull me pî. I rashë mbretënve kananitë, për hatrin tand, dhe ti i rê Kokës Teme me shkop. Të dhashë nji skeptër mbretnuer, dhe ti Më dhê nji kunorë fêrrash. T’nalcova me fuqi të madhe, dhe ti M'vare në drunin e Krygjës. » (Prej Liturgjisë romake në ceremonitë e t’Premtes s’Madhe)

T'lusim Nanen e Shelbuesit tonë të dashtun t’na sigurojë hirin prej Zotit me u kênë gjithmonë e pafundsisht mirënjohës JEZU-KRISHTIT e Nanës shêjte tenZot për gjithçka kanë vuejtë për dashtninë tonë, tuej meditue shpesh vuejtjet e Tyne t’Pasionit dhe tuej imitue virtytet e nalta që kanë praktikue, për dashtnínë e Tyne.   


Vuejtja e shtatë : V0rrimi i Zotit tonë JEZU-KRISHTIT


         Rreth orës 5 mbasdite, Μbretnesha e Martirve, Nana e lavdishme dhe heroike e tenZot, s’bashkut me pak dishepuj t’devoçëm e guximtarë, shoqnon dhe ndihmon në vorrosjen e Trupit shêjt të Mesisë, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, në nji vorr t’ri aty afër, vorr i huej megjithaté, në pronsinë e Jozefit t’Arimatísë, antar i Sanhedrinit dhe dishepull sekret i JEZU-KRISHTIT. (sh'Gjoni 19, 42) Hebrejt, ndryshej prej popujve t’jerë, nuk kishin vorreza, por sejcila familje kishte vorrin e vet familjar, diku aty afër shpisë. Por për Shelbuesin e njerzimit nuk ka vênd as për nji vorr familjar : lindi n’nji shpêllë t’nëndheshme dhe u vorros n’nji vorr t’huej.

« ... dhelpnat kanë vrima n’tokë, zogjtë e Qiellit kanë çerdhe, kurse Biri i Njirit nuk ka ku me e mbshtetë Kryet. » (sh’Mateu 8, 20)

Për dashtni për né, JEZU-KRISHTI, Biri i Zotit të gjallë (sh'Mateu 16, 13-16 ; sh'Marku 14, 61-62), Zot i vërtetë dhe Njiri i vërtetë (sh'Mateu 20, 17-19 ; sh'Luka 24, 7), si Baba ma i mirë që egziston, u ul mbi tokë për me na çlirue prej tiranisë së djallit, me na pastrue prej mkateve e çdo t’keqet tjetër, me na birsue si bijë të Hyjit, tuej na mbushë me hire, bekime e t’mira t’pambarueme shpirtnore e materiale, tuej konfirmue misionin e Tij hyjnor me përmbushje t’profecive dhe mrekullí t’jashtzakonshme, dhe tuej themelue nji Kishë unike, hyjnore dhe njerzore, si nji Arkë shelbimit ku tanë janë të thirrun me hî, për me i pshtue përmbytjes së ujnave dhe Fêrrit ; Por mjerisht, bota e krijueme prej Tij nuk E njohu, nuk E pranoi, nuk E priti, nuk kishte vênd për Birin e Hyjit as n’hotelerinë e Betlehemit, as në sinagogat çifute e as në qytetin e Tij të zgjedhun të Jeruzalemit, ku nalcohej Tempulli i vetëm i Hyjit mbi tokë, por u kryqzue jashtë mureve, me vdekjen ma të turpshme dhe ma të tmerrshme, si nji i huej, si nji i mallkuem, si nji keqbas ordiner ; Çfarë përvujtníjet e çfarë kontraditet ! (sh'Luka 2, 34)

Fjala Éme nuk xen vênd n’jue sepse ju jeni bijtë e djallit, i tha Shelbuesi botës t’athershme (sh’Gjoni 8, 37-45), dhe ia thotë prapë të njêjtat fjalë edhe botës e shoqnisë t’sotme moderne ; djalli asht princi edhe i ksaj bote t’sotme moderne (sh’Gjoni 16, 11), prandej edhe kjo botë nuk ka sesí me pranue JEZU-KRISHTIN dhe Doktrinën e Tij hyjnore, sepse veprat e saja t’errsinës nuk munden me durue driten hyjnore të Shelbuesit dhe Kishës së Tij Shejte Katolike Romake. 

