lunedì, luglio 08, 2013

Mustafa Qemal Ataturku,
shërbtori i agjendave judeo-masonike

prej I.S.



Ataturku me doren e djathtë ban
shêjen masonike të Mjeshtrit të dytë.





Nji shprehje thotë se historija âsht shkrue prej triumfuesve.

Asht nji fakt historik se qysh prej fitores së Revolucjonit judeo-masonik Francez e deri në ditët tona, shumë fakte historike janë përshkrue njëansisht, tuej u bazue në shpirtin revolucjonar, ateist e natyralist të Rilindjes pagane të shekullit të XV-të. Ky sistem t'menduemit humanocentrik nâltson njirin mbi gjithshka dhe naltson natyralizmin si bazen mbi të cillen zhvillohen kombet.

Nji prej qëllimeve bazë të Judeo-masonerisë âsht natyralizimi i shoqnisë kundër Zotit dhe rendit teocentrik të mbrojtun prej Fesë shêjte Katolike.

« Asht evidente në mnyrë të padiskutueshme se qëllimi i tyne [judeo-masonve] final âsht çrrânjosja totale e të gjithë rendit fetar dhe politik në botë të lindun prej Krishtënimit dhe zëvendsimi i tij me nji tjetër rend në harmoni me mnyren e tyne të t'menduemit. Kjo don me thanë se temeli dhe ligjet e strukturës së re të shoqnisë do të bazohen ekskluzivisht mbi natyralizmin. » (Papa Leoni XIII, "Humanum Genus", 20 Prill 1884; Kundër masónve të lirë)

Dhe naturalizmi, shjegon At Denis Fahey, konsiston në mohimin e ngritjes së natyrës tonë në urdhnin e jetës së mbinatyrshme dhe biles mohon radikalisht egzistencën e ktij urdhni e të ksaj jete. Prandaj detyra e katolikve âsht, sod mâ shumë se kurrë, me luftue kyt të drejtë natyraliste dhe me çue nalt të drejtat e Zotit në Mbretninë socjale të KRISHTIT Mbret.

Por qëllimi i judeo-masonerisë, mbas të cillës mshehet Aleanca Judaike Universale e për të cillen ajo dhe shoqni të tjera sekrete punojnë, nuk âsht vetëm natyralizmi dhe zhdukja e feve por sundimi botnuer nën nji rend talmudiko-judaik. Ky âsht rreziku kryesor dhe i vetmi rrezik serioz për kombet sod. Kto pasardhës të Farizejve, të cillët Zoti jonë JEZU-KRISHTI i pat quejtë me të drejtë bijtë e djallit, kanë persekutue Krishtënimin dhe vazhdojnë me e persekutue, në nji formë apo në nji tjetër, qysh prej fillimeve të tija; kjo alencë judaike, prej vetë emigrimit të çifutve nëpër botë, ka infiltrue institucjonet bazë të shteteve dhe punon me durim, tash sa shekuj, me i korruptue, degjenerue dhe hebraizue ato.

« Çifutnit janë gjithmonë e gjithkund instrumentat e klikës së tyne drejtuese. Ata i paguajnë asaj taksa indirekte të nâlta dhe në shkëmbim, ata marrin ndihmë me shfrytzue vendin që i mirëpret ata. » (L. Fry, "Waters Flowing Eastward", faqe 30)

Papa Sh'Pius V, në Bullen « Hebraeorum Gens », të 26 Shkurtit 1569, ndër të tjera shkruen :

« Populli çifut, i cilli dikur ishte ruejtsi i Fjalës hyjnore dhe pjesmarrësi i sekreteve qiellore, duke ia kalue kshtu tâna popujve, u dënue mâ vonë për shkak t'dolatrisë s'tij. Në kulmin e përparimit, ai dënoi me mosmirënjohje dhe pabesí Shelbuesin e tij me nji dekë të padêjë dhe të turpshme….Megjithë kyt fakt të pamohueshëm, devotshmënia e t'krishtênve i lejoi çifutët me u vendosë në vendet e tyne…
« Pavarsisht nga kjo mikpritje, pabesia çifute në të gjitha format e saja të neveritshme ka mbërritë deri n'at pikë sa që âsht e nevojshme për shpëtimin tonë ndalimi i menjihershëm i ksaj smundjeje me anen e nji metode efikase shërimi.

« Tuej pâ fajdet e panumërta, me anen e t'cilave çifutët kanë përvetesue gjithkund pasuninë e t'krishtênve nevojtarë, Ne nxjerrim konkluzionin se çifutet janë mbrojtësit dhe bashkëfajtorët e hajdutëve dhe grabitqarëve… Nën pretekstin e biznesit, shumë prej tyne lakmojnë shpitë e grave t'nderueme, dhe i shkatërrojnë ata me lajkat e tyne të turpshme. Gjâja mâ e dâmshme n'kyt çâshtje âsht se, me anen e profecive, fjalëve magjike, supersticjoneve dhe shtrigërive, çifutët tërhjekin shumë njerëz të smuetë dhe t'paditun në mashtrimet e "Sinagoges së Satanit", ku mburren se munden me parashikue të ardhmen dhe gjâna sekrete.

« Për mâ tepër, Ne e dimë dhe kemi hetue saktsisht se sa padêjsisht ky sekt rebel shpërdor emnin e KRISHTIT, dhe sa e dâmshme âsht kjo gjâ për ata që gjykohen në Emnin e Tij dhe kërcnohen prej mashtrimeve të çifutëve.

« Tuej u bazue mbi sa thame mâ nâlt por edhe në raste të tjera të rânda, për arsye të krimeve që po shtohen dita-ditës në qytetet tona, Ne jemi të mendimit se kjo rrace çifute, me përjashtim të disa grupeve të vogla në Lindje, nuk na duhet në Republiken tonë.
« Si rrjedhim, Ne urdhnojmë që për 3 muej mbas datës së publikimit të ktij dokumenti, të gjithë çifutët, e të dyja gjinive, në të gjitha vendet e juridiksionit tonë, në qytete, distrikte e krahina, duhen me u largue prej vendit tonë...» (Papa sh'Piu V, Bull “Hebraeorum Genes” of 26 Febr.1596. "Compilation in Bullarium Diplomatum et Privilegiorum Sanctorum Romanorum Pontificium"; Taurinensis Editio, Vol. VII. Page 740, 741 and 742; Pinay, The Plot Against the Church)

Në luftën kundër judaizmit modern, Papa Gregori IX, me bullen e tij të famshme “Sufficere Debuerat”, mes të tjerash shkruen :

« Çifutët e pabesë duhen me kênë të kënaqun që devotshmënia e të krishtênve u hapi dyert vetëm prej vullnetit t'mirë. Çifutët, t'cilët kanë persekutue Fenë Katolike dhe kanë mohue Emnin e Zotit tonë, nuk na falenderojnë për lëshimet tona, harrojnë vullnetin tonë të mirë dhe na i shpërblejnë me pabesí dhe përbuzje kundër nesh... Ashtu siç âsht urdhnue n'Konçilin e Toledos dhe konfirmue n'Konçilin e përgjithshëm, asnji preferencë nuk duhet me iu dhanë blasfemuesve të Zotit, sepse âsht absurde që ata t'kenë fuqí mbi t'krishtênët.
Megjithkëté, çifutët janë prapë në poste zyrtare e vende pune që ata i përdorin me persekutue katolikët...»

(Papa Gregori IX, Bulla « Sufficere Debuerate » e 5 Marsit 1233; "Compilation of the Bullarium Diplomatum et Privilegiorum Sanctorum Romanorum Pontificum". Taurinensis Editio, Vol. III. 1233, Page 479; Idem)

Në Bullen « Cum Nimis Absurdum » të 12 Korrikut 1555, Papa Pali IV shkruan se çifutët duhen me veshë shenjen e tyre dalluese (kapelë të verdhë] dhe me jetue në Aljamas (në geto apo lagje ekskluzivisht për çifutët).

(Pope Paul IV. Bull “Cum nimis absurdum” of 12th July 1555. Caroli Cocquelines, same Bullarium, same edition, Vol. IV. Part I. Page 321; Idem)

« Revista e Studimeve Çifute » e financueme prej James de Rothschild, në vjetin 1880 publikoi dy dokumenta që diftojnë të Ditunit e Sionit në veprim qysh në shekullin e XV-të tuej drejtue aktivitetin pushtues hebraik.

Me 13 Kallnduer 1489, Chamor, rabini i çifutve të Arles, Francë, i shkruen Sanhedrinit të Madh me qendër në Konstantinopojë dhe i kërkon këshillë në nji situatë kritike : Mbreti i Francës i kishte kërkue atyne ose me u bâ të krishtênë ose me braktisë vendin. Përgjigja nuk vonon dhe në linja të përgjithshme âsht si mâ poshtë :

« Të dashtun vllâzën në Moízin,

« E kena marrë letrën tuej ku na njoftoni mbi ankthin dhe fatkeqsitë që duroni. Si ju, edhe na ndjejmë nji dhimbje të madhe. Përgjigja e qeveritarve dhe rabijve të mëdhaj âsht kjo :

« N'kjoft se ju detyrojnë me u bâ të krishtênë, bajuni, po qe se nuk mundeni me veprue ndryshej, por rueni ligjin e Moízit në zemrat tueja.
« Kur thoni se kanë urdhnue me ju zhdeshë prej pasunive tueja, bani fmijët tuej tregtarë që t'munden, pak kah pak, ti zhdeshin t'krishtênët prej pasunive t'yne.
« Kur thoni se ju kërcënojnë jeten, bani fmijët tuej mjekë e farmacista n'mnyrë që ti hjekin jeten t'krishtênve.
« Kur thoni se po ju shkatrrojnë sinagogat, bani fmijët tuej kanonë e klerikë që t'munden kshtû me shkatrrue kishat e tyne.
« Kur thoni se ju bezdisin n'mnyra t'ndryshme, bani t'mujtun që fmijtë tuej t'jenë noterë, avoketën dhe t'përzihen gjithmonë në çâshtjet e shteteve n'mnyrë që tuej vue t'krishtênët nën zgjedhën e tyne, t'munden me dominue boten dhe me u hakmarrë kundër tyne.
« Zbatojini kto urdhna që po ju napim dhe keni me pâ vetë prej eksperiencës se prej t'nënshtruemve që jeni keni me hypë n'majen e pushtetit.

« E firmosun : V.S.S.V.F.F. Princi i çifutve, me 21 Nanduer 1489 »

Polemisti i njoftun dhe aktivisti hebré sionist Bernard Lazar në librin e tij "Antisemitizmi" (1894) shkruen :

« Çifuti âsht dishmitari i gjallë i zhdukjes së shtetit të bazuem mbi principe teologjike, at shtet që antisemitët shpresojnë me e rindërtue. Prej ditës kur nji çifut xuni për herë të parë nji post publik, egzistenca e shtetit Kristjan u vue në rrezik. Kjo âsht plotsisht e saktë dhe antisemitët që thojnë se çifutnit kanë shkatrrue idenë e vertetë të shtetit mund të pohojnë me të drejtë se hymja e çifutve në Shoqninë Kristjane ka simbolizue shkatrrimin e shtetit; kuptohet, e kam fjalen për Shtetin Kristjan. » (faqe 361)

"Populli çfut si nji i tânë do t'bahet vetë Mesija. Ai do t'mbrrijnë dominimin e botës nepërmjet shkrimjes së racave të tjera, zhdukjes se kufijve, zhdukjes së monarkisë dhe themelimit të nji Republike Botnore në t'cillën çfutnit do t'kenë gjithkund privilegjin e nënshtetsisë. Në kyt Urdhën të Ri Botnuer, fmijët e Izraelit do t'caktojnë të gjithë drejtuesit, pa ndeshë kundërshtime. Qeveritë e tâna vendeve që formojnë Republiken Botnore kanë me râ pa vështirsi n'duert e çfutve. Atherë do t'bahet e mujtun për eliten drejtuese çfute me zhdukë pronën private dhe me shfrytzue gjithkund burimet e shtetit. Në kyt mnyrë, do të realizohet premtimi i Talmudit ku shkuhet se kur t'vijnë koha mesianike, çifutnit kanë me pasë në duert e tynë pasuninë e tânë botës." (Baruch Levy, Letër drejtue Karl Marksit, "Revista e Parisit", faqe 574, 1 Qershor 1928)

Të njêjtin mesazh sionist mbi formimin e shtetit të Izraelit, (i cili u krijue padrejtsisht me 14 Maj 1948 në dam të popullsisë autoktone palestineze) dhe mbi popullin izraelit si popull-Mesí (popull i zgjedhun mbi popujt tjerë) kurse popujt e tjerë si shërbtorë të kombit çifut, e gjejmë edhe në letren e Dr. Herzog, rabinit kryesor të Palestinës në gazeten Irish Independent (Dublin) të 6 Janarit 1938 ku ndër të tjera shkruhet se « eventualisht formimi i shtetit të Izraelit do të çojë në inaugurimin e bashkimit të vërtetë të kombeve, e kshtû do të realizohet mesazhi i përjetshëm i profetve tanë drejtue njerzimit. » (Fahey, "The Kingship of CHRIST and the Conversion of the Jewish Nation", faqe 97)

I njêjta idé shifet edhe në nji shkrim në gazeten hebraike « The Jewish World » të 9 Shkurtit 1883 :

« Ideali i madh i Judaizmit âsht që bota mbarë të mbushet me doktrinën hebraike dhe se në nji vllazni universale kombesh – nji judaizëm i zgjeruem – të gjitha rracat dhe fetë e ndame të zhduken. Me anen e aktivitetit të tyne (çifutve) në literaturë, shkencë, me anen e pasionit të tyne dominues në gjitha degët e aktivitetit publik, ata janë tuej zbrazë gradualisht idetë dhe sistemet joçifute në guaska çifute ». (Abbé J. Meinvielle, "Les juifs dans le mystère de l'histoire", 1964)

Nga ana tjetër, ish-rabini i njoftun Paul Drach, në librin e tij "L'harmonie entre l'Église et la Synagogue", faqe 9, mbi idealin e madh të Sinagogës moderne talmudiste, parashikon se :

« Mesia, ardhjen e të cilit çifutët e presin me kryefortsi, me gjithë faktin se ai, nga ana e tij, vazhdon mos me ardhë, do të jetë nji triumfues (pushtues) i madh që do ti bajnë tana kombet e botës skllevën të çifutve. Kto të fundit janë të destinuem me u kthye në Token Shêjte në triumf, të ngarkuem me pasuni të marruna prej gojimve (joçifutve) dhe Jeruzalemi do të ketë nji tempull të ri. »

Imzot Antonio Garcia, Ipeshkëv i Tuy-it, n'nji letër të 1 Korrikut 1937, sintetizon me pak fjalë t'admirueshme kyt mision judaik kur thote se :

« Asht e kjartë se konflikti aktual përban nji prej betejave mâ të tmerrshme që AntiKrishti, pra Judaizmi, po i ban Kishes Katolike dhe KRISHTIT. Dhe në kyt krizë, në historinë e botës, Judaizmi përdor dy armë tepër të rrezikshme : njênen sekrete, që âsht Masoneria dhe tjetren publike e të hapun që âsht Komunizmi dhe të tana organizatat e tjera që e shoqërojnë : Anarkistat, Anarko-Sindikalistat, Socialistat, etj., ku predikohet përjashtimi i KRISHTIT, i moralit dhe doktrinës së Tij... ». (Fahey, "The Kingship of CHRIST and the Conversion of the Jewish Nation", faqe 54)

