Replika Katolike 4

prej Zef Helmicës

Shtjefen Dodes S.J. :

« Drejtësia - pajtimi, është vendosur me gjakun e derdhur të të Pafajshmit - Jezu Krishtit, që na ka shpërblyer - e ka paguar dëmin e njerëzimit! Kështu që shpëtimi fitohet me hirin e Zotit - pa meritën e njerëzve, por me besimin në meritat e Jezu Krishtit! »

Zef Helmica :

« Asht e kjartë se Zoti jonë JEZU-KRISHTI ka meritue për né shelbimin dhe tana hiret që të çojnë në shelbim, kjoftë justifikimin, kjoft hiret që e paraprijnë dhe që e pasojnë até si dhe të mirat e përkohshme, për aq sa ato ndihmojnë në shelbim. KRISHTI Zot ka meritue rinjàlljen e trupave, qetsimin e épsheve ("concupiscentia"), në mnyrë që ajo mos të na dominojë dhe në mnyrë që të fiket, bashkë me dobsitë e tjera njerzuere, në fundin e ksaj jete toksuere. "Ai na ka bekue me tana bekimet shpirtnuere... në JEZU-KRISHTIN." (Efezianve 1:2-3)

» Për vetë faktin se JEZU-KRISHTI âsht Zoti jonë, thotë sh'Tomë Akuinati, veprat e Tija janë, n'lidhje me Até dhe n'lidhje me ne, si veprat e nji njiri tjetër n'hirin e Zotit janë n'lidhje me té. Pra, gjithshka që nji njiri mundet me meritue për vedi, JEZU-KRISHTI mundet me e meritue për pjesët eTrupit të Tij Mistik, dhe kjo në nji mnyrë shumë perfekte. Por mos të harrojmë se meritat e JEZU-KRISHTIT na aplikohen, në nji farë mnyret, nëpermjet meritave tona, të cillat janë rrjedhimisht të nevojshme dhe ato jo vetëm që nuk i zvoglojnë por i naltsojnë meritat e JEZU-KRISHTIT, sepse marrin prej ktyne meritave të KRISHTIT Zot tanë virtytin e tyne. 

» Pasioni dhe vdekja e JEZU-KRISHTIT janë si nji shkak universal i faljes së mkateve, ashtû si dielli âsht shkaku universal i dritës dhe i ngrohtsisë së tokës; por ashtû si âsht e nevojshme që çdo qênje t'shfaqet dhe t'i nënshtrohet influencesë së diellit, për me marrë pjesë në driten e tij, kshtû duhet që çdo shpirt t'i nënshtrohet JEZU-KRISHTIT për me përfitue hirin hyjnuer. Asht e kjartë se, pavarsisht Pasionit të Shelbuesit, tanë njerzit léjnë n'mkat dhe disa prej tyne, mbas faljes së mkateve, bijnë edhe nji herë n'mkat dhe mallkohen. Pra âsht e nevojshme për njirin me plotsue disa kushte për me u shelbue. N'kjoft se njerzit nuk kishin ardhë prej Adamit fajtuer, ata nuk kishin me lé n'mkat. Prej gjenerimit trupuer ne trashigojmë fajin e atit tonë t'parë dhe prej regjenerimit shpirtnuer në JEZU-KRISHTIN na jena t'liruem prej mkatit. N'kjoft pra se na nuk riléjmë në Até, nëpermjet Pagzimit, na hùpena, sepse âsht prej ktij rigjenerimit që híni shpirtnuer, fryt i Pasionit të Tij, na âsht dhanë. N'kjoft se nuk mundena ma marrë Pagzimin, mbetet pendesa perfekte me sigurue shelbimin, por ky dispozicion i nevojshëm lyp gjthashtû prej nesh nji përpjekje, e cilla si Pagzimi, âsht fryt i Pasionit të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Mbas justifikimit, jena n'rrugen e Parrizit, por dikush vêhet n'rrugën e mbarë n'mnyrë që ai t'ecin aty me kambët e veta drejt destinacionit.

» Meritat e JEZU-KRISHTIT jo vetëm që nuk përjashtojnë meritat tona por kto t'fundit mbështeten në ato si mbi temelin e vet dhe prej ktij temeli ata marrin hinin, fillesen e çdo meríte dhe drejtimin e veprave tona të mira drejt jetës t'amshueme. Larg prej zvoglimit të meritave të Shelbesit, veprat tona, përkundrazi, i çojnë ato merita mâ nalt. Kush âsht aq i pamend sa me pretendue se vilet e shëndetshme cënojnë lavdinë e hardhísë, pa t'cillen ata nuk kishin me prue asnji fryt ? Por, thojnë protestantat, meritat e JEZU-KRISHTIT, a nuk mjaftojnë ? Meritat tona, larg prej t'provuemit pafuqinë, dishmojnë, përkundrazi, efikasitetin e tyne, sepse meritat e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT na kanë sigurue jo vetëm shelbimin por edhe hinin hyjnuer me e bâ kyt shelbim nëpermjet meritave tona. N'kjoft se Zoti përdor diellin për me ndriçue dhe shiun me freskue nuk âsht se nuk mundet me e bâ vetë drejtpërdrejt, por Ai dishiron me rrezatue edhe mâ shumë fuqinë e Tij, tuej i dhanë krijesave fuqinë me e bâ kyt gjâ. Na i detyrohena edhe mâ shumë Zotit tonë JEZU-KRISHTIT për shelbimin kur, tuej mos u knaqë vetëm me faktin e t'merituemit, Ai ka meritue që na t'a bajmë kyt shelbim nëpermjet meritave tona, gjâ që na nderon edhe mâ shumë. 

» Pra mekênse meritat e JEZU-KRISHTIT nuk i bajnë t'panevojshme meritat tona, pendesa e JEZU-KRISHTIT nuk na përjashton prej pendesës që na duhet me bâ. Kjo e vërtetë âsht nji artikull fejet [dhe mohuesit e tij janë heretikë]. "KRISHTI ka vuejtë për ne, tuej ju lanë shembullin në mnyrë që ju me ecë në gjurmët e Tija." (I sh'Pjetrit 2:21) Simbas Konçilit dogmatik të Trentës, âsht i justifikuem vetëm ai që, i paraprímë prej hinit shpirtnuer, predispozóhet për justifikimin dhe i drejti meriton jeten e përjetshme nëpermjet veprave të mira që ai ban në Hyjin. » (shif Konçilin e Trentës, Sesioni 6, Kanoni 30)

« Kur Apostulli sh'Pal mson se njiri âsht i justfikuem "prej fesé" (kanoni 9) dhe në mnyrë të lirë apo falas (Romakve 3:22-24), kto fjalë duhen kuptue në at kuptim që ia ka dhanë gjithmonë Kisha Katolike Romane. Na thóna se njiri âsht i justifikuem prej Fesë sepse "feja âsht fillimi i shelbimit njerzuer" (st. Fulgentius, "De Fide", to Peter, note 1), temeli dhe rrâja e çdo justifikimit dhe "pa té (fenë) âsht e pamujtun me i pëlqye Zotit" (Hebrejve 11:6) dhe me u bâ bijtë e Tij; na thóna se jena justifikue falas sepse asnjêna prej atyne gjânave që paraprijnë fené apo veprat e mira nuk meriton, n'vetvedi, hinin e justifikimit, sepse "n'kjoft se âsht hí hyjnuer, aj nuk egziston si pasojë e veprave, përndryshej híni nuk kishte me kênë mâ hí hyjnuer" (Romakve 11:6) (Konçili i Trentës, Sesioni 6, Kapitulli 8)

» Tuej kênë pra kshtû t'justifikuem dhe tuej u bâ "miqtë e Zotit" dhe "sherbtorët e Tij" (sh'Gjoni 15:15; Efezianve 2:19), "tuej përparue prej nji virtyti në tjetrin" (Psalmi 83:8), "ata rilèjnë (rinovohen) ditë mbas ditet" (II Korintasve 4:16) tuej nënshtrue me anen e pendesës trupin e tyne (Kolosve 3:5) dhe "tuej i ofrue trupat e tyne si instrumenta drejtsíjet" (Romakve 6:13-19) drejt shêjtnimit, nëpermjet mbajtjes së Urdhnimeve të Zotit dhe të Kishes Katolike Romane; në kyt drejtsi të marrun prej hinit të KRISHTIT, "ku feja bashkpunon me veprat e mira" (sh'Jaku 2:22), ata rriten dhe justifikohen edhe mâ shumë (kanonet 24 dhe 32), ashtû si âsht shkrue : "Ai që âsht i drejtë, të justifikohet edhe mâ tepër" (Apokalipsi 22:11) dhe "Mos u frigo me vazhdue justifikimin deri n'vdekje" (Ekleziast. 18:22) dhe prapë : "Ju e shifni pra se njiri justifikohet prej veprave dhe jo vetëm prej fesé" (sh'Jaku 2:24). » (Idem, kapitulli 10)

« N'kjoft se dikush ka me thanë se vetem me anen e fesë mkatnori âsht i justifikuem dhe asnjigjâ tjetër nuk âsht e nevojshme me bashkpunue në marrjen e hinit justifikues, dhe se nuk âsht aspak e nevojshme që ai të përgaditet dhe të predispozohet me veprimin e vullnedit të tij, atherë ai kjoftë mallkue. » (Konçili dogmatik i Trentës, Kanoni 9; Denzinger : 819)

Pra, si konkluzion, shprehja se shelbimi fitohet pa meritat e njerzve dhe se vetëm besimi mjafton âsht nji shprehje heretike e mallkueme prej Kishës Katolike Romane në Konçilin dogmatik të Trentës. Për rrjedhojë, nuk âsht çudi kur shohim veprimin e arkheretikut Luter dhe dishepujve të tij protestantë që kanë hjekë Epistullin e sh'Jakut prej Bibles protestante, për arsye se lufton konceptin heretik të shelbimit pa vepra të mira e pa merita personale. 

