martedì, aprile 23, 2024

  Pseudo-devocjon satanik i « Mshirës hyjnore » dhe kisha antikatolike e Vatikanit II



« Bonum opus intentio facit, intentionem fides dirigit. » (S. August., “Sup. Ps. 31”, circa med. Praef. p. 125, B, t. 8 ; “Aurifodina universalis”, vol. VI, p. 3).

« Qëllimi asht aj që e ban nji vepër të mirë dhe asht Féja Katolike ajo që drejton qëllimin. » (sh'Agustini).

« Lex orandi, lex credendi - Rregullat e Fesë përcaktojnë rregullat e lutjes. » (Papa Piu XII, prej letrës inciklike « Mediator Dei », 20 Nanduer 1947)

Pa Fenë Katolike nuk egzistojnë lutje të pëlqyeshme para Zotit, sepse siç deklaron Apostulli i kombeve, pa Fenë Katolike asht e pamujtun me i pëlqye Hyjit dhe me shelbue shpirtin (Hebrejve 11, 6).

Asht fakt se në tana kishat dioqezane propagandohet me pompozitet e gzim të madh « devocjoni i Mshirës hyjnuere » i motrës Faustina. Tanë janë të pshtuem, thojnë me haré ata që praktikojnë kyt « devocjon », sidomos në të dielen e dytë mbas Pashkve.

A mësoka me të vërtetë Kisha Katolike shelbimin universal ? Ata që kanë msue katekizmin themeluer tradicional të Fesë Katolike e njofin mirë përgjigjen e ksaj pyetjeje ; sidokjoft, të hulumtojmë ma konkretisht, sidomos për konfuzët, të vërteten e Magjisterit tradicjonal të Kishës Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT, jashtë të cilës nuk ka shelbim.

Asht gjithashtu fakt historik se Zyra Shejte ka dënue jo vetëm shkrimet, pra devocjonin e rremë të motrës Faustina, por edhe imazhin që i bashkohet ktij pseudo-devocjon
i.


Fotoja mbështetse që konfirmon dënimin në fjalë asht kopje digjitale e dokumentit origjinal te botuem ne Aktet zyrtare te Selise Apostolike, te vjetit 1959, f. 272, dhe te postueme ne faqen e sotme zyrtare te Vatikanit : http://www.vatican.va/archive/aas/documents/AAS-51-1959-ocr.pdf

Pra nuk ka dyshim për autenticitetin e dokumentit në fjalë. Në fakt, bazue mbi dishmi tjera, Kongregacioni i Zyrës Shejte (i quejtun Inkuizicjoni Shejt para vjetit 1900) ka fillue kërkimet dhe verifikimet e nevojshme të rastit të motrës Faustina qysh në vitet 1930. Vetëm mbas afro 30 vjetësh ka dalë me nji dekret zyrtar, tuej dënue « vizionet e saja », me dy vendime kryesore të botueme zyrtarisht në Aktet e Selisë Apostolike (« Acta Apostolicae Sedis ») të vjetit 1959 :

1. Ndalimi e përhapjes së imazheve dhe shkrimeve që paraqesin devocjonin e mshirës hyjnore të propaganduem prej motrës Faustina, dhe

2. Kujdesi që duhet të tregojnë ipeshvijtë për me zhdukë imazhet që tashma u janë shfaqë kultit të besimtarve. Vula dhe firma në dokomentin origjinal në Arkivat e Vatikanit asht e Sekretarit të Zyrës së Shejte, e imzot Ugo O’Flaherty, i cili asht zëdhansi i Zyrës Shejte.

Si mbështetje teologjike, theksoj se vendimet e cilësdo prej Kongregacjoneve
romake të Selisë Shejte (Pontifit Romak) kanë mbështetjen e plotë të Pontifit Romak ; edhe sikur, si hipotezë, ndonji dekret i ktyne Kongregacjoneve nuk do të kishte aprovimin aktual të Selisë Shejte, besimtarët kanë detyrimin me iu bindë vendimeve të Kongregacjoneve në fjalë si vetë vendimeve të Papës (Pontifit Romak) :

« 1. An decreta a Sacra Congregatione emanata , et responsiones quæcumquc ab ipsa propositis dubiis scripta formiter editæ, eamdem habeant auctoritatem, ac si immediate ab ipso summo Pontifice promanarent, quamvis nulla facta fuerit de iisdem relatio Sanctitati Suæ ?.... Affirmative. Atque ita rescripsit, die 23 Maii, 1846.

« . . . Sanctitas Sua rescripta a Sacra Congregatione in omnibus et singulis adprobavit confirmavitque.
. . Die 17 Julii 1846. » (4905 ad 7.)

« 2. An decreta sacrorum Rituum congregationis dum eduntur derogent cuicunque consuetudini etiam immemorabili, et in casu affirmativo obligent etiam quoad conscientiam ?... Affirmative, sed recurrendum in particulari....
Die 11 Sept. 1847. » (4941 ad 10.)

Referenca : M. Boissonnet, « Dictionnaire des décrets des diverses Congrégations romaines... », 1852, p. 1, préface.

Disa kundërshtojnë, tuej prue shembullin e Padre Pios, se gjoja Kisha Katolike paska dënue paraprakisht persona të caktuem, por që në të ardhmen i ka shfajsue ato. Kjo asht totalisht shpifje, pra e pavërtetë. Padre Pio asht vlersue maksimalisht prej Selisë-Shejte, qysh prej Papës Benediktit XV e sidomos prej Papës Piut XII : simbas dishmisë së don Atilio Negrisolo, bir shpirtnuer i Padre Pio, Papa Piu XII ka pasë dishiren me e kanonizue qysh në të gjallë Padre Pion. Asht e vërtetë se Padre Pio ka pasë çensura prej superiorve të vet qysh në fillimet e paraqitjes së fenomenit mistik të stigmatave ; në fakt, për me vërtetue plotsisht prejardhjen hyjnore apo jo te nji fenomeni t'caktuem mistik, Kisha Katolike asht tejet e matun në kto çështje delikate. Persekucioni i vërtetë kundër Padre Pios ka fillue kryesisht në kohen e antipapës Gjonit XXIII dhe ma vonë ka vazhdue me antipapen Palin VI.

Sidokjoft, kurrë Kisha Katolike, e konkretisht Pontifi i Romës, nuk ka dënue ma vonë nji shejt që ma parë e ka kanonizue zyrtarisht. Vendimi i kanonizimit (shejtnimit) të nji besimtari asht pjesë e akteve zyrtare të Pontifit Romak apo Selisë-Shejte që angazhon pagabueshmëninë
e tij papaple.

Siç theksova ma nalt, Zyra Shejte ka dënue jo vetëm shkrimet, pra devocjonin e rremë të motrës Faustina, por edhe imazhin që i bashkohet ktij pseudo-devocjon
i. N'kjoft se shohim me kujdes kyt imazh, vejmë roe se nga krahnueri dalin disa rreze shumëngjyrshe, që duken t'kuqe, t'bardha e bluhe. Mund t'mendohet se kto rreze përfaqsojnë Gjakun dhe ujin që doli nga krahnori i KRISHTIT t'kryqzuem. S'parit, plaga asht ba në brijë anash dhe jo në qender, bazue ktu edhe nga Çarçafi shejt i Torinos, por në krahnuer nuk duket asnji shej i shtizës. Mandej gjaku dhe uji janë substanca të langshme dhe jo rreze. Simbas promovuesve te pseudo-devocjonit të fjalë, ato rreze përfaqsojnë « Mshiren hyjnore » dhe jo Gjakun e ujin që doli nga krahnori i JEZU-KRISHTIT.

S'dytit, jo vetëm që n'krahnuer mungon plaga e shtizës, por edhe në duer e kambë mungojnë shejat e Pasionit. Revelacjoni hyjnuer na spjegon kjartë se mbas Ringjalljes, JEZU-KRISHTI ka ruejtë shejat e Pasionit, në krahnuer, në duer e kambë.

S'tretit, ligji kishtar dënon shtypjen dhe përhapjen mes besimtarve të çdo imazhi që nuk mbështetet mbi Revelacjonin hyjnuer të krishtenë (kanoni 1399 i Kodit të t'drejtës kanonike). As n'Unjill shejt e as në Traditen Shejte Apostolike, dy burimet e Revelacjonit t'krishtenë, nuk gjindet ndonji dishmi që mbështet kto rreze që dalin prej krahnuerit të JEZU-KRISHTIT. Nga ana tjetër, Kisha Katolike lejon dhe inkurajon gjithkund imazhin shejt të Zemres tejet Shejte të JEZU-KRISHTIT, simbas aparicjoneve të aprovueme kishtare të shejtes franceze Marguerite-Mari
e Alacoque. Në kyt imazh shejt të Zemres shejte të Shelbuesit tonë, shohim kjart plagen e shtizës që shpon Zemren Shejte të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, nga ku rrjedhin pika Gjakut e ujit, dhe n'duer shifen kjart shejat e Pasionit.

Pra, nga observimi i imazhit të « Mshirës hyjnore » të motër Faustinës, që nuk mban shejat e Vuejtjeve të Shelbuesit tonë, del konkluzioni se imazhi i Faustines faktikisht MOHON Pasionin e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Prandej edhe arsyeja e parë e dënimit të ktij imazhi prej Zyrës Shejte ishte fakti se : Nuk egziston asnji provë mbi origjinen mbinatyruere të ktyne aparicjoneve të motrës Faustina. Pikërisht, sepse vetë ruejtja e Plagve mbas Rinjalljes së JEZU-KRISHTIT asht nji mrekulli, pra fenomen mbinatyruer. Mekense sh'Toma Apostull dyshonte mbi Rinjalljen e Shelbuesit, JEZU-KRISHTI iu shfaq në mesin e Apostujve dhe u diftoi Krahnorin e shpuem dhe plaget në duer e kambë. Tuej pa kyt dishmi t'mbinatyrshme,
sh'Toma Apostull besoi dhe adhuroi Zotin tonë JEZU-KRISHTIN : « Dominus meus et Deus meus ! »

Disa kundërshtojnë, tuej thanë se n'lutjet e devocjonit të « Mshirës hyjnore » të motër Faustina nuk ka asgja jokatolike.

Për sa i përket lutjeve të ktij pseudo-devocjon
i, që asht ba gur themeltar i propagandës moderniste postkonçiljare të shelbimit universal, s'parit duhet pasë parasysh fakti se çdo vepër e mirë e krishtenë, pra edhe lutja katolike, për me kenë efikase dhe e pëlqyeshme prej Zotit duhet me pasë qëllimin e mirë që e ushqen. Pa pasë qëllimin e mirë, asnji vepër e jona nuk vlen për lavdinë e Zotit dhe shejtnimin tonë. Për çfarë qëllimit bahet fjalë ktu ? Për qëllimin që lind prej Fesë Katolike. Prandej edhe sh'Agustini na mson se : « Qëllimi asht aj që e ban nji vepër të mirë dhe asht Féja Katolike ajo që drejton qëllimin. » (Komente mbi Psalmin 31)

Pa Fenë Katolike nuk mundena ma pasë qëllimin e mirë, e për rrjedhojë edhe vepra nuk mundet me kenë e mirë para Zotit. Nji musliman që thotë « Zot, ki mshirë për mue », a kryen aj nji vepër të mirë ? Jo, nuk e kryen, sepse aj nuk ka Fene Katolike. Po nji protestant që thotë « Zot, ki mshirë », a ban aj nji vepër të mirë ? Jo as protestanti nuk kryen vepër të mirë të pranueshme para Zotit, sepse protestanti nuk ka Fenë Katolike. Po lutjet e « Mshirës hyjnore » të motrës Faustina, a janë vepra të mira ? Jo, nuk janë vepra të mira, sepse kto lutje nuk mbështeten mbi Fenë Katolike, dhe pa Fenë Katolike, çfarëdo që të bajmë, nuk mundena me i pëlqye Zotit. (Prej letrës së sh'Palit shkrue Hebrejve 11, 6).

Pseudo-devocjon
i i Faustines predikon nji mshirë pa kushte, nji shelbim universal, që nuk mbështetet në Fenë Katolike dhe asht nji përpjekje diabolike me zëvendsue e eklipsue Devocjonin tradicjonal të Zemrës shejte të JEZU-KRISHTIT. Kjo mshirë pa kushte që përhapë motër Faustina presupozon vetëm rrecitimin e disa lutjeve dhe tanë u shelbokan automatikisht, pavarsisht besimit të atij që lutet, pa pasë nevojë me krye asnji riparim apo pendesë për mkatet e kryeme. Pendesa dhe riparimi për mkatet janë veprat kryesuere të t'krishtenit, t'cilat bazohen në Fenë Katolike. Ky pseudo-devocjon i motrës Faustina predikon pra nji shelbim universal pa kushte, që kurrë nuk asht msue prej Magjsterit të Kishës Katolike :

« Hyni prej derës së vogël, sepse e madhe asht dera dhe e gjanë asht rruga që çon në mallkimin e përjetshëm, dhe shumë njerëz ecin n'kyt rrugë. Por sa e vogël asht dera dhe sa e ngushtë asht rruga që çon në jeten e pasosun, dhe pak njerëz e gjejnë kyt rrugë ! » (sh'Mateu 7, 13-14).

Ky shëlbim universal, që asht nji herezi kundër Fesë Katolike, predikohet haptazi në dokumentin heretik të pseudo-konçilit
të II të Vatikanit (« Gaudium et spes », n. 29), ku shpallet se tanë njerzit paskan të njejtën destinë hyjnuere, pra të tanë u shëlbokan, doktrinë djallzuere kjo që bjen n'kundërshtim t'hapët me vetë pasazhin unjilluer prej sh'Mateut, që sapo citova ktu ma nalt. Vetëm ky shembull kundër Unjillit, mjafton me deklarue se pseudo-konçili II i Vatikanit nuk asht vepër e Kishës Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT. N'kjoft se nuk vjen prej JEZU-KRISHTIT, atherë vjen prej djallit dhe duhet anatematizue (mallkue) prej çdo katoliku vullnetmirë që dishiron me pshtue shpirtin e me shkue në Parriz. Si na mson shen Pali te letra e tij shkrue Galatve ? N'kjoft se na apo edhe nji enjëll prej Qiellit ju mson nji tjetër unjill, të ndryshëm prej Unjillit që ju kam shpallë, aj kjoft mallkue ! (Galatve 1, 8 ). Për ma tepër, sh'Pali na mson se ka vetëm NJI Zot trinitar, vetëm NJI Fé Katolike që pshton shpiritn, vetëm NJI Pagzim t'ligjshëm katolik (Prej Letrës së sh'Palit Apostull shkrue Efezianve 4, 5), dhe se jashtë Kishes Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT nuk ka shelbim, nuk ka shpëtim për askend : « Extra Ecclesia, nulla salus ». Kisha Katolike gjithmonë ka msue se Feja Katolike asht ajo dhunti e Hyjit që na shtyn me besue gjithçka që Zoti na ka zbulue, e që Kisha e Tij Katolike na propozon për besim. Pra Feja asht jo vetëm njohuni por edhe ndigjesë apo bindje e plotë ndaj Magjisterit të Kishës msimdhanse. Si kujtesë, Kisha msimdhanse përbahet prej Pontifit Romak (Papës) ose prej bashksisë s'ipeshkvijve n'union me Papen. Dhe ky Magjister apo kjo Doktrinë Katolike zyrtare asht gjithmonë e pagabueshme doktrinalisht, kjoft e shpallun në Konçile ekuemenike apo jasht tyne, kjoft e shpallun prej Papës vetëm, apo kjoft e shpallun prej tanë ipeshkvijve n'union me Papen. Kshtu mson Unjilli shejt dhe Tradita Shejte Apostolike, e n'vërtetim të ksaj të vërtete fejet në t'kaluem ju kam prue shembuj të mjaftueshëm, që mundeni me i gjetë në blogun tem personal, prandje nuk po zgjatem ma shumë në kyt pikë, përndryshej do të shkonte g'jatë dhe do të delshim prej temës së artikullit të soçëm.

Mjerisht, simbas vetë dokumenteve zyrtare të pseudo-konçilit
të II të Vatikanit, feja keka « nji besim i plotë te Hyji, që na çliron prej terrinës së mkatit dhe të vdekjes e na çon në jeten e pasosun ». Ky përkufizim gjindet në dokumentin tjetër heretik të Vatikanit II, (« Dei Verbum », n. 4-5), si dhe në deklaratën e përbashkët (paragrafi 36/1) që autoritetet antikatolike pushtuese të Vatikanit kanë nënshkrue me komunitetet protestante luterane, në Augsburg, me 31 Tetuer 1999, ku autoritetet në fjalë kanë pranue praktikisht konceptin heretik të doktrinës së justifikimit simbas protestantve heretikë, doktrinë që asht dënue ma parë publikisht e përfundimisht prej Konçilit shejt e Ekumenik të Trentës.