« Rraca jonë âsht superiore mbi tâna rracat e tjera. Na jena zotën hyjnorë mbi kyt planet. Na jena aq të ndryshëm prej rracave inferiore, sa ato janë prej insekteve. Në fakt, t'krahasuem me rracen tonë, rracat e tjera janë shtazë e kafshë, mâ t'shumten, bagtí. Rracat e tjera krahasohen me jashtqitjen njerzore. Destina e jonë âsht me i sundue rracat inferiore. Mbretnija jonë toksore do të qeveriset prej mbretit tonë me nji skeptër hekurit. Masat kanë me na i lëpi kâmbët dhe kanë me na shërbye si skllevën. » (Menachem Begin - Kryeministri i Izraelit gjatë viteve 1977-1983; "The French Connection")

Në nji fjalim të mbajtun në Pragë prej rabinit Reichhorn, në 1869, mbi vorrin e rabinit 'të madh' (sic) Simeon ben juda, ndër të tjera thuhet :

« Çdo 100 vjet, ne të urtit e Izraelit e kena zakon me u mbledhë në Sanhedrin [Gjyq suprem] me qëllim me shqyrtue progresin drejt dominimit botnuer, që na ka premtue Zoti, dhe pushtimet ndaj katoliçizmit anmik.
« Kyt vit, të mbledhun rreth vorrit të t'nderuemit tonë Simeon ben juda, mundena me vue ré me kreni se shekulli i kaluem na ka afrue te qellimi jonë i cili ka me u mbrritë së shpejtit.
« Ari ka kenë dhe ka me kenë gjithmonë fuqia e parezistueshme; i manipuluem prej duersh eksperte, ai ka me kenë gjithmonë leva mâ e dobishme për ata që e posedojnë dhe objekti i dishirës për ata që nuk e posedojnë. Me arin blejmë ndërgjegjet mâ rebele, caktojmë çmimin e tana valutave, çmimin e tana produkteve dhe mbështesim huadhânjen ndaj shteteve të cilat vêhen mandej në mëshiren tonë.
« Qysh tash, bankat principale, bursat e botës mbarë dhe kreditë ndaj tana qeverive janë në duert tona.
« Fuqia tjetër e madhe âsht shtypi. Tuej i përsëritë pa pushim disa idé të caktueme, shtypi s'fundmit i ban ato të besueshme si të vërteta. Teatri [nuk egzistote kinemaja] ofron po të njêjtat sherbime. Gjithkund shtypi dhe teatri i binden direktivave tona.
« Nëpërmjet lëvdatave të vazhdueshme të regjimit demokratik, ne do ti ndajmë të krishtênët në parti politike, do të shkatrrojmë unitetin e kombeve të tyne dhe do të mbjedhim atje përçarjen. Të pafuqishëm, ata kanë me iu nënshtrue pushtetit të bankës tonë, e cila âsht gjithmonë e bashkueme, gjithmonë e devoçme ndaj çâshtjes tonë.
« Ne do ti shtyjmë të krishtênët në luftna tuej shfrytzue kreninë dhe idiotsinë e tyne. Ata kanë me masakrue njêni-tjetrin dhe kanë me pastrue vendin ku kena me futë njerzit tonë.
« Zotnimi i tokës ka prue gjithmonë influencen dhe pushtetin. Në emën të drejtsisë socjale dhe barazisë, ne do të coptojmë pronat e mëdhaja dhe do t'ua napim fshatarve, që i dishirojnë me tana forcat, t'cillët, nëpërmjet shfrytzimit të tyne, kanë me u bâ borxhlitë tonë. Kapitalet tona kanë me na bâ t'zotnit e tyne. E kshtû, ne do të bahena pronarët e mëdhenj dhe zotnimi i tokës ka me na sigurue pushtetin.
« Të përpiqena me futë në qarkullim letren-pare në vend të arit; arkat tona do të thithin arin dhe ne do të rregullojmë vlerën e letrës-pare, gjâ që do të na bajë zotën të tana egzistencave.
« Ne kena në mes nesh oratorë to aftë me provokue nji entuziazëm të rrêmë dhe me bindë turmat. Ne do ti përhapim ata në mesin e popujve për me i lajmnue ndryshimet që do të bajnë lumninë e njerzimit. Nëpërmjet arit dhe lajkave, ne do të fitojmë proletariatin, i cili do të angazhohet me eleminue kapitalizmin e krishtênë. Ne do ti premtojmë puntorve rroga që nuk i kanë pa as në ândërr, por nga ana tjetër ne do të rrisim gjithashtu edhe çmimin e gjânave të nevojshme, në mnyrë që përfitimet tona të jenë edhe mâ të mëdhaja.
« Në kyt mnyrë ne do të përgadisim revolucionet që vetë të krishtênët kanë me i luftue, kurse na kena me marrë përfitimet prej luftnave të tyne.
« Nëpërmjet talljeve dhe sulmeve tona ne do ti bajmë priftnijtë e tyne qesharakë e mandej të urrejtshëm; do të bajmë fenë e tyne qesharake dhe të urrejtshme si kleri. Kshtû, ne do të bahena zotnit e shpirtnave të tyne. Sepse lidhja jonë e devoçme ndaj besimit tonë dhe kultit tonë ka me kenë provë e superioritetit të shpirtnave tonë.
« Ne kena njerzit tonë në vendet mâ të rândsishme. Të përpiqena me i dhanë gojimve [joçifutve] avoketën dhe mjekë; avoketnit janë në dijeni të tana interesave tona, kurse mjekët, mbasi të futen në shpitë e tyne, kanë me u ba rrfysa dhe drejtuesa ndërgjegjesh.
« Por mbi gjithshka të fusim në dorë mësimdhânjen. Me kyt mnyrë, ne do të përhapim idetë tona dhe do të formojmë trutë simbas qefit tonë.
« N'kjoft se njêni prej nesh bjen në kthetrat e Drejtsisë së krishtênve, me vrap ti shkojmë në ndihmë; të gjejmë aq dishmitarë sa duhen me e pshtue prej gjykatsve të tyne, tuej pritë ditën kur ne vetë kena me kenë gjykatës.
« Mbretnit e krishtënimit, të frymë me ambicje dhe krení, rrethohen me luks dhe ushtri të mëdha. Ne do ti sigurojmë të tanë arin që lyp marrija e tyne dhe kshtû do ti kena n'dorë.
« Mos të pengojmë martesat e burrave tonë me vajzat e krishtêna, sepse nëpërmjet tyne hyjmë në rrethet mâ të mbylluna. N'kjoft se vajzat tona martohen me gojim, ato nuk kanë me kenë ma pak të dobishme sepse fmijët e nji nane çifute janë tonit. Të përhapim idenë e lidhjeve të lira, bashkëjetesës, për me shkatrrue te gruaja e krishtênë principet dhe praktikat e fesë së tyne.
« Qysh prej disa shekujve, bijët e Izraelit, të përçmuem, të persekutuem, kanë punue me hapë nji rrugë drejt pushtetit. Ata janë afër qëllimit të tyne. Ata kontrollojnë jeten ekonomike të krishtênve të mallk... (sic) dhe kanë influencen dominuese në politikë dhe zakonet e tyne.
« Në kohen e caktueme, të përgaditun mâ parë, ne do të zgjidhim Revolucjonin që ka me shktarrue të tana klasat e katoliçizmit dhe ka me na i dorzue të krishtênët në dorën tonë. Kshtû ka me u realizue premtimi i Zotit për popullin tonë. » (« Le Contemporain », 1 juillet 1880; Calixte de Volsky, « La Russie Juive »; « The Britons », Londres; « La Vieille France », No. 214)

Ish-kryeministri anglez, hebreu Benjamin Disraeli, në librin e tij « Coningsby », në 1844 shkruen :

« Ju nuk do të shifni kurrë nji lëvizje të madhe intelektuale në Evropë ku çifutnit të mos kenë marrë pjesë masivisht. Kjo diplomaci misterioze ruse që po alarmon aq shumë Evropen âsht e organizueme dhe e drejtueme kryesisht prej çifutve. Ky revolucjon i madh i 1848, që ka me kenë në fakt nji reformë e dytë mâ e rândsishme se ajo e para (reforma protestante), po përparon nën mbrojtjen e çifutve që monopolizojnë nji pjesë të madhe të katedrave profesionale të Gjermanisë...

« Para disa vitesh na u drejtuen prej Rusisë. Në fakt mes Oborrit të Sh'Pjetërburgut dhe familjes teme (Rothchild) nuk kanë egzistue kurrë lidhje miqsijet. Megjithaté, rrethanat favorizuen nji afrim mes Romanovëve dhe Sidonëve (Rothchild). E kshtû u angazhova me shkue vetë në sh'Pjetërburg. Kur mbrrita atje pata nji takim me Ministrin e Financave të Rusisë, Kontin Cancrine, që ishte djali i nji çifuti lituanez. Bahej fjalë për nji huamarrje n'lidhje me Spanjen. Për rrjedhojë m'u desht me udhtue menjiherë drejt Spanjës. Me t'mbërritun atje pata nji audiencë me ministrin spanjol, zotninë Mendizabel, edhe ky bashkombas i emi, çifut prej Aragonës. Mandej, për arsye së çfarë po ndodhte në Madrid, u nisa direkt drejt Parisit për me u konsultue me Presidentin e Kshillit Francez, nji çifut francez, nji marshall hero. Rezultati i konsultimeve tona ishte thirrja e nji fuqie nga Veriu si mike dhe ndërmjetse. Zgjodhëm Prusinë (Gjermaninë e sotme). Presidenti i Kshillit i bani nji ftesë ministrit prusian i cili asistoi disa ditë mâ vonë në konferencën tonë. Konti Arnim hyni në kabinet dhe u gjenda para nji çifuti prusian.

« Siç e shifni pra, i dashtuni Coningsby, bota drejtohet prej personazhesh krejt të ndryshme prej sa imagjinohen prej atyne që nuk shofin mbrapa skenave. » (faqet 219-252)

Walter Rathenau, çifut, ministër i Gjermanisë, në gazeten « Wiener Press » të datës 24 Dhetuer 1921 shkruen :

« Vetëm 300 persona, ku sejcili njef njêni-tjetrin, qeverisin 'fatet' e Evropës. Pasardhësit ata i zgjedhin në rrethin e tyne. Kto çifutë gjermanë kanë mundsinë me i dhanë fund çdo forme qeverisjet që atyne u duket e paarsyeshme. »

Werner Sombart në librin e tij « Les Juifs et la vie économique » (1926), faqe 51, pohon :

« Në nji farë mnyret, mundena me afirmue se âsht në sajë të ndikimit çifut që Shtetet e Bashkueme janë në kyt nivel që i shohim sod dhe kanë até që ne e quejmë amerikanizëm [Amerikanizmi âsht dënue prej Selisë Shejte], i cili nuk âsht gjâ tjetër veçse shprehja e plotë e shpirtit çifut. Tuej pasë parasysh ndikimin e madh që, qysh prej zbulimit të saj, Amerika nuk ka pushue s'ushtruemit mbi jeten ekonomike të Evropës, roli që çifutët kanë luejtë në ndërtimin e botës amerikane ka pasë nji rândsi kapitale për tanë zhvillimin e historisë tonë. »

Në Korrik të 1920, mbas kthimit të rabinit të madh të Jeruzalemit në Palestinë mbas nji vizite në Angli, Agjencia telegrafike çifute transmetoi prej Jaffës, në të tana vendet, kto fjalë të ndihmësit të rabinit të madh :

« Çifuti duket qysh tash monarku i vërtetë i botës. Perandorí si Rusia, Gjermania dhe Austria qeverisen prej çifutve. Çifutnit janë drejtuesit e popujve. S'shpejtit edhe vendet dhe kombet e tjera do të qeverisen prej çifutve, të cillët do të shohin flamurin e tyne të valvitet mbi boten mbarë. »

Isidore Loeb, i cituem prej G. Batault në librin e tij « Le Problème juif » flet kshtû mbi supremacinë judaike :

« Kombet kanë me u bashkue me i çue nderimet popullit të Zotit (sic); e tanë pasunia e kombeve do t'i kalojnë popullit çifut, të cillët do të ecin mbas popullit çifut në zinxhir si robën dhe do të përkulen para tij [kombit hebré]; mbretnit do t'i rrisin fmijët kurse princeshat do të jenë dadot e bijve të tij. Çifutnit do t'i urdhnojnë kombet e tjera, ... dhe ato kombe që nuk do ti shërbejnë atyne do të shkatrrohen... »

Shkrimi i mâposhtëm i atribohet çifutit Adolphe Crémieux, ministër i Francës dhe mâ vonë President i Aleancës Çifute Universale, dhe âsht botue në gazetën londineze « Morning Post » të 6 Shtatorit 1920 :

« Bashkimi që ne dishirojmë me formue nuk âsht nji bashkim francez, anglez, irlandez apo gjerman por nji bashkim çifut universal. Popuj dhe raca të tjera janë të ndame në kombsí kurse ne jena të vetmit ata që nuk kena qytetarë por vetëm njifetarë. Në asnji rrethanë çifuti nuk do të bahet miku i katolikut apo i muslimanit përpara se të vië momenti kur drita e fesë çifute, e vetmja fé e arsyes, do të shndrisë në botën mbarë. Të shpërndamë mes kombeve të tjera, të cilat qysh prej nji kohe që nuk mbahet mend kjenë [janë] anmiqtë e të drejtave dhe interesave tona, ne dishirojmë s'parit me kenë dhe me ndejë pandryshueshmënisht hebrej. Kombsia jonë âsht feja e të parve tanë dhe ne nuk njohim asnji kombsí tjetër. Ne jetojmë në vende të hueja e nuk do të shqetsohena mbi ambicjet e ndryshueshme të ktyne popujve, që janë për ne krejt të huej, n'nji kohë kur problemet tona morale dhe materiale janë në rrezik. Izraelitë! Msimi çifut duhet me u përhapë në tanë globin dhe kudo që t'ju çojë destina duhet ta konsideroni vedin gjithmonë si pjesë të popullit të zgjedhun.