« In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit. » (Sh'Gjoni 1, 10)

« Ishte në botë, dhe bota u bâ prej Tij por bota nuk E njohu. » (Ibid.)

Doktori engjëlluer, në vepren e komenteve evangjelike prej Etënve të Kishës Katolike, "Zinxhiri i artë" (1855), i lèn me folë kshtû Étnit mbi pasazhin e masipërm :

« Sh'Agustini : Çka don me thanë kjo : Bota âsht bâ prej Tij ? Qielli, toka, deti dhe tana gjânat që egzitojnë në té quhen bota. Në nji kuptim tjetër, ata që duejnë boten quhen bota ; e prandej âsht shkrue : "dhe bota nuk E njohu." A mundena me thanë se qiejtë apo engjëjt apo hyjet nuk e kanë njoftë Krijuesin, egzistenca e t'Cilit pranohet edhe prej djajve ? Tana krijesat, prej tana anve, E kanë lëvdue, por kush janë ata që nuk E kanë njoftë ? Janë ata që quhen bota, sepse duejnë boten. Tuej dashtë boten, na jetojmë nëpermjet zêmres në botë, kurse ata që nuk e duejnë boten janë me trup në botë por jetojnë me zemër në Qiell, ashtû si thotë Apostulli [sh'Pal] : "Biseda jonë âsht në Qiell." (Filip. 3, 20) Ata që duejnë boten e kanë meritue me u êmnue simbas ksaj bote ku ata jetojnë. Kshtû na thojmë : Kjo shpi âsht e mirë ose e keqe, tuej lëvdue ose akuzue jo muret e saj por banorët ; për rrjedhojë, na quejme botë ata që jetojnë në botë nëpermjet zêmres së tyne.

« Sh'Gjon Krizostómi : Ata që ishin miqtë e Zotit E njoften para prezencës së Tij trupore, pra para ardhjes së Tij në kyt botë ; dhe në kyt kuptim KRISHTI tha : "Abrahami, ati juej, âsht ngazllue me pâ diten Teme." Kur kombet na pvesin tuej thanë : Pse ka ardhë në kohët e fundit me na shelbue, mbasi na ka neglizhue kaq gjatë ?, na i përgjigjena se Shelbuesi ishte përpara në botë, tuej u kujdesë për veprat e Veta, dhe âsht njoftë prej tanë atyne që janë kênë të dênjë ; n'kjoft se bota nuk E njohu, megjithaté ata, për t'cilët bota nuk ishte e dêjë (Hebr. 11, 37), E kanë njoftë. Tuej thanë "bota nuk E njohu", Shelbuesi ka shpjegue menjiherë shkakun e ksaj injorancet, tuej quejtë botë ata që janë të lidhun vetëm me boten dhe dijnë vetëm gjânat e botës. Nuk ka gjâ mâ t'madhe që trazon shpirtin sesa me e lanë vedin me u shkrî në dashtninë e gjânave prezente. » (volumi 7, faqet 60-61)

Në Katekizmin e Konçilit dogmatik të Trentës, të aprovuem publikisht me 24 Shtatuer 1566 prej Sh. T. Papës sh'Piu V dhe prej tanë Papve e konçileve mbas tij, shkruhet :

« Kisha Militante âsht bashkimi i tanë besimtarve që jetojnë ende mbi tokë ; ajo thirret militante sepse pjestarët e saj duhen me luftue pa pushim kundër ktyne anmiqve të tmerrshëm që janë bota, epshet dhe djalli. » (Pjesa I, art. IX, f. 141)


Kisha shêjte Katolike, nëpermjet Konçilit dogmatik të Trentës, na mson se bota âsht njêni prej anmiqve tonë të tmerrshëm dhe se kjo botë duhet luftue papushim dhe evitue, ashtû si pohojnë edhe Étnit e Kishës që citova mâ nalt.