Bibliografi : 

Abati Berthier, "Abrégé de théologie dogmatique et morale", 1927, faqet 154-157

Denzinger, "Burimet e dogmave Katolike, edicioni 30të, 1957, faqet 252-259

Replika Katolike 3

prej Zef Helmicës

Notker Wolf, 'abati' kryesor i pseudo-benediktinve

të sotëm në nji koncert rock (muzikë satanike)

Shtjefen Dodes S.J. :  

« Zef, kam shumë simpati për njerëz që mundohen për pastërtinë e fesë. Dhe çdo shkrim apo kritikë konstruktive në këtë drejtim e mirëpres. Jam i vetëdijshëm që nuk asht lehtë menjëherë me ditë se çka vjen prej shpirtit të mirë (të Zotit) e çka prej shpirtit të keq. Mirëpo, Krishti na ka mësu se prej fryteve keni me i njohtë! Dhe mundemi me thanë që shumë njerëz tu i lexu mendimet e p. Anselmit, që asht rregulltar (murg), e gjejnë paqen e shpirtit, dhe bahen ma të aftë me përhap paqen e dashurinë që asht edhe misioni i një besimtari. Ne e dimë që besimi në Krisht - besimi se vetëm Ai është Shpëtimtari asht hir i kullum prej Zotit, dhe nuk mundemi ne njerëzit me prodhu! Ne, vetëm me jetën tonë mundemi me dëshmu se kush asht Krishti për njeriun. Po ky Krisht na ka thanë "Kush nuk asht kundër meje, asht me mu"! Nuk mundet me qenë dikush kundër Kishës e Krishtit nëse promovon gjetjen e Zotit në krijesat e tij. Ato vetë e kumtojnë lavdinë e Zotit. Feja nuk është vetëm mësim/doktrinë - ajo është vetë jeta! Prandaj, edhe pse shpesh herë në disa shkrime nuk përmendet direkt Krishti, nuk do të thotë se nuk po shpallet vetë Ai, kur promovohet dashuria ndaj krijesave të tij - e që në fakt vetë Bibla na thotë se Zoti është dashuri - të tijat janë malet, i tij asht deti, ai e krijoi... duart e tij e krijuan tokën. Psalmet gufojnë me tekste të tilla. P. Anselmi i thotë të njëjtat gjana vetëm me terminologjinë - gjuhën e njerëzve të sotshëm. Dhe ky asht edhe qëllimi: afrimi te burimi - Fjala e Zotit! »

Zef Helmica : 

Për saktsi, KRISHTI Zot nuk ka thanë «Kush nuk âsht kundër meje, âsht me mue» por te teksti biblik prej sh'Lukës gjejmë fjalët e JEZUSIT : «... ai që nuk âsht kundër jush, âsht me jue » (9:50). Po të shofim interpretimin e ktij pasazhi biblik prej etnëve dhe doktorve të Kishës shêjte Katolike, kryesisht sh'Tomë Akuinatit, sh'Gjon Krizostomit dhe sh'Ambrozit, te vepra e mirënjoftun e Doktorit engjëlluer «Zinxhiri i artë», gjejmë se hiri i Zotit âsht i gjithpushtetshëm dhe vepron në mnyra të ndryshme. Sh'Gjoni Unjilltar i thotë JEZUSIT se kishte pa nji njiri tuej egzorçizue djaj në emnin e KRISHTIT Zot dhe e kishte ndalue sepse nuk ndiqte dishepujt se ai, por Shelbuesi e lejon egorçizuesin me veprue tuej i lanë me kuptue sh'Gjonit Unjilltar dhe tanë besimtarvet se prej hirit të Tij hyjnuer disa janë dishepuj, disa janë profetë, disa doktorë, disa Unjilltarë, disa misionarë, etj. Pra sejcilli ka misionin e vet në Kishen shêjte të KRISHTIT Zot dhe sejcilli kontribon për lavdinë e Hyjit mbrenda Kishës shêjte Romane. Të tanë nuk janë apostuj; të tanë nuk janë doktorë; të tanë nuk janë profetë. Njashtu si edhe thembra nuk âsht sy, e dora nuk âsht krye, por sejcilla pjesë e trupit ka randsinë e vetë në funksionin e tij, në nji mnyrë analoge, çdo pjesë e Trupit Mistik të KRISHTIT Zot, që âsht Kisha shêjte Katolike, luen rolin e saj për mâ të madhen lavdi të Zotit, Kishës Tij shêjte e shelbimin e shpirtnavet. Kjo metaforë e bukur shpjegohet po aq bukur prej sh'Palit në krejt kapitullin e dymbëdhetë të letrës së tij të parë drejtue Korintasve. 

Por ky pasazh nuk i aplikohet kurrsesi nji profeti të rrêmë e nji pseudo-benediktini si Albert Grün, i cilli thirret edhe at, tuej mos kenë as meshtar. 

« Ruejuni prej profetve të rrêmë! Kanë me ju ardhë të veshun me tesha qingjash por përmbrênda janë ujq grabitqarë. Ata keni me i njoftë prej fryteve të tyne, ashtû si njifet pema prej fryteve të saja. A vjèlen rrushtë ndër ferra apo fiqtë, ndër gjemba ? Pema e mirë xjerr fryte të mira; pema e keqe, fryte të kqija. Nji pemë e mirë nuk mundet me xjerrë fryte të kqija dhe as nji pemë e keqe, fryte të mira. Por çdo pemë që nuk ban fryte të mira ka me u këputë dhe me u hjedhë n'zjerm. Pra, profetët e rrêmë keni me i njoftë prej fryteve të tyne. » (sh'Mateu 7:15-20)

« Vllâznit e mij, ruejuni prej atyne që shkaktojnë skandale dhe dasína mes jush, tuej u largue prej doktrinës katolike që ju keni msue. Rrini larg prej tyne! Kto njerëz nuk shërbejnë JEZU-KRISHTIN, Zotin tonë, por janë skllevën të epsheve të tyne dhe me fjalë t'âmbla e servile mashtrojnë shpirtnat e thjeshtë. » (Prej letrës së sh'Palit drejtue Romakve, 16:17)

Fjalët e âmbla e relaksuese të filozofisë ezoterike të Grün-it nuk kanë asgja të përbashkët me mesazhin e krishtênë të shelbimit të shpirtnave dhe doktrinen shêjte katolike. Rruga e Parrizit âsht Rruga mbretnore e Krygjës, ashtû si mson vetë Kisha Katolike Romane e doktorët e mistikët e saj mâ të mëdhaj. Ata që kërkojnë nji rrugë tjetër janë nën mashtrimin e satanit dhe rrezikojnë me u mallkue përjetë në Ferr. Rilexoni edhe njiherë fjalët e arta të shejtit Gjon-MARIA Vianí, Famullitarit të Arsit (Replika Katolike 1). Rruga ezoterike, terapeutike e Grün-it çon drejt nji lloj hipnoze mendore, drejt nji lloj posedimi satanik që e len shpirtin në nji  qetsi të rrême derisa të desin për me përfundue mandej në spazmat e Ferrit të përjetshëm. 

Asht me mashtrue me thanë se Grün përshkruen të njêjtat doktrina kristjane por me terma moderne. Së parit, po të studioni fushen e morfologjisë dhe sintaksës, keni me kuptue se nuk ka kurrë dy sinonime të njêjta dhe se nji fenomen i caktuem nuk përshkruhet kurrë njilloj tuej përdorë terma të ndryshme. Jo më kot Kisha Katolike ndalon rreptsisht ndyshimin e fjalve, për shembull, në administrimin e Sakramenteve, në lutjet liturgjike (Mesha shêjte Romane), në msimin e koncepteve bazë të teologjisë dhe filozofisë katolike, etj. 

Grün me fjalorin e tij ezoterik përhap nji doktrinë anti-katolike dhe revolucionare, nën petkun e fjalve të âmbla e humanitare, tuej kontribue kshtû fuqishëm në ndërtimin e Kishës katolike humanitare judeo-masonike (shif Replika Katolike 1, 2)

Në nji intervistë të tij në 2007 (Cafébabel), Grün shprehet se në vitet 60' ishte prej atyne që u rebelue kundër traditave « të vjetra » të Kishës Katolike dhe « ritualeve të saja të pluhnosuna ». Pra shofim lindjen e nji Luter i ri qysh në vitet 60'. 

« Doktrína e Fèsë Katolike, e cilla âsht e zbulúeme prej vetë Zotit, nuk i âsht paraqítë arsýeve njerzuere për përfeksioním. Kjo doktrínë nuk âsht nji sistem filozofík, por nji depozítë hyjnore e besueme Nuses' KRISHTIT, Kishës Katolike, n'mnýrë që ajo t'a rúejë me besnikní dhe t'a interpretójë me pagabueshmëní. Për rrjedhójë, kuptimi i dógmave shêjte katolike duhet me u ruejtë përjetsisht njashtû si e ka dhânë nji herë e përgjithmónë Kisha Shêjte Katolike. Ky kuptim nuk duhet me u harrue kurrë me pretékstin e nji kuptimi mâ t'thêllë t'vërtetës. » (Konçíli i Vatikanit-1870, Konstitucioni "Dei Filius", Kapitulli IV)

« N'kjóftë se ndonjí persônë thotë se prej influèncës dhe zhvillímit të shkéncave, msímeve t'Kishës Katolike ka me iu dhânë në t'àrdhmen nji kuptim tjetër prej atij kuptimi që Kisha Katolike ia ka dhânë apo ia nep sod, aj persônë kjóftë mallkue. » (Konçíli i Vatikanit-1870, Kapitulli 4, Kanoni 3) 

Feja shejte Katolike, ashtû si mson Kisha Katolike Romane âsht ekluzivisht nji Revelacion hyjnor, transhendent, që vetem ajo ka misionin me e interpretue dhe msue. Ata që nuk i binden autoritetit të Kishës Katolike, si Grün, që rebelohet kundër traditave dhe doktrinave të saja shejte, dhe predikojnë nji tjetër unjill (lexoni citmin prej Letrës mbi Sionin të Papës sh'Piu X -Replika Katolike 1), me pretekstin e nji dashnije për krijesat, kur kanë harrue dashninë për Krijuesin që bazohet në të vërteten e pandryshueshme të Fesë Katolike, kanë braktisë vetë kyt Fé Katolike dhe e kanë vue vedin në rangun e heretikve. Pa Fé Katolike nuk mundena me i pëlqye Zotit mson sh'Pali në letren e tij drejtue Efezianve, prandej çdo lloj dashnijet që nuk bazohet mbi kyt Fé Katolike nuk ka kurrëfarë vleret për jeten e amshueme dhe për Zotin, i Cilli na ka krijue me E njoftë, me e dashtë, dhe me E sherbye, e tuej bâ kshtû, me fitue Parrizin. Ky âsht qellimi i vetëm i egzistencës tonë e jo dashnija për krijesat (Katekizmi i Papës sh'Piu X). 