« N'kjoft se e kuptoni se feja e etënve tuej âsht patriotizmi juej i vetëm; n'kjoft se ju qindroni dhe formoni gjithmonë e gjithkund nji komb të vetëm pavarsisht kombsive që keni adoptue; n'kjoft se besoni se judaizmi âsht e vërteta e vetme fetare dhe politike; Izraelitë të universit! N'kjoft se jeni të bindun mbi kto, hajdeni atherë dhe ndigjoni thirrjen tonë! Aprovoni antarsinë tuej! Çâshtja jonë âsht e madhe dhe e shejtë [sic] e suksesi i saj âsht i garantuem. Katoliçizmi, anmiku jonë i tana kohnave, âsht i shtrimë përdhé prej nji goditjeje vdekjepruese [sic]. Fijet që Izraeli po hjedhë në të gjithë rruzullin toksor po zgjerohen dhe shtrihen mâ tepër dhe profecitë e rândsishme të librave tonë 'shejtë' do të realizohen mâ në fund. Koha po afron kur Jeruzalemi ka me u bâ shpija e lutjes për tana kombet dhe tana popujt dhe kur flamuri i Zotit unik të Izraelit [Anti-KRISHTIT] do të shpaloset dhe valvitet në brigjet mâ të largta. T'shfrytzojmë çdo rast ! Fuqia jonë âsht e pamasë prandej të msojmë me e përdorë kyt forcë në shërbim të çâshtjes tonë! Prej çfarë keni frigë? Dita nuk âsht e largët kur të tana pasunitë dhe thesaret e tokës kanë me u bâ pronsija e fmijvë të Izraelit. »

I njêjti Adolphe Crémieux, mjeshtër i madh i Orientit të madh masonik, president i Aliancës çifute universale dhe minstër i drejtsisë të Francës, deklaronte kshtû në gazetën çifute « Les Archives Israélites », fletorja No. 25 e vjetit 1861 :

« Nji mesianizëm i kohve të reja ka ma lindë, Jeruzalemi i nji urdhni të ri, i nji organizate 'shejte' [sic] midis Lindjes dhe Prendimit, duhet me zëvendsue perandorinë e papve dhe të perandorve. Nuk e mshehi se gjatë viteve mendimet e mija ia kam kushtue vetëm ksaj çâshtjeje... Kombsitë duhen me u zhdukë dhe besimet duhen me u eliminue. Por Izraeli nuk duhet me u zhdukë sepse ky popull i vogël âsht i zgjedhuni i Zotit [Ka kênë dikur por jo mâ mbas egzekutimit të KRISHTIT Zot]. Në të tana vendet ne duhet të vendosim çifutët e izoluem në kontakt me autoritetet në mnyrë që sa të vijnë lajmi i parë i nji sulmi, ne të çohena të tanë si nji trup i vetëm. »

Çifuti Rene Groos, në revisten « Le Nouveau Mercure », Maj 1927, konfirmon se

«  Internacionalistat e Financës [kapitalizmit] dhe të Revolucionit [komunizmit] punojnë me zell dhe janë dy ftyrat e internacionales çifute... Egziston nji komplot çifut kundër tana kombeve. »

Çifuti Alfred Nossig, në librin e tij « Integrales Judentum », Berlin, 1922, shkruen :

« Lëvizja socialiste moderne âsht në pjesen mâ të madhe nji vepër e çifutve; ishin çifutët ata që i shtypen vulen e mendimit të tyne; ishin gjithashtu çifutën ata që paten nji pjesë dominuese në drejtimin e republikave të para socialste [Titoja, me emnin e vërtetë Iosif Walter Weiss, ka kênë çifut]... Socializmi mondial aktual âsht hapi i parë drejt arritjes së mozaizmit, fillimit të krijimit të botës së ardhshme [Urdhnit të Ri Botnuer Judaik] të lajmnueme prej profetve tonë.

« Vetëm atherë kur ka me pasë nji Ligë Kombesh [arritja hebraike e Kombeve të Bashkueme - UN- u krijue prej çifutve në 1945], vetëm atherë kur ushtritë e saja aleate [NATO-ja e formueme me 4 Prill 1949 ka luftue e lufton për interesat satanike të perandorisë Rothschild] kanë me u përdorë në mnyrë efikase në mbrojtjen e mâ të dobtve [ky pretekst përkthehet në zhdukjen e elementve 'rebelë' e pengues të agjendës judaike dhe për skllavnimin e kombeve jo-çifute, ashtu si u veprue n'kto kohë moderne kundër Irakut, Serbisë, Libisë, Sirisë, etj] na do të mundena me shpresue se çifutët nuk kanë me ndeshë pengesa në krijimin e shtetit të tyne kombtar në Palestinë [Në 1948, megjithë protesten e Selisë Shejte, por me aprovimin e fuqive të mëdha, shteti i jashtligjshëm i Izraelit u krijue në Palestinë. Ai kjé dhe vazhdon me kênë i jashtligjshëm, jo vetëm se mallkimi hyjnor qindron, deri në fundin e botës, mbi kombin hebré që vrau Zotin tonë JEZU-KRISHTIN por edhe sepse çifutnit dëbuen me forcë popullsinë autoktone palestineze prej tokave e shpijave të tyne nën heshtjen kriminele të fuqive botnore]. Në të njêjten kohë ka me kênë nji ligë kombesh e brymosun me idetë socialiste [Rusia bolshevike, Gjermania nacional-socialiste, dhe Shtetet e Bashkueme të Amerikës të udhëhjekuna prej Presidentit mason 33 gradësh, Harry Truman, krahas shteteve të tjera, aprovuen menjiherë krijimin e shtetit të Izraelit] që ka me na bâ të mujtun gzimin e nevojave ndërkombtare dhe nacionale.

E thanë me dy fjalë : Popujt që nuk do të Kristjanizohen do të hebraizohen.

Asht shumë e gjatë lista e atyne akademikve, historianve, politikanve e udhëhjeksve të ndryshëm, katolikë e jokatolikë, që janë shprehë haptazi mbi kyt realitet të hidhun. Monsinjor Ernest JOUIN, Imzot George Dillon, Monsinjor Henri DELASSUS, Imzot Antonio Garcia, Oficeri i Marinës Kanadeze William Guy CARR, Abati Auguste ROHLING, don J. Meinvielle, historiani Jacques Crétineau-Joly, Monsinjor Léon MEURIN, At Deschamps, At Denis Fahey, Prof. Antony Sutton, Maurice Pinay, Traian Romanescu, Emmanuel Malynsky, Henry Ford, ish rabini Paul Drach, publicisti sionist Bernard Lazare, ish-kryeministri anglez, hebreu Benjamin Disraeli, rabini Reichhorn, Jacob Brafmann, etj, etj, janë vetëm disa prej tyne.

Si përmbledhje të shembujve të mâsipërm, nji prej qellimeve të judeo-masonerisë, pra edhe e drejtuesit të saj, Aleancës Judaike Universale, âsht zhdukja e Krishtënimit në botë dhe e tâna feve të tjera të rrême për me vendosë rendin judaik universal, të bazuem mbi principe natyraliste.

E zhdukja e islamit âsht pjesë e agjendës judaike, simbas të cillës, islami do të shtyhet në luftë kundër Krishtënimit dhe sekteve të tjera, në mnyrë që të gjitha ato të asgjesojnë njêna-tjetren, në dobi të judaizmit ndërkombtar.

Zhdukja e islamit, ose të pakten infiltrimi dhe transformimi i tij, ishte edhe nji prej politikave të Qemal Ataturkut, në përkrahje të agjendës judeo-masonike dhe në dam të çâshtjes katolike, sepse Turqia e tij dhe e pasardhsve të tij nuk ka aspak lidhje me doktrinen sociale të Katoliçizmit e të KRISHTIT Mbret, simbas së cillës, ligjet e Krishtêna duhen me sundue në politikë, në shoqni, ekonomi e kudo, si dikur gjatë mija vjetve, sidomos gjatë periudhës së artë evropiane (500 AD-1500 AD).

Qëndrimi i Kishës Katolike, gjatë tana kohnave, kundrejt të pafeve ka kênë gjithmonë përpjekja paqsore, bazue mbi dashtninë Kristjane, për konvertimin e tyne. Kryqzatat dhe luftnat e tjera të kombeve katolike kanë pasë qëllim primar vetëm vetmbrojtjen por kurrë agresionin. Sod, në media të ndryshme, shifet nji qëndrim përbuzës, tallës dhe fyes ndaj islamit, qëndrim i cilli prodhon vetëm urrejtje dhe luftna, pa konvertue kërkend. Ky "zell" anti-katolik i ban shumë dam çâshtjes katolike dhe konvertimit të muslimanve. Kto metoda tallse i shërbejnë vetëm agjendës judeo-masonike. Islami nuk konvertohet me luftë e fymje por me hirin e Zotit dhe Fené, erudicionin e dashtninë Kristjane të katolikve vullnetmirë.

Qemal Ataturku, simbas informacionit publik, nuk veproi as me Fené katolike, e as me erudicionin dhe Dashtninë Kristjane për me i konvertue dhe pshtue myslimanët prej propagandës djallzore islamike por me reformat e tija laike e masonike kontriboi me bâ Turqinë e re masonike, aleate të dêjë të NATO-s dhe forcave të tjera judeo-masonike që sundojnë kombet sod tuej e lanë popullin e shkretë turk në injorancën dhe mshiren e agjendave të ndyta judeo-masonike.

Mustafa Qemali mbas fuqizimit në pushtet, persekutoi muslimanët; mbylli xhamija dhe i ktheu në muze, ndaloi vendosjen e hixhabit për femna, shfuqizoi kalifatin, ndrroi alfabetin, etj. Kto ndryshime nuk u bane me qëllim me i shtye masat drejt katoliçizmit por drejt sekularizimit, natyralizmit dhe judaizmit gradual të popullit. Pasardhsi i tij, Ismet Inonu, në kujtimet e tija shkruen se qëllimi kryesor i revolucionit ishte me i mbyllë deren e të kaluemes gjeneratave të reja, me i shkëputë ato prej botës islamike dhe me dobsue ndikimin e islamit në shoqni.

Në mnyrë analoge âsht veprue edhe prej komunistave tonë, ana tjetër e medaljes judaike, mbas marrjes së pushtetit në Shqipni e kryesisht me Kongresin e 1972 për me shkatrrue gegnishten me qëllim me shkatrrue, ose të pakten me dobsue, Katoliçizmin që kishte gjuhen gege si mjetin e tij kryesor të përhapjes.

Ataturku jo vetëm që nuk mund të shifet si largpamës, themelues dhe udhëhjekës i dênjë i popullit turk, ashtu si propagandohet prej disave, por ai duhet të konsiderohet si nji shërbtor i zellshëm i logjeve kriminele masonike që udhjekin NATO-n, Bashkimin Evropian dhe institucionet e tjera evropiane drejt judaizimit të globit. Pra âsht e drejtë me thanë se judeo-masoneria, me anen e shërbtorit të saj besnik, Ataturkut, themeloi, drejtoi e drejton edhe sod Turkinë moderne.

Në librin e tij « Les sociétés secrètes et la société... », 1883, At Deschamps ndër të tjera shkruen se organizata sekrete "Turqia e Re" u themelue prej masonerisë (faqe 609). Në veprën erudite e shumë të dokumentueme « Massoneria e sette segrete », 1990, Epiphanius shkruen se logja judeo-masonike e Salonikës, me përkrahjen e komunitetit hebraik ndërkombtar, organizuen puçin që rrëzoi perandorinë otomane dhe vendosi në pushtet njirin e tyne, Kemal Ataturkun. Simbas M. Blondet ("Gli Adelphi della dissoluzione", Milano, 1994) pjesa mâ e madhe e turqve të rinj nga ana e jashtme praktikojshin islamin por në fshehtsi ishin çifutë dhe ushtrojshin rite hebraike (faqe 699).

Simbas logjës masonike "CEDAR LODGE A.F. & A.M. No. 270 GRC: OSHAWA, ONTARIO, CANADA." e themelueme në 1872, nën mbrojtjen e Logjës së madhe masonike të Kanadasë, Mustapha Kemal Ataturku, ish-president i Turkisë në vitet 1923-1938, ka kênë mason i nji logje masonike italiane : "Macedonia Resorta e Veritus."

Simbas Giovanni Bartolinit "Massoneria-Freemasonry", presidenti i Republikës turke dhe ati i Turkisë moderne, Mustapha Kemal Pasha Ataturk ka kênë mason.

Simbas zionistit dr. Joachim Prinz, në librin e tij « The Secret Jews », Random House, 1973, faqet 111-122, ndër të tjera thuhet se revolta e turqve të rinj në 1908 kundër regjimit autoritar të Sulltan Abdul Hamidit filloi mes intelektualve në Salonikë. Mes udhëhjeksve të revolucionit, që prodhoi nji qeveri mâ moderne në Turki, ishin Djavid Bey dhe Mustapha Qemal. Të dy ata ishin "dönmeh" të zjarrtë. Djavid Bey u bâ minister i financave kurse Mustafa Qemali u bâ presidenti i regjimit të ri dhe i vuni vedit emnin Ataturku, ose ati i turkve. Shumë prej turkve të rinj, pjesë e kabinetit të ri qeveritar revolucionar, i luteshin allahut por në mshehtsí ata praktikojshin ritet hebraike të sektit të Shabatajve, të themeluem prej mesisë së rrêmë të Smirnës, çifutit Shabatai Zévi. Shumë pjestarë të ktij sekti çifut nga jashtë ushtrojshin islamin por brenda ishin sektarë çifut dhe veprojshin kshtû kryesisht me i pshtue persekucionit. Ndjeksit e Zévit thirreshin "dönmeh".

Në librin « History of the Ottoman Empire and Modern Turkay », 1977, Volumi 2, prej S.J. Shaw dhe E.K. Shaw, faqe 264-265, shkruhet se Salonika, prej nga ku vinte Ataturku, kishte nji numër të madh popullsie çifute dhe sektarësh "dönmeh".

Simbas esejistit katolik, kontit Léon de Poncins, në librin e tij « The Secret Powers behind the Revolution », lëvizja revolucionare që rrxoi sulltanin, [simbas disa burimeve, sulltani nuk pranoi formimin e shtetit të Izraelit në Palestinë prandej u sulmue prej forcave revolucionare] filloi me krijimin e nji Kshilli sekret të turkve të rinj në Salonikë, prej ku u drejtue e gjithë revolta. Salonika ishte qyteti mâ çifut i gjithë Evropës : Prej nji popullsie prej 100,000 banorve, 70,000 ishin çifutë. Salonika kishte disa logje judeo-masonike që punojshin pa u trazue, nën mbrojtjen e diplomacisë evropiane të asaj kohe. Meqë Sulltani ishte i pafuqishëm kundër tyne, rrximi i tij prej pushtetit ishte i paevitueshëm. Me 1 Maj 1909, përfaqsues të 45 logjeve turke u takuen në Konstantinopojë dhe atje formuen "Logjen e Madhe Otomane", ku Mjeshtër i madh u emnue Mahmud Orfi Pasha.

Mbas marrjes së pushtetit, janë Turqijt e rij, sektarë çifutë të maskuem si muslimanë, që ndërmorën gjenocidin makabër kundër katolikve armenë.

Në nji artikull në gazeten "The Guardian" të 27 Janarit 2001, shkruhet se në 1915, Turqit e rij masakruen armenët me vrasje masive, kampe përqendrimit, me dekje prej ujet, me shfarosje me gaz dhe shpërngulje masive. Edhe sod Turkija nuk e pranon fajin për masakren armene kurse bota pothuejse nuk e njef hiç kyt gjenocid të shekullit të 20-të, sepse ai mbahet i mshehun dhe nuk msohet gadi askund nëpër shkolla.

Julia Pascal e "The Guardian", ndër të tjera shkruen se qysh në fundin e shekullit të 19-të turqit otomanë kishin vra prej 100,000 deri në 250,000 armenë, por kto masakra nuk ishin asgja në krahasim më até çfarë do të ndodhte mbas 1915, prej dorës së Turqve të rinj [sektarve çifut]. Deri me 1915, të tanë armenve iu urdhnue me dorzue armët personale. Armenët në ushtrinë otomane u mbledhshin në batalione punet ku leheshin me dekë prej ujës, rraheshin ose pushkatoheshin. Me 24 Prill 1915, mâ shumë se 300 intelektualë armenë të Stambollit, shumë prej tyne edhe deputetë në parlament, u arrestuen dhe u pushkatuen, në stilin Katyn, vendi ku mija oficera, mjekë, inxhiniera, profesora dhe pjestarë të elitës polake u masakruen prej bolshevikve rus në pranveren e vjetit 1940. 

Në çdo provincë, mbas rrethimit të çdo qyteti dhe fshati armen burrat vriteshin, gratë dhunoheshin, vriteshin, çoheshin nëpë hareme kurse fmijët shiteshin si skllevën. Nji metode tjetër shfarosjeje ishte shpërngulja masive e grave dhe e fmijve që niseshin me forcë drejt shkretinës siriane dhe vdisnin rrugës. Ata që mbijetojshin prej marshimit të vdekjes mblidheshin në kampin famkeq sirian të Deir el-zor ku shumë mbyteshin prej rojeve të kampit.

Deka vinte në mnyra të ndryshme : Në Trebizond, armenët mbledheshin në varka dhe mbyteshin në ujë; të tjerë hidheshin poshtë prej shkambijve. Para 1914, mâ shumë se 2 milion armenë jetojshin në Turki, kurse mbas gjenocidit, vetëm 500,000 mbeten gjallë, të destinuem me u bâ refugjatë dhe me formue diasporen armene.

