Kujtesë për Katolikët mbi pjesmarrjen në kulte jokatolike

"Asht e ndalueme për besimtarët katolikë me asistue apo me marrë pjesë aktivisht, në çfarëdo lloj mnyre kjoft, në ceremonitë e nji kulti jokatolik (i.e. heretik, shizmatik, pagan, etj.)." (Kodi i së Drejtës Kanonike, kanoni 1258/1, vjeti 1917)

Kjo pjesmarrje aktive asht e ndalueme mbasi ajo implikon shpalljen e nji besimi të rrêmë jokatolik, tue rrezikue kshtu randë hupjen e Fesë, edhe atherë kur bihet justifikimi i rrêmë se gjoja Feja mbahet në zemër !!! (sic). Edhe sikur nga ana e mbrendshme Katolikët nuk e mohojmë Fenë, por nga ana e jashtme, për arsye respekti njerzor apo çeshtje nderit, arsye kto totalisht të pajustifikueshme para Hyjit, marrin pjesë në nji kult jokatolik, atherë ata kryejnë mkat të randë kundër Fesë, për mohim publik të Kultit hyjnor të Krishtenë-Katolik. N'kjoft se Katoliku e mohon Fenë edhe nga ana e mbrendshme (në ndërgjegje), atherë aj kryen krimin e Fesë, dhe përballet me dënimet kishtare që i rezervohen heretikve dhe apostatve.

Konkretisht, Katolikët që urojnë publikisht festat e kultit pagan islam, (i cili, ndër të tjera, mohon publikisht hyjninë e JEZU-KRISHTIT), kryejnë mkat të rândë, mbasi marrin pjesë aktivisht në kulte të rrême jokatolike. Kjo lloj indiferencet e randë fetare dhe inkurajim i kulteve të rrême jokatolike asht në fakt nji mohim publik i Fesë hyjnore Katolike, mbasi nënkupton se edhe besimet e tjera jokatolike kekan të mira dhe të lëvdueshme. Ky akt indiferencet fetare âsht dënue gjithmonë prej Kishës Shêjte hyjnore Katolike. (Syllabus, Sect. III, Denzinger no. 1715 - 1718)

"Ai që ka me skandalizue nji prej ktyne të vegjëlve që besojnë në Mue, do të ishte kênë mâ mirë për té që nji gurë mullinit t'i varej në qafë dhe të hidhej ashtû në fundin e detit. Mjerë bota për skandalet e saja. Âsht e nevojshme që skandalet të ndodhin por mjerë ai njiri prej të cilit vijnë skandalet." (Sh'Mateu 18, 6-7)

"Aj që nuk nderon BIRIN, nuk nderon as ATIN që E ka nisë." (sh'Gjoni 5, 23)

"Mos u përzini me të pafetë. Çfarë pjesmarjet ka drejtsija me padrejtsinë ? Apo çfarë lidhjet ka drita me errsinën ? Dhe çfarë marrveshjet ka mes KRISHTIT dhe Belialit (djallit) ? Apo çfarë kanë të përbashkët besimtari me jobesimtarin ? Dhe çfarë bashkpunimit ka tempulli i Zotit me idhujt ? Por ju jeni tempulli i Zotit të gjallë, ashtu si thotë Hyji : "Kam me banue në tà dhe kam me ecë në mesin e tyne ; dhe kam me kênë Zoti i tyne e ata, populli Jem". Prandej, delni jashtë prej mesit të tyne dhe ndajuni prej tyne, thotë Hyji, dhe mos prekni gjanë e papastër. Dhe mandej kam me ju pranue. Kam me kênë At' për jue, e ju keni me kênë bijtë e bijat e Mija, thotë Hyji i Gjithpushtetshëm. » (II Korintasve VI, 14-18)

"Ata thrrasin n'diskutime e debate tanë njerzit pa përjashtim ; prej t'pafeve e deri te ata që janë të ndamë prej JEZU-KRISHTIT ose që mohojnë Hyjninë dhe natyren e Misionit të Tij. Kto lloj përpjekjesh nuk kanë asnji të drejtë me u pranue prej Katolikve, sepse ato bazohen në opinionin e gabuem se të tana besimet janë pak a shumë të mira, të vërteta dhe të lëvdueshme.