Simbas kryeheretikut Martin Luter, shelbimi nuk varet te pendesa apo te veprat e mira, por te aj besim i plotë te Zoti, i Cili për hatër të meritave të KRISHTIT na ban mshirë dhe na shelbon. Luteri justifikonte kyt herezi me metaforen e pirgut të plehut t'mbuluem prej borës. Na jena gjithmonë pleh, thote Luteri, pavarsisht veprave tona, por për hatër të KRISHTIT, Hyji na ban mshirë dhe na shelbon, tuej na mbulue me borën e Mshirës hyjnore. Të njejtin koncept heretik e gjejmë edhe te « Mshira hyjnore » e motrës Faustina : Pavarsisht besimit, pendesës apo veprave të mira, Zoti na i falka mkatet dhe na shelboka të tanvet, tuej i mbulue ato me velin « mshires hyjnore » që na e thrasim me lutjet e pseudo-devocjon
it të motrës Faustina.

Po si na mson Unjilli shejt dhe Tradita Shejte Apostolike mbi domosdoshmëninë
e veprave të mira katolike për shëlbim, sanksionue prej ktyne dy burimeve hyjnuere të Revelacjonit t'krishtenë ?

« Ktu asht durimi i shejtënve, t'cilët mbajnë Urdhnimet e Zotit dhe Fenë e JEZU-KRISHTIT. » (Apokalipsi 14, 12) [Mos blasfemoni si protestantet heretikë që thojnë se keka e pamujtun me mbajtë Urdhnimet].

« Prandej, vllazen, punoni edhe ma shume, në mnyrë që përmes veprave të mira, të bani të sigurtë thirrjen dhe zg'jedhjen tuej. Tuej ba kto gjana, ju nuk keni me mkatnue asnjiherë. » (II shen Pjetri 1, 10)

« Sepse kjo asht dashtnija e Zotit, që të mbajmë Urdhnimet e Tija, dhe ato nuk janë të randa. » (1 sh'Gjoni 5, 3)

« Na kte e kuptojmë se i dojmë fmijet e Zotit, kur dojmë Zotin dhe i mbajmë Urdhnimet e Tija. » (1 sh'Gjoni 5, 2)

« N'kjoft se Më doni, mbani Urdhnimet e Mija. » (Sh'Gjoni 14, 15)

« N'kjoft se mbani Urdhnimet e Mija, keni me qëndrue n'Dashtninë Teme, ashtu si edhe Un kam mbajtë Urdhnimet e ATIT Tem dhe kam qëndrue në Dashtninë e Tij. » (sh'Gjoni 15, 10)

« Dhe përmes ksaj e dijmë që E kemi njoftë, n'kjoft se mbajmë Urdhnimet e Tija. » (1 sh'Gjoni 2, 3)

« Dhe çfardo që t'kërkojmë do ta marrim prej Hyjit, sepse kryejmë Urdhnimet e Tija dhe bajmë ato gjana që i pëlqejnë. » (1 sh'Gjoni 3, 22)

« Dhe nji zyrtar i tha : Mjeshtër i mirë, çfarë duhet t'baj që t'zotnoj jeten e pasosun ? Dhe JEZUSI i tha : "Ti i di Urdhnimet : Mos vra, mos kurvno, mos vidh, mos rrêj, ndero baben dhe nanen tande." » (sh'Luka 18, 20)

« Kryemja apo jo e rrethpremjes nuk asht asgja : ajo që ka randsi asht mbajtja e Urdhnimeve të Zotit. » (I Korintasve 7, 19)

« T'urdhnoj para Hyjit, që i nep jeten çdo gjajet, dhe para JEZU-KRISHTIT, që foli aq bukur para Poncit Pilat, me mbajtë Urdhnimet po njollë e pa mkat, deri n'ardhjen e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT..
. Urdhnoji t'pasunit e ktij shekulli që mos t'jenë mendjemëdhej, dhe mos t'i vênë shpresat e tyne në pasunitë e pasigurta, por n'Hyjin e gjallë..., dhe t'bahen t'pasun në vepra të mira... » (I Tim. 6, 14-17)

« Duaje Zotin, Hyjin tand, me tanë zemren tande, me tanë shpirtin tand dhe me tanë mendjen tande. Ky asht Urdhnimi i parë dhe ma i madhi. Dhe Urdhnimi i dytë asht si i pari: Duaje t'afërmin tand si vetvedin. Prej ktyne dy Urdhnimeve varet tanë Ligji dhe profetët. » (sh'Mateu 22, 37-40)

« Dhe kjo asht Dashtnija e Zotit, që na t'ecim simbas Urdhnimeve të Tija. » (2 sh'Gjoni 1, 6)

« Aj që thotë se e njef Zotin, por që nuk mban Urdhnimet e Tija, asht nji rrenacak dhe e vërteta nuk gjindet n'té. » (1 sh'Gjoni 2, 4)

« Biri i Zotit ka me ardhë n'lavdinë e Atit të Tij me engjejt e Vet, dhe atherë ka me shpërblye sejcilin simbas veprave të tyne. » (sh’Mateu 16, 27 ; Romakve 2, 6)

« Ata pretendojnë se e njofin Hyjin, por E mohojnë me veprat e tyre, tuej kenë t'neveritshëm, t'pafé dhe përbuzës ndaj çdo vepre t'mirë. » (Titit 1, 16)

« N'çdo gja, nep shembullin e veprave t'mira, n'doktrinë, n'integritet dhe seriozitet. (Titit 2, 7)

« Ata që besojnë në Hyjin, t'kujdesen që t'shkëlqejnë me vepra t'mira. » (Titit 3, 8 )

« T'kujdesena për njeni-tjetrin, për me u nxitë n'dashtni hyjnore dhe vepra të mira. » (Hebrenjve 10, 24)

« Ç'dobi ka, vëllezër të mi, nëse dikush thotë se ka besim, por nuk ka vepra ? A mund ta shpëtojë atë besimi ? Dhe në qoftë se një vëlla ose një motër janë të zhveshur dhe u mungon ushqimi i përditshëm, dhe dikush nga ju u thothë atyre: “Shkoni në paqe! Ngrohuni dhe ngopuni,” dhe nuk u jepni atyre gjërat për të cilat kanë nevojë për trupin, ç’dobi ka ? Po kështu është edhe besimi; në qoftë se s’ka vepra, është i vdekur në vetvete. Po dikush do të thotë : “Ti ke besimin, dhe unë kam veprat”; më trego besimin tënd pa veprat e tua dhe unë do të të tregoj besimin tim me veprat e mia. Ti beson se ka vetëm një Perëndi. Mirë bën; edhe djajtë besojnë dhe dridhen. Po, a dëshiron të kuptosh, o njeri i kotë, se besimi pa vepra është i vdekur? Abrahami, ati ynë, a nuk u shfajësua me anë të veprave, kur e ofroi birin e vet, Isakun, mbi altar ? Ti e sheh se besimi vepronte bashkë me veprat e tij, dhe se, nëpërmjet veprave, besimi u përsos. Kështu u përmbush Shkrimi, që thotë : “Edhe Abrahami i besoi Perëndisë, dhe kjo iu numërua për drejtësi”; dhe u quajt miku i Perëndisë. Ju shikoni, pra, se njeriu shfajësohet nga veprat dhe jo vetëm nga besimi. Gjithashtu a nuk u shfajësua edhe Rahabi, lavirja, nga veprat, kur i priti të dërguarit dhe i përcolli nga një udhë tjetër ? Sepse, si kurse trupi pa frymën është i vdekur, ashtu edhe besimi, pa vepra, është i vdekur. » (sh'Jaku 2, 14-26)

« Prandaj, vllazën, përpiquni gjithnji e ma shumë me forcue thirrjen dhe zg'jedhjen tuej, përmes veprave t'mira. » (II Pjetrit 1, 10) [Shprehja "veprave t'mira" asht zhdukë prej biblave t'korruptueme protestante].

« Jini pra perfekt, ashtu si Ati juaj në Qiell asht perfekt. » (sh'Mateu 5, 48)

« Qé pra, po ju vej sod para jush nji bekim dhe nji mallkim : nji bekim, n'kjoft se i bindeni Ligjeve t'Zotit, Hyjit tuej ..., dhe nji mallkim, n'kjoft se nuk i bindeni Ligjeve të Zotit, Hyjit tuej... (Deuteronomi 11, 28-28)

« Aj që ju ndig'jon Më ndig'jon dhe aj që ju përbuz, Më përbuz [u tha Shelbuesi sh'Pjetrit dhe Apostujve apo Kishës Katolike]; dhe aj që Më përbuz, përbuz Até që Më ka dërgue. » (Sh'Luka 10:16)

« Në qoftë se vllau yt nuk dëgjon Kishën, atëherë ai qoftë për ty si publikani dhe pagani. » (sh'Mateu 18, 17)

«NUK DO T’I BESOJA UNGJILLIT SHEJT NE QOFTE SE NUK DO TE SHTYHESHA NGA AUTORITETI I KISHES KATOLIKE. » (Shën Agustini, "Contra epistulam Manichaei quam vocant fundamenti", V, 6 : PL 42, 176.)

« Urdhnesat që na ruejmë, simbas Traditës, edhe pse të pashkrueme, të cilat i praktikojmë në tanë boten, duhen të konsiderohen si të urdhnueme e biles si të themelueme ose prej Apostujve ose prej Konçileve ekumenike, autoriteti i t'cilve asht aq i madh dhe aq shelbues në Kishen Katolike. Në bazë të ktyne traditave na festojmë çdo vjet përvjetorin e Pasionit dhe të Rinjalljes së Shelbuesit, të Ngritjes së Tij në Qiell, të Rrëshajve; dhe duhet të themi të njêjten gjâ për çdo praktikë tjetër të praktikueme në mnyrë të përgjithshme prej Kishës Katolike. » (Shen Agustini, epist. CXVIII ad Januarium, c. 1; ''Les lettres de saint Augustin'', Paris, 1684, t. I er , p. 492)

« Egzistojnë shumë urdhnesa të cilat nuk gjinden as në letrat e Apostujve e as në konçilet e mbajtun deri tash, e megjithaté, ashtu siç i shohim të praktikueme në tanë Kishen Katolike, na besojmë se kto urdhnesa nuk kanë origjinë tjetër përveç asaj apostolike. » (Shen Agustini, contra Donatistas, lib. II, c. VII)

« Ka shumë urdhnesa që praktikohen në tanë Kishen Katolike, dhe për kyt arsye, na besojmë me të drejtë se ato vijnë prej Apostujve, megjithse nuk i gjejmë të shkrueme askund. » (Shen Agustini, contra Donatistas, lib. V, c. XXIII)

« N'kjoft se guxojmë me i hjedhë poshtë urdhnesat dhe zakonet e pashkrueme (gojore), si të pavlera mbasi të pashkrueme, atherë gradualisht na do të mbërrijmë deri aty se me dënue vetë Doktrinen unjillore, apo me quejtë të pavlerë tanë predikimin. Zoti na ruejtë ! Përkundrazi, na besojmë së i qendrojmë besnik Doktrinës së Apostujve, n'kjoft se i ruejmë dhe i zbatojmë traditat e pashkrueme. » (sh'Bazili i Madh)

« Kisha Katolike ka trashigue prej Apostujve traditen me pagzue edhe fmijët. » (Origjeni, in caput VI epistolae ad Romanos)

« Zakoni që ka Nana jonë Shejtja Kishë Katolike me pagzue fmijët nuk duhet as me u përbuzë, e as me u konsiderue si i tepërt, e as nuk duhet me ia atribue kyt zakon nji burimi tjetër përveç Traditës Apostolike. » (Shen Agustini, Lib. X de Genesi ad litteram, c. XXIII)

Kujtesë :

Antipapa Gjon Palit II : « Nuk ka arsye me u shqetsue për shpirtnat e fmijve t'abortuem. Ata janë të pshtuem sepse mkati origjinal nuk egziston ». Kjo fjali asht nxjerrë prej Herman Humpert-it prej librit të Wojtylës "Persona e azione". Shënim i don Luigi Villa-s, i cili kjé miku i Padre Pios dhe i zg'jedhuni i Papës Piut XII për me zbulue e demaskue masonët e infiltruem në rangjet kishtare : « Masonët kanë ba gjithçka me demonstrue kyt "t'vërtetë" t'ynen. E tashti, nji "pape"... e deklaron publikisht. Pasojat e ktij akti janë të tmerrshme : jo mkatit origjinal, jo shëlbimit, jo mishnimit [panevojshëm], jo Krishtit, jo Kishës, gjithçka e rrêmë. E ky keka "Papa i shêjtë", ("il santo subito") ? ». Në fakt, në letren e tij "Evangelium Vitae", të 25 Marsit 1995, paragr. 99, antipapa Gjon Pali II ka shpallë herezinë se fmijtë mujkan me u shëlbue pa Pagzim (sic), ndërkohë që domosdoshmënija
e pagzimit të fmijve për shëlbim i ka rrâjët si në Bibël ashtu edhe në Traditen Apostolike (Denzinger n. 102, n. 791). Gjithashtu në "katekizmin" e kishës konçiliare (11 Tetuer 1992), i propaganduem rrêjshëm si « Katekizmi i Kishës Katolike », n'vend që me thanë « Katekizmi i kishës së re antikatolike postkonçiljar ', Gjon Pali II ka msue herezinë se egziston shpresa (e shelbimit) për fmijët që vdesin pa Pagzim, (paragr. 1261).

Në të kundërt :

"JEZUSI iu përgjigj dhe i tha : N'kjoft se ndokush nuk rilind përmes ujit dhe SHPIRTIT-SHEJT,
aj nuk mundet me hî n'Mbretnínë e Zotit." (sh'Gjoni 3, 5)

"ἀπεκρίθη Ἰησοῦς, Ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ." (ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 3:5)

"Respondit Jesus : Amen amen dico tibi, nisi quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu, non potest introire in regnum Dei." (Joan. III, 5)

τις - anybody, ndokush, not just a man.

"Prej nji njirit mkati hyni në botë, dhe përmes mkatit vdekja, dhe vdekja râ mbi tanë njerzit, të cilët të tanë kanë mkatnue në até (Adamin)." (Romakve 5, 12)

« Na mbajmë krezhmen, në konformimet me Traditen e Apostujve, nji krezhme çdo vit, simbas kohës që na përshtatet. » (Shen Jeronimi, Epist. LIV ad Marcellam, contra errores Montani)

« Nderi që i nepet fugures shêjte i shkon modelit të saj, që fugurja përfaqson. Kjo traditë e nderimit të fugurave shêjte rradhitet në numrin e atyne traditave që nuk përmenden në Shkrimet Shêjte, ashtu siç asht edhe zakoni me u kthye kah Lindja për me u lutë, zakoni me nderue Krygjen shêjte, e tjera tradita të ngjashme. » (Shen Gjoni i Damaskut, Lib. IV orthodoxae fidei, c. 47)

« Historija qysh prej kohës së Apostujve na dishmon se zakoni me venerue (nderue) ikonat (fuguret shêjte) na ka ardhë prej Traditës, bashkë me tradita tjera që nuk gjinden në Biblen Shêjte ... » (Konçili II Ekumenik i Nicesë, ses. VII.)