Sjellja makabër e Turqve të rinj apo e sektarve çifutë nuk âsht surprizë për të mirë-informuemit. Vetë Talmudi, që mohon Zotin e vërtetë, inkurajon masakra të tilla dhe historia e vërtetë, jo ajo e rrême që shpesh msohet sod në bankat e shkollës, dishmon me fakte historike që vijnë biles edhe prej gojës së vetë rabijve.

Prej Talmudit lexojmë :

« Hebrejt, e sidomos klerikët e sinagogës, kanë me mallkue 3 herë ne ditë të krishtênët, princat dhe papët e tyne tuej u dishirue gjithfarë të kqijash dhe vuejtjesh. (seder 1, mas. 1, 4)

« Hebrejtë kanë me përdorë, ashtu si i urdhnon Zoti, gjithfarë mnyrash dhe mashtrimesh me ia grabitë pasuninë të krishtênve. (seder 1, mas. 1, 4)

« Simbas urdhnit të Zotit, hebrejt do ti konsiderojnë dhe trajtojë të krishtênë si kafshë në kuptimin e plotë të fjalës. (seder 4, mas. 8)

« N'kjof se nji çifut shef nji të krishtênë në cepin e nji shkâmbi, atherë çifuti duhet me e shtye të krishtênin në humnerë pa asnji vonesë. (seder 4, mas. 8)

« Shpirtnat e popujve të tjerë vijnë prej djallit dhe i ngjasojnë kafshëve. Joçifuti âsht prej farës së bagtive. (Mas. Sefa et Sela id. Sepher Hanechama. Fol. 221, col. 4. Jalqût chad. Fol. 154 b. Mas. Jebammoth)

« Të gjithë të krishtênët do të shfarosen. (Sepher Zerov Ha-mor, Fol. 125 b)

« Të gjitha thesaret e popujve do të kalojnë në duart e hebrejve. (Sanhédrin, Fol. 110 b)

« Duhet me vra mâ të ndershmin mes gojimve [joçifutve]. (Tosaphoth a. 1.)

« Ai që derdh gjakun e gojimit i ofron nji sakrificë Zotit. (Nidderas Bamidebar rabba, p. 21.)

Në nji artikull të botuem në "Czernowitz Allgemeine Zeitung" të datës 2 Shtator 1933, që komuniteti ndërkombtar çifut bani gjithshka me e zhduk por pa ia mbrritë krejtsisht qëllimit, rabini Manfred Reifer, mbi masakrat e çifutve ndër të tjera shkruen :

Mbas lindjes së JEZU-KRISHTIT, Hérodi vrau fmijt shêjt të pafajshëm të tanë Palestinës me shpresë me gjetë Zotin-fmi. Çifutnit e detyruen Pilatin me denue KRISHTIN Zot me vdekje; ata mbyten shën Shtjefnin dhe masakruen Apostujt. Néroni kishte si kshilltar të parë çifutin Attilius dhe të preferuemen e tij, çifuten Popenë që e shtyne Néronin me masakrue me qinda mija katolikë. Simbas librit çifut "Sepher Juchasin" (Amsterdam 1717), në kohen e Papës Klement (91-100 AD), çifutët mbyten në Romë, brenda dhe jashtë saj, nji turmë të panumrueme katolikësh, si râna e detit.

Dion Cassius, historiani i madh në librin e tij "Histoire romaine" (përkthye prej Anthoine de Bandole, 1616) shkruen se çifutët që banojshin përgjatë Cyrenës, me kapedan nji farë Andreas, mbyten tanë grekët dhe romakët, i hangne mishin dhe organet e mbrendshme, u lane në gjakun e tyne dhe u veshen me lëkurat e tyne. Disa, thote historiani, çifutët i mbyten në mnyrë shumë barbare, tuej i sharrue prej majes së kresë e përmes trupit deri poshtë; disa i hodhen te kafshët e egra e të tjerët i detyruen me luftue me njêni-tjetrin aq sa mbyten rreth 200,000 vetë. Nji krim të ngjashëm ata e kryen edhe në Egjypt dhe në ishullin e Qipros, tuej pasë me vedi shefin Artémion. Në ishullin e Qipros, çifutët mbyten 240,000 vetë.

Simbas nji shënimi të Guizot, në librin "Le déclin et la chute de l'empire romain" të Gibbon, shkruhet se në Cyrenë, çifutët masakruen 220,000 grek, 240,000 vetë në ishullin e Qipros dhe në Egjipt, nji popullsi të madhe. Shumica e ktyne viktimave sharroheshin në dysh.

Libri çifut "Sepher Hadoroth" na mson se Rabbenu Jehouda kishte përkrahjen e perandorit "Antonin le Pieux". Ai i tha perandorit se Nazarenët ishin shkaku i nji epidemie dhe për rrjedhojë nxiti mbytjen e tanë katolikve që ishin atherë në Romë (155 AD). Në të njêjtin libër shkruhet se perandori Marc-Aurel, prej nxitjes së çifutve, mbyti tanë Nazarenët që mujti me xanë. (177 AD). "Sepher Hadoroth" na difton se në vjetin 214 AD, çifutët mbyten 200,000 katolikë në Romë dhe tanë katolikët e Qipros. Po ky libër, në faqen 108 shkruen se Diokletiani, prej dishirës së çifutve, vrau nji numër të madh katolikësh, ndër të tjerët Papët Caïus dhe Marcellinus.

Muhamedi, themeluesi i islamit, âsht vra prej nji çifuteje; prej çifutve u vra edhe Cari Nikolla II me familjen e tij; Aleksandri i Jugosllavisë dhe Barthou u vrane prej çifutit Peter Kalmen; Huey Long u vra prej çifutit Weiss; Arqiduka Rudolf u vra prej nji çifuteje; prej vrasjeve të shumta judeo-masonike përmenden vrasjet e Carit Aleksandër, të Gustavit III, Mbretit Luis XVI me familjen e tij, Rossi (ministri i Papës Piu IX), Garcia Moreno, Mbreti Carlos, Doumer, de Lambrecht, Morès, gjykatsi Prince, Félix-Faure, Abraham Lincoln, Stolipyne dhe konti Tisza.

Masakra të tmerrshme u kryen prej diktatorve komuniste hungarez, çifutve Szamuely dhe Bela Khun. Ky i fundit në 100 ditë masakroi 25,000 katolikë (vjeti 1918).

Gjenocidi mâ i madh i historisë në Rusi ndodhi nën diktaturen komuniste nën udhëhjekjen e çifutve : Trotsky, Sverdloff, Zinovieff, Kameneff, Litvinoff, Yagoda, Joffe, Kaganovitch, Karakhan, Levine, Rappaport, Parvus-Halphand, Radek-Sobelsohn, Garine, etj, etj. 1 milion e 900,000 ipeshkvij, meshtarë, princa, fisnikë, të pasun, oficerë ushtrijet dhe policijet, borgjezë, inxhiniera, shtetarë, puntorë e katundarë u masakruen vetëm gjatë 18 muejve; 30 milion mbaruen prej ujës e epidemive shkaktue prej urisë artificiale të 1917. (Shifrat janë marrë prej Dr. Fritjof Nansen, të Kryqit të Kyq Ndërkombtar).

Masakër e madhe judeo-komuniste në Spanjë, ku gjatë 11 muejve, 400,000 spanjollë katolikë u masakruen, jashtë fushës së betejës, vetëm për arsye të Fesë t'yne katolike e patriotizmit, nën rregjimin e çifutve Zamorra, Azana, Rosenberg.

Masakër e madhe judeo-komuniste në Kinë, që tash 15 vjet i ka kushtue jetën 10 milion kinezve, në provincat nën kontrollin sovietik. Vrasje e uri artificiale të tmerrshme...

Prej burimeve të ndryshme, edhe sod Turkia kontrollohet prej judeo-masonerisë. Simbas Ergün Poyraz, në librin e tij « The Children of Moses », presidenti Erdogan dhe grueja e tij janë të dy çifutë të mshehun që punojnë në mnyrë sekrete për ndërtimin e Urdhnit të Ri botnor.

Simbas burimeve të tjera, ish-gjenerali i Ushtrisë turke, Ilker Başbug, që ka shërbye prej 2008 në 2010, akuzohet të jetë gjithashtu nji çifut i mshehun. Në fotot e maposhtme, ai shifet tue u lutë te muri i lotve në Jeruzalem.























Gjenerali Ilker Başbug




“Bota qeveriset prej disa personazheve krejt të ndryshëm prej atyne që imagjinohen prej njerzve, syni i të cilëve nuk shef mbrapa skenave.”(Ish-kryeministri anglez i shekullit të 19-të, çifuti Dizraeli, lordi Beaconsfield)

“Egzistojnë dy histori : historija zyrtare, gënjeshtare, që na msohet – ad usum delphini – dhe historija sekrete, ku gjinden arsyet e vërteta të ngjarjeve, nji histori e turpshme.”(Honoré de Balzac, antar i sektit martinist, “Le illusioni perdute”, Milano, 1981, Club. p. 711)





Bibliografi :


- http://www.guardian.co.uk/theguardian/2001/jan/27/weekend7.weekend2
- http://antikemalist.blogspot.com
- Revs. Richard, Giraud O.P., "Bibliothèque sacrée...", volumi XXIII, faqet 357-360
- Rev. Auguste Rohling (1839-1931), "Le juif selon le Talmud".

lunedì, luglio 01, 2013

Introibo ad Altare Dei


 
I lumi Noël Pinot, i egzekutuem me gijotinë, në 1794, prej forcave judeo-masonike të Revolucionit francez, njitë shkallet tuej recitue fjalet e Psalmit 42, me të cilat fillon Mesha Shêjte : « Introibo ad Altare Dei; ad Deum qui laetificat juventutem meam ».




prej Illyricum Sacrum
Nenaekeshillittemire.blogspot.com




« I Madhi Zot âsht i mrekullueshëm në shêjtnit e Tij; Hyji i Izraelit âsht Ai që ka me i dhanë pushtet e forcë popullit të Vet. Kjoft bekue i Madhi Zot ! » (Psalmi 67 :36)



          Qysh në fminínë e tyne të hèrshme, të tânë katolikët që kanë msue katekizmin, e dijnë mirë se Mesha Shêjte âsht forma perfekte e adhurimit hyjnor dhe lutja themelore e liturgjise së Krishtênë që i ofron kultin suprem të latrisë Krijuesit të Qiellës dhe te Dheut, që falenderon Hyjin për Mirsitë e Tija, që qetson dhe shpagon perfektsisht Zotin për mkatet e njerzimit dhe që siguron hire e bekime të panumërta për të gjallët e për të dekunit. [1]

Në Konçilin dogmatik të Trentës (sesioni 22, kapitulli 2), Mesha shêjte përkufizohet si : Konsakrimi dhe ofrimi i Trupit dhe Gjakut të JEZU-KRISHTIT; « Corporis et Sanguinis Domini Jesu Christi consecratio et oblatio. » [2]. Dhe po i njêjti Konçil mson se Mesha shêjte âsht nji Sakrificë e vërtetë dhe âsht e njêjta Sakrificë si Sakrifica e Kalvarit por ndryshon me Sakrificen e Kalvarit vetëm në mnyren e ofrimit. [3]

Njêni prej efekteve të Meshës shêjte âsht falja e mkateve, nëpërmjet ndihmës që marrim në Meshë për me u pendue e me marrë faljen e mkateve, ashtû si mson sh'Tomë Akuinati. Hirin për faljen e mkateve na e ka sigurue vetë Zoti jonë JEZU-KRISHTI me Pasionin e Vdekjen e Tij në Kryq. [4]

Kjo doktrinë thelbsore mbi Meshen shêjte gjithmonë ka kênë msue dhe msohet prej Kishës Katolike në mnyrë të pandryshueshme, ashtû si nuk ndryshon Trupi e Gjaku i KRISHTIT Zot që meshtari ofron në Meshën shêjte. Për rrjedhojë, prej vetë kufizimit të Meshës, pa Sakrificen e Kalvarit nuk ka Meshë shêjte; pa Sakrificën e Kalvarit nuk ka falje të mkateve. E pa Meshë shêjte nuk ka as liturgji e as Fé katolike sepse ato janë të lidhuna pazgjidhshmënisht me njêna-tjetrën.

Në Enciklikun « Mediator Dei », të 20 Nandorit 1947, mbi liturgjinë, Papa Piu XII shkruen me të drejtë se rregulla e Fesë përcakton rregullen e lutjes; « Lex credendi legem statuat supplicandi ». Për mâ tepër, thekson Papa, liturgjia shêjte âsht në lidhje intime me principet dotrinale të msueme prej Kishës Katolike si të vërteta të sigurta të Fesë, e për rrjedhojë kjo liturgji shêjte duhet të jetë në konformitet me të vërtetat e Fesë Katolike të shpalluna prej Magjisterit suprem për me sigurue integritetin e Revelacionit hyjnor. Papa i referohet sh'Agustinit (Enchiridion. Cap. 3) që thotë se kulti që i nepet Hyjit pafundsisht shêjt âsht nji praktikë e vazhdueshme e Fesë Katolike dhe nji ushtrim i shpresës dhe dashtnisë hyjnore. Në liturgjinë shêjte, ne shpallim Fenë Katolike publikisht, jo vetëm me celebrimin e mistereve, kryemjen e Sakrificës se Meshës, administrimin e Sakramendeve por edhe me recitimin e Simbolit të Fesë (Credo) dhe leximin e Shkrimeve shêjte të frymzueme prej SHPIRTIT-SHEJT. E tânë liturgjia, pra, përmban Fenë Katolike, dhe dishmon publikisht Fenë e Kishës Katolike, shton Papa Piu XII.

Prandej, ndryshimi i liturgjisë katolike dishmon nji ndryshim të Fesë Katolike. Kshtû për shembull, protestantët dhe shizmatikët praktikojnë nji liturgji jokatolike që âsht dishmi e besimit të tyne heretik e shizmatik. Kisha konçiljare e dalun mbas Konçilit të II të Vatikanit, ashtû si e kanë dishmue vetë pseudo teologët konçilarë, si Schillebeeckx, Küng, Suenens, Kongar, Rahner, etj., gjithashtu praktikon nji liturgji jokatolike të ndryshme prej liturgjisë shêjte katolike.

Simbas studimit të Kardinal Otavianit, « Egzaminimi e shkurtë kritik », « mesha » e Palit VI e Kishës konçiljare, që vitet e fundit âsht ndryshue përsëri, nuk âsht Mesha Katolike, nuk âsht Sakrifica e Kalvarit :

« 'Darka e Zotit ose Mesha âsht asambleja fetare e shêjtë apo tubimi i popullit të Hyjit që mblidhet s'bashkut, nën drejtimin e meshtarit, për me celebrue memorialin [përkujtimin] e Zotit.' ... Përkufizimi i Meshës âsht pra i reduktuem n'até të nji "darke", e kjo riduket vazhdimisht në numrat 8, 48, 55d, 56 të Institutio generalis. Për mâ tepër, kjo "darkë" âsht darka e asamblesë të drejtueme prej meshtarit, darka e asamblesë t'mbledhun me realizue "memorialin e Zotit", që përkujton atë që bâni t'Enjten e Madhe.

« E gjitha kjo nuk nënkupton as Prezencen reale [të KRISHTIT Zot në Osten shêjte], as realitetin e Sakrificës së Meshës, as karakterin sakramental të meshtarit që konsakron e as vlerën thelbsore të Sakrificës eukaristike, pavarsisht pranisë së asamblesë.