"... Jo vetëm që përkrahsit e ktij opinioni janë krejtsisht n'gabim, por në t'njêjten kohë ata mohojnë dhe shtrêmbnojnë kuptimin e Fesë së vërtetë Katolike Romake, tuej râ kshtû pak kah pak në natyralizëm dhe në ateizëm. Për rrjedhojë, âsht plotsisht e kjartë se ata që përkrahin ose bashkohen me përhapësit e ktij opinioni t'gabuem braktisin totalisht Fenë hyjnore Katolike të zbulueme prej Zotit." (Papa Piu XI, Letra inciklike “Mortalium Animos”, 6 Janar 1928)

"Padyshim, JEZUSI na ka dashtë me nji dashtni të pamasë, të pafundme, dhe ka ardhë me vuejtë e dekë mbi tokë, në mnyrë që tanë njerzit, të mbledhun rreth Tij, në drejtsí e dashtní, të frymzuem prej ndjenjave të njêjta të dashtnisë reciproke, të munden me jetue në paqe e mirsí. Por, për realizimin e ksaj lumnije të përkohshme dhe të përjetshme, me nji autoritet suprem, JEZU-KRISHTI ka vue si kusht pjesëmarrjen në gregjën e Tij, [Kishen e KRISHTIT ZOT që asht Kisha Katolike], pranimin e doktrinës së Tij, praktiken e virtyteve, bindjen e plotë ndaj Doktrinës dhe drejtimit të sh'Pjetrit dhe pasardhsve të tij. S'dytit, n'kjoft se JEZUSI ka kênë i mirë për të húpunit dhe mkatnorët, Aj nuk i ka respektue bindjet e tyne të gabueme, sado të sinqerta që mund t'jenë dukë ato ; JEZUSI i ka dashtë të tanë njerzit për me i msue, për me i konvertue dhe për me i shelbue. (Aktet e Papës sh'Piu X, "Letra mbi Sionin", 31 Gusht 1910; "Acta Apostolicae Sedis", Vol II, No. 16)

"Kisha shêjte Katolike Romake beson me vendosmëní, shpreh dhe predikon se asnjí prej atyne që jeton jashtë Kishes Katolike, jo vetëm pagajt por edhe çifutnit, heretikët dhe shizmatikët nuk munden me marrë pjesë në jeten e pasosun. » (Bulla "Cantate Domino", Papa Eugjeni IV, 4-2-1442 – Dekreti per Jakobitet, Denzinger : 714)

Papa Piu VII, në letren e tij papnore, "Post tam diuturnas", shkruen se tuej përkrahë lirinë e tâna besimeve pa përjashtim, ngatrrojmë të vërteten [Fenë hyjnore Katolike] me rrênen dhe vendosim Kishen shêjte Katolike, Nusen shêjte dhe të papërlyeme të KRISHTIT Zot, jashtë të cilës nuk ka shëlbim, në nji rang me sektet heretike dhe me judaizmin e pabesë. (Papa Piu VII, "Post tam diuturnas", 29-4-1814).

« Besimet e rrême janë sakrilegje dhe t'krijueme prej djallit. » (Papa Klementi V, Décrétales des Conciles Oecuméniques, 383, éd. Norman P. Tanner, Sheed & Ward et Georgetown University Press, 1990)

« Muslimanët janë blasfemues e t'pafé. » (Papa Gregori X, Idem, 309)

« Islami âsht nji sekt i neveritshëm. » (Papa Eugjeni V, Idem, 479)

« Muslimanet sulmojne Kryqin, simbolin e jetës. » (Papa Leoni X, Idem, 651)

« Sjellja e myslimanve âsht e turpshme dhe e dënueshme. » (Papa Klementi, Idem, 350)

« Myslimanët që nuk konvertohen shkojnë n'Ferr. » (Papa Eugjeni IV, Denzinger 714)

« Asht herezi - mkat i rândë kundra Fesë - me thanë se myslimanët munden me takue Zotin. » (Papa sh'Piu X, "Pascendi...", 14; AAS 40.)

« Të tanë muslimanët kanë me u mallkue n'Gjykimin e Fundit. » (Papa Eugjeni IV, Denzinger 714)

« Asht herezi me thanë se shelbimi i premtohet myslimanvet. » (Papa Gregori XVI, "Mirari Vos" : 13)