« Kjoft larg prej mejet lavdija e rrême dhe mendjemadhsija ! Flas me keqardhje sepse ju vetshpalleni gjykues të Zotit dhe të JEZU-KRISHTIT, i Cili u ka thanë Apostujve dhe pasardhsve të tyne : Kush ju ndig'jon, Më ndig'jon, dhe aj që Më ndig'jon, ndig'jon ATIN që Më ka nisë ; aj që ju përbuzë, Më përbuzë, dhe bashkë me Mue, përbuzë ATIN që Më ka nisë. » (Shën Çiprijani, Epist. LXIX ad Florentium Puppianum)

« Na duhet të konsiderojmë si heretik cilindo që mendon ndryshej prej çka asht përcaktue prej Traditës së Kishës, edhe sikur aj të deklaronte publikisht besimin e tij në JEZU-KRISHTIN..
. Duhet të marrim si të vërtetë vetëm at' doktrinë që asht në dakordsí të plotë me Traditen kishtare. » (Origjeni, in caput III Epistolae ad Titum, citue prej historianit të antikitetit Eusebius, në apologjinë e tij për Origjenin. »

« Nuk ka dyshim se na duhet me u konformue në çdo gja me gjithçka që asht e përcaktueme prej autoritetit të Shkrimeve shêjte; në të njêjten mnyrë, na duhet të veprojmë me gjithçka që Kisha praktikon në tanë boten, sepse asht nji çmenduni e madhe, nji arrogancë ekstreme, mos me iu nënshtrue nji autoriteti të tillë të Kishës... Në ato çështje ku Shkrimet shêjte nuk kanë vendosë gjâ me kjartsí, zakonet e popullit besimtar dhe praktikat e Etënve tonë duhen me kênë për ne si ligje. Dhe ata që i përbuzin praktikat e Kishës duhen dënue njilloj si ata që shkelin ligjet hyjnuere. » (shën Agustini, Epist. CXVIII, c. 5.; ad Casulanum, epist. LXXXVI.; Distinctio, II, cap. in his)

« Atyne ipeshkvíjve dhe meshtarve, që kanë marrun prej duerve t'Apostujve depoziten (trashigimínë) e Fesë, t'cilët kanë marrun konsakrimin simbas porosíve (institucionit)
të vetë JEZU-KRISHTIT, atyne pra, na duhet me iu drejtue për me dijtë rregullat e vërteta të Besimit t'onë. Por ata që largohen jashtë gjínit të Kishës, kudo kjoft vêndi ku ata mblêdhen, na duhet t'i konsiderojmë të dyshimtë, baraz me heretikët dhe njerzit me besim t'gabuem, apo si njerz t'hupun prej krenarísë e vetknaqsísë, apo thjesht si hipokritë, që kanë si nxitës të sjelljes t'yne nji interes të turpshëm dhe nji lavdi të rrême. Të tanë ktà kanë braktisë rrugen e t'vërtetës, dhe nji dënim i veçantë i rezervohet heretikve, që bijnë n'elterin e Zotit nji zjerm t'huej, nji zjerm tjetër prej atij që asht i destinuem për sakrificen, d.m.th., që bijnë doktrina t'rrême dhe t'pafé ; ata kanë me u gjuejtë prej rrfesë qielluere, si Nadab dhe Abiu në Shkrimet Shêjte. Ata që çohen kundër të vërtetës, që kërkojnë me bâ anmiqë kundër Kishës, kanë me u hjedhë në Fêrr dhe kanë me u përpî në thellsinë e tokës ; ata kanë me ndjekë destinen e Korèsë, Datànit dhe Abironit ; e atyne që përpiqen me thye unitetin e Kishës dhe me prodhue shizma, Hyji ka me u çue të njêjtin dënim si Jeroboàmit. » (shën Ireneu, shekulli II, "Adv. hæres.", lib. IV, c. 25)

Tuej u rikthye te hulumtimi i pseudo-devocjon
it të « mshirës hyjnore », po shtoj se çifuti komunist, ipeshkvi apostat Karol Wojtila Katz, i njoftun si « Papa Gjon Pali II », i cili ka përhapë fuqishëm kyt pseudo-devocjon t'shëlbimit universal të Faustinës, tuej kontribue kshtu në dërmitjen, sigurinë e rreme dhe shtyemjen drejt mallkimit të nji numri t'pallogaritshëm shpirtnash, mson të njejtën gnozë heretike, në pseudo-letren e tij enciklike « Redemptor hominis » (n. 10-14), ku deklaron se « përmes Mishnimit të Fjalës, KRISHTI në nji fare mnyret asht bashkue me çdo njiri, pa përjashtim (pavarsisht besimit të tij) edhe sikur ky i fundit nuk asht i vetdijshëm », tuej pranue kshtu pavarsinë e Kishës prej Fesë, Pagzimit dhe veprave të mira. Shënim i Don Luigi Villa-s : Edhe kyt herë, Gjon Pali II akuzon për rrênë vetë Shelbuesin, i Cili mson kjartë : « Dhe JEZUSI u tha Apostujve : "Shkoni në tanë boten dhe predikoni Unjillin çdo njirit; aj që ka me besue dhe ka me u pagzue ka me u shelbue; aj që nuk ka me besue, ka me u dënue.'' » (Sh'Marku 16:15-16).

Për ma tepër, doktori komun i Kishës Katolike, sh'Tomë Akuini, mson kjart se JEZU-KRISHTI, Fjala e Zotit, në misterin e Mishnimit, nuk asht bashkue me personen e çdo njirit, por vetëm me natyren njerzore, që e ka marrë pa mkat në barkun e papërlyem të tejet Shejtes Virgjinës MARI. (Summa theologica, IIIª q. 4, a. 2-3)

Pra, n'kjoft se tanë u shëlbokan pa pasë nevojë me krye veprat e mira të fesë, n'kjoft se shelbimi varet veç në disa lutje, edhe sikur kto lutje të jenë integralisht katolike, si « Ati Ynë » apo « Ju Falemi Mari », logjikisht lind pyetja : pse u doka atherë me ba pendesë ? E në fakt, pseudo-kodi i të drejtës kanonike (vjeti 1983) i kishës së re antikatolike të Vatikanit të II, që pushton sod Vatikanin dhe dioqezat, pseudo-ligj i shpallun e aprovuem po prej antipapës Gjon Pali II, në pseudo-kanonet n. 1249-1252, ka anulue praktiken e pendesës s'krishtenë të krezhmës katërdhet ditore, e cila asht pjesë e paprekshme e Traditës shejte apostolike (shif citimin ktu nalt prej shen Jeronimit). Dhe ata që mohojnë pjesnisht apo totalisht Traditen shejte apostolike, ata kjoshin mallkue, deklaron Konçili shejt e ekumenik i Trentës (Denz. n. 783-784, botimi i vjetit 1957).

Konkluzioni që del prej ktyne fakteve dogmatike e historike t'naltpërmendun
a asht se devocjoni i « Mshirës hyjnore » së motrës Faustina nuk vjen as prej Zotit e as prej Kishës Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT, por asht nji kurth satanik me fjetë dhe mallkue shpirtnat, i propaganduem bujshëm prej nji anti-kishe antikatolike, që mshehet mbas emnit të mirë dhe disa aparencave pseudo-devocjonale të Kishës Katolike, por që asht produkt i veprimtarisë kriminele të judeo-masonerisë dhe të tradhtarve të Kishës, që mshehen si mijtë në institucjonet e Kishës Katolike, realizim praktik i « Alta Vendita-s » të Karbonarve, që tash disa dekada eklipson Kishen e vërtetë Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT. Në mnyrë analoge, pseudo-devocjoni satanik i « Mshirës hyjnore » të motrës Faustina, aprovue prej çifutit komunist, ipeshkvit apostat Karol Wojtila Katz, i njoftun si « Papa Gjon Pali II », eklipson devocjon shejt e tradicjonal të Zemrës Shejte të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, mbështetun mbi Revelacjonin hyjnuer t'krishtenë dhe mbi aparicjonet autentike të shejtes franceze Marie-Marguerite Alacoque, zyrtarisht t'aprovueme prej Selisë-Shejte.

Mos harroni :

« Ashtu sikurse trupi pa shpirt asht i vdekun, ashtu edhe besimi, pa vepra, asht i vdekun. » (sh'Jaku 2, 14-26)

Kujtesë :

Eklipsi i Kishës së vërtetë

« Qysh prej 60 vitesh, na kena përjetue eklipsin e Kishës së vërtetë (Katolike Romake) prej nji anti-kishe, e cila progresivisht ka uzurpue emnin e saj, ka pushtue Kurinë romake me dikasteret e saja, dioqezat dhe famullitë, seminaret dhe universitetet, kuvendet dhe monasteret. Anti-kisha ka uzurpue autoritetin e Kishës Katolike Romake dhe ministrat e anti-kishës veshin petkat e shejta të Kishës së vërtetë ; kjo anti-kishë shfrytzon prestigjin dhe fuqinë e Kishës Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT për me i grabitë pasunitë, të mirat dhe financat e Kishës së vërtetë.

« Ashtu si në natyrë, ky eklips nuk ndodh menjiherë : eklipsi kalon prej dritës në errsinë kur nji trup qielluer vendoset midis diellit dhe nesh. Bahet fjalë për nji proçes relativisht të ngadaltë por të pandalshëm, në të cilin hana e anti-kishës ndjek orbiten e saj, derisa të dalë para diellit, tuej krijue kshtu nji kon hijet që projektohet mbi tokë. Aktualisht, na ndodhena në kyt kon hijet doktrinal, moral, liturgjik e disiplinuer. Nuk asht endè eklipsi total që do t'a shohim në fundin e botës, nën mbretninë e anti-krishtit, por asht nji eklips i pjesshëm, i cili na len të shohim kunorën e ndritshme të diellit që rrethon diskun e zi të hanës.

« Proçesi që ka çue në eklipsin aktual të Kishës Katolike Romake ka fillue pa dyshim me herezinë e modernizmit. Anti-kisha ka ndjekë orbiten e saj pavarsisht dënimeve solemne të Magjisterit, që në kyt periudhë shkëlqente me driten e së vërtetës. Por me Konçilin e II të Vatikanit, errsina e ktij entiteti të rrejshëm (i ksaj anti-kishë) ra mbi Kishen Katolike. Në fillim, anti-kisha errsonte vetëm nji pjesë të vogël, por në vijim errsina u zgjerue gradualisht. Kushdo që n'at kohë tregonte vendodhjen e diellit, tuej konkludue me siguri se hana e kishte eklipse, akuzohej si “profet i katastrofave” (term i përdorun prej antipapës Gjoni XXIII-Ronkalli)
, me format e saja të fanatizmit, të egzagjerimit, që rrjedhin prej injorancës dhe paragjykimeve. Rasti i imzot Marcel Lefebvre dhe i disa prelatve të tjerë konfirmon, n'nji anë, largpamsinë e ktyne barijve, dhe nga ana tjetër, reagimin e çrregullt të anmiqve të tyne, të cilët prej frigës se hupjes së pushtetit, përdorën tanë autoritetin e tyne për me mohue provat dhe ruejtën të mshehuna qëllimet e tyne të vërteta.

« Për me vazhdue ma tej analogjinë, mundena me thanë se në Qiellin e Fesë, nji eklips asht nji fenomen i rrallë dhe i jashtzakonshëm.
Por mohimi i përhapjes së errsinës gjatë eklipsit, vetëm pse kjo nuk ndodh në nji situatë të zakonshme, nuk asht nji tregues i besimit në pashkatrrueshmëninë e Kishës, por përkundrazi asht ose nji refuzim kryefort i realitetit ose nji mungesë Fejet. Shejtja Kishë Katolike Romake, simbas premtimeve të JEZU-KRISHTIT, nuk do të sundohet kurrë prej dyerve të Ferrit, por kjo nuk don me thanë se Ajo nuk do të jetë, ose nuk asht tashma, e eklipsueme prej imitimit të saj diabolik, prej ksaj hane që jo rastsisht e shohim nën kambët e Grues së Apokalpsit : “Nji vizion i mahnitshëm u duk në Qiell : nji Grue e mbështjellun me diell, me hanën nën kambët e saja dhe mbi krye një kunorë me dymbëdhetë yje” (Apokalipsi 12, 1).

« Hana gjindet nën kambët e Grues që ndodhet mbi çdo lloj ndryshimi, mbi çdo lloj korrupsioni toksuer, mbi çdo ligj të destinës dhe të mbretnisë së shpirtit (djallzuer) të ksaj bote. Kjo për arsye sepse Grueja në fjalë, që asht nji figurë njikohsisht e tejet Shejtes Virgjinës MARI dhe e Kishës Katolike Romake, asht “amicta sole”, e mbështjellun me Diellin e Drejtsisë, që asht JEZU-KRISHTI, “e lirë nga çdo fuqi demoniake, sepse ajo merr pjesë në misterin e pandryshueshmën
isë të JEZU-KRISHTIT” (shen Ambrozi)... Asht evident fakti se nuk munden me egzistue dy Kisha të JEZU-KRISHTIT, që do të ishte e pamujtun, blasfemuese dhe heretike. Kisha e vetme e vërtetë e JEZU-KRISHTIT nuk ka dështue në misionin e saj, për me u korruptue në nji sekt. Kisha e JEZU-KRISHTIT nuk ka kurrëfarë lidhjet me ata, të cilët tash 60 vjet kanë ekzekutue nji plan për me e pushtue até. Mbivendsja (eklipsi) midis Hierarkisë së Kishës Katolike Romake dhe anti-kishës (konçiljare) nuk asht nji fakt teologjik, por nji realitet historik...» (Atë Carlo Maria Viganò, ''ish-nunc apostolik'' dhe ish-antar i shërbimit sekret të Vatikanit, sod i mshehun “në ilegalitet” )

Mjerisht, Monsinjor Lefebvre nuk guxoi me demaskue publikisht anti-kishen pushtuese, nuk guxoi me ia çjerrë masken zyrtarisht, për me u diftue tanvet ftyren djallzuere të judeo-masoneris
ë, që ka krijue dhe manovron kyt anti-kishë, por ka njoftë, s'pakut publikisht, autoritetin e saj të rremë, si autoritetin e Kishës Katolike. Sidokjoft, në rrethe të ngushta e private por jo publike Monsinjor Lefebvre ka deklarue haptazi se nji lozh masonik drejton Vatikanin (Prej nji konferencë para seminaristave, Qershuer 1978), apo se po shofim realizimin praktik në Vatikan të Alta Vendita-s dhe përmbushjen profetike të profecive të Zojs Bekueme në Saletë dhe të egzorçizmit të Papës Leonit XIII (Prej letrës shkrue gazetarit francez Jean Madiran, Kallnduer 1986). Dobsi njerzuere e prelatit francez ? Mungesë guximit ? Pa dyshim, ashtu si konfirmon vetë dokumenti masonik mbi dënimin me vdekje të zbuluesit të sekretit të Alta Vendita-s, masonerija që sundon sod botën nuk do të kishte hezitue dhe nuk do të hezitojë me ba përpjekjet e nevojshme, për me eliminue jo vetëm Monsinjor Lefebvre por cilindo autoritar, natyrisht n'kjoft se kjo lejohet prej Zotit, që do t'guxonte me zbulue publikisht dokumentin sekret të
« Alta Vendita-s », pra sekretin e përgaditun shekuj ma parë të instalimit në Vatikan të nji apo disa antipapve, që në opinionin publik duhet të njihen si Papë të Kishës Katolike, por që në të vërtetë janë vetëm anti-papë ; kta pseudo-pontifë romakë, simbas dokumentit sekret të « Alta Venditas », duhet të krijojnë dhe drejtojnë nji anti-kishë, antikatolike por me aparenca të ngjashme me Kishen Katolike (kujtoni se djalli quhet prej Tertulianit si « majmuni i Zotit »), e cila gradualisht do të bahet kisha humanitare apostate botnuere e Urdhnit të Ri Botnuer judeo-masonik (Novus Ordo Seclorum), ashtu siç asht shtypë tash dekada mbi kartmonedhen nji-dollarshe amerikane.

« Ne druejmë se rezultati i ktij konfuzioni në punë, përfituesi i ktij aktiviteti social kozmopolit, mund të jetë vetëm nji demokraci, që nuk ka me kênë as katolike, as protestante e as çifute, nji fé (ashtu si thojnë edhe vetë drejtuesit e lëvizjes së Sionit) mâ universale se Kisha Katolike, që ka me mbledhë tanë njerzit, të bamë s'fundit vllazen e shokë proletarë, në "mbretninë e zotit". Nuk punohet mâ për Kishen Katolike, por për humanizmin.

« E tashti, të depertuem prej trishtimit mâ të madh, e pvesim vedin se ku përfundoi katoliçizmi i ditëve të para të lëvizjes së Sionit ? Mjerisht, kjo lëvizje dikur aq katolike, âsht xanë peng, në rrugen e saj, prej anmiqve modernë të Kishës Katolike dhe âsht kthye tashma në nji instrument të mjerë të lëvizjes së madhe apostate, e cilla âsht e organizueme në të tana vendet për themelimin e nji Kishe universale që nuk ka me pasë as dogma, as hierarki, as rregull për shpirtin e as frê për pasionet, e cilla nën pretekstin e lirisë dhe dinjitetit njerzuer, planifikon me vendosë në botë, n'kjoft se do të triumfote, mbretninë zyrtare të dredhisë, të forcës, të shtypjes së t'dobtëve dhe të atyne që vuejnë dhe punojnë. Na i njofim mâ mirë sa s'bahet ofiçinat [logjet judeo-masonike]
ku përpunohen kto doktrina perverse, të cillat nuk kanë me mujtë me mashtrue shpirtnat largpamës. » (Papa sh'Piu X, "Letra mbi Sionin", 31 Gusht 1910)

Paragrafi profetik i shkëputun prej Egzorçizmit të Papës, çuditnisht i zhdukun prej botimeve të tjera vatikanase mbas vjetit 1903, profetizon nji kohë t'ardhme kur froni i nji anti-pape ose disa anti-papve do t'vendoset bash në Vatikan, aty ku normalisht asht Froni shêjt i shën Pjetrit. Qé paragrafi n'fjalë :

« Ecclesiam, Agni immaculati sponsam, vaferrimi hostes repleverunt amaritudinibus,
inebriarunt absinthio ; ad omnia desiderabilia ejus, impias miserunt manus. Ubi sedes beatissimi Petri et Cathedra veritatis ad lucem gentium constituta est, ibi thronum posuerunt abominationis impietatis suæ ; ut percusso pastore, et gregem disperdere valeant. Adesto, itaque, Dux invictissime, populo Dei contra irrumpentes spiritales nequitias, et fac victoriam. »

« Anmiq shumë tinzàrë dhe t'pafé kanë mbushë me idhnim Kishen Katolike, Nusen e Qingjit t'papërlyem... dhe kanë vue duert e tyne mbi gjithçka që ajo ka mâ t'shêjtë. Aty ku Froni i sh'Pjetrit dhe i s'vërtetës kjé krijue si nji dritë për kombet, njatý kta anmiq kanë vue fronin e tyne të neverisë dhe t'mosbesimit, në mnyrë që mbasi t'i bien Bariut [Papës], t'munden me shpërndâ grégjen [besimtarët]. O shêjti Mikael, Gjeneral i pamposhtun, ejani, pra, në ndihmë të popullit të Zotit kundër sulmeve të shpirtnave të kqinj e nepja fitoren dhe triumfin. » (Paragrafi i zhdukun prej egzorçizmit të Papës Leoni XIII, 13 Tetuer 1884).