« Me nji fjalë, ky përkufizim i ri nuk përmban asnji prej elementave dogmatikë që janë esenciale për Meshën dhe që formojnë përkufizimin e saj të vërtetë. Heqja, n'kyt vênd, e ktyne elementave dogmatikë, ka kênë e qëllimshme. Nji mungesë e tillë e qellimshme nënkupton "tekjalimin" dhe, t'pakten në realitet, mohimin e ktyne elementave dogmatikë. »

Tuej mohue e ndryshue litugjinë e Meshes shêjte katolike, megjithse në zhargonin e tyne vazhdohet me u përmendë si Mesha Katolike, Kisha konçiljare e Gjonit XXIII, e Palit VI, e Gjon Palit I, e Gjon Palit II, e Benediktit XVI dhe e Françeskut I ka mohue e ndryshue vetë Fenë katolike.

Ky ndryshim shifet mâ së mirit në rrefuzimin që kjo Kishë konçiljare i ban Meshës tradicionale latine, Meshës së Papës sh'Piu V apo thjesht Meshës shêjte romake, e cilla âsht nji dishmi e gjallë e Fesë shêjte katolike.

Në vijim po ju prezantoj nji meshtar katolik që gjatë tanë jetës së tij ka luftue heroikisht për me ruejtë të pandryshueme Meshen shêjte katolike. Ai përfaqson të tânë ata meshtarë katolikë që nuk janë përkulë para presioneve, kërcenimeve, përjashtimeve, censurave e izolimeve por, me ndihmen e Zotit, kanë jetue deri në frymen e fundit me betimin e bamë nji ditë shêjte para elterit të të Madhit Zot. Dishiroj e shpresoj shumë që edhe ndonji meshtar shqyptar të jetë pjesë e ktyne herojve katolikë të kohve të sotme, ku apostazia e përgjithshme ka përfshi tâna kombet. Megjithaté, druej se shumica, për mos me thanë të tânë meshtarët shqyptarë, kanë përqafue tradhtinë e Kishës konçiljare.

At de Pauw (1918-2005), me origjinë belge, që flet në video në mbrojtje të Meshës Tradicionale Latine, ka zotnue tri doktorata : në të Drejten Kanonike, në Teologji Morale dhe në Historinë e Kishës. Ka shërbye si infermier në fushen e betejës gjatë Luftës së II Botnore; biles, në 1940, kje kapë prej gjermanve por mâ vonë pat mujtë me u arratisë prej burgut nazist. Mbas shugurimit në vjetin 1942 kje kthye prapë në fushën e betejës si prift-kapelan në Ushtrinë belge dhe mandej në Divizionin e parë të Forcave të Armatosuna polake deri në fundin e luftës. Mbas 1949 u bashkue me familjen e tij në Shtetet e Bashkueme. Prej 1952 deri në 1963 pat msue të Drejten Kanonike në Seminarin « Saint Mary », në Emmitsburg, Maryland. Në 1955, kje emnue docent akademik i seminarit. Gjatë Konçilit të II të Vatikanit kje thirrë në Rome si « peritus », kshilltar teologjik i ipeshkvijve. Në kundërshtim me msimet jokatolike të ktij Konçili, dhe në mbrojtje të Meshes Tradicionale Romake dhe Doktrinës mijavjeçare të Kishes Katolike, me mbështetjen e Arqipeshkvit të New Yorkut, Imzot Francis Spellman, në Janar të 1965, At de Pauw themeloi në New York organizaten « Lëvizja Katolike Tradicionale ». Me 23 Qershor 1968, At de Pauw ngriti Kishen lokale « Ave Maria », në Westbury, Long Island, ku, megjithë pengesat e shumta, vazhdoi celebrimin e Meshës Tradicionale Latine deri në fundin e jetës së tij, me 6 Maj 2005. Ai ka kontribue shumë për Kishen shêjte Katolike dhe Meshen shêjte Latine që e deshti dhe e mbrojti deri në fund. Njifet kontributi i tij me Meshën e të Dielës në Radio, me botimin e dy revistave katolike dhe me shkrimin e shumë pamfleteve apologjetike.

Qé edhe përkthimi i fjalës së At de Pauw në mbrojtje të Meshës shêjte Tradicionale latine :  


“Miq ! Dita mâ e rândsishme e jetës tême ishte dita kur u shugurova meshtar. “Sacerdos in aeternum”, “Meshtar I përjetshëm” thirrej në at kohë, në kohën e Papës Piu XII. Natën para shugurimit, m’âsht dhanë ky libër; titulli I tij latinisht âsht : “Missale Romanum”, “Meshari Romak”, libri i Meshës Romake. Dhe ashtû si ishte zakoni për të tânë kandidatët për shugurim para reformës së Konçilit të II të Vatikanit, përfshi ktû Papën, tânë kardinajt, tânë ipeshkvijt dhe shumë prej meshtarve të ditve tona, ashtû si ishte rituali për ata të tânë, ipeshkvi shugurues m'kërkoi me vue doren e majtë mbi kyt libër, me çue doren e djathtë dhe me bâ kyt betim solemn : Un, vullnetarisht dhe pa asnji rezervë, pranoj të tâna Traditat ekleziastike dhe apostolike të Kishës Romake, Nji, Shêjte, Katolike dhe Apostolike dhe premtoj e betohem solemnisht me i ruajtë dhe me i predikue të tâna kto Tradita, pa asnji ndryshim, deri në frymen e fundit të jetës tême.

« Mâ shêjtja dhe mâ thelbsorja e ktyne traditave âsht Sakrifica e Meshës; Mesha e stërgjyshave tanë, Mesha Tradicionale Latine, kajherë e quejtun edhe Mesha Tridentine e Papës sh’Piu V, me kërkesen e vetë êtënve të Konçilit të Trentës (1545-1563). Jo, Papa sh’Piu V nuk na dha nji Meshë të re, për me e emnue simbas emnit të tij. Po të kishte bâ mâ të voglen përpjekje në kyt drejtim, asnji prej pasardhsve të tij, në Fronin e sh’Pjetrit, nuk do të kishte pasë as idene mâ të vogël me e kanonizue até, si nji shêjt zyrtar të Kishës tonë katolike. Por në 1712, Papa [shqyptar] Klementi XI, kanonizoi shêjt, Papën Piu V, për me hye kshtû në histori si Papa i Meshës së vërtetë dhe i Rruzares Shêjte. Mesha shêjte dhe Rruxarja shêjte, çfarë kombinimit triumfues !

« Po e përsëris edhe nji herë : Papa sh’Piu V nuk futi në Kishen Katolike nji Meshë të re; gjithshka që ai bani ishte eliminimi, prej Meshës së athershme, i atyne lutjeve të devoçme që ipeshkvij e meshtarë të devoçëm, me iniciativen e tyne, gjatë shekujve, i kishin shtue Meshës që ata kishin trashigue. Ndërhymja historike e Papes sh’Piu V nuk futi me forcë nji “Novus Ordo Mess”, nji ceremoni të re, por i dha Kishës Meshen e vjetër, në tânë thjeshtsinë e vet, ku shumë prej lutjeve dhe ceremonive të saja e kanë fillesën bash në ditet e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT dhe dishepujve të Tij dhe në kohen e Katakombeve, ku Meshët e para celebroheshin, 19 shekuj mâ parë, jo mbi tavolina por mbi vorret e martirve, pjestarët e parë të Kishës tonë, të cillët preferuen mâ mirë me dekë sesa me tradhtue ose kompromentue Fenë e tyne Katolike e cilla âsht edhe Feja jonë.

« Konstitucjoni Apostolik 19 Korrikut 1570, me anen e të cillit, Papa sh’Piu V i pruni Kishës Meshen e vjeter, në formen e saj origjinale, ashtû si të tâna dokumentet e tjera pontifikale, emnohet simbas fjalve të para latine të dokumentit : “Quo Primum”. Ky tekst u përfshi integralisht në Mesharin zyrtar Romak dhe po ky Papë urdhnoi që ky Meshar duhej të ishte, atherë e mbrapa, në përjetsí dhe për të tâna kohnat, Meshari i vetëm që duhej të përdorej në celebrimin e Meshës Shêjte.

« Rrallë ndodh kur Papa, në mnyrë të kjartë, deklaron publikisht se âsht tuej përdorë të tânë Autoritetin e tij Apostolik si Pontif Suprem i Kishës së KRISHTIT ZOT për me shpallë nji dekret me forcë të përjetshme “in perpetuum” dhe për të tâna kohnat, tuej i kërcenue shkelsit e ktij dekreti jo vetëm me çkishënimin e Kishës Katolike por me hakmarrjen dhe me mallkimin e vetë Zotit të Gjithpushtetshëm. Nji dokument i tillë ishte Konstitucjoni Apostolik “Quo Primum” në lidhje me Meshen shêjte.

« Si shembull, po ju përkthej direkt prej tekstit latinisht të Konstitucjonit “Quo Primum” që e kam ktû përpara : “ Prej ktij dekreti t’one, i cilli ka force të përjetshme, “in perpetuum”, Ne vendosim dhe urdhnojme se, kurrë ndonjiherë, asnjigjâ nuk duhet të hiqet, të shtohet ose të ndryshohet në kyt Meshar. Në të ardhmen, asnji meshtar nuk ka me kêne i detyruem me celebreu Meshen shêjte në nji mnyre tjetër prej asaj që gjindet në kyt Meshar. Dhe tuej përjashtue, nji herë e përgjithmonë, çdo lloj skrupulli apo frige prej çfarëdo lloj dënimit apo censuret ekleziastike, Ne dekretojmë dhe vendosim, me Autoritetin tonë Apostolik, se ky dekret dhe urdhën i joni ka forcë të përjetshme, “in perpetuum”, dhe se kurrë nuk mund të anulohet ose ndryshohet ligjërisht në të ardhmen. E megjithkëte, n’kjoft se ndokush, në të ardhmen, ka me guxue me ndërmarrë çfarëdo lloj aktit kundër ktij urdhnit tonë, i shpallun për tâna kohnat, ta dijë se ai âsht dënue me hakmarrjen e apostujve sh’Pjetrit e sh’Palit dhe me hakmarrjen e vetë Zotit të Gjithpushtetshëm.

« Miq ! Në bazë të ktij Dekreti Apostolik “Quo Primum”, të shpallun me nji validitet të përjetshëm, dhe tuej u mbështetë mbi argumentet e sigurta dogmatike, morale dhe kanonike të ktij dokumenti, un vazhdoj me celebrue sod Meshen Tradicionale Latine egzaktsisht në të njâjten mnyre si e kam celebrue për herë të parë, gadi 50 vjet përpara. Si ish-profesor seminarit dhe këshilltar teologjik e kanonik në Rome, gjatë Konçilit të II të Vatikanit, mendoj se mundem me vlersue korrektsisht dokumente të ksaj natyret. Kur Nâna jeme, Kisha Katolike, më dha mue dhe tânë priftnijve të saj, kyt privilegj unik, bilateral, të detyrueshem e të parevokueshëm, nji privilegj dhe nji kontratë, jam betue solemnisht dhe prapë betohem, me ndihmen e hirin e Zotit, me i qëndrue besnik dhe me jetue me kyt betim deri në frymen tême të fundit. »


Bibliografi :

[1] Katekizmi i Papes sh'Piu X, 1913, faqe 87
[2] Saint Alphonse-Maria de Liguori, « Abrégé de la théologie morale », 1842, faqe 212.
[3] Katekizmi i Papës sh'Piu X, 1913, faqe 86
[4] Idem, faqe 70


lunedì, aprile 08, 2013


Sermon për diten e shejtë të Pashkës,
simbas Atit Luis de Granada O.P.

Përkthye prej I.S.
Nenaekeshillittemire.blogspot.com







     Sermoni i mâposhtëm âsht i shkruem prej nji predikuesi ndoshta jo shumë të njoftun në ambjentin shqyptar por që i përket nji prej lavdive të Spanjës Katolike në kohen e Mbretit Ferdinand dhe Mbretneshës Elizabetë. Librat e tij ishin të preferuemit e shejtënve të mëdhaj si Shêjtes Terezë të Avilës, shêjtit Gjonit të Krygjës, sh'Karl Borromeut, sh'Pjetër Alkantarës, shejtes Rozë të Limës, shejtit Françesk të Salës dhe shejtjes Luizë të Marijakut.

Shejti Borromé shprehet se nuk njef nji tjetër autor që ka shkrue mâ me përfitim për të miren e Kishës Katolike dhe për shelbimin e shpirtnavet; doktori i Kishës, sh'Françesku i Salës, porositë me urgjencë nji ipeshkëv tjetër me pasë në zotnim të tana veprat e domenikanit dhe me i konsiderue ata si nji ofice të dytë; shejtja e madhe sh'Tereza e Avilës thotë për autorin në fjalë se vetë Zoti ia dha botës kyt njiri për të miren e madhe dhe universale të shpirtnavet; s'fundmi vetë Papa Gregori XIII, në nji letër drejtue At Granadës në vjetin 1582, shkruen, ndër të tjera, se At Luisi i Granadës me shkrimet e tija i ka shërbye shpirtnave mâ shume sesa t'u kishte dhanë shikimin të verbuemve dhe jetën të dekunve.



« Jesum quaeritis Nazarenum crucifixum; surrexit, non est hic..., sed ite, et dicite discipulis ejus et Petro, quia praecedit vos in Galilaeam. »

« Ju kërkoni JEZUSIN e Nazaretit që âsht kenë kryqzue; Asht rinjallë, nuk âsht ktu..., por shkoni e i thoni dishepujve të Tij e Pjetrit se po shkon para jush në Galilé. » (sh'Marku 16:6)



Në kto ditë shêjte, vllâznit e mij, kur Kisha e gzueme celebron me himnet e saja Rinjalljen e Zotit, fjala që ajo përsërit mâ shpesh ka për qëllim me na ftue me marrë pjesë në gzimin e saj. « Qé pra dita, na thotë ajo, që ka bâ Zoti; ta kalojmë në gzimin mâ të madh. » Haec dies quam fecit Dominus; exultemus et laetemur in ea. Mjerisht, vllâznit e mij, do të ketë shumë prej atyne që do të gzohen sod, por jo me at gzim që na porosit Apostulli kur thotë : « Gzohuni pa pushim në Zotin tonë; po e përsëris edhe nji herë, gzohuni. » (Phil 4:4) Shumë të krishtenë, krejt të huej prej ktij gzimit shejt, gzohen vetëm se kjo ditë u nep fund lodhjeve të krezhmës dhe pendesës e që tash ata munden me u ngi me mishna; që tash ata munden me hangër në çdo orë, me u marrë me lojna e me jetue me mâ shumë lirí; dhe se tash ata nuk kanë me durue mâ turpnimet e Rrfimit. Kta të Krishtenë nuk gzohen as në Zotin e as për arsye të Rinjalljes së JEZU-KRISHTIT. Sepse ky gzim shejt ku na fton Kisha Katolike nuk ka asgja të përbashkët me até që lind prej ktyne të mirave të mbarueshme, prej të cillave Shelbuesi ka dashtë me na shkëputë, tuej durue aq shumë turtura, fyemje, punë e mundime. Atje ku mbretnojnë gzimet toksore nuk ka vend për kyt gzim shejt, i cilli âsht anmiku i knaqsive të trupit.