« Ai që ju ndigjon Më ndigjon dhe ai që ju përbuz, Më perbuz; dhe ai që Më përbuz, përbuz Até që Më ka dërgue. » (Sh'Luka 10:16)

Dashnija për krijesat ka si qëllim final Hyjin, sepse katolikët dojnë krijesat për dashni për Zotin dhe jo për dashni për krijesat. Grün, dhe ata që e ndjekin kyt profet të rrêmë, korrupton kyt lloj dashnije qe Zoti kërkon prej nesh në kyt botë; me të vërtetë ai « predikon » nji farë gjetje të Zotit në dashninë ndaj krijesave por kjo dashni nuk âsht dashnia katolike por nji dashni mondane, humanitare, sensuale që nuk ka për bazë Fenë shêjte Katolike dhe Autoritetin e Kishës katolike. Pra kjo rrugë âsht nji illuzion diabolik se largohet prej Rrugës Mbretnore të Krygjës, e vetmja mnyrë me mbrritë në Parriz. 

« Vllâzen të nderuem, Ne dishirojmë me ju tërhjekë vëmendjen mbi kyt deformim të Unjillit dhe të karakterit shejt të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, Zot e Njiri, të praktikuem në lëvizjen e Sionit dhe në vende të tjera. Në disa mjedise, âsht bâ zakon që kur fillohet me u trajtue çâshtja sociale, menjiherë shmanget Hyjnia e JEZU-KRISHTIT, për me u folë për butsinë e Tij supreme, për mshiren e Tij ndaj tana vuejtjeve njerzuere, për thirrjet e Tija të ngutshme mbi dashtninë për të afërmin dhe vllaznimin. Padyshim, JEZUSI na ka dashtë me nji dashtni të pamasë, të pafundme, dhe ka ardhë me vuejtë e dekë mbi tokë, në mnyrë që tanë njerzit, të mbledhun rreth Tij, në drejtsi e dashtni, të frymzuem prej sentimenteve të njêjta të dashtnisë reciproke, të munden me jetue në paqe e mirsí. Por për realizimin e ksaj lumnie të përkohshme dhe të përjetshme, me nji autoritet suprem, Ai ka vue si kusht bâmjen pjesë në gregjën e Tij, [Kishen e KRISHTIT ZOT], pranimin e doktrinës së Tij, praktiken e virtyteve, bindjen e plotë ndaj doktrinës dhe drejtimit të sh'Pjetrit dhe pasardhsve të tij. Mandej, n'kjoft se JEZUSI ka kênë i mirë për të húpunit dhe mkatnorët, Ai nuk i ka respektue bindjet e tyne të gabueme, sado të sinqerta që mund t'jenë dukë ato; JEZUSI i ka dashtë të tanë njerzit me i msue, konvertue dhe shelbue. N'kjoft se i  ka thirrë rreth Vedit t'vuejtunit dhe t'munduemit, për me i lehtsue, Ai nuk e ka bâ kyt gjâ për me u predikue xhelozinë e nji barazie sociale utopike. N'kjoft se i ka naltsue t'vuejtunit, Ai nuk e ka bâ kyt gjâ për me u frymzue ndjenjen e nji dinjiteti të pamvarun dhe rebel ndaj autoritetit të ligjshëm. N'kjoft se Zemra e Tij ishte e tejmbushun me butsi për shpirtnat vullnet-mirë, Ai ka dijtë me u armatosë me nji zemrim shejt kundër profanuesve të Shpisë së Zotit, kundër të poshtërve që skandalizojshin të vegjlit, kundër autoriteteve judaike t'asokohe që shtypshin popullin nën barren e detyrimeve të randa, n'nji kohë kur kto autoritete nuk u vejshin as gishtin me i çue. JEZUSI ka kênë sa i fortë aq edhe i butë; Ai ka kritikue, kërcënue e dënue tuej ditë dhe tuej na msue se shpesh ndroja âsht fillimi i dijes dhe se kajherë duhet me këputë nji gjymtyrë për me pshtue trupin. S'fundmi, Ai nuk ka shpallë për shoqninë e ardhshme mbretninë e nji lumnije ideale ku vuejtja nuk do të egzistonte mâ, por me msimet dhe shembujt e Tij, Ai ka skicue rrugen e lumnisë së mundshme mbi tokë dhe të lumnisë perfekte në Qiell; e kjo rrugë âsht Udha mbretnore e Krygjes.  Asht gabim me i aplikue kto doktrina vetëm në jeten individuale, për me mbrritë nji ditë shelbimin; kto janë doktrina krejtsisht sociale, dhe në Zotin tonë JEZU-KRISHTIN, ata nuk kanë asgjâ të përbashkët me nji humanitarizëm utopik dhe pa autoritet. » (Aktet e S.S. Piu X, "Letra mbi Sionin", 31 Gusht 1910; "Acta Apostolicae Sedis", Vol II, No. 16)

Qé tashti edhe disa prej fryteve të rrugës grüniane që nuk çon në Parriz por në Ferr. 

Simbas intervistes që permenda mâ nalt, por edhe simbas veprave të tija, filozofia e grüniane, ashtû si konçiljarët, vejnë njirin në qendër të Kishës së tyne, që nuk âsht Kisha Katolike ku KRISHTI Zot e Mbret âsht qendra e saj; filozofia e tij âsht ajo e nji tolerance anti-katolike që nuk proklamon Fenë Katolike si të vetmen Fé që pshton shpirtin, tuej imitue kshtû konçiljarët në ekumenizmin e tyne heretik e blasfemues. Grün mbrrin deri aty sa që shprehet publikisht se sodomia (homoseksualiteti) nuk duhet me u konsiderue mâ si mkat, kur ne dijmë se ky ves i ndytë âsht nji prej krimeve mâ të randa që thrret Qiellin për hakmarrje, e për me dhanë nji shembull sesa e urren Hyji kyt perversitet, qytetet e Sodomës dhe Gomorrës u zhduken me sulfur e zjerm prej Qiellit. 

Qé pra ku çon filozofia grüniane. Komentet e tjera janë të panevojshme. 

Bibliografi :

http://www.cafebabel.fr/societe/article/anselme-grun-lhomosexualite-nest-pas-un-peche.html

Replika Katolike 2

prej Zef Helmicës

« Njiri njifet prej ftyrës dhe inteligjenti dallohet prej fizionomisë së ftyrës. 

Teshat e trupit, qeshja e gojës dhe ecja e tij zbulojnë çfarë njirit âsht. » (Ecclesiasticus 19:26-27)

« I paturpshmi qesh paturpsisht...  » (Seneca, Epist. I, 52)

Shtjefen Dodes S.J. : 

«TA KËRKOSH DHE TA GJESH ZOTIN NË TË GJITHA GJËRAT

» “Ekziston një tundim (...) që njeriu ta kërkojë Zotin në të kaluarën ose në mundësitë e ardhshme. Zoti sigurisht se është në të kaluarën, për shkak se njeriu e gjen atë në gjurmët që i ka lënë. Ai është gjithashtu në të ardhmen, si një premtim. Por – ne themi – Zoti konkret është sot. Prandaj, vajtimi s`ndihmon kurrë, asnjëherë, për ta gjetur Zotin. Vajtimi se sa barbare qenka bota sot, dëshiron nganjëherë vetëm të fsheh dëshirën e njeriut që në kishë të synohet vetëm thjesht një rend, një mbrojtje. Jo – Zoti takohet në të tashmen. (... )

» Te ky kërkim dhe gjetje e Zotit në të gjitha gjërat gjithmonë mbetet një zonë pasigurie. Ajo duhet qenë e pranishme. Kur dikush pohon se e ka takuar Zotin me siguri absolute, dhe s`është i prekur nga hija e vet e pasigurisë, atëherë diçka s`është duke shkuar mirë. Për mua, ky është një shpjegim i rëndësishëm, kyç. Nëse dikush i ka përgjigjet në të gjitha pyetjet, atëherë kjo është prova se Zoti s`është me të. Kjo do të thotë se ai është një profet i rremë që e përdor fenë për veten e vet. Udhëheqësit e mëdhenj të popullit të Zotit si Moisiu kanë lënë gjithnjë hapësirë për dyshim. Ne duhet lënë hapësirë për Zotin, jo për siguritë tona.”» ("papa" Françesku)

Bergoglio : 

«TA KËRKOSH DHE TA GJESH ZOTIN NË TË GJITHA GJËRAT »

Zef Helmica : 

Në Konçilin e IV-të Lateranit, Kisha shêjte Katolike na mson, si artikull fejet, se Hyji âsht absolutisht i thjeshtë, dhe në Zotin nuk ka asgjâ tjetër përveç Zotit ose Essencës hyjnore e cilla âsht Egzistenca e Tij : « Esenca e Zotit âsht nji, e cilla âsht nji substancë ose nji natyrë krejtsisht e thjeshtë. » (Propozimi 1). Thjeshtsia âsht mohimi i përbamjes dhe në Hyjin nuk ka asnji përbamje. Në të kundërt, çdo krijesë përbahet prej fuqisë me veprue dhe veprimit apo aktit, prej gjinisë dhe ndryshimeve, kurse Hyji âsht krejtsisht akt apo veprim pa asnji lloj përbamjet ose ndryshimit. Pra krijesat nuk kanë kurrë nji thjeshtsi absolute, biles as engjëjt. (Berthier, "Abrégé de théologie..."). Kisha Katolike mson se Hyji âsht i pafund dhe Ai âsht gjithkund por Zoti nuk âsht pjesë përbâse e ktij universi, megjthse e mban até në egzistencë tuej e çue drejt destinës së tij finale. Esenca e Zotit âsht jashtë esencës së ktij universi dhe krijesave që ai përmban ose me e thanë me dy fjalë : Esenca apo Substanca e Zotit âsht e ndryshme prej esencës së krijesave të Tija. 