Dokumenti Sekret i « Alta Vendita-s »

Qysh kur kena vendosë me kênë si nji trup i vetëm veprimit, dhe qysh kur ky urdhën ka fillue me mbretnue në logjen mâ të largët ashtû si edhe në até mâ të afërt me qendrën e veprimit, egziston nji ide me të cillën janë marrë shumë ata njerëz që aspirojnë në nji rigjenerím universal. Kjo idé âsht çlirimi i Italisë, prej të cillës nji ditë ka me ardhë edhe çlirimi i tanë botës , republika universale dhe harmonia e njerzimit. Kjo ide nuk âsht kuptue endè prej vllâzënve tonë përtej Alpeve. Ata besojnë se Italia revolucjonare mundet me konspirue vetëm në hije, me therë ndonji xhandar apo tradhtar, dhe me durue qetsisht zgjêdhen e ngjarjeve që ndodhin jashtë Italisë, përtej Alpeve [në Francë] por pa ndërhymjen e Italisë. Ky gabim ka kênë fatal për ne në disa raste. Nuk âsht e nevojshme me e luftue me fjalë propaganduese por duhet me e vra me fakte. Prandej, në mesin e nevojave previlegjuese që agjitojnë mendjet e logjeve tona mâ të fuqishme, âsht nji nevojë të cillen nuk duhet me e harrue kurrë.

Papati, gjatë tana kohnave, ka ushtrue nji veprimtari vendimtare mbi çâshtjet e Italisë. Nëpermjet duerve, fjalve, pendave dhe zemrave të panumërta të ipeshkëve, meshtarve, murgjënve, murgeshave dhe besimtarve prej tana rangjeve shoqnuere, Papati gjen devoçmëni të pafundme gadi për flijim, e biles me entuziazëm. Gjithkund, kurdoherë që i thrret ata, Papati ka miq gadi me dekë dhe gadi me hupë gjithshka për çâshtjen e tij. Kjo âsht nji fuqi e pamasë të cilën vetëm Papët kanë mujtë me e vlersue deri në maksimumin e saj, megjithse ata e kanë përdorë até vetëm deri në nji farë shkallet. Sot për sot, as që bahet fjalë me e përdorë kyt fuqi për interesat tona, prestigji i të cilës âsht dobsue për momentin. Qëllimi jonë final âsht ai i Volterit dhe i Revolucionit Francez : shkatrrimi përgjithmonë i Katoliçizmit dhe bilës i idesë kristiane, e cila po të lêhet e gjallë mbi rrënojat e Romës ka me ringjallë Krishtënimin mâ vonë. Por për me mbrritë mâ me siguri kyt qëllim ... nuk duhet ti kushtojmë vëmendjen francezve mendjemëdhênj, gjermanve të depresionuem dhe anglezve melankolikë të cillët të tanë imagjinojnë se munden me vra Katoliçizmin tashti me nji kangë imorale, mandej me nji përfundim ilogjik dhe, n'nji kohë tjetër, me nji sarkazëm të infiltrueme si kontrabanda e pambukut të Anglisë. Katoliçizmi ka nji jetë mâ rezistente. Shpesh ai ka kalue kundërshtarët mâ të paepun dhe mâ të tmerrshëm dhe ka pasë knaqsinë djallzore (sic) me hjedhë ujë të bekuem mbi vorret e mâ të tërbuemve. T'i lejojmë atherë vllâznit tonë të ktyne vendeve me hjekë dorë prej zellit të tyne anti-katolik steril e të papërmbajtun.

Tash 17 shekuj, Papati ka kênë i pandamë prej historisë së Italisë. Italia nuk mundet me marrë frymë e as me lëvizë pa lejen e Bariut Suprem. Me Papatin ajo ka 100 armët e Briareus-it [“hyjni”pagane]
kurse pa té, ajo âsht e dënueme me nji pafuqi për tu mëshirue. Ajo duhet veçse me nxitë ndamjet, shpërthimin e urrejtjeve dhe zbulimin e anmiqsive prej vargmalit mâ të naltë të Alpeve te ai mâ i ulti i Apenineve. Ne nuk mund ta dishirojmë nji gjendje të tillë, prandej âsht e nevojshme me gjetë nji zgjidhje për kyt situatë. Dhe zgjidhja âsht gjetë. Papa, kushdo kjoft ai, nuk ka me ardhë kurrë te shoqnitë sekrete. Duhet që shoqnitë sekrete të shkojnë të parat te Kisha Katolike me qëllim me mposhtë até bashkë me Papen.

Puna që kena ndërmarrë nuk âsht puna e nji dite, as e nji muejit e as e nji vjetit. Ajo mund të zgjasin disa vjetë, ndoshta nji shekull, por në rradhët tona luftëtari vdes por lufta vazhdon.

Nuk kena qëllim me i bâ Papët për vedi, neofitë dhe propagandues të parimeve e ideve tona. Kjo do të ishte nji ândërr qesharake, sidoqë të silleshin ngjarjet. N'kjoft se kardinajt apo prelatët, me vullnet ose jo, do të hyjshin, për shembull, në nji pjesë të sekreteve tona, kjo nuk do të ishte arsyeja me dishirue ngritjen e tyne në Selinë e Shêjtë. Ajo ngritje do të na shkatrronte. Vetëm ambicia do ti shtynte ata me na tradhtue; nevojat për pushtet do ti detyrojshin ata me na sakrifikue. Ajo që na duhet me lypë, kërkue dhe shpresue, si çifutnit që priten Mesinë, âsht nji Papë simbas dishirave tona. Aleksandri VI, megjithë krimet e tija personale (sic) nuk do të na përshtatej sepse ai nuk gaboi kurrë në çâshtjet fetare. Klementi XIV, përkundrazi, do të na përshtatej prej kresë te kâmbët; megjithaté, ai i besoi krejtsisht ministrave të Burbonve dhe i toleroi të pafetë, gjâ që e bane até nji Papë vërtetë të madh. Prandej na duhet me gjetë nji tjetër, që ti përshtatet planeve tona dhe kshtû na do të marshojmë mâ me siguri drejt sulmit kundër Kishës sesa tuej përdorë pamfletet e vllâzënve tonë në Francë apo arin e Anglisë. A doni me e dijtë arsyen ? Tuej veprue si thashë mâ nâltë, nuk kena me pasë mâ nevojë për ufullen e Hanibalit [helmimin], barutin e topave e, biles, as për armët tona. Na do të kena gishtin e vogël të pasardhsit të sh'Pjetrit të përfshimë në konspiracjon dhe ai gisht i vogël ka mâ vlerë për kryqzaten tonë sesa tanë Inoçentët, Urbanët dhe sh'Bernardët e Krishtênimit. [Në të vërtetë "Papa"i Karbonarëve, do të ishte nji anti-pape dhe jo pasardhsi i sh'Pjetrit, i cili nuk mundet me gabue në çâshtjet që lidhen me Fenë dhe moralin]

Na nuk dyshojmë se kena me i kunorzue me sukses të tana përpjekjet tona; Por kur ? Në çfarë mnyret ? E panjoftuna nuk e ka manifestue vedin endé. Megjithaté, mekênse asgja nuk duhet me na shmangë prej planit tonë dhe se çdo gjâ duhet ti shërbejë përmbushjes së tij, na dishirojmë që në kyt udhëzim, i cilli duhet të qindrojë sekret për karbonarët e thjeshtë, ti napim kshilla antarve të Logjës Supreme me të cilat ata duhen me ndriçue të gjithë vllâznit në formen e udhëzimit ose memorandumit. Asht shumë e rândsishme mos me thanë kurrë se kto urdhna kanë dalë prej Alta Vendita-s...

Shumë pak mund të mbrrihet me ato kardinaj ose prelatë të vjetër karakteri i të cillve âsht shumë i vendosun, prandej âsht e nevojshme me i lanë ashtû si e kena gjetë, të pakorrigjueshëm
, në shkollen e Konsalvit, dhe me nxjerrë prej depove tona, të njohuna ose të panjohuna, armët që do ta bajnë të dobishme ose qesharake fuqinë në duert e tyne. Nji fjalë që dikush mund të shpikë me mjeshtri dhe me talent mundet me u shpërnda ndërmjet disa familjeve të zgjedhuna e të ndershme, dhe përmes tyne, në kafené dhe rrugë; nji fjalë nganjiherë mundet me mbytë nji njiri. N'kjoft se nji prelat vjen në Romë, prej krahinave të thella, me ushtrue nji profesion, njifni s'parit karakterin e tij, të kaluemen e tij, cilësitë dhe mbi të tana të metat e tija. N'kjoft se qysh përpara ai âsht nji anmik i deklaruem, nji Albani, nji Pallotta, nji Bernetti, nji Delia Genga, nji Riverola, rrethojeni me të tana kurthet që keni në dispozicion; krijojani nji prej atyne reputacioneve që të trembin fmijt e vegjël dhe plakat; paraqiteni mizor dhe gjakatar; numëroni ndonji shembull të mizorisë së tij që të ngulet lehtë në mendjet e njerzve. Kur gazetat e hueja kan me i marrë prej nesh kto ngjarje, për me i zbukurue mandej edhe mâ shumë, sepse padyshim ata respektojnë të vërteten, ata kanë me publikue nëpermjet ndonji idioti të respektueshëm emnat dhe abuzimet e personave në fjalë. Si Anglisë dhe Francës, edhe Italisë nuk i mungojnë pendat e shkathta të cilat kanë me ditë si me u sjellë me kto rrêna aq të dobishme për çâshtjen tonë të mirë. Kur të shohin në gazetë emnin e delegatit ose gjykatsit të tij, megjithse nuk e kupton gjuhen e saj, populli nuk ka me pasë nevojë për prova tjera. Ai âsht në fmininë e liberalizmit dhe beson në liberalë, ashtu si ma vonë ka me besue te na, pa e ditë fort arsyen.

Shtypeni anmikun kushdo kjoft ai; shtypini të fuqishmit me anen e rrênave dhe shpifjeve e sidomos shtypeni qysh në vezë. Ju duhet me shkue te rinia të cilën duhet ta joshni dhe ta tërhjekni nën flamurin e shoqnive sekrete. Për me përparue hap mbas hapi në kyt rrugë të rrezikshme, në nji mnyrë të llogaritun por të sigurtë, janë dy gjâna primare që duhen pasë parasysh : Ju duhet të dukeni të thjeshtë si pllumbat por të kujdeshëm si gjarpni. Etnit, bijtë e biles vetë gratë tueja nuk duhen të dijnë kurrë sekretin që mbartni në gjí. N'kjoft se dishironi, për me rrêjtë mâ mirë synin inkuizitor e kureshtar, shkoni në rrëfim por mbani heshtjen mâ absolute mbi kto gjâna. Ju e dini se zbulimi mâ i vogël, e dhana mâ e vogël, me dashje ose pa dashje, që mund t'ju rrëshqasin në rrëfim apo diku tjetër ka me prue gjâmen mâ të madhe dhe vendimin me vdekje për zbuluesin.

Atherë, për me pasë nji Papë në mnyren që na dishirojmë, âsht e nevojshme me përgaditë për at Papë nji brez të dênjë për mbretninë mbi të cilen ândrrojmë. Mos u merrni me pleqtë e të pjekunit por shkoni te rinia e n'kjoft se âsht e mujtun edhe te fmijtë. Kurrë mos flitni në prezencen e tyne ndonji fjalë blasfemuese ose imorale. Maxima debetur puero reverentia. Kurrë mos i harroni kto fjalë të poetit sepse kanë me ju ruejtë kundër shfrenimeve të cilat duhet me i kontrollue me çdo kusht për të miren e çâshtjes sonë. Me qëllim me vjelë fryte në çdo familje dhe me u pranue në votrat shpiake ju duhet me e paraqitë vedin si nji njiri serioz dhe i moralshëm. Kur t'krijoni emnin e mirë në kolegje, gjimnaze, universitete dhe seminare, mbasi të keni fitue besimin e profesorave dhe studentave, filloni me veprue tuej tërhjekë në bisedat tueja veçanarisht klerikët. Mbushni shpirtnat e tyne me madhshtinë e Romës së lashtë papale. N'fundin e zemrës italiane egziston gjithmonë keqardhja për Romen republikane. Nxitni e ndezni kto natyra të mbushuna me zell e zjerm patriotik. Ofrojini në fillim, mshehtazi, libra të padâmshëm dhe poezi ku shkëlqen fryma kombtare. Ma vonë, pak kah pak, keni me i prue dishepujt tuej në temperaturen e gatimit të dishiruem...

Ngjarjet, të cilat simbas opinionit tonë, po përparojnë shumë shpejt, mbas pak muejsh kanë me prue detyrimisht nji ndërhymje të Austrisë. Ka prej atyne idiotve që, në papjekuninë e tyne, knaqen tuej shtye të tjerët në mes të rreziqeve; por ka edhe prej atyne idiotve që marrin me vedi në kto rreziqe edhe njerëz të meçëm. Revolucioni që ata po përgadisin në Itali ka me përfundue vetëm me gjâma e persekucione. Asgja nuk âsht pjekë, as njerzit e as situatat dhe kjo gjendje ka me vazhdue prapë për nji kohë të gjatë. Por prej ktyne të kqijave ju mundeni gjithmonë me nxjerrë nji tel të ri për me e dridhë në zemrat e klerikve të rinj. Kjo âsht urrejtja e të huejit. Bani që gjermanët të duken qesharakë dhe të urryeshëm... Në idenë e supremacisë pontifikale, përzini gjithmonë kujtimet e vjetra të luftnave të priftnijve dhe të perandorisë. Zgjoni zjermin e fikun të pasioneve mes Gelfëve dhe Gibelinve dhe kshtû do të krijoni reputacionin si katolikë të mirë dhe patriotë të devoçëm.

Ky reputacion ka me i hapë rrugen doktrinave tona me u futë në gjinin e klerit të ri e biles deri në thellsitë e kuvendeve. Në pak vite, kleri i ri, prej vetë rrjedhës së ngjarjeve, ka me xanë të tana postet; ai ka me qeverisë, administrue dhe gjykue dhe ka me krijue kshillin e Sovranit; ky kler ka me u thirrë me zgjedhë Pontifin që do të mbretnojë dhe ai Pontif, si pjesa mâ e madhe e bashkëkohësve të tij, detyrimisht do të mbushet me parimet humanitare e italiane të cilat jena tuej i hjedhë në qarkullim. Asht nji kokërr e vogël e mustardës që po e mbjellim në tokë por dielli i drejtsisë ka me e rritë até për me u bâ nji fuqi të madhe dhe keni me pa nji ditë çfarë korrjet të madhe ka me prodhue ajo kokërr e vogël.

Në rrugen që na po projektojmë për vllâznit tonë gjinden pengesa të mëdhaja me u kapërcye, vështirsi të ndryshme me u kalue të cilat kanë me u mposhtë në sajë të eksperiencës dhe mendjehollsisë;
por fundi âsht i mrekullueshëm; e me e mbrritë até ia vlen me i çue të tana velat. Ju dishironi me revolucionarizue Italinë ? Synoni Papen, portretin e të cilit bame mâ nalt! Ju doni me vendosë mbretninë e të zgjedhunve mbi fronin e prostitutës së Babilonisë ? Bani që kleri të ecin mbas flamurit tuej tuej kujtue gjithmonë se âsht tuej ecë mbas flamurit të Çilcave Apostolikë! Hjedhni rrjetat si Simon Bar Jona! Hjedhini në thellsitë e sakristive, seminareve e kuvendeve, në vend që me i hjedhë në thellsitë e detit, dhe n'kjoft se nuk keni me përshpejtue asnjisend, keni me kapë nji sasi peshqish n'nji mnyrë mâ të mrekullueshme se ai! Peshkatari i peshqve ka me u ba peshkatar njerzish dhe kshtû keni me çue po aq miq tuej rreth Selisë Apostolike. Ju keni me xanë nji revolucion në tiarë dhe mantel, që marshon me kryq dhe flamur, nji revolucion që duhet veç me e nxitë pak dhe ai ka me ndezë flakë tanë globin.

Çdo akt i jetës tuej ti kushtohet pra gjetjes së Gurit të Filozofit. Alkimistat e Mesjetës hupen kohen dhe arin e viktimave të tyne në realizimin e ksaj ândrre. Andrra e shoqnive sekrete ka me u ba realitet për arsyen mâ të thjeshtë sepse ajo bazohet në pasionet e njirit. Mos të dekurajohena atherë prej ndonji ndaljet, kthimit mbrapa apo humbjet. Të përgadisim armët tona në heshtjen e logjeve, të nxjerrim municionet, të lëvdojmë tana pasionet, prej mâ të kqijave te mâ bujaret, dhe gjithshka na shtyn me mendue se planet tona nji ditë do të kenë sukses përtej llogaritjeve tona mâ të paparashikueshm
e.