Kush ka me marrë pjesë atherë në kyt gazmend të pafundëm të Kishës ? S'parit, ata që kanë vue në JEZU-KRISHTIN shpresen e tyne, sepse shpresa e tyne âsht rinjallë me Té. Kshtû gzohej Profeti David kur thonte : « Zemra e trupi em ngazllohen para Zotit të gjallë. » (Psalmi 83:2) – Pse gzoheni kshtu, o profet, në Zotin e gjallë ? - Sepse shelbimi, lumnia e shpresa jeme, tuej kenë të mbështetuna mbi Té, marrin pjesë në Rinjalljen e Tij dhe në jeten e Tij të pambarueme. - Të drejtit kanë pra sod arsye të fuqishme me u gzue. E njejta gja ndodh edhe për mkatnorët, n'kjoft se i kanë lâ njollat e vjetra me anen e pendeses katërdhet-ditshe dhe zhdeshë njirin e vjetër për me fillue nji jetë të ré; ata janë rinjallë me JEZU-KRISHTIN. Nji mbarsi kaq e madhe duhet ti mbushin me gzim, për të cilet mundena me thanë si për djalin plangprishës : « Ishte i dekun dhe âsht rinjallë; ishte i hupun dhe u gjet. » (Sh'Luka 15:32) A nuk ka arsye me u gzue ai që âsht gjetë mbasi ishte kenë i hupun; ai që i çliruem prej vdekjes shpirtnore âsht rinjallë në jeten qiellore në sajë të misterit të papërshkrueshëm të Shelbimit ? Kshtu, ata që preokupohen për shelbimin e shpirtit të tyne e që nuk kanë asgja mâ të shtrejtë mbi tokë; ata që, të liruem prej dekës së mkatit prej hirit të JEZU-KRISHTIT, kanë fillue nji jetë të ré dhe kanë shijen e gjanave hyjnore; kta, pra, kanë të drejtë me u gzue prej misterit të ksaj dite. Për me marrë pjesë në lumninë e tyne, të lusim me përvujtni ndihmen e Qiellit me ndërmjetsinë e të shejtnueshmes Virgjinës MARI. Ave MARIA.


I.

Në Unjillin e ditës së sotme, vllâznit e mij shumë të dashtun, kto tre gra shejte që erdhen me parfùme me vorrosë Trupin e Shelbuesit, na paraqesin nji shembull të naltë dashnijet Kristjane. Ato e kishin pâ tuej dhanë Shpirt mbi Kryq pak kohë përpara; ata E kishin lanë të mbyllun në vorr dhe nuk shpresojshin në Rinjalljen e Tij. Ato e dijshin se vetë vorri ishte i rrethuem me ushtarë që ndalojshin hymjen; ato besojshin se kishin me marrë prej zellit të tyne vetëm nji tjetër vuejtje prej pamjes së Trupit të pajetë të Shelbuesit; e megjithaté, për me i dhanë sadopak nderime atij Trupi shejt, ato kishin vendosë me i dhanë Shelbuesit kyt dishmi të fundit përzemërsijet, tuej diftue kshtû sa e gjallë ishte dashtnija për Hyjin në zemrat e tyne. Në fakt, thotë sh'Pjetër Krizologu, dashtnija e vërtetë nuk egzaminon shka âsht e mujtun apo shka ka me ndodhë; por, për me u knaqë, ajo nuk shef asgja të pamujtun ose të vështirë dhe nuk i ven qëllim tjetër përpjekjeve të saja veçse me egzekutue até që dishiron dhe me i pëlqye atij që ajo don. Nji shembull të tillë të mrekullueshëm na napin ata tre fmijë që Nabukodonosori i hodhi në nji furrë zjermit sepse kishin përbuzë statujen e tij të artë. Mbreti u drejtoi kto fjalë të pabesa : « A asht e vërtetë, Sidrak, Misak e Abdenago, që ju nuk i nderoni zotnit e mij dhe se nuk adhuroni statujen e artë që kam bâ ?... N'kjoft se ju nuk e adhuroni, kanë me ju hjedhë menjiherë në mes të flakve të furrës, e mandej cilli asht Zoti që ka me mujtë me ju hjekë prej duerve të mija ? » (Danieli 3:14-15). Atherë, ata u përgjigjen : « Na nuk duhet me t'u bindë në kyt gjâ, o mbret, sepse Zoti jonë, Zoti që na adhurojmë, mundet patjetër me na nxjerrë prej mesit të flakve dhe me na lirue, o mbret, prej duerve tueja. N'kjoft se nuk âsht Vullnesa e Tij me bâ kyt gjâ, ne po ju deklarojmë, o mbret, se ne nuk nderojmë zotnat tuej dhe se ne nuk adhurojmë statujen e artë që ju keni bâ. » (Ibid.)

Ky âsht karakteri i dashtnisë perfekte. Ajo konsideron me kujdes jo përfitimin por detyrën, jo rahatinë por ndershmëninë; jo shka mund ti bijnë sigurinë personale por shka mund ti pëlqejnë të dashtunit të saj, kushte kto që nuk njjhen prej atyne që thojnë : Nuk i bindem Zotit n'kjoft se nuk shpresoj mâ parë ndonji shpërblim. Dashtnija e vërtetë, thotë sh'Bernardi, nuk punon me qëllim përfitimin, megjithse nuk ka me ndejë pa e marrë. Por të shofim tashti vazhdimin e Unjillit.

« Dhe diten e parë të javës, heret në mjes, ata edhën te vorri ».Në kryemjen e e ksaj detyre të devotçme, kta gra shejte nuk harrojnë asgja. Në mbramjen e ditës kur Shelbuesi u kryqzue, ata blejnë parfume dhe i përgadisin. Të Shtunden, ata respektojnë pushimin e urdhnuem dhe të Dielen, ata nuk presin lindjen e diellit por nisen për rrugë heret. Asht gjithashtu e mujtun se ata nuk kishin fjetë atë natë, të zhytuna siç ishin në zi (dhimbje) e për ma tepër, të preokupueme siç ishin me u nisë heret. Nuk âsht e habitshme se ata mund të kenë pâ engjujt dhe vetë Zotin e engjujve në lavdinë e rinjalljes, ata që qysh në mjes heret E kishin kërkue me aq zell. Bekue kjoshin ato që i paraprijnë nades me kërkue Zotin dhe që E dishirojnë me aq dashtni ! Salomoni thotë : « Ai që kërkon të miren âsht i gatshëm me u çue qysh në filliin e ditës ». « Consurgit diluculo, qui quaerit bona. » (Prov. 11:27). Nji autor i devoçëm e komenton kshtu kyt rresht : « N'kjoft se ti ruen tana ditët te hymja e shpisë së Dijes dhe rrin vazhdimisht te dera e saj (Prov. 8:34); n'kjoft se ti ruen me durim me Marinë Magdalenë në hymje të vorrit, ke me e pa me té se sa e vërtetë âsht kjo fjalë e Dijes, don me thanë e JEZU-KRISHTIT : Due ata që Më dojnë dhe ata që ruejnë qysh në mjes me M'kërkue, kanë me Më gjetë. » (Prov. 8:17) Maria Magdalenë e ka gjetë JEZUSIN sepse ajo kishte ardhë me ruejtë vorrin e Tij, por edhe ti mundesh me E gjetë shpirtnisht Shelbuesin n'kjoft se kërkon po me të njêjten dishirë dhe ruen po me të njêjtin durim në lutje. Thuaji pra Zotit JEZUS me aspiratat dhe ndjenjat e Marisë Magdalenë : Shpirti em Ju ka dishirue gjatë natës; kam me u çue qysh në agun (fillimin) e dritës me Ju kërkue me të tanë forcen e shpirtit dhe zemrës teme. Anima mea desideravit te in nocte, sed et spiritu meo in praecordiis meis de mane vigilabo ad et. (Isaia 26:9) Thuej me gojë e me zemër bashkë me psalmistin : Zoti jem, Ju kërkoj qysh në mjes, etc. (Psalmi 62:2) E ke me pâ si si ata ke me pasë gzimin me kndue : Në mjes jena mbushë me mshiren Tuej, kena kcye prej gzimit dhe jena ngazllue prej haresë. (Psalmi 89:14) Guerricus.

Kjo ju ndihmon me kuptue pse tanë shejtnit zgjedhin mjesin me celebrue lavditë e Hyjit. Ata i konsakrojshin Zotit fillesat e ditës në mnyrë që Ai që âsht i pari në rendin e madhshtisë dhe të randsisë t'ishte gjithashtu i pari në rendin e kohës. Kshtu Mbreti David inkurajohej qysh në mjes me kndue lavditë hyjnore : « Zgjohu, lavdija eme; zgjohuni harpa jeme dhe lauti jem; kam me u çue qysh në agun e dritës. » (Psalmi 56:9) Nji prej miqve të Jobit thote : « N'kjoft se ktheheni kah Zoti qysh në fillimin e ditës dhe i adresoni lutjet tueja të Gjithpushtetshmit, menjiherë Ai ka me u çue me ju ndihmue dhe ka me bâ që paqja të mbretnojë në shpinë tuej ku keni me jetue me drejtsi. » (Job. 8:5) S'fundit, simbas sh'Gjon Klimakut, nji prej etënve të vjetër të shkretinës e kishte zakon me thanë se tuej krye detyrimin e lutjes së nades, ai e parashikonte se si do ta kalonte të tanë diten; kur kjo lutje ishte kenë e zjarrtë, ai i bante mirë të tana punet e tjera të ditës, por n'kjoft se lutja ishte kenë e voktë dhe mekanike, tana punet e ditës influencoheshin prej saj. Prej ksaj dëshmijet shofim se si hiri hynor ndihmon e mbështetë ata që e lusin Hyjin me zell e gadishmëni dhe sa e vërtetë âsht ajo që shkruhet mbi Dijen hyjnore : « Kush ruen qysh në mjes me E zotnue, nuk ka me vuejtë kurrë sepse ka me E gjetë të ulun te dera e tij. » (Sap. 6:15)

Ah, vllâznit e mij, t'kisha fuqi mbi shpirtnat tuej me ju bindë me i kushtue nji pjese të mjesit tuej kontemplacjonit të Dijes hyjnore (Sapientia), pra mistereve dhe mirësive të Zotit, s'pakut gjatë 50 ditëve që ndajnë dy Pashkët !... Nuk kam dyshim se në përvjetorin e uljes së SHPIRTIT-SHEJT mbi apostujt, kjo Dije hyjnore ka me shpërnda mbi jue ndonji pjesë të thesareve dhe bekimeve të Saja (Psalmi 20:4); e mbasi ti shijoni vetëm nji herë, nuk keni me vonue me i llogaritë për asisend gjanat e tjera të rëndomta.

Nji prej etënve të vjetër të Kishës ka thanë : « Vshtirsija që ndjejmë në ndjekjen e virytit zgjat derisa shpirti jonë të vêhet në posesionin e Zotit. Mbasi të mbrrihet kjo gjâ, gjithshka bahet e lehtë dhe e kandshme. » Për mue, po shtoj se kjo vshtirsi apo vuejtje vazhdon për sa kohë që njiri nuk i ka shijue ambëlsitë hyjnore. Por kur t'i ketë shijue, n'krahasim me kyt thesar, ka me i konsiderue ma pak se hiçi gjithshka që kjo botë vlerson e admiron, dhe, si tregtari i Unjillit, ai ka me u ngutë « me shitë gjithshka vetëm me ble kyt perlë. » (sh'Mateu 13:45) E kjo nuk duhet me na habitë sepse kjo ambëlsi shpirtnore, tuej pasë Zotin për objekt, duhet ti kalojnë pafundsisht të tana qejfet toksore. « Për shpirtin që shef Zotin, thotë sh'Gregori, çdo krijesë âsht e parandsishme. Për até që shef Zotin, pra që E njef, E don dhe E gzon, çdo krijesë âsht ma pak se hiçi, në krahasim me kyt ambëlsi të papërshkrueshme. » (Dialog.) E sh'Bernardi shton : « Zelli i shpirtit fik zjermin e dishirave të tjera dhe ambëlsia e hirit shpritnuer përjashton ambëlsinë e rrêjshme dhe helmuese të vesit. » Të kthehena tashti te gratë shejte.

Gjatë rrugës ato shqetsoheshin mbi mnyren se si me largue gurin që mbyllte hymjen e vorrit. « Kush ka me na e hjekë, thojshin ato, gurin që mbyll hymjen e vorrit, sepse aj âsht nji gur i madh ? » Sa të përshtatshme janë kto fjalë për situaten prezente ! N'kyt kohë shejte, sa e sa njerëz, tuej mendue mbi pendesën dhe ndryshimin e jetës, kanë me thanë të njêjtat fjalë : « Kush ka me na e hjekë gurin që mbyll hymjen e vorrit ? » Në fakt, guri që na pengon me mbrritë te JEZU-KRISHTI âsht mkati. « Mkatet tueja, thotë profeti Izaia, kanë shkaktue nji ndamje midis jush dhe Zotit tuej. » (Isa. LIX:2) Po, ata janë si nji mur diamantit që na ndajnë prej JEZU-KRISHTIT. Kjo âsht e vërtetë sidomos mbi mkatin që âsht shkaku i tana mkateve tjera : e kam fjalen për dashtninë e teprueme për vetvedin dhe për lidhjen me vullnedin personal. « Shkatrroni kyt shkak [vullnedin personal], thotë sh'Bernardi, dhe ju fikni në të njêjten kohë zjermin e Ferrit. » Mbi shka ka me ushtrue aktivitetin e tij shkatrrues ky zjerm i pafikshëm përveçse mbi vullnedin personal ? E si nuk mundena me e pâ se dashtnija për vedi âsht burimi i tana mkateve sepse kërkush nuk mkatnon pa u shtye prej interesit ose etjes për qejfe ?

Kush ka me mujtë, pra, me e largue prej zemrës s'tij kyt gur të madh dhe me shmangë kshtu shkakun e të tana të kqijavet ? Kush ka me mujtë me përfeksionue me anen e arsyes nji pasion të vrullshëm prej të cillit rrjedhin të tana tjerat ? Sepse kjo tendencë âsht aq natyrale për të tana qënjet, saqë jo vetëm të tana kafshët duejnë vetevedin por edhe te trupat inorganikë ne observojmë nji fenomen të tillë. Në fakt, a nuk shofim na se kur hjedhim nji pikë ujit mbi dhé, menjiherë ajo mbledhet rrumbullak për me u bashkue e me u mbrojtë kshtû ma mirë kundër shpërbamjes ? Si me e hjekë atherë kyt pasion të rrânjosun thellë në zemren tonë ?