Me thanë se Zoti âsht në të gjitha gjânat, âsht me rrezikue me râ në gabimin e Spinozës, i dënuem prej Kishës Katolike, i cilli pretendote se tana krijesat apo gjanat egzistuese janë pjesë ose modifikime reale apo ideale të substancës hyjnore të pafundme. Ky gabim âsht nji formë e Panteizmit dhe quhet Formalizëm. (Idem). Siç e përmenda mâ nalt, Zoti âsht gjithkund dhe Substanca hyjnore mbush gjithshka por Ajo nuk âsht pjesë e substancës së ktij universi dhe krijesave të tija por âsht prezent në tanë universin dhe krijesat e tija, që i konservon dhe i drejton drejt qëllimit të tyne final për të cilin ato janë krijue : Lavdia e Zotit.

Nji shprehje të ngjashme konfuze, konçiljarët e përdorin kur flasin për Eukaristinë, tuej thanë , si heretiku Luter, se Zoti âsht në bukë apo në vênë. Konçiljarët, ashtu si protestanti Luter, nuk besojnë në doktrinen e transubstancionit apo të shndrrimit të substancës së bukës dhe vênës, nën aparencen aksidentale të bukës dhe të venës, në substancën e Korpit, Gjakut dhe Hyjnisë së Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, që ndodh gjatë Meshës shêjte Romane. Ceremonia konçiljare nuk beson në praninë reale të Zotit tonë  JEZU-KRISHTIT mbi altar, por ajo vetdeklarohet si nji darkë përkujtimore që beson në nji lloj prezence shpirtnore të Jezusit, simbas thanjes se « Atje ku dy ose tre vetë janë të mbledhun në êmnin t'em, atje jam n'mes t'yne » (sh'Mateu XVIII, 20)

Mosbesimi në dogmen katolike të Transubstancionit âsht nji tjetër dishmi e herezisë se Bergoglios me shokët e tij konçiljarë që janë vetlargue prej Kishës Katolike : 

«Tradita e përhershme e Kishës Katolike, e mbështetun në vendimin unanim të Etënve shêjtë, ka konsiderue gjithmonë të përjashtuem prej komunitetit katolik dhe jashtë Kishës Katolike cillindo që ndahet sado pak prej doktrinës së msueme prej Magjisterit autentik të Kishës Katolike. Epifani, Agustini, Theodori kanë përmendë nji numër të madh herezish të kohës së tyne. Sh'Agustini mson se herezi të tjera munden me u zhvillue në të ardhmen dhe cillido që përkrah vetëm nji prej ktyne herezive, prej vetë ktij akti (ipso-facto), ndahet prej unitetit katolik. (Papa Leoni XIII, "Satis Cognitum", 29 Qershuer 1896)

Bergoglio : 

«“Ekziston një tundim (...) që njeriu ta kërkojë Zotin në të kaluarën ose në mundësitë e ardhshme. Zoti sigurisht se është në të kaluarën, për shkak se njeriu e gjen atë në gjurmët që i ka lënë. Ai është gjithashtu në të ardhmen, si një premtim. Por – ne themi – Zoti konkret është sot. Prandaj, vajtimi s`ndihmon kurrë, asnjëherë, për ta gjetur Zotin. Vajtimi se sa barbare qenka bota sot, dëshiron nganjëherë vetëm të fsheh dëshirën e njeriut që në kishë të synohet vetëm thjesht një rend, një mbrojtje. Jo – Zoti takohet në të tashmen. (... ) »

Zef Helmica : 

Sakrilegji dhe blasfemuesi Bergoglio, tuej rrêjtë se âsht Papa i Kishës Katolike, përdor nji fjalor pervers anti-katolik me mashtrue shpirtnat dhe me i shtye ato drejt Kishës universale judeo-masonike, për të cillen shkrova mâ gjatë në tekstin e Replikës së parë katolike kundër konçiljarve. 

Si ceka mâ nalt, Kisha shêjte Katolike mson se Hyji nuk âsht pjesë përbase e ksaj bote, dhe Ai âsht krejtsisht i pandryshueshëm : 

« Kisha shêjte Katolike beson se egziston vetëm nji Zot i vërtetë, i gjallë, Krijues dhe Zot i qiellës dhe i tokës, i gjithpushtetshëm, i përjetshëm, i pafund, i pakuptueshëm, i pafundëm në inteligjencen dhe vullnedin e Tij dhe në çdo lloj perfeksionit; Ai âsht nji inteligjencë shpirtnore, i pandryshueshëm. » (Konçili Vatikanit-1870, "Dei Filius", Kapitulli I)

« Në Hyjin nuk ka asnji lloj ndryshimit, as nji hije pshtjellimit. » (sh'Jaku 1:17)

« IESUS-CHRISTUS heri et hodie ipse et in saecula. » (Hebrews 13 :8)

« JEZU-KRISHTI âsht i njêjtë dje, sod dhe përgjithmonë. » (Hebrenjve 13 :8)

« Veritas Domini manet in saeculum. » (Psaume 116 :2)

« E vërteta e Zotit qëndron gjithmonë . » (Psalmi 116 :2).

Pra n'Zotin nuk ka as t'kalueme, as të tashme e as të ardhme, sepse Ai âsht gjithnji i njêjtë dhe i pandryshueshëm. Blasfemuesi Bergoglio mashtron tuej pretendue se kéka tundim me kërkue Hyjin në t'kaluemen apo në t'ardhmen dhe harron, ose nuk don me dijtë, se nuk ka kohë në Hyjin dhe e Vërteta e Hyjit âsht gjithmonë e pandryshueshme, pavarsisht kohës apo ndryshimeve shoqnuere. Qysh kur kéka Zoti në t'ardhmen si nji premtim ? Simbas heretikut Bergoglio Zoti konkret kéka sot. E Zoti, që kanë adhurue Abrahami, Moizi, të krishtênët e parë, nuk pàsa kênë konkret ?

Vàji shêjt jo vetëm që âsht nji prej mjeteve mâ efikase të pendesës për me gjetë Hyjin por ai âsht arma kryesuere e maktnorve me rigjetë miqsinë e hupun të Zotit dhe hirin e tij shejtnues. 

« N'kjoft se nuk keni me bâ pendesë, të tanë keni me mbarue. » (sh'Luka 13:3)

Por mkati, për konçiljarët heretik, që janë përherë e mâ larg Kishës Katolike, nuk âsht gjâ tjetër veçse nji smundje psikologjike e shoqnuere që kërkon terapi psikologësh. Tuej mos e pasë konceptin e vërtetë të mkatit dhe tuej mos ditë gjendjen e tynë të vërtetë shpirtnuere para t'Madhit Zot, normalisht ata nuk e shofin arsyen me bâ pendesë. N'vërbimin e tyne shpirtnuer ata kanë iluzionin se Zoti i merr tanë njerzit n'Parriz mbas dekës, se Ferri âsht thjesht nji krijesë mitologjike e prrallore për fëmij, dhe n'kjoft se egziston, për konçijarët Ferri âsht bosh. Prandej kur u des dikush ata thojnë menjiherë : Hyni në shpinë e Atit, tuej harrue ose tuej mos dijtë se Drejtsia e Zotit âsht po aq e pafundme sa Mshira e Tij hyjnore. 

Besimi i tyne âsht besimi i protestantve heretikë, dishepujt e rebelit dhe heretikut Luter, i cilli msote se nuk ka gàjle se bàjmë mkate, sepse nuk mund t'i frenojmë. Por n'kjoft se mkatnojmë fort, thote Luteri, të besojmë edhe mâ fort e kéna me u shelbue. A ka mâ arsyetim diabolik e pervers se ky ? 

Edhe shtazët e egra kjâjnë kajherë; vetëm djajtë e mallkuem nuk munden me kjâ, në rebelimin e tynë të përjetshëm kundër Zotit. E diaboliku Bergoglio, si djalli, skandalizon randë tuej i shtye shpirtnat drejt papendesës, drejt Ferrit, sepse na jena tanë mkatnorë që kena nevojë me bâ pendesë dhe pa pendesë e pa vajtim për mkatet e bâme nuk mundena me hi kurrë në Mbretninë e Parrizit.

Katolikët e devoçëm nuk harrojnë lotët e sh'Marisë-Magdalenë, që ndërmjetsuen para JEZUSIT për faljen e mkateve t'saja; e ishin po ata lot t'bekuem që i siguruen shêjtes favorin e jashtëzakonshëm me pâ e adhurue para apostujve Zotin tonë JEZU-KRISHT, mbas Ringjalljes. (sh'Gjoni 20:11-16)

Katolikët e devoçëm nuk harrojnë se mbas lotve të sh'Marisë-Magdalenë dhe hebrejve të tjerë të pranishëm, vetë JEZUSI kjau dhe mandej ringjalli Lazrin. (sh'Gjoni 11:31-35)

E si munden me u harrue lotët e të vêsë së Naimit që ndërmjetsuen para Zotit dhe i siguruen ringjalljen e djalit të saj të vetëm ? (sh'Luka 7:13) 

E si mundet me u harrue bekimi dhe gzimi i Parrizit që Shelbuesi u premton atyne që kjajnë për mkatet e tyne ? (sh'Luka 6:21)

E si munden me u harrue fjalët e Hyjit që me anen e profetit Joël na urdhnon me u konvertue në Zotin, me njinesa, vàje e gjâma ? (Joël 2:12)

E si munden me u harrue luftëtarët e Mekabesë, t'cillët në zellin e Fesë së t'parvet, kërkuen dhe gjetën mshiren e Zotit me gjâma, njinesa dhe tuej u shtri me ftyrë për dhé gjatë 3 ditëve rresht, n'shêj pendeset ? (2 Makab. 13:12)

E si munden me u harrue lotët e Ezekías që i siguruen plotsimin e lutjes para t'Madhit Zot dhe mbrojtjen hyjnore kundër anmiqve të tij ? (Isaias 38:3)

E si mundet me u harrue pendesa e Mbretit David, i cilli për pendesë thote se hangri hínin si buka dhe përziu pijen e tij me lotët e vet ? (Psalmi 101:10)

E si munden me u harrue lutjet me vajtim të Tobisë, t'cillat mbrriten në Fronin e Hyjit t'Gjithpushtetshëm dhe siguruen uljen prej Qiellit të Arkengjëllit Rafael te shpia e Tobisë për me e shërue ? (Tob. 3:22)