Bibliografi :

- Monsignor George Dillon DD, "The War of Antichrist with the Church and Christian Civilization", 1885.
- Monsinjor Henri Delassus, "Çâshtja çifute", 1911

Po përfundoj tuej u ba thirrje katolikve vullnetmirë që mos të hupin kohen e çmueshme që Zoti u ka falë për me mbrritë shelbimin në institucionet e kishave dioqezane t'pushtueme, të profanueme e t'eklipsueme prej anti-kishës antikatolike të Vatikanit II, instalue n'Vatikan e dioqeza prej masonerisë, ashtu si shumë prej jush po e kuptojnë kyt konspiracjon diabolik për ditë e ma shumë, sepse asgja sekrete nuk mundet me qëndrue e tillë përgjithmonë ; por me ndihmen e KRISHTIT Zot e ndërmjtesinë e Zojs Bekueme, Nanës së Kshillit të Mirë, ndiqni dhe ndihmoni hierarkinë e vërtetë tradicionale katolike të ipeshkvijve e meshtarve katolikë, besnik ndaj Unjillit shejt dhe Traditës Shejte Apostolike, asistoni në Meshët e tyne vërtetë katolike tridentine, frekuentoni Sakramendet e vërteta tradicionale katolike, simbas urdhnesave të Selisë-Shejte në Konçilin e Trentës, që kanë fuqi egzekutuese deri në fundin e botës, për ma të madhen lavdi të Zotit, të Kishës Shejte Katolike Romake dhe për shelbimin e shpirtnave tuej !

Si inkurajim :

Prej nji letre të shën Athanasit, nji prej katër etënve të kishës bizantine, shkrue besimtarve t'vet n'kohen e herezisë ariane, kur vendet e kultit katolik gjindeshin si sod të pushtueme prej heretikve :

« Zoti ju ngushllofte !... Ajo çka ju trishton edhe jue asht fakti se të tjerët kanë pushtue kishat, me anen e dhunës, ndërkohë që ju jeni jashtë tyne. Asht fakt se ata kanë ndërtesat por ju keni Fene Apostolike. Ata munden me pushtue kishat tona, por ata janë jashtë Fesë së vërtetë Katolike. Arsyetoni : çka asht ma e randsishme, vendi apo Feja ? Feja e vërtetë, natyrisht. Në kyt luftë, kush ka hupë, kush ka fitue, aj që zotnon vendin apo aj që ruen Fenë ? Vendi, vërtetë asht i mirë kur aty predikohet Feja apotolike dhe asht shejt n'kjoft se gjithçka aty bahet shejtnisht... Ju jeni t'lumët, ju që rrini në Kishë nëpërmjet Fesë, ju që mbroni me guxim themelet e Fesë që keni trashigue prej Traditës Apostolike, dhe n'kjoft se, disa herë, nji xhelozi e tërbueme ka dashtë me i rrxue kto themele, ajo nuk ia ka mbrritë qëllimit : flas për ata që janë nda prej ktyne themeleve në kohen e krizës aktuale. Kërkush, kurrë, nuk ka me triumfue kundër Fesë tonë, vllaznit e mij të dashtun. Dhe na besojmë se Hyji ka me na i kthye nji ditë kishat tona. Kshtu pra, sa ma tepër që ata përpiqen me na i pushtue vendet e kultit, aq ma tepër ata ndahen prej Kishës Katolike. Ata pretendojnë se përfaqsojnë Kishen Katolike, por, në të vërtetë, vetë ata e përjashtojne vedin prej Kishës Katolike dhe ecin drejt mallkimit. Katolikët besnik ndaj Zotit dhe Tradites Shejte Katolike, edhe sikur t'jenë reduktue në nji grusht njerzish, bash ata janë Kisha e vërtetë e JEZU-KRISHTIT. » (Coll. Selecta SS. Eccl. Patrum, Caillau et Guillou, vol. 32, pp. 411-412)

mercoledì, settembre 20, 2023

 Kujtese mbi Kater-Kohet e vjeshtes : E Merkurja, e Premtja dhe e Shtundja e ksaj jave jane dite pendeset tradicionale per me kerkue bekimin e Zotit per stinen qe po hyejme dhe per me krye riparim per mkatet. Kto dite jane dite njineset dhe abstinencet, sepse asht siç ka thane Zoti jone JEZU-KRISHTI : Ne kjoft se nuk bani pendese, te tane keni me mbarue (shen Luka 13, 3).

Pseudo-kardinali mason Karlo M. Martini

 

 


Asht e rrême (heretike) dhe absurde me deklarue se në nji besimtar katolik egzistoka nji luftë e mbrendshme midis besimtarit dhe mosbesimtarit, siç gjoja paska egzistue te masoni Martini, simbas disave. Ose beson, ose nuk beson : rrugë të mesme nuk kâ. Disa i interpretojnë në mnyrë të gabueme fjalët e shën Palit (Romakve 7, 15), i cili thotë se “nuk baj at’ të mirë që dishiroj, por baj të keqen që e urrej”. Interpretimi i aprovuem i Kishës mbi kyt pasazh të shën Palit na spjegon se ktu nuk bahet fjalë për luften e mbrendshme midis besimtarit dhe jobesimtarit, koncept heretik modernist dënue kryesisht prej Papës Piut X në Letren inciklike “Pascendi...”, por për lëvizjet e çrregullta të pasionve dhe të konkupishencës, pasoja të mkatit të rrjedhshëm, të cilat ndikojnë mbi intelektin dhe vullnetin, por për sa kohë ky i fundit nuk nep aprovimin, nuk ka mkat. Gjithashtu në besimtarin katolik munden me egzistue mkate, si p.sh. ato të imoralitetit, të cilat nuk janë kundër Fesë, dhe për rrjedhojë nuk e përjashtojnë até prej Kishës (cfr. Dekretet e Konçilit të Trentës). Nga ana tjetër, nuk asht e mujtun me mkatnue randë kundër Fesë dhe me vazhdue me kenë pjesë e Kishës Katolike të JEZU-KRISHTIT, sepse kuptimi tradicional i aprovuem i Fesë Katolik nënkupton nënshtrimin ndaj gjithçkajet që mson Revelacjoni hynuer i Krishtenë, i cili na spjegohet në mnyrë të pagabueshme vetëm prej Magjisterit hyjnuer dymijvjeçar të Kishës Katolike.
 
Feja Katolike, simbas përkufizimit të katezhizmit romak, asht “nji dhuntí e Hyjit, nji dritë që ndriçon njirin dhe që e shtyn me besue me vendosmëní tana t'vërtetat që Hyji na i ka zbulue dhe që na i propozon për besim përmes Magjisterit të pagabueshëm të Kishës Katolike” ; kto të vërteta hyjnuere gjinden si në Biblen Shêjte ashtu edhe në Traditen shêjte Apostolike, që na vjen prej Apostujve pa ndryshim. Po prej kateshizmit të Papës shën Piut X msojmë se “Kisha âsht shoqníja e Krishtênve të vërtetë, pra e të pagzuemve, që besojnë Fenë dhe Doktrinën e JEZU-KRISHTIT, që marrin pjesë në Sakramêndet e Kishës dhe që i binden Barijve të caktuem prej JEZU-KRISHTIT.” Nuk mjafton pra veç me besue në Zotin tonë JEZU-KRISHTIN. Simbas përkufizimit të gabuem dhe të mangët të Fesë të pseudo-konçilit të II të Vatikanit, që e gjejmë në deklaraten e përbashkët mbi justifikimin që Vatikani ka nënshkrue me kishat heretike luterane me 31 Nanduer 1999, në paragrafin 36 të ksaj deklarate lexojmë : “simbas Konçilit të II të Vatikanit, katolikët shpallin se me besue don me thanë me ia besue vedin totalisht Hyjit”. Ky përkufizim heretik i Fesë, dënue prej Konçilit të Trentës dhe në kundërshtim me Magjisterin e pagabueshëm të Kishës dhe Traditen Apostolike, asht përkufizimi që luteranët i napin fesë së tyne njerzore, e cila nuk shelbon askend. Simbas përkufizmit katolik të virtytit teologal e mbinatyruer të Fesë, pa të cilin as nuk mundena me kenë pjesë e Kishës e as nuk mundena me hi në Parriz (Hebr. 11, 6), duhet pra me besue jo vetëm në hyjninë e JEZU-KRISHTIT por edhe me pranue integralisht, me zemër e me vepra, Doktrinen e Tij hyjnuere, e cila na msohet pa gabime e pa ndryshim gjatë shekujve, vetëm prej Magjisterit të Kishës Katolike të JEZU-KRISHTIT, që përbahet prej Doktrinës së pagabueshme të Papës së Romës ose Doktrinës së pagabueshme të tanë ipeshkvijve n’union me Papen e Romës, Pontifin Romak.             

« Në kyt përmbytje universale opinionesh asht misioni i Kishës me mbrojtë të vërteten dhe me zhgulë gabimin prej shpirtnave, dhe kyt mision Ajo duhet t'a përmbushë shejtnisht dhe gjithmonë, sepse mbrojtjes së saj i asht besue nderi i Hyjit dhe shelbimi i shpirtnave...

« Feja e krishtenë nuk bazohet mbi autoritetin e arsyes njerzore por mbi até hyjnuere, sepse até çka Hyji na ka zbulue ''na nuk e besojmë si rezultat i evidencës së vetë të vërtetës, e dallueme prej dritës natyrore të intelektit tonë, por për arsye të Autoritetit të Zotit që zbulon dhe nuk mundet as me u gabue e as me na shtye në gabim''. Nga kjo rrjedh se të gjithë elementve që kjartsisht përfshihen në Zbulimin e Zotit na duhet me u dhanë nji aprovim të njejtë dhe të plotë. Me refuzue vetëm njenin prej tyne don me thanë me refuzue komplet Zbulimin hyjnuer. Dhe kta shkatrrojnë njisoj themelin e Fesë, tue mohue faktin se Zoti i ka folë njerzve apo vejnë n'dyshim të Vërteten dhe Urtinë e Tij hyjnuere.  
 
« Përcaktimi i atyne doktrinave që përfshihen në Zbulimin hyjnuer asht pjesë e misionit të Kishës msimdhanse (Papës dhe ipeshkvijve), të cilës Hyji ia ka besue ruejtjen dhe interpretimin e Fjalës së Tij. Në Kishë, Doktori suprem asht Pontifi Romak. Uniteti i shpirtnave e lyp atherë, me nji dakordsi perfekte në të njejten Fé, nji nënshtrim dhe ndig'jesë perfekte të vullnetit ndaj Kishës dhe Pontifit Romak, si ndaj vetë Hyjit... Qé si e spjegon në mnyrë t'admirueshme kyt doktrinë sh'Tomë Akuini (Lb. Quest; I, art X.) n'paragrafin e maposhtëm :

« ''Objekti themeluer i Fesë asht e vërteta primare, ashtu siç na prezantohet në Shkrimet Shejte dhe në Doktrinen e Kishës, të cilat rrjedhin prej të vërtetës primare. Për rrjedhojë, kushdo që nuk aprovon apo nuk aderon në Doktrinën e Kishës, si në nji rregull t'pagabueshme dhe hyjnuere, që vjen prej të vërtetës primare të shpallun në Shkrimet Shejte, aj nuk ka Fenë e zakonshme Katolike, por përvetson n'nji mnyrë tjetër elementat e fushës së Fesë... Atherë asht e kjart se aj që aderon në Doktrinen e Kishës, si në nji rregull të pagabueshme, nep miratimin e tij për gjithçka që Kisha mson. Përndryshej, n'kjoft se në elementat e msueme prej Kishës, aj aprovon çfarë i pëlqen dhe refuzon çfarë nuk i pëlqen, aj aderon në vullnedin e vet dhe jo në Doktrinen e Kishës, e cila asht nji rregull e pagabueshme. Feja e tanë Kishës duhet të jetë unike, simbas ksaj fjale të Shen Palit shkrue Korintasve : ''Mbani të tanë të njejtin unitet doktrinal dhe mos të ketë dasina mes jush.'' (I Kor. 1). Për rrjedhojë, ky unitet mundet me u ruejtë vetëm atherë kur çeshtjet që lindin rreth Fesë të vendosen prej atij (Papës) që udhëhjek Kishen Katolike në mbarë botën, dhe kur vendimi i tij të pranohet prej tanë Kishës me vendosmëni...

« Kur konsiderojmë limitet e ndig'jesës që u detyrohena barijve shpirtnuer e sidomos Pontifit Romak, nuk duhet me mendue se ata përfshjnë vetëm dogmat në të cilat inteligjenca duhet me aderue, dhe se refuzimi i vetdijshëm i tyne përban krimin e herezisë. Nuk asht i mjaftueshëm as edhe nji aprovim i sinqertë dhe i devotçëm i doktrinave, të cilat pa kenë kurrë të shpalluna zyrtarisht prej nji gjykimi solemn të Kishës, megjithaté na msohen prej Magjisterit të saj të zakonshëm e universal, si pjesë përbase e Zbulimit hyjnuer, dhe si të tilla, simbas Konçilit të Vatikanit, duhen besue me nji fé katolike dhe hyjnuere. Për ma tepër, duhet që të Krishtenët t'a konsiderojnë si detyrë me u qeverisë dhe udhhjekë prej autoritetit të ipeshkvijve, e kryesisht prej autoritetit të Selisë Shejte.... Prej vetë urdhnit hyjnuer, i takon Kishës, dhe mbrenda Kishës i takon Pontifit Romak me përcaktue, në rangun doktrinal e moral, se çka duhet me besue e si duhet me veprue. Për rrjedhojë, Pontifi Romak (Papa) duhet me mujtë me gjykue me autoritet se çka përfshin Fjala e Zotit, me përcaktue cilat doktrina janë n'harmoni me Té dhe cilat E kundërshtojnë. Po ashtu, në fushen e moralit, i takon Papës me vendosë çka asht mirë e çka asht keq, çka asht e nevojshme me u krye e çka duhet me u shmangë, për me mujtë me mbrritë shelbimin e përjetshëm. Përndryshej, Pontifi Romak (Papa) nuk do t'mund të ishte as interpretuesi i pagabueshëm i Fjalës së Zotit e as udhhjeksi i sigurtë i jetës njerzuere. » (Sh. T. Papa Leoni XIII, Letra inciklike ''Sapientiae Christianae'', 10 kallnduer 1890)

Karlo Martini, Jorge Bergoglio e apostatët dhe anmiqtë e tjerë të infiltruem të Kishës, ujq grabitqarë të maskuem nën tesha qingjash, nuk përfaqsojnë Kishen Katoliket të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, por kishen e re postkonçiljare, pjellë e pseudo-vatikanit II, e cila me aktet e saja apostate, blasfemuese e sakrilegje praktikisht ka mohue dhe hjedhë poshtë Revelacjonin hyjnuer të krishtënë, i gjindun si në Biblën Shejte ashtu edhe në Traditen shejte Apostolike : e konkretisht Fenë, Moralin dhe disiplinen e krishtenë (përfshi ktu Meshen, sakramendet tradicionale dhe pendesen, si krezhmen 40-ditore, kater-kohët, etj.) Shejti Konçil ekumenik i Trentës dënon me mallkim cilindo që mohon Biblen dhe Traditen Apostolike, ndërsa vetë Hyji, përmes shën Palit, na mson se aj që mson nji tjetër unjill, aj kjoft mallkue (Galatve 1, 8 ). (Denzinger, “Burimet e Dogmës Katolike”, no. 783-784, edicjoni 19570.)     