Lufta kundër ktij pasionit âsht aq e nevojshme për shelbim saqë vetë Shelbuesi në Unjill thotë se « Kush e don jeten e vet ka me e hupë, por kush urren jeten e vet në kyt botë, e ruen até për jetën e pasosun. » (Sh'Gjoni 12:25).
Edhe nji herë pra, kush ka me mujtë me e hjekë prej derës së zemrës tonë gurin që na ndan prej JEZU-KRISHTIT ? Vshtirsija e ksaj pune na shfaqet prej fjalve që flasin në librin e Apokalisit shërbtorët dhe ndihmsat e bishës, pra të djallit : « Kush âsht si bisha ? E kush ka me mujtë me luftue kundër saj ? (Apokalipsi 13:4) Pra, kush ka me mujtë me rrxue dashtninë për vetvedi, kyt tiran të botës, etjen për ndere, pasuni e imoralitete, etje që rrjedh prej ksaj dashtnijet ? Kush ka me mujtë me i rezistue ligjeve të botës, thirrjeve dhe gjykimeve të njerzve ? S'fundmi, kush ka me mujtë me ndalue hovet e vullnedit të vet ? Qé edhe përgjigja e ksaj pytjet :

« Por ato panë se guri ishte i hjekun. » Po, përgjigja âsht e kjartë. Sepse ajo që dukej gadi e pamujtun për gratë shejte dhe për forcen e tyne, ishte krye prej fuqisë hyjnore, pa i kushtue atyne asnji mund. E njejta gjâ i ndodh shumë pendestarve të vërtetë. Ata i shofin si të pakapërcyeshme disa lëvizje të shpirtit. Por sapo kthehen kah Zoti, sapo fillojnë me iu bashkue Hyjit, tuej kërkue me zell ndihmen e Tij, shpesh e shofin se ai ves, që iu ishte dukë i pamujtun me u kapërcye, âsht zhdukë pa mund dhe tuej kërkue në vetvedi ata nuk e gjejnë mâ at mnyrë të dikurshme të jetesës. Tuej pâ sa zakonet e tyne të vjetra dhe pasionet që e tiranizojshin janë zhdukë, ata nuk munden me përmbajtë admirimin e tyne e thrrasin me profetin : « O det, kush të detyroi me ikë ? E ti, Jordan, pse je kthye te burimi jot ? Pa dyshim, âsht prezenca e Hyjit që i ka bâ me ikë dallgët dhe trazimet e shpirtit tem e që ka ndryshue zemren teme. » (Psalmi CXIII:5)

Si ati që udhton me birin e tij në moshë të vogël, i gjendun në buzen e nji lumi ku âsht nji kalim i vshtirë me u kapërcye, e merr birin e vet mbi shpatulla ose në duer, e kshtû fmija lodhet mâ pak n'nji rrugë të vshtirë sesa n'nji rrugë të mirë sepse në rastin e parë ai e ka marrë të birin në krahë kurse në të dytin e ka marrë per doret, ashtu edhe i Madhi Zot, ky At i dhimbshëm, ky « ushqyes i Efraimit që na mban në krahë » (Ose. 11:3), vepron në né, por jo pa né, até që âsht e vshtirë në rrugen e shelbimit por na len me bâ até çka âsht me e lehtë, me ndihmnen e Tij. Gjithashtu nganjiherë, disa që triumfojnë me lehtsi në vshtirsi të mëdha, dështojnë në gjana të vogla dhe kjo ndodh, thotë sh'Gregori, prej nji përkujdesjeje dashamirse të Zotit në mnyrë që të drejtit të shofin kjartë se pengesat e mëdhaja i kanë kalue me ndihmen e Zotit dhe se me forcat e tyne nuk kanë mujtë me bâ as gjânat mâ të parândsishme.

Kah ana tjetër, Zoti i parandalon rreziqet tona dhe shmangë pengesat drejt perfeksionimit të virtyteve, n'mnyrë që na të ecim pa u pengue në rrugen e drejtsisë. Qé si flet nëpërmjet profetit Izaia : « Kaloni, kaloni mes dyerve, përgaditni rrugen popullit, shtroni shtegun, hiqni gurët, ngreni flamurin para syve të popullit. » (Is. LXII:10) dhe kjo që të tanë të ecin në rrugen e drejtsisë lehtsisht e lirisht. Në fakt, nji prej mirsive të hirit hyjnor âsht me i armatosë me nji forcë të pathyeshme shpirtnat e të drejtve dhe me u hjekë prej rrugës' tyne çdo gur pengues që mund t'i vrit'e. Nji figurë të ksaj mirsijet e shofim te udhtimi nëpërmjet të cillit Hyji i udhhoqi izraelitët drejt tokës' premtueme. « Faraoni mbasi e la popullin të lirë, Zoti nuk i drejtoi izraelitët mes vendit të Filistinve, megjithse ishte rruga mâ e shkurtë, tuej pasë frigë se prej luftës me filistënët izraelitët do të pendoheshin se kishin lanë Egjiptin. Hyji i bani me përshkue nji rreth të gjatë nëpër shkretinë përgjatë Detit të Kuq. » (Egzodi 13:17-18) Zoti ushtron të njejten përkujdesje ndaj atyne që i çliron prej Egjiptit shpirtnuer, pra prej terrinës së ksaj bote dhe që i udhëhjek drejt tokës' premtueme të atdheur qiellor.

Prej ksaj e shofim se sa shumë i detyrohena Autorit të shelbimit tonë, i Cilli jo vetëm që shpërblen veprat e mira por edhe që nep forcen e duhun me i krye ato, pavarsisht vshtirsive. Kshtû, dikur, kur vllâznit e Jozefit erdhën në Egjipt me blé ushqime, ai u dha grunë për ushqim dhe, për mâ tepër, mshehu në thasët e tyne paret e destinueme me blé drithin. Me anen e ktij simboli, Jozefi jonë, Shelbuesi i botës, na ban me kuptue se Ai na nep edhe buken e engjujve, pra lavdinë qiellore, edhe paret, çmimin e ksaj buket, pra ndihmen e hirit hyjnor. Ai që nep hirin dhe lavdinë a nuk nepka grunin dhe paret, çmimin e grunit ? Ky âsht pra edhe kuptimi i gurit të hjekun në hymjen e vorrit prej fuqisë hyjnore.


II.


« Kur hyne mbrenda vorrit, ato pane në anen e djathtë nji djalë të ri, i veshun me nji pekt të bardhë, dhe patne frigë; por ai u tha : « Mos kini frigë. Ju kërkoni JEZUSIN e Nazaretit që E kanë kryqzue. Ai âsht rinjallë dhe nuk âsht ktu; qé edhe vendi ku E kishin vendosë. Shkoni i thoni dishipujve të Tij dhe Pjetrit se po shkon para jush në Galilé. »

Pse kjo përmendje e veçantë e sh'Pjetrit kur apostujt e tjerë përmenden me emnin e përgjithshëm të dishepujve dhe sidomos mbasi që sh'Pjetri kreu nji mkat mâ të madh se apostujt e tjerë ? Kta iken kurse sh'Pjetri mohoi Msuesin e Tij. Mekênse sh'Pjetri kishte mkatnue mâ randë, duhej me i dhanë mâ shumë shpresë e kurajo me luftue frigen. Në fakt, mkati thyen energjinë e shpirtit tuej e dërmue até. Prandaj edhe shprehja : « I keqi ikë pa e ndjek kërkush por i drejti âsht i guximshëm si nji luan dhe nuk ka frigë asgjâ. » (Prov. XXVIII:1). Sh'Pjetri, pra, tuej kujtue pabesnikninë dhe vetbesimin e tij të tepruem, i cili mbas mburrjes râ mâ poshtë se apostujt e tjerë, me çfarë kurajot mund të paraqitej para Zotit që kishte mohue ? N'kjoft se tagrambledhsi i Unjillit nuk guxonte me i çue sytë kah Qielli, si kishte me mujtë sh'Pjetri me pâ Shelbuesin po mos t'ishte inkurajue prej ksaj dashamirsijet të jashtzakonshme ? Zoti pra i bani kyt favor sh'Petrit jo vetëm për arsye të lotve të tij por edhe për shkak të dobsisë së tij që duhej forcue.

Kshtu i trajton Zoti mâ delikatët në Kishen e Tij. Shpesh Ai ndihmon dobsinë pa vue ré meriten. Hyji i mbush me ngushllime fillestarët dhe të konvertuemit në Fé prej frigës se, tuej mos pasë ambelsinat shpirtnore, mos të rrëzohen në rrugë, mos të dekurajohen dhe mos të kthehen në qejfet sensuale. Kjo lloj bujarijet duhet të inkurajojë fort të ndrojtunit, të cillët duhen me largue çdo lloj frige të punës apo të vshtirsive dhe me vrapue te Ai që âsht gadi me i pritë me krah hapë për me i mbulue me ambëlsitë e Tija të papërshkrueshme.

Kujtoni gjithashtu se sh'Pjetri nuk râ prej ligsisë, si Juda, por prej dobsisë. Teologët dallojnë 3 lloje mkatesh, që i kundërvihen Tre Personave Hyjnore të SHEJTNUESHMES TRINI : Mkatnohet prej dobsisë, kundër Atit, atributi i të Cillit âsht Fuqija; mkatnohet prej injorancës, kundër Birit, atributi i të Cillit âsht Urtsija (Dija) dhe mkatnohet prej ligsisë kundër SHPIRTIT-SHEJT, atributi i të Cillit âsht Mirsija. Dy mkatet e para falen lehtsisht por nuk âsht kshtu për të tretin. Nuk ka pra asgja të çuditshme se si Juda, bashkpuntor në ligsi, âsht dënue kurse sh'Pjetri, i cilli mkatnoi prej dobsisë, gjeti mshiren e Zotit dhe u thirr me bâ pendesë. Nga ana tjetër, sh'Pjetri u ngrit menjiherë prej ramjes; sapo fjalet e tij të mjera mohuese rane prej gojës së tij, po në ato momente prej syve rane lotët e idhta të pendesës. Mbas kndimit të gjelit dhe shikimit të mëshirshëm të Shelbuesit, sh'Pjetri doli jashtë e kjau. Asht e lehtë me sherue smundjet e shpirtit kur aplikohet menjiherë ilaçi i pendesës por sherohen me vshtirsi ato që janë të rrânjosuna thellë e për të cillat fliste edhe Profeti David : « Kalbsina e dekompozimi âsht formue në plagët e mija. » (Psalmi XXXVII:6). Asht e shkrueme : « Nji smundje e gjatë lodh doktorin i cilli kput në rrânjë nji të keqe që zgjat shumë në mnyrë që të zgjasin pak. » (Eccl. X:11-12). Lani menjherë pikat e bojës të rame mbi nji teshë të bardhë dhe keni me i hjekë pa probleme, por nuk âsht e njêjta gjâ me njollat e vjetra dhe të integrueme me copen. Kshtû, nji prej etënve të Kishës shprehet : « N'kjoft se në nji ditë ju bini (mkatnoni) njimijë herë, çojuni po njimijë herë, plot me besim në atë mshirë që i udhnoi sh'Pjetrit me falë shtatdhet herë shtatë herë nji vllai që kishte mkatnue. (sh'Mateu 18:22). N'kjoft se kaq shumë kërkohet prej mirsisë njerzore, sa herë mâ shumë kena të drejtë me shpresue prej mirsisë hyjnore ? »

Për ma tepër, Shelbuesi ka dashtë me shprehë kshtû fuqinë efikase të pendesës së vërtetë, e cila nëpërmjet nji keqardhje të thellë, ngren nganjiherë pendestarët e vërtetë në nji rang shejtnijet mâ të naltë se ai që kishin hupë. Asht e mujtun që kjo ka ndodhë edhe me sh'Pjetrin dhe, prej trishtimit të lotve të tij, ai mori nji bollek mâ të madh hiresh sesa ato që kishte ma parë. Ashtu si thotë Shelbuesi, prej dy borxhlive të cillve kredi-dhânsi u ka falë borxhin, atij që i âsht falë mâ shumë ka me dashtë mâ shumë. Nuk âsht me u habitë pra se sh'Pjetri, që ka marrë ma tepër prej Shelbuesit, E ka dashtë mâ shumë se të tjerët. Që sh'Pjetri ka marrë mâ shumë se të tjerët duket kjartë te shikimi plot me mshirë i Shelbuesit mbas mohimit dhe te përmendja e veçantë që engjulli i ban emnit të tij; s'fundmi, Shelbuesi iu duk sh'Pjetrit para apostujve të tjerë, meqë dy dishepujt, të kthyem prej Emausit, takuen 11 apostujt e mbledhun që u thanë : « Shelbuesi me të vërtetë âsht rinjallë dhe ia âsht dukë sh'Pjetrit. » Përsa i përket zjermit të dashtnisë së tij, sh'Pjetri e dishmoi até kur ishte në barkë bashkë me dishepujt e tjerë që kishin hjedhë rrjetat për peshk. E kur pau Shelbuesin në breg të liqenit, aq e madhe ishte dishira e tij me Iu afrue saqë u hodh në ujë, kurse dishepujt e tjerë u afruen me barkë. Në padurimin e tij, tuej pa se vozitja po zgjat'e shumë, preferoi me mbrritë bregun me not. Gjykimet e Zotit ndryshojnë shumë prej gjykimeve të njerzve. Edhe kur nji bashkshort fal adulterin e nuses së tij, prapë ai nuk mundet me harrue kujtimin e krimit dhe nuk guxon me i xanë besë nderit dhe virtytit të asaj që kishte mkatnue. Por Zoti i mshirshëm hjedh mbas shpinës mkatetet e pendestarve të vërtetë. Ky âsht pra edhe kuptimi i fjalve që Engjulli i Zotit u drejtoi grave shêjte : « Shkoni e i thoni dishepujve të Tij e Pjetrit... »

Po pse kto fjalë : « Po shkon para jush në Galilé ? » Cilli âsht kuptimi i tyne ? Pse të tanë evangjelistat, pse vetë Shelbuesi lajmron se misteri i Rinjalljes së Tij ka me u pa në Galilé, sidomos atherë kur Shelbuesi iu duk grave shejte, apostujve të bashkuem dhe dy dishepujve që po shkojshin në Emaus, disa herë dhe në vende të ndryshme të Judesë ? Pa dyshim, ka nji mister në kyt ngjarje aq shumë herë të profetizueme dhe së fundmi të realizueme. Shpjegimin që nuk e gjejmë në tekst, ta kërkojmë në shpirt.

Tuej manifestue Rinjalljen në nji vend tjetër prej atij ku ishte kryqzue, Shelbuesi ndoshta don me na thanë se poshtnimi i Pasionit dhe lavdia e Rinjalljes duheshin me u shpallë në vende të ndryshme, sepse Ai duhej të kryqzohej në Judé dhe të adhurohej prej joçifutve. Kyt gjâ e thotë haptazi edhe sh'Pali kundër çifutve t'cillët i rezistojshin predikimit të tij : « Ju jeni të parët të cillve u duhej lajmrue fjala e Zotit, por meqë ju e refuzoni até dhe konsideroheni të padenjë për jeten e pasosun, atherë ne po shkojme drejt joçifutve sepse Zoti na ka urdhnue me bâ kshtû. » (Act. 13:46) Çifutnit pra duheshin me njoftë Kryqin e Shelbuesit, që për ta ishte nji skandal, dhe joçifutnit duheshin me njoftë lavdinë e Rinjalljes që i thirrte me u shelbue. Vetë emni Galilé, që don me thanë shpërngulje (emigrim), diftonte që Feja dhe Rinjallja e Shelbuesit kishin me kalue prej Judesë në vende të tjera, ashtû si ishte e shkrueme : « Mbretnija e Zotit do t'ju hiqet për me iu dhanë nji populli tjetër që ka me prodhue frytet prej saj. » (Sh'Mateu 21:43)

Për mâ tepër, mendoj se ky emen, Galilé nënkupton edhe ata që kalojnë prej fajit të mkatit në drejtsi e janë jashtzakonisht të përshatshëm me besue në Rinjalljen e Shelbuesit, sepse kërkush nuk njef mâ mirë të vërteten dhe virtytin e mistereve të JEZU-KRISHTIT sesa ai që u ka njoftë personalisht fuqinë dhe efikasitetin. Kjo provohet prej konvertimeve të admirueshme të ndonji shejti si shen Çiprijani, sh'Agustini e shumë të tjerë. Ata janë transformue aq shumë dhe janë zhdeshë aq shumë prej njirit të vjetër saqë kanë mujtë me thanë me Apostullin : « Ajo që ishte e vjetër ka kalue; tash gjithshka âsht bâ e ré. » Vetera transierunt, facta sunt omnia nova. (II Cor. 5:17). Drita, dashtnija, friga, besimi, jeta, dishirat, veprat, ndjenjat, emocionet, gzimet, gjithshka âsht e ré. Ata dojnë shka kanë urrejtë dhe urrejnë shka kishin ma parë si idhuj; dishirojnë até që i ikshin dhe i ikun asaj që e dishirojshin me pasion. Shpirtnorja dhe hyjnore që kishin neveri janë bâ gzimet e tyne. Ata i urdhnojnë pasioneve të cillat i kishin bâ skllevën dikur. S'fundmi, ata kryqzojnë, me veset dhe epshet, trupin që e ushqejshin në knaqsi dhe që ishte objekti i vetëm i kujdesit të tyne. Kur e shofim vedin kshtû të transformuem; kur kërkojmë në vetvedi njirin e vjetër pa mujtë me e gjetë; kur vërejmë me surprizë se ky njiri i vjetër ka dekë dhe se nji tjetër âsht ngritë në vendin e tij, a nuk kena me besue me lehtsi se Ai që ka mujtë me rinjallë nji shpirt ka mujtë me nxjerrë Trupin e Vet prej terrinës së vorrit ?