Bergoglio : 

«Kur dikush pohon se e ka takuar Zotin me siguri absolute, dhe s`është i prekur nga hija e vet e pasigurisë, atëherë diçka s`është duke shkuar mirë. Për mua, ky është një shpjegim i rëndësishëm, kyç. »

Zef Helmica : 

Katolikët nuk kanë nevojë me kërkue të vërteten sepse ata njohin Kishen e vetme të vërtetë, Kishen shêjte, Katolike, Apostolike dhe Romane, Trupin Mistik të KRISHTIT Zot, i Cilli âsht e vetmja Udhë, e vetmja e Vërtetë, e vetmja Jetë dhe askush nuk mundet me shkue te Ati veç përveç Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. (sh'Gjoni 14:6)

Heretiku sakrilegj dhe blasfemues Bergoglio ka dyshim se nuk e ka gjetë Zotin absolutisht, tuej tërhjek kshtû mbi vedi mallkmin e Kishës Katolike Romane dhe tuej e vue vedin në rangun e t'paféve. Vetë fjalët e tija e akuzojnë dhe ai vetë dishmon se nuk ka Fenë Katolike.  E dikush që nuk ka Fenë Katolike nuk mundet me kênë pjesë e Kishës shêjte Katolike Romane. Por kur dikush nuk âsht pjesë e Kishës katolike, sepse ai âsht ndâ vetë prej saj, ashtû si mson Papa Leoni XIII në Inciklikun "Satis Cognitum", atherë si mundet ai me kênë shefi i ksaj Kishe shêjte të KRISHTIT Zot ? 

Lexoni shka deklaron artikulli dogmatik i Konçilit të Vatikanit (1870) : 

« N'kjoft se dikush thotë se gjêndja e besimtarve katolikë âsht e njêjtë si ajo e atyne t'paféve që nuk kanë mbrritë endé te Feja e vetme e vërtetë,  në mnyrë të atillë që katolikët, deri në demostrimin shkencuer të besueshmënisë dhe vërtetsisë së fesë së tyne, munden me pezullue vendimin e pranimit të saj dhe munden me e vue në dyshim kyt Fé Katolike mbi të cillen ata janë msue prej Kishës Katolike, atherë ai kjoft mallkue. » ("De Fide", kapitulli 6)

« Shifet tashti se në çfarë gabimit kanë râ ato shpirtna, t'cillat tuej abuzue me arsyen e tyne dhe tuej i marrë fjalët e Zotit sikurse t'ishin mendime njerzuere, guxojne me i interpretue ato simbas mendimit personal; Vetë Zoti ka vendosë nji autoritet të gjallë [Papen] për me përcaktue dhe me msue kuptimin e vërtetë të mesazheve hyjnore, dhe, me anen e gjykimit të tij të pagabueshëm, me i dhanë fund çdo lloj diskutimit, kjoft në çâshtjet që lidhen me Fenë, kjoft në çâshtjet që lidhen me moralin, në mnyrë që besimtarët katolikë të mos përkunden prej çdo éret doktrinale e të mos mashtrohen prej gabimit dhe ligsisë së njerzve. Ky autoritet i gjallë dhe i pagabueshëm gjindet vetëm në kyt Kishë që JEZU-KRISHTI e ka vue mbi sh'Pjetrin, Shefin, Princin e meshtarve të tanë Kishës Katolike, të cillit JEZU-KRISHTI i ka premtue se féja e tij nuk ka me i mungue kurrë; kjo Kishë âsht e ndërtueme në at mnyrë që ajo do të ketë gjithmonë në krye dhe në Selinë e saj të pandryshueshme pontifët e saj legjitimë, të cillët egzistojnë pa ndërpremje qysh prej sh'Pjetrit dhe trashigojnë e ruejnë të njêjten doktrinë, të njêjtin dinjitet, të njêjtin rang dhe të njêjten fuqi. » (Papa Piu IX, 9 Nanduer 1848)

Besimi në Fenë shêjte Katolike mbështetet mbi autoritetin e pagabueshëm hyjnor të Fjalës së Zotit dhe jo mbi arsyetimin apo përceptimin njerzuer.

« Besoni n'kjoft se dishironi me pasë inteligjencën, thotë sh'Agustini. "Crede ut intelligas". Mendjemadhi don me kuptue për me besue dhe Zoti e len në verbninë e tij shpirtnuere. I përvuejtuni beson me kuptue dhe Zoti shpërblen nënshtrimin e tij tuej hjedhë në shprtin e tij madhshtitë e dhuntisë së inteligjencës, të cillat perfeksionojnë Fenë dhe e bajnë jeten e tij përherë e mâ shumë shêjte. » (Manise, "L'âme sanctifiée par les Dons du SAINT-ESPRIT", page 242)

E disa me paftyrsinë e heretikve vazhdojnë me e thirrë blasfemuesin Bergoglio "Papa" Françesku ? 

Bergoglio : 

« Nëse dikush i ka përgjigjet në të gjitha pyetjet, atëherë kjo është prova se Zoti s`është me të. Kjo do të thotë se ai është një profet i rremë që e përdor fenë për veten e vet. »

Zef Helmica : 

Sakrilegji Bergoglio jo vetëm që shpif pa pikë turpit por edhe nuk nep asnji referencë për rrênat e tija diabolike. Ashtû si deklarote zyrtarisht shêjtnia e Tij, Papa Piu IX, në Inciklikun e naltpërmendun, të tanë pontifët romanë ruejnë e msojnë të njêjten doktrinë shêjte katolike të pandryshueshme gjatë tana shekujve. Në të kundërt, rrenacàku Bergoglio përhap shpifjet e tija konçijarë që nuk kanë asnji gjâ të përbashkët me doktrinen shêjte katolike; Ky fakt nuk duhet me na habitë sepse Kisha konçiljare, me doktrinat e saja heretike e blasfemuese, âsht ndâ vetë prej Kishës shêjte Katolike Romane, ashtû si deklaron publikisht shejtnia e Tij, Papa Leoni XIII, në Inciklikun "Satis Cognitum", prej të cillit kam shkëputë nji prej citimeve të naltpërmenduna. Që Kisha konçiljare e heretikut Bergolio âsht e ndryshme prej Kishës shêjte Katolike Romane âsht pohue tash gadi 50 vjet mâ parë prej vetë pseudo-teologve konçiljarë : 

« Të tana idetë e mëdhaja të revolucionit amerikan dhe të atij francez s'bashkut me të tana vlerat e tyne demokratike, t'cillat në t'kaluemen kjenë luftue prej të tanë Papëve, u pranuen prej Konçilit të II të Vatikanit. » (Edward Schillebeeckx O.P., Intervistë në gazeten “Jesus”, Maj 1993)

« N'kjoft se krahasojmë epoken tridentine [të Konçilit t'shêjtë të Trentës] të Kundër-Reformës me Konçilin e II të Vatikanit, Konçili i II i Vatikanit, në karakteristikat e tij témelore, âsht 180 gradë në krah t'kundërt. Nji Kishë e re lindi mbas Konçilit të II të Vatikanit. (Hans Küng) » (Juan Valdivieso, “Vatican II Broke with the Magisterium”, 2008, Tradition in Action)

« Konçili i II i Vatikanit shënon fundin e epokës tridentine dhe fundin e kohës së Konçilit të I të Vatikanit. Konçili i II i Vatikanit âsht revolucioni francez n'Kishë. » (“Kardinali” Leo Jozef Suenens, Arqipeshkev i Brukselit; Idem)

« N'Kishë ndodhi Revolucioni i qetë i Tetorit. [Tuej iu referue Revolucionit komunist-bolshevik të 1917 në Rusi]. » (Yves Congar; Idem)

P. Marie-Dominique Chenu, i cilli ka luajtë nji rol t'rândesishëm në shkrimin e dokumentave të ndryshme konçiljare, shprehet se në Historinë e Kishës Katolike, Konçili i II i Vatikanit ka kênë nji shkëputje e vazhdimësisë së saj afro 1500 vjeçare, sepse ky konçil i dha fund “Epokës Konstantine” të Katoliçizmit. Mâ andej ai krenohet me thânjen se ato çâshtje të teologjisë së tij që kishin kênë dënue mâ parë prej Papës Piu XII, bash njâtó çâshtje u përkrahen mâ vonë prej autoriteteve të reja në Vatikan (Idem).

Kardinal Franz König âsht shprehë se Konçili i II i Vatikanit ka aprovue até shka dokumenti “Syllabus” i Papes Piu IX dhe dokumenti “Pascendi” i Papes Sh'Piu X kishin dënue mâ parë. ("Chiesa dove vai?" Gianni Licheri interroga il Cardinale Franz Koenig, Rome : Borla, 1985 pp. 103-104; Tradition in Action)

N'kjoft se dikush i ka tana përgjigjet e vërteta për tana pyetjet, kjo âsht nji provë e sigurt se Shpirti i Zotit âsht me té. Dhe kjo thânje âsht gjithmonë e vërtetë për Vikerin e KRISHTIT JEZUS mbi tokë, Pontifin roman, të cillit vetë Zoti i ka premtue asistencen e vazhdueshme të SHPIRTIT-SHEJT, Shpirtin e të vërtetës (shif Katekizmin e Papës sh'Piu X) për mos me gabue kurrë në drejtimin e gregjës dhe me dijtë gjithmonë me çue në portin e luminisë t'amshueme barken e sh'Pjetrit, që âsht Kisha shêjte Katolike Romane.

« Kur të vijnë Shpirti i së vërtetës, Ai ka me ju msue çdo të vërtetë. » (sh'Gjoni 16:13)

« Sh'Hilari thotë : "KRISHTI, tuej ndêjë në barkë për me na msue, na nep me kuptue se ata që janë jashtë Kishës Katolike Romane nuk munden me pasë asnji lloj inteligjencet mbi Fjalen hyjnore. Barka përfaqson Kishen Katolike dhe vetëm në té jeton dhe ndigjohet Fjala e jetës, dhe ata që janë jashtë ksaj Kishe Romane dhe që rrijnë jashtë, sterilë dhe të padobishëm si râna e detit, nuk munden me E kuptue ("Comment. in Matth.", XIII, n. 1). » (Papa Leoni XIII, "Satis Cognitum", 29 Qershuer 1896)

Asht vetëm në kyt Kishë shêjte Katolike që jeton KRISHTI JEZUS, e Vërteta substanciale dhe e pakrijueme, Fjala dhe Urtia hyjnore e Atit, e Cilla, simbas vetë premtimit hyjnuer, ka me kênë me Kishen Romane deri në fundin e botës.