« Por Zoti aq shumë e deshti boten sa me dhanë Birin e Tij të vetëm. » (sh'Gjoni 3, 16)

Mbi pasazhin e mâsipërm, sh'Agustini, doktori i lavdishëm i Kishës Katolike Romake, shprehet kshtû :

« Pse quhet JEZU-KRISHTI Shelbuesi i botës ? Sepse Aj ka ardhë me shelbue botën. Pra, prej aq sa varet prej mjekut, ai ka ardhë me sherue t'smuetin. Por aj që nuk don me iu bindë urdhnave të mjekut, mbytë vedin. » (Sh'Tomë Akuinati, "Zinxhiri i artë", 1855, vllimi 7, faqe 189)

Po mbi kyt pasazh sh'Gjon Krizostómi, doktori i madh i Kishës Bizantine, shkruen :

« Si pasojë e ktyne fjalve [aq shumë e deshti boten...], shumë flejnë mbi malin e mkateve dhe neglizhancave të tyne dhe, tuej abuzue mshiren e Zotit, thojnë : "Nuk ka Fêrr ; nuk ka vuejtje t'përjetshme e Zoti na i fal tana mkatet tona." » (Idem)

« Kta njerëz Më nderojnë vetëm me gojë, por zêmrat e tyne janë larg Mejet. Ata Më ofrojnë nji adhurim të rrêmë, sepse msojnë doktrina dhe urdhnime njerzore. » (Sh'Mateu 15, 8)

Por bota nuk e njohu Krijuesin dhe Shelbuesin e vet : "et mundus eum non cognovit" (sh'Gjoni 1, 10). E për rrjedhojë, edhe Shelbuesi nuk i njef mâ për të tijtë ata që përbuzin urdhnat e Mjekut hyjnuer, pra Magjisterin e pagabueshëm të Kishës shêjte Katolike Romake, dhe ata që jetojnë simbas kapríçove njerzore dhe urdhnave të botës apostate, që ka mohue Krijuesin e saj :

« Por mbasi kam thirrë dhe ju keni rrefyzue me M'ndigjue ; por mbasi kam shtrí doren dhe kërkush nuk E ka pâ ; por mbasi ju keni përbuzë tana kshillat e Mija dhe keni neglizhue tana korrigjimet e Mija, edhe Un atherë kam me qeshë për shkatrrimin tuej dhe kam me u tallë kur t'ju vijnë ajo që ju mâ pak e prisni. Kur mallkimi ka me u lshue mbi jue papritun dhe kur shkatrrimi ka me ju râ si stuhija ; kur mjerimi dhe ankthi kanë me ardhë mbi jue, atherë kanë me M'thirrë e nuk kam me ndigjue ; kanë me u çue qysh n'mjes e nuk kanë me M'gjetë sepse kanë urrye udhëzimin dhe nuk kanë msue drojen (respektin) ndaj Zotit ; sepse nuk i janë nënshtrue kshillave të Mija dhe i kanë përbuzë tana ankesat e Mija ; për rrjedhojë, kanë me hangër frytet e rrugës s'tyne dhe kanë me u mbushë me kshillat e veta (njerzore) ; shthurja e fmijve ka me i vra dhe prosperiteti i t'çmèndunve ka me i hupë ; por ai që M'ndigjon ka me ndejë n'sigurí dhe ka me gzue bollekun pa u frigue prej asnji t'kèqet. » (Proverba 1, 24-33)


Mbas tri ditësh, ashtu si e kishte profetizue, JEZU-KRISHTI u njall me lavdi të madhe, tuej mposhtë djallin, mkatin, vdekjen, boten : 