Pseudo-kardinali Karlo Martini, njifet si bashk-themeluesi i grupit mafioz të san galos ; Martini ishte pjesë e Masonerisë : me rastin e vdekjes, lozha masonike “Grande Oriente Democratico - Orienti i madh demokratik” ndër të tjera tha : “Dishirojmë me përshndetë vllanë Karlo M. Martinin në udhëtimin e tij drejt Orientit të përjetshëm. Vllaznit e Orientit të madh demokratik.” Edhe lista e “Monsinor Marinelit” konfirmon antarsinë e Martinit në Masoneri. (cfr. ‘Lo scandalo del tempio satanico a San Giovanni Rotondo dedicato a Padre Pio’ a cura di Franco Adessa e Alberto Felici)

Simbas ligjeve të Kishës Katolike, cilido që bahet pjesë e Masonerisë merr automatikisht çkishënimin. (Kanonet 1240, 2335)

Martini ishte pjesë e atyne elementve masonikë-modernistë që punojshin me zell me thirrë nji “konçil të III të Vatikanit”. Kujtojmë fjalimin e tij të njohun në 1999, “Verso l’indizione di un Concilio Vaticano III”, ku pseudo-kardinali mason shpallte pikat kryesore të agjendës së pseudo-konçilit të III dhe skemen e nji “teologjie” të re thelbsisht luterane-moderniste-masonike, e cila do të përfshinte : zhdukjen graduale të celibatit për priftnijt, pranimin e çifteve homoseksuale në  kishë, pranimin në kishë e “në komunion” të divorcuemve të “rimartuem”, konsakrimin e femnave në urdhnat kishtare, pjesmarrjen e laikve në funksionet kishtare, pranimin e nji moral të ri seksual (transgjenderat), rishikimin e sakramendit të pendeses (praktikisht zhdukja e rrefimit personal, mbasi tanë u pshtokan simbas tyne dhe s’paska ma nevojë me ba pendesë), rishikimin e konceptit të ekumenizmit, tuej vlersue dhe futë në ceremonitë liturgjike elementa paganë të besimeve politeiste primitive (djallzuere) dhe vlersimin e ambjentit apo të çeshtjeve ekologjike. Në kjoft se vëzhgoni me kujdes aktvititetin e masonit Jorge Bergoglios në Vatikan qysh me intronizimin e tij atje prej Masonerisë, shofim se si ka punue aj me zell mbi tana kto pika të agjendës së naltpërmendun. Dhe do t’a shifni vetë se në sinodin e ardhshëm të tetorit, Bergoglio do të marrë hapa konkrete për realizimin e matejshëm praktik të agjendës së masipërme. Apostati Ratzinger, edhe pse modernist, ishte pak ma i rezervuem në lidhje me kyt agjendë satanike, prandej edhe u vue menjanë.  

Në lidhje me destinen e Karlo Martinit, Zoti e din vendimin e Tij ; na do t’a marrim vesht në Gjykimin e fundit. Kundër atyne që thonë se Mshira e Zotit asht e pafundme, u kujtoj se edhe Drejtsija e Zotit asht e pafundme dhe se pa pasë Fenë Katolike, me zemër e vepra, simbas kuptimit tradicional katolik dhe jo simbas ideologjisë heretike protestante e moderniste të Vatikanit II, asht i pamujtun shelbimi i shpirtit (Hebrejve 11, 6). Në kjoft se deri në momentin e deks të nji masoni apo jokatoliku (kjoft apostat apo i papagzuem) nuk shifen sheja pendeset apo pranimit të Fesë Katolike, atherë tradicionalisht Kisha i refuzon çdo ceremoni katolike të vorrimit, dhe shpirti konsiderohet i hupun. Nuk di se Martini ka dhanë sheja pendeset para vdekjes.

Kujdes gjithashtu duhet pasë edhe prej nji koncepti heretik të shelbimit, propagandue prej pseudo-konçilit të II të Vatikanit, simbas të cilit gjoja të tanë paskan me u shelbue :

“Tanë njerzit janë të shelbuem prej JEZU-KRISHTIT; ata kanë të tanë të njejtin vokacjon dhe destinë hyjnore...”. (“Gaudium et spes”, n. 29)

Por shën Agustini mson me të drejtë se Hyji na ka krijue pa né, por nuk na pshton pa né : “Qui creavit te sine te non salvabit te sine te”.

“Hyni prej derës së vogël, sepse e madhe asht dera dhe e gjanë asht rruga që çon drejt shkatrrimit (mallkimit), dhe shumë ecin aty. Por sa e vogël asht dera dhe sa e ngushtë asht rruga që çon drejt jetës (shelbimit) dhe pak e gjejnë até. Kujdes prej profetve të rremë që vijnë te ju të veshun si qingja, por përmbrendë janë ujq grabitqarë. Prej veprave të tyne keni me i njoftë.” (shen Mateu 7, 13-16)

Kini kujdes e mos u mashtroni se Zoti nuk tallet : çka keni mbjellë, até keni me korrë : Në kjoft se keni mbjellë mkatin, korrupsionin, luften kundër Zotit e kundër Kishës, keni me korrë vdekjen e përjetshme ; por në kjoft se keni mbjellë Fenë e devocjonin e krishtenë, luften kundër mkatit dhe djallit, mbrojtjen e Kishës dhe të Magjisterit të saj të pagabueshëm, keni me korrë jeten e përjetshme. (Galatve 6, 7-8).

mercoledì, aprile 19, 2023

 


 Rrfim historik i nji ish-bashkpuntori të anmiqve infiltrues n’dioqeza, i ujqve t’maskuem me tesha qingjash

 Eklipsi i Kishës së vërtetë (ekstrakt)


« Prej 60 vitesh, na kena përjetue eklipsin e Kishës së vërtetë (Katolike Romake) prej nji anti-kishe, e cila progresivisht ka uzurpue emnin e saj, ka pushtue Kurinë romake me dikasteret e saja, dioqezat dhe famullitë, seminaret dhe universitetet, kuvendet dhe monasteret. Anti-kisha ka uzurpue autoritetin e Kishës Katolike Romake dhe ministrat e anti-kishës veshin petkat e shejta të Kishës së vërtetë ; kjo anti-kishë shfrytzon prestigjin dhe fuqinë e Kishës Katolike Romake të JEZU-KRISHTIT për me i futë në dorë (për me i grabitë. Shënim i redaksisë) thesaret, të mirat dhe financat e Kishës së vërtetë.

« Ashtu si në natyrë, ky eklips nuk ndodh menjiherë : eklipsi kalon prej dritës në errsinë kur nji trup qielluer vendoset midis diellit dhe nesh.  Bahet fjalë për nji proçes relativisht të ngadaltë por të pandalshëm, në të cilin hana e anti-kishës ndjek orbiten e saj derisa të dalë para diellit, tuej krijue kshtu nji kon hijet që projektohet mbi tokë. Aktualisht, na ndodhena  në kyt kon hijet doktrinal, moral, liturgjik e disiplinor. Nuk asht endè eklipsi total që do t'a shohim në fundin e botës, nën mbretninë e anti-krishtit, por asht nji eklips i pjesshëm, i cili na len të shohim kunorën e ndritshme të diellit që rrethon diskun e zi të hanës.

« Proçesi që ka çue në eklipsin aktual të Kishës Katolike Romake ka fillue pa dyshim me herezinë e modernizmit. Anti-kisha ka ndjekë orbiten e saj pavarsisht dënimeve solemne të Magjisterit, që në kyt periudhë shkëlqente me driten e së vërtetës. Por me Konçilin e II të Vatikanit, errsina e ktij entiteti të rrejshëm (e anti-kishës) ra mbi Kishen Katolike. Në fillim, anti-kisha errsonte vetëm nji pjesë të vogël, por në vijim errsina u zgjerue gradualisht. Kushdo që n'at kohë tregonte vendodhjen e diellit, tuej konkludue me siguri se hana e kishte eklipse, akuzohej si “profet i katastrofave” (term i përdorun prej antipapës Gjoni XXIII-Ronkalli), me format e saja të fanatizmit, të egzagjerimit, që rrjedhin prej injorancës dhe paragjykimeve. Rasti i imzot Marcel Lefebvre dhe i disa prelatve të tjerë konfirmon, n'nji anë, largpamsinë e ktyne barijve, dhe nga ana tjetër, reagimin e çrregullt të anmiqve të tyne, të cilët prej frigës se hupjes së pushtetit, përdorën tanë autoritetin e tyne për me mohue provat dhe ruejtën të mshehuna qëllimet e tyne të vërteta.

« Për me vazhdue ma tej analogjinë, mundena me thanë se në Qiellin e Fesë, nji eklips asht nji fenomen i rrallë dhe i jashtzakonshëm. Por mohimi i përhapjes së errsinës gjatë eklipsit, vetëm pse kjo nuk ndodh në nji situatë të zakonshme, nuk asht nji tregues i besimit në pashkatrrueshmëninë e Kishës, por përkundrazi asht ose nji refuzim kryefort i realitetit ose nji mungesë Fejet. Shejtja Kishë Katolike Romake, simbas premtimeve të JEZU-KRISHTIT, nuk do të sundohet kurrë prej dyerve të Ferrit, por kjo nuk don me thanë se Ajo nuk do të jetë, ose nuk asht tashma, e eklipsueme prej imitimit të saj diabolik, prej ksaj hane që jo rastsisht e shohim nën kambët e Grues së Apokalpsit : “Nji vizion i mahnitshëm u duk në Qiell :  nji Grue e mbështjellun me diell, me hanën nën kambët e saja dhe mbi krye një kunorë me dymbëdhetë yje” (Apokalipsi 12, 1).        

« Hana gjindet nën kambët e Grues që ndodhet mbi çdo lloj ndryshimi, mbi çdo lloj korrupsioni toksuer, mbi çdo ligj të destinës dhe të mbretnisë së shpirtit (djallzuer) të ksaj bote. Kjo për arsye sepse Grueja në fjalë, që asht nji figurë njikohsisht e tejet Shejtes Virgjinës MARI dhe e Kishës Katolike Romake, asht “amicta sole”, e mbështjellun me Diellin e Drejtsisë, që asht JEZU-KRISHTI, “e lirë nga çdo fuqi demoniake, sepse ajo merr pjesë në misterin e pandryshueshmënisë të JEZU-KRISHTIT” (shen Ambrozi)... Asht evident fakti se nuk munden me egzistue dy Kisha të JEZU-KRISHTIT, që do të ishte e pamujtun, blasfemuese dhe heretike.  Kisha e vetme e vërtetë e JEZU-KRISHTIT nuk ka dështue në misionin e saj, për me u korruptue në nji sekt. Kisha e JEZU-KRISHTIT nuk ka kurrëfarë lidhjet me ata, të cilët tash 60 vjet kanë ekzekutue nji plan për me e pushtue até. Mbivendsja (eklipsi) midis Hierarkisë së Kishës Katolike Romake dhe anti-kishës (konçiljare) nuk asht nji fakt teologjik, por nji realitet historik...»

(Atë Carlo Maria Viganò, ''ish-nunc apostolik'' dhe ish-antar i shërbimit sekret të Vatikanit, sod i mshehun n’ilegalitet; “How the Revolution of Vatican II serves the New World Order”, Catholic Identity Conference, 24 October 2020)


 

Regina cæli, lætare! Alleluia!
Quia quem meruisti portare! Alleluia!
Resurrexit, sicut dixit! Alleluia!
Ora pro nobis Deum! Alleluia!


Gaude et lætare, Virgo Maria! Alleluia!
Quia surrexit Dominus vere! Alleluia!

Oremus:

Deus, qui per resurrectionem Filii tui, Domini nostri Iesu Christi,
mundum lætificare dignatus es:
præsta, quæsumus; ut per eius Genetricem Virginem Mariam,
perpetuæ capiamus gaudia vitæ.
Per eundem Christum Dominum nostrum.
Amen!

 

martedì, febbraio 07, 2023

 


+ Ismail Kadare dhe urdhni i ri botnuer shekullar +


« ...Kta (komunistat) na kanë prishë bazat ne..., për me ndërtue t'vehten ; kanë ndërtu' nji Ismajl Kadaré. Ismajl Kadareja antar i parlamentit t'Enver Hoxhës ; Ismajl Kadareja antar i partisë t'Enver Hoxhës ; Ismajl Kadareja shkrimtar i oborrit, ''turbaduer''; Ismajl Kadareja s'e ka folë nji fjalë n'favor t'popullit ; Ismajl Kadareja kur ndodhi egzodi, egzodi n'90'-n'91, ka deklaru' botnisht : ''U liru' Shqipnija nga jashtqitja'' ; e ka quejtë popullin jashtqitje. Aj mandej u bâ jashtqitje edhe aj, s'e iku e ndej n'Francë. Jo, nuk ka vlera se vlera niset te morali. Aj â stilist, po, stilin e ka t'bukur ; por, njiherë që nuk asht mielli i thesit t'ij, se kërkush nuk guxon me ia ba analizen, ku i ka kopju' o ku i ka marrë ; nuk guxon se asht n'omenklaturë; héh; me folë kundra Ismajl Kadaresë, si me folë kundra komitetit qendror. Un ia kam thanë ndër sy : - Ti e ke ulë vedin kaq poshtë që i ke dalë dishmitar n'gjyq Petrit Karazit, shokut tem t'burgut. Po si, ti je alamet shkrimtarit, me dalë, me u ba vegël e sigurimit, me i dalë dishmitar Petrit Karazit ? - Nuk e njoh, tha. - T'njef aj ty; ... për agjitacjon e propagandë...; i ka dalë Petriti n'nji rrugicë atje n'Tiranë e i ka thanë : - Ti mor qen bir qenit me na shâ Fishten né ; - mysliman, é, Petrit Karazi, shok i emi - ; po s'ke marre, mor ; po kush je ti, mor ; ti je klysh i enverit, mor ; sahan-lëpîs; shqip i thonë sahan-lëpîs. S'ka vlera morale. Njeriu matet nga vlera morale, sâ i shërben të mirës kundra s'keqes; aj s'e ka hapë gojen kundra s'keqes kurrë : gjithmonë ka marrë pjesë në t'keqen. » (Prej nji interviste me Don Simon Jubanin R.I.P.)

Përderisa literatura e Ismail Kadaresë, i njoftun botnisht si ateist, nuk ka vlera morale, si ka mundsi, pvet dikush, që veprat e tija janë përkthye në afro 45 gjuhë të botës ? Si ka mundsi që ato kanë marrë disa çmime prestigjioze ? Kadare asht emnue 15 herë edhe për çmimin Nobel, por pa e fitue. Për ma tepër, Kadare asht dekorue me disa tituj, e njeni prej tyne asht Oficier i Madh i Legjionit të Nderit, urdhën mason që normalisht dekoron masonë apo filo-masonë.

Me 28 Mars 2017, Edi Rama mori prej presidentit Hollande (mason) titullin "Commandeur de la légion d'honneur" (Komandant i Legjionit të Nderit), titull që edhe Ismail Kadare kishte marrë po prej ktij presidenti me 30 Maj 2016. Për ma tepër, presidenti tjetër francez E. Macron (i njoftun si mason), me nji dekret të 31 Dhetorit 2019, dekoroi po Kadarenë me nji gradë edhe ma të naltë "Grand Officier de la Légion d'Honneur" (Oficier i Madh i Legjionit të Nderit). Urdhni ka pesë grada : Chevalier (kalorës), Officier (oficer), Commandeur (komandant), Grand Officier (oficer i madh) dhe Grand'Croix (Kryqi i madh). Nji burim deklaron se Kadare paska marrë edhe Kryqin e Legjionit të Nderit.

Urdhni i Legjionit të Nderit u krijue me urdhën të Napoleon Bonapartit (i njoftun si mason) në 1802. Në nji letër të ktij të fundit, me 11 Dhetor 1806, drejtue masonit të njoftun dhe Kancelarit të Madh të Urdhnit në fjalë, A. M. Lacépède, Napoleoni e porositë me drejtue festen e parë në tempullin (masonik ?) që ka urdhnue me u ndërtue. (Correspondance

de Napoléon Ier publiée par ordre de l’Empereur Napoléon III, Henri Plon/J. Dumaine, Paris, 1863, T. 14, p. 64)

Dy organizatorët e parë të Urdhnit të Legjonit të Nderit (ULN) ishin Lacépède dhe gjenerali Mathieu Dumas, të dy masonë të njoftun. Nën drejtimin e Lacépède, administrimi i lozhës së Kancelerisë së Madhe, që administronte ULN u organizue në divizione : Shefi i divizionit të parë ishte Amalric (mason); shefi i divizionit të dytë ishte Davaux (mason); shefi i divizionit të pestë ishte Lavallée (mason) ; zv.shefi i divizionit të tretë ishte Barouillet (mason); masonë aktivë ishin edhe Raoul, avokat përgjegjës në Kanceleri, s'bashkut me 2 antarë të kabinetit, Tardif dhe Aussignac. Për ma tepër, Joseph Lavallée (mason), bashkpuntor i afërt i Kancelarit të Madh të Urdhnit, mori përsipër detyren me shkrue librin e parë të ULN. Në parathanjen e librit, autori i tij na paraqet kjart misionin e tij dhe të ULN me vazhdue idetë e Revolucionit (judeo-masonik) "francez". Dhe kto ide, si u pa gradualisht ma vonë, kishin si qëllim primar shkatrrimin e monarkisë dhe s'dytit dobsimin e Kishës Katolike, nënshtrimin e saj ndaj shtetit dhe eventualisht korruptimin dhe asgjesimin e saj. Pra qëllimi final i ktij urdhni masonik, ashtu si programi i tana shoqnive të tjera sekrete antikristjane, asht përmbledhë me dy fjalë prej imzot Delassus :

« Me rrxue tanë kufijtë, shton Claudio Jannet në vepren e Át. Deschamps, me hjekë tana kombsitë, tuej fillue prej ma t'voglave, drejt nji shteti t'vetëm, me zhdukë çdo lloj ideje t'patriotizmit, me e bâ t'përbashkët boten mbarë, që i përket tanvet, me prishë, me dredhí apo me forcë, tana traktatet, me përgaditë gjithçka për nji demo(n)kraci të gjanë, ku rracat e ndryshme të shtazënueme prej tana llojeve t'imoralitetit kanë me kênë veç departamente t'administrueme prej logjeve të nalta (masonike) dhe prej Antikrishtit, diktatorit suprem, i bamë për tà zoti i tyne i vetëm : ky asht pra plani i shoqnive sekrete. » (Mgr Henri Delassus, « La conjuration antichrétienne », vjeti 1910, vol. II, f. 596 ; cf. Pierre Molier, "LES DEBUTS DE LA LEGION D’HONNEUR ET LA FRANC-MAÇONNERIE"; D'Estampes & Jannet, "La franc-maçonnerie et la révolution", 1884)

« Ju jeni njiherësh shqiptar dhe francez, europian në zemër dhe botnuer (planetar) në shpirt... », i pat thanë Kadaresë presidenti francez, masoni François Hollande, g'jatë ceremonisë së dhanjes së titullit « Komandant i Legjionit të Nderit ».