« Shkoni pra, msoni tana kombet dhe pagzojini n'emen t'Atit e t'Birit e t'Shpirtit-Shejt. Msojini me i mbajtë gjithshka që ju kam urdhnue. E jam me jue, tana ditët, deri në fundin e botës. » (Sh'Mateu, 28:19-20)

E natyrisht ata që pijnë prej ktij burimi hyjnor, Kishës shêjte Katolike Romane, i kanë tana përgjigjet e vërteta me luftue dhe triumfue kundër çdo herezije, blasfème, sakrilegji e gabimit, jo tuej luftue me mendimet e tyne njerzuere e të gabueshme por me vetë Urtinë dhe Fjalen hyjnore. 

Anti-papa Bergoglio âsht nji shembull tipik i profetve të rrêmë, i cilli i paraqitet botës me petkat pontifikale por që flet me zânin e ujkut grabitqar që synon me përpí shpirtnat me doktrinat e tija heretike e blasfemuese. 

Dhe âsht prej fryteve të tija, pra prej vetë ktyne doktrinave heretike që ai përhap, që e difton vedin se âsht profet i rrêmë.

« Ruejuni prej profetve të rrêmë! Kanë me ju ardhë të veshun me tesha qingjash por përmbrênda janë ujq grabitqarë. Ata keni me i njoftë prej fryteve të tyne, ashtû si njifet pema prej fryteve të saja. A vjèlen rrushtë ndër ferra apo fiqtë, ndër gjemba ? Pema e mirë xjerr fryte të mira; pema e keqe, fryte të kqija. Nji pemë e mirë nuk mundet me xjerrë fryte të kqija dhe as nji pemë e keqe, fryte të mira. Por çdo pemë që nuk ban fryte të mira ka me u këputë dhe me u hjedhë n'zjerm. Pra, profetët e rrêmë keni me i njoftë prej fryteve të tyne. » (sh'Mateu 7:15-20)

« Vllâznit e mij, ruejuni prej atyne që shkaktojnë skandale dhe dasína mes jush, tuej u largue prej doktrinës katolike që ju keni msue. Rrini larg prej tyne! Kto njerëz nuk shërbejnë JEZU-KRISHTIN, Zotin tonë, por janë skllevën të epsheve të tyne dhe me fjalë t'âmbla e servile mashtrojnë shpirtnat e thjeshtë. » (Prej letrës së sh'Palit drejtue Romakve, 16:17)

Bergoglio : 

« Udhëheqësit e mëdhenj të popullit të Zotit si Moisiu kanë lënë gjithnjë hapësirë për dyshim. »

Zef Helmica : 

« Dhe Hyji i foli Moízit dhe i tha : "Merreni shkopin tuej e grumbulloni popullin, ju bashkë me vllanë tuej Aaron; i flítni shkambit, në praninë e tyne, dhe shkambi ka me ju dhanë ujë. E kur të keni xjerrë ujë prej shkambit, tanë populli dhe bagtia e tij kanë me pí." Moízi mori shkopin që ishte para Zotit, ashtû si u urdhnue me bâ, dhe mbasi mblodhi popullin para shkambit u tha : "Ndigjoni, ô rebelë e t'pafé! A mundena me xjerrë ujë prej ktij shkambit ?" Moízi, tuej çue krahun, rrahu dy herë shkambin me shkopin e tij dhe doli nji sasi e madhe ujit dhe kshtû mujten me pí populli dhe bagtia.

» N'at moment Hyji i tha Moízit dhe Aaronit : "Sepse nuk besuet n'Mue dhe nuk M'shêjtnuet [nuk M'dhatë lavdí] para fmijve t'Izraelit, nuk keni me i futë kto njerëz në tokën që kam me u dhanë. » (Numrat 20:7-12)

Dr. Allioli, komentet biblike të t'cillit janë aprovue prej Selisë Shêjte, tuej u mbështetë në autoritetin e sh'Agustinit, komenton kshtû kyt pjesë biblike : Moízi dyshoi, n'kjoft se jo në gjithëpushtetin e Hyjit n'përgjithsí, s'pakut në gjithëpushtetin e Zotit në rrethanat aktuale. Prandaj edhe Zoti bani që uji të dêlte mbas ràmjes së dytë. Disa komentues thonë se Moízi dyshoi se kishte me dalë uji mbasi të urdhnote shkambin, ashtû si i premtoi Zoti, prandej edhe e rrahu shkambin me shkop; disa të tjerë thonë se Moízi u frigue se ndoshta prej mosbesimit të popullit uji nuk kishte me dalë, megjithse Hyji e kishte sigurue për ndodhjen e mrekullisë. 

Si pasojë e ktij dyshimi, si ndëshkim, Hyji nuk la as Moízin e as Aaronin me hye në Token e Premtueme mbas 40 vjetësh sjèlljet në shkretinë. 

Prandej, ashtû si e kam cekë ma nalt, Feja shêjte Katolike bazohet në autoritetin hyjnor të pagabueshëm të Hyjit të gjithpushtetshëm. Feja njerzuere, si ajo që kanë heretikët konçiljarë, bazohet në dyshime njerzuere dhe perceptimet intelektuale personale. E kjo fé njerzuere nuk hap dyert e Parrizit por përgadit mallkimin e përjetshëm. 

Prej gadi 603,000 vetësh (shifra âsht marrë prej komenteve biblike të Dr. Alliolit) që dolen prej Egjiptit nën udhjekjen e Moízit dhe Aaronit, mbas nji periudhe gadi 40 vjeçare në shkretinë, vetëm 2 izraelitë të devoçëm hyne në Token e Premtueme : Jozue, i biri i Nunit dhe Kaleb, i biri i Jefonèsë. 

Kjo histori mund të shifet si nji figurë e numrit të vogël të atyne që shelbohen, në krahasim me numrin e madh të atyne që mallkohen. Shkretina âsht nji figurë e luginës së lotve të ksaj bote; Toka e Premtueme, nji figurë e Parrizit. Prandej lypet pendesë, pendesë, pendesë me kênë i dêjë,  dashtë Zoti, me hye nji ditë në luminë e Qiellit t'Premtuem. 

« Asht marrí me dyshue në gjithëpushtetin dhe drejtsinë e Zotit. » (sh'Agustini, "Lib I, Retract." c. 9, post med. p. 9, B, t. 1)

« Ai që dyshon në Fenë Katolike âsht i pafé. » (Gerson)

Tuej lanë gjithmonë vend për dyshim âsht e pamujtun me kênë i krishtênë dhe ai që shprehet kshtû, me dije e vullnet të plotë, nuk ka Fenë Katolike. Skandalozi Bergoglio, me skepticizmin e tij universal [dyshim mbi gjithshka], që në filozofinë skolastike njihet edhe si çmenduni, skandalizon shpirtnat tuej u përpjekë me i largue prej sigurisë së Fesë shêjte Katolike për me i mallkue në dyshimin e paganizmit dhe satanizmit. 

Shpifsi Bergoglio, në përpjekjet e tija satanike me korruptue dhe hupë shpirtnat, shpif se Udhëhjeksit e mëdhaj të Zotit paskan lanë gjithnji hapsinë për dyshim. Vetëm për nji dyshim, në dukje i vogël, Hyji nuk e la Moizin me hí në Token e Premtueme. 

« Hyji nuk mundet me çue nji ndëshkim mâ të randë sesa vërbimin i popullit të Tij tuej i hjekë dhuntinë e Fesë së vërtetë [katolike] me anen e pseudo-doktorve apo doktorve të rrêmë që çon në vendin e doktorve të vërtetë, e kjo në dënim të krimeve tona dhe zemrave tona të papendueme. » (Holzhauser, "Interpretimi i Apokalipsit", 1650)

Doktorët heretikë e t'pafé si Bergoglio janë portretizue mrekullisht në Letren e sh'Judës Apostull dhe në komentin biblik të saj prej don Filionit. 

Kushrini i Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, sh'Juda Apsotull i paralajmron besimtarët se njerëz t'pafé e hirprishës janë infiltrue n'mesin e tyne (rreshti 4). Ndër të tjera, kta profetë të rrêmë fyejnë gjithshka shpirtnore që injorojnë (rreshti 10) por korruptohen në gjanat e tjera natyrore, si shtazët; Mjerë për ta, se kanë ndjekë rrugën e Kaínit (rreshti 11), e me të vërtetë ato thirren vrasës si Kaini, i cili mbyti vllaun e tij Abelin prej smíret,  sepse me doktrinat e tyne perverse vrasin Fenë dhe devocionin në shpirtnat e vllâzënve e besimtarve; Mjerë për ta se, për pasuní, kanë râ në gabimin e Balaamit (idem), dhe prej prej dashtnísë për pare kanë dalë prej rrugës së drejtë; Mjerë për ta sepse kanë mbarue në rebelimin e Korèsë (idem), i cilli, me anen e rebelimit sakrilegj kundër Moízit dhe Aaronit deshti me grabitë Pontifikatin suprem judaik; kta profetë të rrêmë e pseudo-doktorë imitojnë rebelimin e Korèsë, si Bergoglio, Ratzinger, Wojtila, Montini, Ronkalli, etj, të cillët, me rebelimin e tyne sakrilegj kundër Kishës shêjte Romane, kanë vue fronin e tyne të neverisë dhe të idolatrisë në vendin shêjt ku vetë sh'Pjetri dhe pasardhsit e tij të ligjshëm kanë pasë Selinë e tyne shêjte si nji diell ndriçues shêjtnijet dhe doktrinet për kombet, egzaktsisht si pat profetizue, në egzorçizmin e vet, Shejtnia e Tij, Papa Leoni XIII, me 13 Tetuer të vjétit 1884  : 

« Anmiq shumë tinzàrë dhe t'pafé kanë mbushë me idhnim Kishen Katolike, Nusen e Qingjit t'papërlyem... dhe kanë vue duert e tyne mbi gjithçka që ajo ka mâ t'shêjtë. Aty ku Froni i sh'Pjetrit dhe i s'vërtetës kjé krijue si nji dritë për kombet, njatý kta anmiq kanë vue fronin e tyne të neverisë dhe t'mosbesimit, në mnyrë që mbasi t'i bien Bariut [Papës] t'munden me shpërnda grégjen [besimtarët].