Në fakt sh'Pali, në letren e tij drejtue Efezianve, vërteton se nuk nevojitet ma pak fuqi me rinjallë shpirtnat sesa me rinjallë trupat : « Lus Zotin që t'ju ndriçojë sytë e shpirtit tuej për me ju bâ me pa se cilla âsht lavdia supreme e fuqisë që ushtron ndër né që besojmë, simbas efikasitetit të virtytit të Tij të gjithpushtetshëm, të cilen e ka bâ me u dukë në Personen e JEZU-KRISHTIT tuej E rinjallë prej të dekunve. » (Eph. 1:18 et seq.) Kshtû, me gjallnue me nji jetë të ré shpirtnat e dekun prej mkatit, duhet e njêjta fuqi që njallë trupat e dekun. Ata që kanë ba udhëtimin e Galilesë, pra që janë transformue në nji personë tjetër, shndrrue në nji krijesë të re, ata, të ndriçuem prej rinjalljes së tyne, përqafojnë lehtsisht misterin e Rinjalljes së Shelbuesit. Në të kundërt, ata që nuk janë nisë ende për Galilé, pra që nuk kanë kalue ende prej gjendjes së njirit të vjetër te nji jete e re e qiellore, kta, tuej mos pâ në vedi rinjalljen, kanë vshtirsi me besue Rinjalljen e Zotit JEZUS.

Egziston nji ndryshim i konsiderueshëm midis të kqijave të trupit dhe atyne të shpirit : na ndijmë kryesisht të kqijat e trupit kur i vuejmë ato dhe jo kur ato kanë kalue. « Kur nji grue âsht tuej lindë, ajo âsht në lotë sepse koha e saj ka adhë; por mbasi ka lindë nji djalë, ajo nuk i kujton mâ të kqijat e saja, por gzohet se ka prue në botë nji njiri. » (sh'Gjoni 16:21). Përkundrazi, na nuk i ndijmë të kqijat e shpirtit, pra mkatet që bajmë; e shka âsht mâ keq, na gzohena në to. Por ne ndijmë dhimbjen dhe pasojat shkatrrimtare kur nxirrena prej ktyne mkateve, prej mirsisë së Zotit, dhe kur shofim deformimin, prej dritës' Shpirtit hyjnor.

Si udhëtari që ecë në nji natë të errët afër nji gremine ose humnere të thellë e nuk e ven ré rrezikun e vendit ku po ecë, prej errësinës, por ban kujdes gjatë ditës kur përshkon të njêjten rrugë, tuej u habitë dhe frigue prej rrezikut të shmangun, në të njêjten mnyrë, edhe njiri që jeton në mkat, tuej kenë i rrethuem prej terrinave të mëdhaja, nuk e njef mizerjen dhe rrezikun ku âsht zhytë; por aj i njef ato kur terrinat e mkatit janë zhdukë dhe kur merr driten e hirit hyjnor; atherë ai shef kjartsisht madhsinë e të kqijave të tija të kalueme. Kushdo që âsht i rrânjosun në mkat i gjan nji qorrit që nuk shef asnjisend, nji të dekunit që nuk ndien asgjâ; për ma tepër, ai knaqet në kto mkate të cillat bahen për té shokë të kandshëm, natë e ditë. Luteni, bàjini presion sa të doni, vèjani para syve deformitetin e vesit, afrójani sa të doni nji pishtar para syve që të shohin, tërhjèkeni kyt të dekun sa të doni për me e njallë; gjithshka ka me kenë e kotë n'kjoft se Zoti nuk ka me ndërhye me gjithëpushtetshmëninë e Tij për me ia paraqitë driten e Vet ktij të verbuemit, për me ia kthye jeten ktij të dekunit. E menjiherë sapo të zgjohet e ndriçohet, atherë, s'fundmit, ai ka me e kuptue shëmtinën e mkatit, mjerimin e gjendjes së tij të mâparshme dhe tmerrin e terrinave ku ai ishte kenë i zhytun; atherë, tuej vlersue madhsinë e bamirsisë që i detyrohet mirsisë hyjnore ai gzohet dhe dridhet njikohsisht për arsye të shelbimit që ka gjetë dhe rrezikut që i ka pshtue.

I prekun thellë prej të tilla ndjenjash, i thirrun prej dekës në jetë, nëpërmjet ndihmes së Zotit, sh'Agustini buçiste i entuziazmuem : « Ju kam njoftë vonë, o Dritë e vërtetë, Ju kam njoftë shumë vonë. Para syve t'mij ishte shtri nji rê e trashë që më pengonte me pâ driten e të vërtetës. Ju kam njoftë shumë vonë, o e Vërtetë e vjetër, sepse isha i verbët, sepse e doja verbimin dhe ecsha prej errsinave në errsina. Por Ju, o Udhërrfyes hyjnor, me keni kërkue kur un nuk Ju kërkojsha; më keni thirrë kur un nuk Ju thirrsha; Ju keni thirrë mbi mue : U baftë drita në fundin e zemrës tande. E drita u krijue; E rêja e errët që me mbulonte sytë u shpërnda. Pashë kjartsinë Tuej dhe njofta terrinat që më kishin mbështjellë. U dridha dhe thashë : Mallkue, mallkue kjoshin terrinat ku isha i zhytun; mallkue kjoftë verbimi që më mshehte driten e Qiellit; mallkue kjoftë injoranca e kalueme që me pengonte me Ju njoftë, o Zot, Pishtari jem hynor. » (Medit.)

Deri ktû, vllâznit e mij, kena ekspozue Unjillin e ditës [së lavdishme të Pashkës]. Para se me përfundue, të kthehena edhe nji herë tek ajo që thamë në fillim të ktij shkrimi. N'kjoft se ju kujtohet, në parathanje kena thanë se shpresa jonë, shelbimi jonë dhe lumnia jonë rinjallen me JEZU-KRISHTIN. Sepse « Zoti na ka dhanë jetën tuej ia dhanë JEZU-KRISHTIT; jo vetëm që na ka njallë me JEZU-KRISHTIN, por Hyji na ka ulë bashkë me Té në Qiell. » (Ephes. 2:5-6) Në fakt, « aty ku âsht trupi, atje kanë me u mbledhë edhe krahët » (sh'Luka 17:37); atje ku âsht kryet, atje kanë me u vendosë edhe pjesët e trupit.

Nuk ka shkrim që mundet me shprehë se sa inkurajon shpresa e madhe e rinjalljes së bekueme të drejtët në të tana veprat e virtyteve dhe se sa i nep ajo ngushllim e durim në vështirsi. Mundem me citue shumë shembuj por po flas vetëm për shembullin e Jobit. Çka e ngushlloi në mes të dhimbave mâ të tmerrshme trupore njirin shejt të ulun mbi pleh veçse po kjo shpresë e po ky besim ? Në fakt, Jobi përshkruen dhe celebron misterin e rinjalljes me disa terma të mrekullueshme e të pakrahasueshme. Ai thotë : « Kush ka me bâ të mujtun që fjalët e mija të shkruhen ? E kush ka me mujtë me i ruejtë në nji libër ? E me i gdhendë përjetsisht mbi gur me nji daltë çelikut e me plumb ? » Quis mihi tribuat, ut scribantur sermones mei ? Quis mihi det, ut exarentur in libro stylo ferreo, aut plumbi lamina, vel certe sculpantur in silice ? (Job 19:23 et seq.)

Çfarë hymjet madhështore ! Kush ka konceptue ndonjiherë në shpirtin e tij nji mendim që dishiron me kaq zell me ia transmetue brezave të ardhshëm ne shkronja të pashlyeshme ? I paknaqun së shprehunit dishiren e tij me kyt përsëritje energjike «  Kush ka me bâ të mujtun ? Kush ka me mujtë me i ruejtë ? » Jobi kërkon nji daltë çeliku, nji dërrasë plumbit ose memerit në mnyrë që mendimi i tij të rrijnë i gdhendun përjetsisht në memorjen e njerzve. Cili âsht pra, i njiri shejt, misteri që ju doni me ia besue kshtû brezave të ardhshëm ? Mos âsht gjetja e nji thesari të groposun në nji vend të mshehun të tokës ? Apo mos âsht nji prej atyne sendeve që e kanë ndryshue aq shumë shpirtin njerzor ? Sigurisht që bahet fjalë për nji thesar të pakrahasueshëm. Çka âsht pra ? Nji gjâ për të cilen nuk të shkon mendja kollaj por që âsht shumë bamirse dhe shelbuese për të tanë njerzit : « E di, thotë Jobi, se Shelbuesi jem jeton dhe se në fundin e botës ka me më rinjallë prej pluhunit. E kur kto gjymtyrë kanë me u veshë me lëkuren teme, atherë në vetë trupin tem do të shof Zotin tem. Kam me E pa vetë me sytë e mi dhe nuk ka me kenë nji tjetër që ka me E pa në vendin tem. Kjo shpresë pushon në zemren teme. » (Job. 19:25 et seq.)

O fjalë mâ të âmbla se mjalta ! O besim i paimagjinueshëm qysh para shpalljes së ligjit dhe të Unjillit ! O mister i ri që deri atherë nuk i ishte zbulue kshtu botës ! E prej frigës se ndoshta dikush, i habitun prej ksaj të reje, nuk do të kuptonte, shifni në kalimin e maparshëm se sa herë e përsëritë të njejtin mendim me fjalë të tjera. A mund te thohej në nji mnyrë mâ të kjartë dhe ma kuptimplote ?

Kush ju ka msue, o njiri i shejtë, para ligjit, kyt dogmë që Saduçenët [sekt çifut që mohonte rinjalljen e të dekunve] nuk njoftën as nën ligj ? Më thuej, në cillen Athinë, në cillen akademi keni shkue me e msue kyt doktrinë, e cilla u përbuz dhe u tall në Athinë ku sh'Pali e msoi publikisht ? Kjo doktrinë mohohet prej tanë filozofisë që pretendon se shka ka mbarue nuk mundet me rigjetë jetë. - Nuk janë, do të përgjigjet ai, as akademitë, as shqisat, as arsyeja, asnji msim njerzuer që m'kanë dhanë kyt shkencë por vetë feja që Hyji ka ngulë në shpirtin tem.

Kjo fé e kjo shpresë ngushllojshin aq shumë njirin e shejtë në mesin e tana të kqijave saqë, i shtypun prej peshës së shumë gjâmave, ai nuk foli asnji fjalë fyese kundër Providencës hyjnore. Ky njiri, mâ i pasuni dhe mâ i fuqishmi i Lindjes, pau vetë shkatrrimin e thesareve dhe kopeve të tija dhe, çka âsht mâ e dhimbshme, vdekjen e tanë fmijve të tij; s'fundmi, i mbuluem me plagë dhe i grryem prej krymbave, ishte ulë mbi nji grumbull plehut dhe, me nji copë xhamit, hiqte qelbin që rrjedhte prej plagve të tija. Due me ju pvet,o njiri i shejtë, çfarë ngushllimit ju ka mbetë në mesin e tana ktyne mjerimeve që ju kanë sulmue, në mesin e krymbave që po ju brejnë, në mesin e mendimeve që po ju shkyjnë zemren e po ju vrasin gjumin ? Po, po ju pves, si jeni tuej e ngushllue vedin ? Si vazhdoni me e ruejtë prapë fenë tuej të vjetër dhe dashtninë tuej për Zotin, mbas ksaj prove të randë që po hjek pafajsia juej ?

Ai ka me m'u përgjigjë, vllâznit e mij, ashtu si e ndigjuet mâ parë : « Besoj se Shelbuesi jem jeton; në fundin e kohnave, Ai ka me më rinjallë... » Qé shpresa që mban shpirtin tem t'këputun, shpresa që zbutë ashpërsinë e dhimbave të mija. Tuej pritë të mirat e ardhshme, duroj me lehtsi peshen e të kqijave prezente. Po, kjo shpresë me ngushllon në mesin e tanave të kqijave të mija; e ruaj até jo në arshivat e mija apo në ndonji kasafortë por në zemren teme, në mnyrë që të gjallnojë dhe të nxejë shpiritin tem. Po, kjo shpresë e ka fronin në gjinin tem sepse aty ku âsht plaga aty vej edhe ilaçin.

Ju e shifni pra, vllâznit e mij, vetëm me anen e nji shembulli, se sa besimi në rinjallje âsht nji lehtsues i fuqishëm në të kqijat tona. Kshtu Plutarku dënon me të drejtë Epikurin, i cilli tuej vue të miren supreme në knaqsitë e shqisave, ia hjekte njirit shpresen e pavdekshmënisë, që âsht në kyt jetë ngushllimi suprem i të drejtit dhe streha mâ e sigurtë në të tana vuejtjet. Tuej zhdukë kyt shpresë, në nji mnyrë të çmendun, ai zhdukte prej jetës burimin e knaqsisë së vërtetë dhe të qëndrueshme.

Ky besim na nxit me fitue virtytet dhe me ngushllue vuejtjet. Kshtu edhe Apostulli, mbasi vërteton misterin e Rinjalljes me anen e shumë argumenteve të fuqishme i nxit me kto fjalë besimtarët në tana veprat e devoçmënisë dhe drejtsisë : « Kshtu pra, vllâznit e mij, qindroni të fortë e të patundun, tuej punue gjithmonë e mâ shumë në vepren e Hyjit, tuej ditë se puna juej nuk ka me ndejë pa u shpërblye në Zotin. » (I Cor. 15:58). Përkundrazi, n'kjoft se kjo shpresë do t'u hiqej njerzve, atherë do të rezultonte ajo për të cillen flet Apostulli në të njejten letër : « N'kjoft se në Efezë kam luftue, aq sa âsht e mujtun pë njirin, kundër bishave të egra, çfarë të miret do të nxjerrsha n'kjoft se të dekunit nuk njallen ? Të hajmë e të pijmë se nesër kena me dekë. » (Ibid. 32). Ai thotë prapë : « Po të kishim shpresë në JEZU-KRISHTIN vetëm për kyt jetë, na do të ishim mâ të mjerët e tanë njerzve. » (Ibid. 19). Mbi kté, sh'Krizostomi shkruen : « Në çdo punë e vepër, âsht shpresa e të ardhmes që nep forcen e veprimit. Në fakt, kushdo që mbjedh, mbjedh për me korrë [mos me u hjedhë fara nën dhé, nuk del filizi i ri]; kush lufton, lufton për me fitue. » (Super Matth. 21). E n'nji vend tjetër : « Hiqni shpresen e rinjalljes dhe ju hiqni çdo ndenjë besimit. »

T'shtyem prej nji shprese kaq të madhe, t'ngasim pra me gazmend, vllâznit e mij, drejt qellimit që i kena vue vedit : lumnisë së përjetshme. Mos të hupim rastin e tashëm që nuk ka me na ardhë kurrë mâ mbas ksaj jetet, e mos të frigohena prej ndonji pune që ka me u pague me nji shprëblim të përjetshëm, sepse « vuejtjet e jetës së tashme nuk munden me u krahasue me lavdinë që ka me shkëlqye nji ditë në né. » (Rom. 8:18). KRISHTI JEZUS na e dhaftë kyt lavdi, Ai që me ATIN dhe SHPIRTIN-SHEJT mbretnon në shekuj të shekujve. Amen.