Nuk duhet me u habitë, pra, pse bota nderon até çka asht e saja, até që i përket.

« N'kjoft se bota ju urren, dijeni se M'ka urrye para jush. Po t'ishit të botës, bota do të donte çka asht e saja. Por, mbasi nuk jeni të botës, dhe sepse ju kam zg'jedhë prej botës, bota ju urren. » (shën Gjoni 15, 18-19) Dhe bota nuk e njofti Krijuesin dhe Shelbuesin e vet : "et mundus Eum non cognovit" (sh'Gjoni 1, 10).

Çka asht bota ?

Ka dy botë, thotë shën Agustini : e para, e krijueme prej Fjalës së Zotit, në të cilën JEZU-KRISHTI, Zoti jonë, asht shfaqë i veshun me natyren tonë mortore, dhe e dyta, e drejtueme prej princit të terrinave, djallit, e në të cilën JEZUSI nuk njifet. E para, vepër e Hyjit, nuk mundet me kenë e keqe. Gjeneza na mson se Hyji tuej konsiderue veprat e Veta i pa që ato ishin t'shkëlqyeshme : "et vidit quod essent valde bona''. E dyta, ku satani asht shef, nuk mundet me kenë e mirë, sepse djalli, i keq qysh prej fillimit, influencon djallzinë e tij mbi gjithçka që aj dominon. Bota përbahet prej atyne t'mjerve që kanë braktisë Parrizin, për me ndërtue ''parrizin'' e tyne toksuer ktu poshtë, n'kyt luginë lotësh ku gjithçka kalon si uji, tretet e harrohet, përveç veprave të mira t'krishtena, të cilat mbesin e rrezatojnë lumninë e Mbretnisë së Qiejve. Bota i urren kto vepra t'krishtena, bashkë me t'krishtenët, sepse ato i demaskojnë botnisht punët e kqija të botës e të mondanve. Për kta të mjerë, destina finale nuk asht Krijuesi por krijesa; me gzue, me u argëtue, me u knaqë sa ma shumë t'jetë e mujtun, qé ideali dhe programi i tyne. E numri i tyne, i partisë së djallit, asht fort i madh, dhe ata duken fort t'lavdishëm, të shkëlqyeshëm, s'pakut n'aparencë, me nji lavdi si voesa e mjesit, si lulja e brishtë që nadje nalcon kryet, por n'misditë digjet prej diellit përvëlues. E n'kyt parti, e n'kyt botë të satanit çuditnisht duket se tanë dojnë me aderue, tanë shtyhen kush me hî i pari, n'kyt bulevard ku turmat rrjedhin si lumej t'zhurmshëm e t'furishëm. Ata janë të zbukuruem me lule e dafina, t'rrrethuem me knaqsí e lojna, t'mbuluem me ar e argjend. (Saint Louis-Marie Grignion de Monfort, "Lettre aux Amis de la Croix")

Prandej mos të habitena pse Zoti jonë JEZU-KRISHTI e ka mallkue kyt parti të djallit, kyt ushtri të së keqes, sepse ajo asht anmiku thelbsuer i Doktrinës dhe Urdhnimeve hyjnuere ; kjo botë mundohet me shtrí gjithkund influencen e saj dhe punon përditë me mallkue shpirtnat, për të cilat JEZU-KRISHTI ka vuejtë mundimet e Krygjit. « Miqsija e ksaj bote asht anmiku i Zotit. Kushdo që don me kenë mik i ktij shekulli (i ksaj bote) vetshpallet anmik i Zotit. » (shën Jaku IV, 4). Shelbuesi na thotë po ato fjalë që u tha Apostujve të Vet : « Ju nuk jeni të ksaj bote... », dhe kto fjalë hyjnuere Kisha Shejte Katolike e JEZU-KRISHTIT na i përsëritë edhe ne : Për me kenë të JEZU-KRISHTIT duhet me u nda prej satanit dhe prej botës. Kërkush nuk mundet me shërbye njikohësisht Shefin e së mirës dhe shefin e së keqes. « Mos doni boten e as gjanat e botës ; aj që don botën nuk ka n'vedi Dashtninë e ATIT, sepse gjithçka që asht në botë asht epshe e pasioneve, lakmi e syve dhe krení e jetës, të cilat nuk janë të ATIT por të botës. » ( I shën Gjoni 2, 15)

Përmes shkrimeve të tija mondane, Ismail Kadareja vetshpallet pjesë e ksaj partije të djallit, dikur komunist i hapun e sod komunist i maskuem, sepse komunizmi asht me të vërtetë mohimi total, teorik e praktik, i çdo vlere t'krishtenë. Krishtënimi me komunizmin nuk kanë asgja të përbashkët, sepse komunizmi asht ndërtue posaçmënisht si nji armë për me shkatrrue Krishtënimin. Asht e papranueshme atherë që të Krishtenët të lexojnë e lavdojnë veprat e Ismail Kadaresë. E kto vepra tija dishmojnë se planetari e globalisti Kadare nuk ka përjetue « "folgorimin" e vonë në rrugën e damaskut ». Denoncimi që Kadareja gjoja i ban komunizmit si nji sistem i perënduem asht nji hallkë mashtruese që kontribon drejt përhapjes edhe ma universale të ideologjisë komuniste, ashtu si pat profetizue Nana e tenZot në Fatima. Ata që mendojnë se komunizmi, kjoft si sistem shtetnuer apo ideologji, paska mbarue gabohen randë : aj thjesht ka kalue në nji stad tjetër. Gjarpni din me ndrrue lëkurë, por gjarpën mbetet prapseprap.

N'nji prej intervistave të fundit, n'kohen « pluraliste », At Zef Pllumi O.F.M., i përgjigjet me trishtim pyetjes nëse kultura apo inteligjenca shqiptare trashigon ndojgjâ prej t'kaluemes, nëse ajo asht çlirue prej diktaturës : « Jo, jo, kultura vazhdon me kenë ajo që ishte, komuniste ; shkollat janë komuniste ; edukata asht komuniste ; aty nuk â prekë. » Pyetjes se kush i mban gjallë kto ide komuniste, At Pllumi përgjigjet : « Politikanët, vetëm politikanët ». E me të vërtetë n'pushtet gjithkund, jo vetëm në Shqipni, sundojnë masonët e komunistat, dhe mbështetsit e tyne, që përkrahen prej fuqisë së mshehtë që i ka krijue dhe që i drejton : Judaizmit ndërkombtar, ashtu siç deklaron me mjeshtri At Joaquin Saenz y Arriaga S.J. me bashkpuntorët e tij, në librin tejet erudit e t'argumentuem « Komploti kundër Kishës », përkthye edhe në shqip.

N'nji intervistë t'kalueme te TV Rozafa, Don Simon Jubani deklaron të njejtën gjâ : « Mezi ç'pritme me ndî' ata dy krokodilat, peshkaqent, Bushin, baben e ktij mistrecit, ktij uzurpatorit, presidentit t'Amerikës, që ju thy' shtama n'dorë, dhe të Gorbaçovit në Maltë, (që) lajmuen gjoja mbarë njerzimin, lajmuen se râ komunizmi, râ muri i Berlinit, mbaroi lufta e ftoftë, e kjo kjé nji rrênë klasike që ka mbetë e rregjistrueme n'histori, pse nuk râ aspak. »

Me t'vërtetë se nuk râ aspak, sepse plani djallzuer i tyne ishte me përgjumë edhe mâ shumë njerzët e shkretë me iluzione e shpifje kriminele, ndërsa klyshët e djallit zbatojshin agjenden e themelimit të nji urdhni judeo-masonik-komunist kontinental, n'fillim, e mandej universal. Aleatët judeo-masonë që fituen luften e II botnuere, me nji plan t'mirë-organizuem, nënshkruen nji pakt tradhtar e kriminel në Jaltë, në 1945, ashtu siç e konfirmon edhe Don Simon Jubani në intervisten e masipërme, për me ia dorzue Shqipninë e shkretë komunistave. Marrja e pushtetit prej komunistave në Shqipni në 1945 ka kenë nji vendim i marrun pra prej Amerikës, Anglisë, Bashkimit Sovjetik e vendeve tjera aleate. Plani ka kenë me futë Shqipninë, por edhe vendet e tjera mbas perdes së hekurt, në nji lloj eksperimenti laboratorik, si bahet me kafshët apo të burgosunit me vdekje, dhe me provue si funksionon në praktikë diktatura ma e egër dhe tiranike e shpikun ndojherë prej mendjeve djallzuere. E dijeni mirë : Kjo sprovë e tmerrshme asht lejue prej Hyjit si ndëshkim i mkateve, kryesisht të Katolikve, kryesisht të Klerit katolik. Aleatët, po të kishin dishirue, mbrenda 24 orve mujshin me e çlirue laboratorin Shqipni, por jo, duhej që ekspertimenti të çohej deri në fund. Kini parasysh pra, t'Krishtenë, kur bahet fjalë për mkate, se Hyji nuk tallet; çka të mbjellni keni me korrë. Jeni betue para Zotit, përmes Pagzimit, me ndihmen e hirit hyjnuer, me jetue si bij të Hyjit e jo si skllevën të djallit e ju jetoni si bota, skllave e satanit ; Atherë, mos u surprizoni e mos u ankoni kur t'shihni Ndëshkimin hyjnuer, mos blasfemoni se Hyji keka i padrejtë. Asht koha me bâ pendesë. « Po nuk batë pendesë, të tanë keni me mbarue. » ( sh'Luka 13:1-5)

Nji prej gazetave t'pamvaruna shqiptare botoi para disa vjetësh pjesë të fjalimit të Ramiz Alisë, në mbledhjen e Byrosë Politike, Tetuer 1989, ku analizohej edhe letra sekrete e Gorbaçovit dhe veprimet që duheshin ndjekë mbas « ramjes së komunizmit » :

« Gorbaçovi më dërgoi disa dokumente e plane dhe po i studioj prej kohësh. Ata janë shumë më përpara se ne, por këto janë gjëra që ne i kemi diskutuar afërsisht dhe jo me të gjithë anëtarët e Byrosë, pasi nuk dihet se kush është miku dhe kush është armiku.

« Kjo është një mbledhje vetëm për ne më të besuarit, ndaj le të flasim hapur. Ne kemi kuadro sa për shtatë Komitete Qendrore, pra frika nuk duhet të ekzistojë. Shumë intelektualë do të na kundërshtojnë, por me ta do të rregullohemi duke u dhënë punë apo ngritur paksa rrogën. Problem mund të jenë intelektualët pensionistë. Këtyre do t'u ofrojmë krijimin e Shoqatës së Veteranëve të Luftës dhe të Punës, pastaj do t'u japim nga një minipension. Kosova është në pragun e shpalljes së Kushtetutës, është punë e tyre, ne e kemi programin dhe platformën tonë. Strategjia është e qartë dhe kemi përcaktuar rrugët për zbatimin e qëllimit dhe të misionit tonë.

« Nën një propagandë ekstreme kundër komunizmit dhe me disa ndëshkime të vogla, sa për sy e faqe ndaj nomenklaturës së lartë komuniste.

"STRATEGJIA E RE"

« Ne, komunistët reformatorë, do të zbatojmë strategjinë tonë në ekonomi, sipas së cilës kapitalistët dhe pronarët e ardhshëm në një vend socialist të jemi ne apo njerëzit tanë. Me strategjinë tonë të re, brenda dy-tre legjislaturash do të arrijmë që nga klasa komuniste të krijojmë klasën kapitaliste, e cila do të na përjetësojë në pushtetin politik të së ardhmes. Të jeni të sigurtë që e ardhmja do të jetë jona.

« Kurrë nuk do të lejojmë restaurimin e pushtetit politik të armiqve tanë. E ardhmja e fëmijëve tanë do të jetë e mrekullueshme, gjithnjë e sigurt, sepse për këtë kemi derdhur kaq gjak dhe do të derdhim përsëri po të jetë nevoja. Shqipërinë do ta gëzojmë Ne dhe pasardhësit tanë. Po rastisi që të na e përvetësojnë pushtetin apo të rrezikohemi, atëherë mos u gëzofshim asnjëherë, nëse nuk do të dimë t'i mbrojmë fitoret e arritura, qoftë edhe me grykën e pushkës, si në rininë tonë të hershme.

« Ndaj, për të mbrojtur mbajtjen e pushtetit duhet të jemi të përgatitur në të dyja anët; në rrugën paqësore dhe në atë të luftës së armatosur.

"KËRCËNIMI"

« Ne jemi të përgatitur për të dyja rrugët; kemi njerëzit e vendosur dhe guximtarë, të cilët i kemi përgatitur me sakrifica e mund për vite me radhë, por kemi edhe organet tona të dhunës. Ndaj, mjerë ata që do të guxojnë të na kundërvihen. Jua them këtë që të mbani lart moralin dhe asnjëri prej jush të mos ketë frikë.

« Nëse do të jetë e nevojshme, do të kemi edhe mbështetjen e aleatëve të jashtëm ideologjikë në pushtet, që ju i dini mirë se sa na kanë ndihmuar. Pavarësisht konflikteve të fundit që kemi pasur me ta, duhet ta dini se na bashkon akuza e pushtetit të komunistëve, pavarësisht nga nuancat dhe përplasjet e përkohshme. Përveç aleatëve ideologjikë, do të kemi edhe mbështetjen e aleateve të Perëndimit, me të cilët kemi ruajtur fijet e lidhjeve të vjetra për hir të interesave të mëdha.

« Këta të fundit do t'i përdorim vetëm nëse do të jetë shumë e nevojshme. Shoku Enver dikur, dhe unë sot, i kemi ruajtur këto lidhje të që garantojnë pushtetin tani edhe në të ardhmen, përgjithmonë! Ju garantoj se pavarësisht nga rrethanat e vështira aktuale, sido që të shkojnë punët, uji do të rrjedhë në mullirin tonë. Për këtë jeni të garantuar sot e përgjithmonë. Kërkoj nga ju që të mos keni frikë, të mos shtrëngoni radhët dhe të mos dekurajoheni nga situatat e vështira që po kalojmë, sepse në fund të fundit rëndësi ka pushteti, që do të jetë plotësisht yni.

« Ju uroj punë të mbarë, mobilizim dhe mendje të kthjellët! Mbajeni
mend: Fitorja dhe pushteti do të jenë përjetësisht tonat! Do të bisedojmë dhe do të vendosim përsëri në përputhje me evoluimin e situatave. Ju uroj punë të mbarë. »

Ramizi konfirmon personalisht mbështetjen e aleatve, kjoft lindorë, kjoft perëndimorë, sepse të gjithë kta kriminela i bashkon çeshtja e interesave të mëdha : Krijimi i Urdhnit të Ri botnuer, judeo-masonik-komunist.

Çifuti Rene Groos, në revisten « Le Nouveau Mercure », Maj 1927, konfirmon se

« Internacionalistat e Financës [kapitalizmit] dhe të Revolucionit [komunizmit] punojnë me zell dhe janë dy ftyrat e internacionales çifute... Egziston nji komplot çifut kundër tana kombeve. »

Polemisti dhe sionisti i njoftun çifut Bernard Lazare, në librin e tij “L'antisémitisme et ses causes”, Paris, 1894, ndër të tjera shkruen :

«... Nga njêna anë, çifutnit kanë kênë ndërmejt themeluesve të kapitalizmit industrial e financiar dhe ata punojnë aktivisht drejt nji centralizimi ekstrem të kapitaleve që do të lehtësojë pa dyshim socializimin e tyne. Nga ana tjetër, çifutnit janë ndër kundërshtarët mâ të zjarrtë të kapitalit. Çifutit kullues të arit, produkt të egzilit, të Talmudizmit, te legjislacioneve dhe persekucioneve i kundërvêhet çifuti revolucionar, bir i traditës biblike dhe profetike, të asaj tradite që nxori anabaptistët liberalë gjermanë të shekullit të XVI-të dhe puritanët e Cromwellit (faqe 393).