» O shêjti Mikael, Gjeneral i pamposhtun, ejani, pra, në ndihmë të popullit të Zotit kundër sulmeve të shpirtnave të kqinj e nepja fitoren dhe triumfin. » (Prej Egzorçizmit të S.S. Leonit XIII kundër satanit dhe djajve t'rebeluem)

Replika Katolike 1

prej Zef  Helmicës

Shtërngim duersh masonik 
mes Ratzinger dhe Bergoglios

Don Jeton Thaqi :

“Kisha, nëse mbyllet në vetvete e në të kaluarën, tradhton identitetin e vet”. Papa Françesku

Zef Helmica : 

«Vetem nji anti-pape mundet me thane se Kisha Katolike tradhton vedin n'kjoft se mbyllet ne vetvedi e ne t'kaluemen. Papa i vertete flet si Papa sh'Piu X : « Priftnijt mos të hupin në labirintin e opinioneve kontemporane, prej mirazhit të nji demokracie të rrêmë; mos të huamarrin prej retorikës së anmiqve mâ të kqinj të Kishës Katolike e të popullit [çifutënve] nji gjuhë të egzagjerueme të mbushun me premtime të mëdhaja por të parealizueshme. Të jenë të bindun se çâshtja dhe shkenca sociale nuk kanë lindë dje; qysh prej tana kohnash, Kisha Katolike dhe shteti, në harmoni me njêna-tjetren, kanë themelue, për kyt qëllim, organizata të dobishme; Kisha Katolike nuk ka tradhtue kurrë mirkênjen e popullit nëpermjet aleancash kompromentuese dhe ajo nuk ka nevojë me u shkëputë prej të kaluemes; Kishes Katolike i duhet me restaurue, me ndihmen e puntorve të vërtetë të restaurimit social, organizmat e shkatrrueme prej Revolucionit për me i adaptue ato, simbas të njêjtit shpirt katolik që i ka frymzue, në mjedisin e ri të krijuem prej zhvillimit material të shoqnisë së sotme; miqtë e vërtetë të popullit nuk janë as revolucionarët e as novatorët por tradicionalistat. » (Aktet e S.S. Piu X, "Letra mbi Sionin", 31 Gusht 1910; "Acta Apostolicae Sedis", Vol II, No. 16)

z. Shtjefen Dodes SJ : 

« Me respektu traditën është diçka tjetër, tradicionalizmi është diçka tjetër! Këto "izmat" janë gjithmonë ideologji. Feja nuk është ideologji! Kështu ka mësu Kisha katolike jetë e mot. Me u mbyllë në vedi, e mos me të interesu për tjetrin - me u shtirë se e ke kap të vërtetën [KRISHTI, Udha, verteta, jeta] për bishti dhe ia jep kujt të duash, gjithmonë ka qenë gabim, në fakt shkurtpamësi, egoizëm. Besimi i rrudhur në një ide [katoliket e vertete besokan ne nji ide ?] gjithmonë ka qenë i rrezikshëm dhe ka shkaktuar gjithmonë vuajtje, luftëra të tmerrshme, pasoja e të cilave po i heqim edhe ne sot. Kisha i ka rrënjët në të kaluarën, por Kisha është edhe ajo çka vjen. Ajo ka çka t`i thotë edhe të resë! Sepse edhe modernja është kohë e Zotit. Edhe sot është Zoti i pranishëm! Tek e fundit, po të kishte vlejtur vetëm e kaluara, atëherë Zoti do të na kishte krijuar në të kaluarën. Zoti na ka kriju t`i dëshmojmë kësaj gjenerata në të cilën jetojmë. Edhe vetë Krishti ka thënë se të tijat janë kohërat! Prandaj nuk shoh ndonjë kundërshtim me fjalët e papëve të tjerë! Besimtarët që nuk ballafaqohen me botën në të cilën jetojnë, e bëjnë shumë të lehtë jetën, duke jetuar në guacat e veta, kurse për të tjerët le të gjinden si të dinë, apo jo. Të tjerët që janë ndryshe, besojnë ndoshta ndryshe mund të jenë të pakëndshëm, por Jezusi na dërgon tek ta, jo te njerëzit që kanë vdekur. Ai na ka dërgu me jetu në këtë botë, por jo me qenë prej saj, por as me u largu prej saj! »

Zef Helmica :

Argumenti juej âsht jashtë temet dhe, në pjesen e tij mâ t’madhe, fallso dhe tipik konçiljar, pra anti-katolik, mbasi përzien të vërtetën me të rrêmen. 

N'kjoft se lexoni me vëmêndje citimin e marrun prej "Letrës mbi Sionin'" të Papës sh'Piu X, aty nuk përmêndet kërkund fjala tradicionalizëm. Kur Papa flet për tradicionalistat, ai nuk ban fjalë as për sistemin e tradicionalizmit të Bonaldit, të dënuem prej Konçilit të Vatikanit (1870), e as për ndonji sistem tjetër filozofik por mbron dhe përkrah të krishtênët e vërtetë, të quejtun ndryshej edhe tradicionalista, të cillët i kanë rrânjët në Traditen hyjnore dhe traditen ekleziastike të Kishës shêjte Katolike. Kjo shifet kjartë qysh në fjalinë e parë të letrës : 

« Detyra jonë apostolike na detyron me u kujdes për pastërtinë e Fesë Katolike dhe integritetin e disiplinës së krishtênë për me ruejtë besimtarët prej rreziqeve të gabimit dhe të s'keqes, sidomos kur gabimi dhe e keqja paraqiten me nji gjuhë tërhjekse, që tuej mshehë boshllekun e ideve dhe pakjartsinë e shprehjeve nën zellin e ndjenjave dhe tingëllimit të fjalve, munden me ndezë zemrat drejt çâshtjeve mashtruese dhe damsjèllse. » 

Pra, Tradita hyjnore lidhet me pastërtinë e Fesë Katolike, kurse tradita ekleziastike lidhet me integritetin e disiplinës së krishtênë. 

Nuk âsht e vërtetë se "izmat" janë gjithmonë ideologji. Katoliçizmi, për shembull, âsht revelacion hyjnor dhe jo ideologji. 

Patjetër që Kisha shêjte Katolike âsht gjithmonë misionare dhe e zellshme me predikue Unjillin shêjt deri në fundin e botës për me i konvertue t'pafetë në Fene e vetme shelbuese e të vërtetë, Fenë shêjte katolike, pa kursye as mund, as djersë, as gjak, asgjâ, vetëm e vetëm me shtrí Mretninë e KRISHTIT Zot gjithkund. E për kyt fakt, vetë historija e lavdishme e Kishës Katolike dishmon sa e sa urdhna fetare misionare, përfshi ktû Jezuitët, Dominikanët, Françeskanët, etj., etj., shumë prej të t'cillve i nderojmë sod n'altare. 

Por fjalët e Bergoglios nuk kanë até kuptim që mundoheni me ia veshë ju, sepse duhet pâ në tânsi aktiviteti i tij, qysh prej kohës kur ishte në Argjentinë e tash në Romë, për me zbulue saktsisht agjenden e tij dhe të atyne që e kanë vue shef të konçiljarve modernista e heretikë. 

Ashtu si shprehej dikur sh'Piu X, fjalët e t'cillit janë shumë aktuale, shpesh gabimi dhe e keqja mbulohet me velin e fjalve tërhjekse e humanitare por mbrapa velit mshehet mashtrimi dhe vdekja për shpritnat naivë e t'paedukuem si duhet në Doktrinen e Fesë Katolike. 

Qysh se erdhi në Romë, megjthse provat e anti-katoliçizmit të tij ishin dukë qysh në Argjentinë, Bergoglio u shpreh haptazi si përkrahës i flaktë i doktrinave konçiljare anti-katolike :  tuej refuzue me celebrue Meshen shêjte Romane të sh'Piu V, por tuej celebrue ceremoninë protestante të Palit VI, e ashtuquejtuna "meshe", për me marrë mbi vedi mallkimin e Zotit e t'Apostujve sh'Pjetrit e sh'Palit, të dhanun n'përjetsi prej Papës sh'Piu V, për të tanë ata që kanë me guxue ndonjiherë me kremtue nji ceremoni të ndryshme prej Meshës shêjte Romane; tuej refuzue me administrue Sakramêndet shêjte të Kishes Katolike por tuej përdorë t'ashtuquejtunat "Sakramênde", të daluna mbas Konçilit t'Vatikanit (1965) me rituale dhe substancë sakramentale të ndryshme prej Sakramêndeve të Kishës Katolike, për me marrë mbi vedi mallkimin e Konçilit dogmatik të Trentës, i dhanun për të tanë ata që kanë me guxue ndonjiherë me ndryshue ritet dhe substancen e Sakramendeve; tuej vue nji top plazhit dhe nji bluzë t'rinjësh, të marruna prej ditës botnuere braziliane të t'rijve, mbi elterin kryesuer të njênës prej Kishave mâ t'vjetra romane kushtue Virgjinës MARI, elter që âsht konsakrue ekskluzivisht me ofrue Sakrificen e Meshës shêjte romane, për me konsumue kshtû nji sakrilegj dhe nji profanim të randë ndaj nji Kishë kaq shêjte e antike; tuej ndezë shandanin hebraik (menoranë) në Sinagogë, kur ishte në Buenos Aires, me fesin e zi hebraik mbi krye, fes që vêhet ekskluzivisht prej çifutve sidomos në kohen e lutjeve hebraike, tuej marrë mbi vedi mallkimin e apostazisë për ata që mohojnë publikisht Fene shêjte Katolike; tuej i urue muslimanve t'pafé festat e tyne diabolike e pagane, tuej blasfemue kshtu publikisht Krijuesin e gjithsisë me propagandimin e doktrinës anti-katolike konçiljare se të tanë besojmë në nji zot. Çifutnit që kryqzuen Zotin tonë JEZU-KRISHTIN, Fjalen e Hyjit të mishnueme për shelbimin tonë, dhe muslimanët, që quejnë blasfemi dhe shajnë me fjalët mâ të neveritshme, bash në Kuranin e tyne, Misterin e t'SHEJTNUESHMES TRINI, i njoftun mija vjet para ardhjes së KRISHTIT Zot mbi tokë prej elitës së Sinagogës së vjetër çifute, nuk besojnë në hyjninë e JEZU-KRISHTIT. Si besokemi atherë nji Zot ? 