« Qé, kena me u njitë në Jeruzalem, dhe Biri i Njirit ka me u tradhtue prej shefave të priftnijve, skribve dhe t’vjetërve ; ata kanë me E dënue me vdekje dhe kanë me E dorzue n’duert e johebrejve ; dhe ata kanë me E tallë, me E pshtye, me E rrahë n’kamxhik dhe me E vra, por të treten ditë Aj ka me u njallë. » (sh’Marku 10, 33-35)

« Prej asaj kohet, JEZUSI filloi me i diftue dishepujve të Tij se Aj duhej me shkue në Jeruzalem dhe me vuejtë shumë prej t’vjetërve, skribve dhe shefave t’priftnijve, dhe me u vra ; e të treten ditë me u njallë. » (sh’Mateu 16, 21-22)

« Biri i Njirit duhet me vuejtë shumë, e me u refuzue prej t’vjetërve, shefave t’priftnijve dhe skribve, e me u vra, dhe të tretën ditë me u njallë. » (sh’Luka 9, 22)   

Vdekja kishte hî n’botë prej mkatit, dhe mkati, prej djallit ; pra lypej që kto tri tiraj mizorë t’asgjesoheshin, duhej që kto tri zinxhirë të randë të kputeshin, për me lanë të lirë njirin me fluturue drejt Mbretnisë së Qiejve. Gjithçka ishte parashikue prej Mesisë JEZUS për dashtninë dhe për shelbimin tonë, përfshi ktu edhe Pasionin, edhe vdekjen e Tij në Kryq, t’cilen JEZUSI e përgaditi dhe e lejoi Vetë ; e mandej po Vetë e rimori jeten, tuej dishmue kshtu prapë Hyjninë e Tij, sepse kurrë nji njiri nuk mundet me dekë dhe me u njallë me forcat e veta.

« Tash princi i ksaj bote ka me u nxjerrë jashtë. » (sh’Gjoni 12, 31)

« Paga e mkatit asht vdekja, kurse hiri i Zotit asht jeta e pasosun në Zotin tonë JEZU-KRISHTIN. » (Romakve 6, 23)

« O vdekje, kam me kênë vdekja jote. » (Hozea 13, 14)

« Prandej ATI Më don, sepse e lâ jeten, për me e marrë prapë. Kërkush nuk ma merr, por e lâ Vetë, sepse kam fuqinë me e lanë dhe me e marrë prapë. Kyt Urdhnim e kam prej ATIT t’Em. » (sh’Gjoni 10, 17-18)      

As për t’Krishtênin nuk ka vend n’boten e sotme moderne, të drejtueme prej djallit dhe sherbtorve t’ij, judeo-masonve, komunistave, kapitalistave, qeverive laike e sektarve t’ngjyrave e llojeve t’ndryshme ; ktu kam parasysh t’krishtênin që jeton Fenë Katolike me fjalë e me vepra e jo at’ pseudo-krishtenin hipokrit që jeton si bota e sherbtorët e djallit ; i Krishtêni i sotëm diskreminohet, izolohet, tallet, e aty ku persekucioni asht i përgjakshëm edhe arrestohet, burgoset e asgjesohet. Por i Krishtêni asht i vetdijshëm për tanë kto gjana, sepse sherbtori nuk mundet me kênë ma i madh se zotnija i vet, dhe ashtu si kanë persekutue Shelbuesin e njerzimit, Zotin tonë JEZU-KRISHTIN, ashtu kanë me persekutue edhe dishepullin e Tij. (sh’Gjoni 15, 20) Mjafton që sherbtori me kênë si i zoti i vet ; Kur kanë mbrritë me i thanë beelzebub (djall) t’zotit t’shpisë, po sherbtorve të tij ? (sh’Mateu 10, 25)

« Të tanë ata që duejnë me jetue devoçmënisht në KRISHTIN JEZUS kanë me e persekutue. » (Prej letrës II të sh'Palit drejtue Timoteut 3, 12)

I Krishtêni i kupton dhe i pranon kto kryqe, me ndihmen e Zotit e ndërmjetsí t’Virgjinës t’Papërlyeme, sepse n’kjoft se don me mbretnue me JEZU-KRISHTIN e Mbretneshen e engjëjve e shêjtënve atje nalt, ka me iu dashtë s’parit me ndjekë e me vuejtë me JEZU-KRISHTIN, Njirin e vuejtjeve, dhe Mbretneshen e martirve, Nanen e vuejtjeve, ktu poshtë (sh’Luka 9, 23).          