« Rothschild-ve i korrespondon Marxi dhe Lassalle, luftës për pare, lufta kundër pares dhe kozmopolitizmi i spekulluesit në bursë bahet internacionalizmi proletar dhe revolucionar (faqe 343). »

« Populli çfut si nji i tânë do t'bahet vetë Mesija. Ai do t'mbrrijnë dominimin e botës nepërmjet shkrimjes së racave të tjera, zhdukjes se kufijve, zhdukjes së monarkisë dhe themelimit të nji Republike Botnuere në t'cillën çfutnit do t'kenë gjithkund privilegjin e nënshtetsisë. Në kyt Urdhën të Ri Botnuer (URB), fmijët e Izraelit do t'caktojnë të gjithë drejtuesit, pa ndeshë kundërshtime. Qeveritë e tâna vendeve që formojnë Republiken Botnuere kanë me râ pa vështirsi n'duert e çfutve. Atherë do t'bahet e mujtun për eliten drejtuese çfute me zhdukë pronën private dhe me shfrytzue gjithkund burimet e shtetit. Në kyt mnyrë, do të realizohet premtimi i Talmudit ku shkuhet se kur t'vijnë koha mesianike, çfutnit kanë me pasë në duert e tynë pasuninë e tânë botës. » (Baruch Levy, Letër drejtue Karl Marksit, "Revista e Parisit", faqe 574, 1 Qershuer 1928)

I njêjta idé shifet edhe në nji shkrim në gazeten hebraike « The Jewish World » të 9 Shkurtit 1883 :

« Ideali i madh i Judaizmit âsht që bota mbarë të mbushet me doktrinën hebraike dhe se në nji vllazni universale kombesh – nji judaizëm i zgjeruem – të gjitha rracat dhe fetë e ndame të zhduken. Me anen e aktivitetit të tyne (çifutve) në literaturë, shkencë, me anen e pasionit të tyne dominues në gjitha degët e aktivitetit publik, ata janë tue zbrazë gradualisht idetë dhe sistemet joçifute në guaska çifute ». (Abbé J. Meinvielle, 'Les juifs dans le mystère de l'histoire', 1964)

Dhe elementi fetar i URB, që nalcohet mbi apostazinë e lirisë fetare të ndërgjegjes, asht nji ekumenizëm sinkretik gjithpërfshirës, ashtu si propagandohet qysh prej viteve 60' në Vatikan e dioqeza, të cilët janë sod elementa tradhtarë bashkpuntorë të elitave talmudike globaliste.

Monsinjor Henri Delassus, në librin e tij të mrekullueshëm "Amerikanizmi dhe komploti antikatolik" (1899), faqet 55-59, shkruen kshtu mbi ândrren shekullore dominuese të Sanhedrinit dhe Sinagogës moderne çifute, pasardhsit e vrasësve të Birit të Njirit :

« Qëllim i tyne âsht dominimi i botës. Për me vendosë kyt dominim, nuk mjafton vetëm me eliminue patriotizmin në zemrat e njerzve, duhet gjithashtu, e mbi gjithshka, me u fikë besimin fetar, sepse asgjâ nuk i nep njirit aq shumë dinjitet dhe pavarsi sesa bashkimi i tij me Zotin përmes Fesë dhe dashnisë hyjnore. Simbas Sinagogës, duhet me i shtye njerzit drejt asaj që njeni prej tyne e ka quejtë krejt mirë "Kisha e mendimit të lirë fetar".

« Admironi kyt afrimitet : mendim i lirë dhe fé. Ata (çifutët) e dijnë se njiri âsht natyrisht fetar dhe se nuk mundet me u shkatrrue kjo natyre e tyne. Duhet pra me u knaqë dhe mjafton me i drejtue njerzit e tana feve drejt nji besimi të vagët (të turbullt), ku sejcilli ka me besue shka të dojë e ka me i dhanë hyjnisë kultin që i pëlqen. "Sejcilli, simbas ndërgjegjes se tij, ka me i ruejtë praktikat e kultit që i nep zotit të vetëm dhe jomaterial ose ka me i reformue ato simbas principeve të nji judaizmi liberal dhe humanitar." Falë shtrimjes së ksaj "lirije praktike... progresi ka me ecë përpara dhe feja universale ka me u vendosë pa bezdisë asnji ndërgjegje." (Arshivat izraelite, III, faqet 118-119, vjeti 1868)

« ... Feja e vërtetë âsht Feja Katolike. Në vend të Katoliçizmit, "judaizmi liberal e humanitar" don me vue nji kishë katolike simbas mnyrës së tij, ku tanë njerzit të munden me hy e ku të tanë të jenë dakord sepse kërkujt nuk ka me iu imponue asnji dogëm. "Asht veçanarisht e domosdoshme me ndâ moralin që i përket të tanve me dogmen fetare të veçantë të çdo besimit." (Idem, XI, faqe 504, vjeti 1867)

« "Aleanca judaike universale nuk ndalet vetëm te kulti jonë por ajo i drejtohet tana kulteve. Ajo don me penetrue të tana besimet ashtu si ajo gjindet në tana vendet, n'mnyrë që njerzit inteligjentë, pa dallim fejet, të bashkohen në kyt Shoqni judaike universale, qëllimi i së cilës âsht aq fisnik dhe aq civilizues... Të tana fetë që kanë për bazë moralin dhe në krye zotin, janë motra dhe duhet të jenë miq me njena-tjetren. Me rrxue pengesat që ndajnë atë që nji ditë duhet të bashkohet âsht misioni i madh dhe i bukur i Aleancës judaike universale. Të ecim përpara me guxim dhe të vendosun në rrugën që na âsht hapë." » (Idem, XXV, faqet 514-520, 650-651, vjeti 1861)

Të njêjten gjâ profetizonte edhe Papa sh'Piu X, në 1910, në letren e tij inciklike mbi Sionin :

« Ne druejmë se rezultati i ktij konfuzioni në punë, përfituesi i ktij aktiviteti social kozmopolit, mund të jetë vetëm nji demokraci, që nuk ka me kênë as katolike, as protestante e as çifute, nji fé (ashtu si thojnë edhe vetë drejtuesit e lëvizjes së Sionit) mâ universale se Kisha Katolike, që ka me mbledhë tanë njerzit, të bamë s'fundit vllazen e shokë proletarë, në "mbretninë e zotit". Nuk punohet mâ për Kishen Katolike, por për humanizmin.

« E tashti, të depertuem prej trishtimit mâ të madh, e pvesim vedin se ku përfundoi katoliçizmi i ditëve të para të lëvizjes së Sionit ? Mjerisht, kjo lëvizje dikur aq katolike, âsht xanë peng, në rrugen e saj, prej anmiqve modernë të Kishës Katolike dhe âsht kthye tashma në nji instrument të mjerë të lëvizjes së madhe apostate, e cila âsht e organizueme në të tana vendet për themelimin e nji Kishe universale që nuk ka me pasë as dogma, as hierarki, as rregull për shpirtin e as frê për pasionet, e cilla nën pretekstin e lirisë dhe dinjitetit njerzuer, planifikon me vendosë në botë, n'kjoft se do të triumfote, mbretninë zyrtare të dredhisë, të forcës, të shtypjes së t'dobtëve dhe të atyne që vuejnë dhe punojnë.

« Na i njofim mâ mirë sa s'bahet ofiçinat [logjet judeo-masonike] ku përpunohen kto doktrina perverse, të cilat nuk kanë me mujtë me mashtrue shpirtnat largpamës. »

Çfarë respektit duhet me pasë atherë për klyshët e djallit, për ata që luftojnë me pushkë e me pendë për skllavnimin e kombeve ?

Bazue mbi kto pak dishmi që përmenda ma nalt, u tham se janë n'nji iluzion diabolik atyne që, prej injorancës apo bashkpunimit me anmikun, andrrojnë e përkrahin me shkrime e debate « hyemjen n'Europë » apo « bashkimin me Europen », ashtu si flet edhe Kadareja. Tuej veprue kshtu, ata i shkaktojnë nji dam të madh Çeshtjes shejte katolike. Europa sod nuk asht ma Katolike, por masonike, ateiste, komuniste. Mjafton me lexue kushtetutat totalisht laike të vendve europiane që kanë nxjerrë jashtë JEZU-KRISHTIN dhe Unjillin e Tij shejt ; Brukseli e Mastrihti punojnë tash sa dekada për llogari të urdhnit të ri botnuer judeo-masonik, që kalon përmes Bashkimit Europian, që don me thanë kta globalista punojnë për shkatrrimin e Katoliçizmit dhe instalimin e nji diktature aq të tmerrshme tekno-policore, saqë para saj, komunizmi shqiptar duket si nji lojë fmijësh. Ju e patë çfarë fuqije paralizuese paten forcat globaliste g'jatë p(l)andemisë, aq sa me ndalë aktivitetin e përditshëm në tanë boten. Dhe ky ishte veç nji eksperiment i vogël. Tana kto drama lejohen me drejtsi prej Hyjit, si ndëshkim të mkateve t'papendueme, kryesisht të Katolikve. Lexoni Planin Kalergi, prej të cilit po nap pak referenca ktu poshtë, e që nep nji ide si planifikohet prej tyne Europa e ardhshme. Shofim pra n'instalim çka Pontifët shejt e vetë Nana tenZot na kanë paralajmnue, me detaje, kohë ma parë. Por njerzit kryefortë nuk dojnë me ba pendesë, nuk dojnë me jetue simbas Unjillit shejt. Pjesa e madhe e atne që sod quhen katolik, që mbështesin reformat apostate të Vatikanit II, t'a dijnë se kanë mohue publikisht Fenë hyjnore Katolike. Sa për kujtesë, aprovimi i lirisë fetare të ndërgjegjes, siç shpallet sod në tana vendet e botës, pa dyshim edhe në ato europiane, si shpallet sod prej Vatikanit t'okupuem e dioqezave t'infiltrueme, asht nji mohim publik i Unjillit dhe i Traditës Shejte Katolike : asht nji akt lufte kundër Hyjit të Gjithpushtetshëm.

« Ata thrrasin n'diskutime e debate tanë njerzit pa përjashtim; prej t'pafeve e deri te ata që janë të ndamë prej JEZU-KRISHTIT ose që mohojnë hyjninë dhe natyren e misionit të Tij. Kto lloj përpjekjesh nuk kanë asnji të drejtë me u pranue prej katolikve, sepse ato bazohen në opinionin e gabuem se të tana besimet janë pak a shumë të mira, të vërteta dhe të lëvdueshme.

« ... Jo vetëm që përkrahsit e ktij opinioni janë krejtsisht n'gabim, por në t'njêjten kohë ata mohojnë dhe shtrêmbnojnë kuptimin e Fesë së vërtetë Katolike Romake, tue râ kshtû pak kah pak në natyralizëm dhe në ateizëm. Për rrjedhojë, âsht plotsisht e kjartë se ata që përkrahin ose bashkohen me përhapësit e ktij opinioni t'gabuem braktisin totalisht Fenë hyjnore Katolike të zbulueme prej Zotit. » (Papa Piu XI, Incikliku “Mortalium Animos”, 6 Kallnduer 1928)

« Asht nji pengesë për bashkimin konvertimi me zell i jo-katolikve. » (Unitatis redintegratio : 24 ; dekret i pseudo-konçilit të II të Vatikanit mbi ekumenizmin. Sesioni 5; 21 Nanduer 1964)

Kta apostatë apo mohuesa publik të Fesë së vetme hyjnore Katolike, t'udhëhjekun prej kryeapostatit Bergoglio, shpallin se tana fetë janë të mira dhe shëlbojnë shpirtin, simbas direktivave të pseudo-konçilit të II të Vatikanit (1962-1965), ku në njênin prej dokumentave të tija msohet çmenduníja blasfemuese e sakrilegje se tanë njerzit paskan destinen hyjnuere ("Gaudium et spes", 21 Nandor 1964); për rrjedhojë, kta apostatë propagandojnë se tana fetë janë të mira dhe se të tanë njerzit shelbohen në besimet e tyne. Kjo apostazi e lirisë fetare të ndërgjegjes blasfemon vetë Fjalen e Zotit në Shkrimet-Shejte, ku vetë Hyji na mson se ka vetëm Nji Zot, vetëm Nji Fé e vetëm Nji Pagzim; kjo doktrinë infernale blasfemon Doktrinen e përjetshme hyjnore të Kishës shêjte Katolike dhe tërhjek mallkimin e drejtë të Zotit të Gjithpushtetshëm.

Lirija fetare e ndërgjegjes asht nji akt apostazijet apo mohim publik i Fesë Katolike. Ligji kishtar 188 § 4 konsideron të rrxuem prej postit, pa asnji deklaratë të ndonji superiori, cilindo klerik që mohon publikisht Fenë Katolike, e kësisoj posti mbetet vakant. Apostazija e lirisë fetare të ndërgjegjes s'bashkut me ekumenizmin postkonçiljar, i cili ndalon konvertimin e jo katolikve, n'kundërshtim të hapun me urdhnin e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT (Sh'Marku 16:15-16), janë hapat përgaditorë të formimit të kishës humanitare botnuere judeo-masonike, elementi fetar i urdhnit të ri botnuer shekullar judeo-masonik-komunist.

Kujtoni si flet Hyji përmes shën Palit :

« Asht e tmerrshme me râ në duert e Zotit të gjallë. » (Hebrejve 10, 31)

Nana tenZot, Ndihma e t'Krishtênve, na mbrojtë, na kshilloftë e na drejtoftë !

Shtesë

Plani Kalergi (Il piano Kalergi)

« Il fenomeno della cosiddetta “immigrazione” rappresenta un piano orchestrato e preparata da lungo tempo da parte dei poteri internazionali per cambiare radicalmente l’identità cristiana e nazionale dei popoli europei. Questi poteri usano l’enorme potenziale morale della Chiesa e le sue strutture per conseguire più efficacemente il loro obiettivo anti-cristiano e anti-europeo. A tale scopo si abusa il vero concetto dell’umanesimo e persino il comandamento cristiano della carità ». (A. Schneider)

L’ESSENZA DEL PIANO KALERGI

Nel suo libro «Praktischer Idealismus», Kalergi dichiara che gli abitanti dei futuri “Stati Uniti d’Europa” non saranno i popoli originali del Vecchio continente, bensì una sorta di subumanità resa bestiale dalla mescolanza razziale. Egli afferma senza mezzi termini che è necessario incrociare i popoli europei con razze asiatiche e di colore, per creare un gregge multietnico senza qualità e facilmente dominabile dall’elite al potere.

«L’uomo del futuro sarà di sangue misto. La razza futura eurasiatica-negroide, estremamente simile agli antichi egiziani, sostituirà la molteplicità dei popoli, con una molteplicità di personalità.

Ecco come Gerd Honsik descrive l’essenza del Piano Kalergi

Kalergi proclama l’abolizione del diritto di autodeterminazione dei popoli e, successivamente, l’eliminazione delle nazioni per mezzo dei movimenti etnici separatisti o l’immigrazione allogena di massa. Affinchè l’Europa sia dominabile dall‘elite, pretende di trasformare i popoli omogenei in una razza mescolata di bianchi, negri e asiatici. A questi meticci egli attribuisce crudeltà, infedeltà e altre caratteristiche che, secondo lui, devono essere create coscientemente perché sono indispensabili per conseguire la superiorità dell‘elite.

Eliminando per prima la democrazia, ossia il governo del popolo, e poi il popolo medesimo attraverso la mescolanza razziale, la razza bianca deve essere sostituita da una razza meticcia facilmente dominabile. Abolendo il principio dell’uguaglianza di tutti davanti alla legge e evitando qualunque critica alle minoranze con leggi straordinarie che le proteggano, si riuscirà a reprimere la massa.

I politici del suo tempo diedero ascolto a Kalergi, le potenze occidentali si basarono sul suo piano e le banche, la stampa e i servizi segreti americani finanziarono i suoi progetti. I capi della politica europea sanno bene che è lui l’autore di questa Europa che si dirige a Bruxelles e a Maastricht. Kalergi, sconosciuto all’opinione pubblica, nelle classi di storia e tra i deputati è considerato come il padre di Maastricht e del multiculturalismo.

La novità del suo piano non è che accetta il genocidio come mezzo per raggiungere il potere, ma che pretende creare dei subumani, i quali grazie alle loro caratteristiche negative come l’incapacità e l’instabilità, garantiscano la tolleranza e l’accettazione di quella “razza nobile”.

In questo scenario gli unici che emergeranno come “razza eletta” saranno coloro la cui religione (satanica) impone un severo esclusivismo razziale e la pretesa di dominare su tutte le nazioni della terra. Kalergi infatti se da un lato inneggiava alla mescolanza razziale per i dominati, al contempo elogiava la religione ebraica basata sulla preservazione della stirpe, individuando in essa il principio della potenza politica e spirituale :

«Il giudaismo è il nocciolo intorno al quale si riunisce una nuova nobiltà, una razza di signori […] Ciò che separa principalmente gli ebrei dai cittadini medi è il fatto che siano degli individui consanguinei. La forza di carattere alleata all’acutezza spirituale, predestina l’ebreo a divenire, attraverso i suoi esponenti di spicco, il leader dell’umanità urbana, il falso o vero aristocratico dello spirito, un protagonista del capitalismo come della rivoluzione».