« Dhe kushdo që nuk e merr krygjen e tij mbas Mejet, nuk mundet me kene dishepulli Ém. (sh'Luka 14, 27)

Në nji koment të Apokalipsit, kapitulli 7, rreshti 9, ku sh'Gjon Ujilltari përshkruen turmen e pamasë të t'bekuemve në Parriz, të mbledhun para KRISHTIT Zot, t'cilët mbajshin tanë n'duer palmen e martirit, Doktori engjellur sh'Tomë Akuini, në komentet evangjelike të veprës së tij të mirënjoftun "Zinxhiri i artë", parafrazon Papën Sh'Gregorin e Madh, i cili na mson se me hî n'Parriz nuk ka rrugë tjetër përveç martirizimit. Mâ andej, Papa shton se ky martirizim ka dy forma : martiri i gjakut, për ata që kanë me derdhë gjakun për Fenë shêjte të KRISHTIT Zot, dhe martiri e durimit, për ata që kanë me mbajtë, me nji durim martirësh, krygjen e tyne mbas KRISHTIT JEZUS. Pra bahet fjalë ose për martirizim fizik ose për martirizim shpirtnuer. Ata që nuk kalojnë asnjênen prej ktyne dy formave të martirizimit nuk kanë me hî kurrë në Parriz, por kanë me u mallkue përgjithmonë në Fêrr. Edhe nji herë, kujtoni fjalët ungjillore : Ajo që asht e pamujtun për njirin asht e mujtun për Hyjin. Nuk ka dyshim se asht e pamujtun për njírin me hî n'Parriz me forcat e veta, që janë pothuejse hiçgjâ ; prandej, për me përparue n'rrugen shêjte drejt Parrizit, duhet kërkue pa pushim ndihma hyjnuere, që konsiston kryesisht në lutjen e përditshme t'krishtênë dhe në frekuentimin e Sakramendeve. Dhe në mnyrë që kto përpjekje t'kenë rezultatin e dishiruem, duhet kërkue ndërmjetsíja e tejet shêjtes Virgjinës MARI, thotë doktori i Kishës shën Bernardi.

Thotë i madhi shen Agustini : Bani çka t'mundni, me hirin e Zotit ; çka mos t'mundni, prezantójani Hyjit në lutje.

E Hyji ka me i plotsue dhe transformue veprat tona njerzore në vepra hyjnore, që meritojnë Parrizin e pasosun, ashtu si transformoi ûjin në vênë, në Kana të Galilesë. (sh'Gjoni 2, 9)

"Lutuni pa pushim." (I Tim. 5, 17)

Me u lutë pa pushim, n'kuptimin e drejtpërdrejt të fjalës, pa nji hir t'veçantë prej Zotit, asht e pamujtun ktu poshtë, n'kyt botë kalimtare. Por mbasi Hyji nuk na kërkon kurrë t'pamujtunën, i Krishtêni mundet me u lutë papushim, n'kjoft se i kushtohet (konsakrohet) t'Madhit Zot (jo domosdoshmënisht vetëm n'urdhnat fetare) dhe çdo ditë, n'fillimin e saj, ia ofron Hyjit me ndërmjetsí t'Nanës tenZot (n'kjoft se don që lutja e tij të pranohet) ; dhe nuk harron, kryesisht gjatë veprave kryesore të ditës, me e përsëritë shpesh oferten e tij shêjte.     

« Ah, vllâznit e mij ! N'koft se nuk luftohena fort prej djallit, jena bâ gadi me na kjâ, sepse simbas tana gjasave, na jena miqtë e tij, i cili na len me jetue n'nji paqe t'rrêmë dhe na ka vue me fjetë, nën pretekstin se kena bâ ndonji lutje apo lëmoshë t'mirë, apo se kena bâ ma pak keq se të tjerët. N'fakt, vllâznit e mij, n'kjoft se e pvetni kyt shtyllë kabaréjet se a e tundon djalli, ka me ju thanë jo, asgjâ nuk e mundon. Pveteni at vajzen mendjelehtë, se cilat janë betejat e saja ! Ajo ka me ju përgjigjë, tuej u qeshë, se nuk ka asnji betejë, dhe se as që din gjâ çka don me thanë me kenë e tundueme. Qé pra, vllâznit e mij, tundimi mâ i tmerrshëm, që âsht mos me kênë i tunduem ; qé pra edhe gjendja e atyne, t'cilët djalli i ruen për Fêrr. Po t'flitsha, do t'ju thoja se djalli ban fort kujdes mos me i tundue kta shpirtna, sidomos mos me i mundue mbi jeten e tyne t'kalueme, prej frigës se mos hapin sytë e shofin mkatet e tyne.

« Po ju tham pra, vllâznit e mij, se e keqja ma e madhe për të krishtênët âsht mos me kênë i tunduem, sepse ka vend me besue se djalli i konsideron ata si të tijtë dhe pret vetëm vdekjen për me i tërhjek në Fêrr. Nuk ka gjâ mâ t'lehtë me u kuptue. Shifni nji katolik që sapo fillon me kërkue shelbimin e shpirtit t'ij, gjithçka që e rrethon e shtyn me bâ keq, e shpesh nuk mundet as me çue sytë përpjetë pa u tundue, pavarsisht lutjeve e pendesve t'ija ; e nji mkatnuer i vjetër, që ndoshta qysh tash njizet vjetësh sillet e pshtillet në plehin e mkateve t'ija, ka me thanë se nuk âsht i tunduem. Aq mâ keq për ty, miku em, aq mâ keq për ty ! E ti duhet me u dridhë sepse nuk njef tundimet tueja ; me thanë se nuk jé i tunduem âsht njisoj sikur me thanë se nuk ka mâ djaj, apo se i mallkuemi e paska hupë tanë tërbimin e tij kundër t'krishtênve. "N'kjoft se nuk keni tundime, na thotë sh'Gregori, atherë djajtë janë miqtë, drejtuesit dhe barijtë tuej, dhe ju lanë me jetue të qetë jeten tuej t'shkretë, tuej pritë fundin e ditve tueja për me ju tërhjekë në humnerë." Sh'Agustini na thotë se tundimi mâ i madh âsht mos me pasë tundime, që don me thanë me kênë i mallkuem, i braktisun prej Zotit dhe i dorzuem në duert e epsheve personale. » (Sh'Gjon-MARIA Vjaní, Famullitari shêjt i Arsit)
"Ju jeni t'dekun (për jeten e botës), dhe jeta juej asht e mshehun me JEZU-KRISHTIN në Zotin." (Kolosianve 3, 3)

T'lusim Nanen e Shelbuesit tonë të dashtun, Nanen e vuejtjeve e Mbretneshen e tanë shêjtënve, t’na sigurojë hirin prej Zotit me kenë të dekun për mkatin dhe jeten e botës, për me jetue gjithmonë në jeten e hirit të Zotit, veç për dashtní për Hyjin, për Shelbuesin e Nanen tonë qiellore, dhe për dashtní për t'afërmin.

"Ky asht Urdhnimi Em : Dueni njêni-tjetrinm ashtu si Un ju kam dashtë. Nuk ka dashtní ma t'madhe sesa dashtníja e atij që sakrifikon jeten e vet për miqtë e tij." (sh'Gjoni 15, 34)



Përgaditi

Z.H.


LAUS DEO ET MARIÆ
DEO GRATIAS ET MARIÆ


martedì, marzo 19, 2019




Shejti Sh'Jozef, Mbrojts i Kishës Katolike, lutuni për ne, për Shkodrën, Shqipninë e tanë shqiptarët !