Cilla âsht agjenda e vërtetë e Bergoglios që mshehet mbas fjalve të tija të bukura sociale e humanitare ? 

Bergoglio, s'bashkut me kishen konçiljare, punon me i përgaditë shpirtnat për Fenë botnore që logjet judeo-masonike kanë planifikue tash sa shekuj; nji fé kjo pa dogma, ku sejcilli beson simbas ndërgjejgjes personale dhe ku sundon humanitarizmi, dashtnija për njêni-tjetrin, jo dashtnija katolike e bazueme në të vërteten e vetme kristjane, ashtu si urdhon Kisha Katolike, por dashnia proletare e vllaznimit të popuve, ashtu si urdhon Alenca Judaike Universale, për me ba çifutin mbret e zot, kurse gojimin skllav e rob. Ky konkluzion që po jua paraqes me dy rreshta gjindet detajisht i analizuem dhe gjânsisht i argumentuem në bullat e dekretet papale, në shkrimet e prelatve e akademikve katolike eruditë e biles edhe në broshurat e rabijve e sionstve t'shekujve t'kaluem, si Imzot Ernest Jouin, Imzot Henri Delassus, Imzot Léon Méurin, Imzot Antonio Garcia, At Deschamps, At Fahey, Prof. Antony Sutton, Sionistit Bernard Lazare, ish-rabinit Paul Drach, Dr. Ehrenpreis, rabinit të madh të Suedisë, rabinit Manfred Reifer, ish-kryeministrit anglez, çifutit Benjamin Disraeli, etj. 

Monsinjor Henri Delassus, në librin e tij të mrekullueshëm "Amerikanizmi dhe komploti antikatolik" (1899), faqet 55-59, shkruen kshtu mbi ândrren shekullore dominuese të Sinagogës moderne çifute, pasardhsit e vrasësve të KRISHTIT ZOT : 

« Qëllim i tyne âsht dominimi i botës. Për me vendosë kyt dominim, nuk mjafton vetëm me eliminue patriotizmin në zemrat e njerzve, duhet gjithashtu, e mbi gjithshka, me u fikë besimin fetar, sepse asgjâ nuk i nep njirit aq shumë dinjitet dhe pavarsi sesa bashkimi i tij me Zotin përmes Fesë dhe dashnisë hyjnore. Simbas Sinagogës, duhet me i shtye njerzit drejt asaj që njeni prej tyne e ka quejtë krejt mirë "Kisha e mendimit të lirë fetar". 

» Admironi kyt afrimitet : mendim i lirë dhe fé. Ata (çifutët) e dijnë se njiri âsht natyrisht fetar dhe se nuk mundet me u shkatrrue kjo natyre e tyne. Duhet pra me u knaqë dhe mjafton me i drejtue njerzit e tana feve drejt nji besimi të vagët (të turbullt), ku sejcilli ka me besue shka të dojë e ka me i dhanë hyjnisë kultin që i pëlqen. "Sejcilli, simbas ndërgjegjes se tij, ka me i ruejtë praktikat e kultit që i nep zotit të vetëm dhe jomaterial ose ka me i reformue ato simbas principeve të nji judaizmi liberal dhe humanitar." Falë shtrimjes së ksaj "lirije praktike... progresi ka me ecë përpara dhe feja universale ka me u vendosë pa bezdisë asnji ndërgjegje." (Arshivat izraelite, III, faqet 118-119, vjeti 1868)

» ... Feja e vërtetë âsht Feja Katolike. Në vend të Katoliçizmit, "judaizmi liberal e humanitar" don me vue nji kishë katolike simbas mnyrës së tij, ku tanë njerzit të munden me hy e ku të tanë të jenë dakord sepse kërkujt nuk ka me iu imponue asnji dogëm. "Asht veçanarisht e domosdoshme me ndâ moralin që i përket të tanve me dogmen fetare të veçantë të çdo besimit." (Idem, XI, faqe 504, vjeti 1867)

» "Aleanca judaike universale nuk ndalet vetëm te kulti jonë por ajo i drejtohet tana kulteve. Ajo don me penetrue të tana besimet ashtu si ajo gjindet në tana vendet, n'mnyrë që njerzit inteligjentë, pa dallim fejet, të bashkohen në kyt Shoqni judaike universale, qëllimi i së cilës âsht aq fisnik dhe aq civilizues... Të tana fetë që kanë për bazë moralin dhe në krye zotin, janë motra dhe duhet të jenë miq me njena-tjetren. Me rrxue pengesat që ndajnë atë që nji ditë duhet të bashkohet âsht misioni i madh dhe i bukur i Aleancës judaike universale. Të ecim përpara me guxim dhe të vendosun në rrugën që na âsht hapë." (Idem, XXV, faqet 514-520, 650-651, vjeti 1861)

» ... Citimet e masipërme, të marruna prej vepres aq shumë të dokumentueme të z. des Mousseaux "Çifuti, judaizmi dhe judaizimi i popujve katolikë", janë vendimtare dhe diftojnë kjartë qëllimin e sotëm të ndjekun prej judaizmit, i cilli përpiqet me infiltrue të tana besimet për me i korruptue, për me i zhdeshë prej dogmave, për me lanë në shpirtna vetëm sentimente, dhe në shoqni, vetëm nji moral, që tuej mos u mbështetë mâ mbi shkambin e së vërtetës katolike, ka me u përkundë simbas qejfit të pasioneve. »

Shihet lehtë se programi i Aleancës judaike universale âsht po i program dhe besim i Kishës konçiljare të Vatikanit të II, i takimeve sakrilegje të Asizit, i ekumenizmit blasfemues konçiljar, me nji fjalë âsht doktrina e pastër e Kishës konçiljare, kishe që drejtohet prej Sinagogës moderne çifute antikatolike, për dominimin e kombeve, humbjen e shpirtnavet dhe ardhjen e mesisë së shumëpritun prej çifutve të pafé e të pabesë, Antikrishtit.

Të njêjten gjâ thotë edhe Papa sh'Piu X, në 1910, në letren e tij mbi Sionin : 

« Ne druejmë se rezultati i ktij konfuzioni në punë, përfituesi i ktij aktiviteti social kozmopolit, mund të jetë vetëm nji demokraci, që nuk ka me kênë as katolike, as protestante e as çifute, nji fé (ashtu si thojnë edhe vetë drejtuesit e lëvizjes së Sionit) mâ universale se Kisha Katolike, që ka me mbledhë tanë njerzit, të bamë s'fundit vllazen e shokë proletarë, në "mbretninë e zotit". Nuk punohet mâ për Kishen Katolike, por për humanizmin. 

» E tashti, të depertuem prej trishtimit mâ të madh, e pvesim vedin se ku përfundoi katoliçizmi i ditëve të para të lëvizjes së Sionit ? Mjerisht, kjo lëvizje dikur aq katolike, âsht xanë peng, në rrugen e saj, prej anmiqve modernë të Kishës Katolike dhe âsht kthye tashma në nji instrument të mjerë të lëvizjes së madhe apostate, e cilla âsht e organizueme në të tana vendet për themelimin e nji Kishe universale që nuk ka me pasë as dogma, as hierarki, as rregull për shpirtin e as frê për pasionet, e cilla nën pretekstin e lirisë dhe dinjitetit njerzuer, planifikon me vendosë në botë, n'kjoft se do të triumfote, mbretninë zyrtare të dredhisë, të forcës, të shtypjes së t'dobtëve dhe të atyne që vuejnë dhe punojnë. 

» Na i njofim mâ mirë sa s'bahet ofiçinat [logjet judeo-masonike] ku përpunohen kto doktrina perverse, të cillat nuk kanë me mujtë me mashtrue shpirtnat largpamës. Drejtuesit e lëvizjes së Sionit nuk kanë mujtë me u mbrojtë; egzaltimi i ndjenjave dhe mirsia e verbët e zemrës s'tyne, misticizmi i tyne filozofik i përziem deri n'nji fare maset me iluminizëm [filozofi masonike revolucionare] kanë tërhjekë kto drejtuesa drejt nji unjilli të ri, në të cillin ata kanë pritë me gjetë Unjillin e vërtetë të Shelbuesit, tuej mbrritë deri aty sa me trajtue Zotin tonë JEZU-KRISHTIN me nji familjaritet jashtzakonisht të parespektueshëm dhe, të shtyem prej idealeve revolucionare, guxojnë me krijue mes Kishës Katolike dhe revolucionit afrimitete blasfemuese...

» Vllâzen të nderuem, Ne dishirojmë me ju tërhjekë vëmendjen mbi kyt deformim të Unjillit dhe të karakterit shejt të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, Zot e Njiri, të praktikuem në lëvizjen e Sionit dhe në vende të tjera. Në disa mjedise, âsht bâ zakon që kur fillohet me u trajtue çâshtja sociale, menjiherë shmanget Hyjnia e JEZU-KRISHTIT, për me u folë për butsinë e Tij supreme, për mshiren e Tij ndaj tana vuejtjeve njerzuere, për thirrjet e Tija të ngutshme mbi dashtninë për të afërmin dhe vllaznimin. Padyshim, JEZUSI na ka dashtë me nji dashtni të pamasë, të pafundme, dhe ka ardhë me vuejtë e dekë mbi tokë, në mnyrë që tanë njerzit, të mbledhun rreth Tij, në drejtsi e dashtni, të frymzuem prej sentimenteve të njêjta të dashtnisë reciproke, të munden me jetue në paqe e mirsí. Por për realizimin e ksaj lumnie të përkohshme dhe të përjetshme, me nji autoritet suprem, Ai ka vue si kusht bâmjen pjesë në gregjën e Tij, [Kishen e KRISHTIT ZOT], pranimin e doktrinës së Tij, praktiken e virtyteve, bindjen e plotë ndaj doktrinës dhe drejtimit të sh'Pjetrit dhe pasardhsve të tij. Mandej, n'kjoft se JEZUSI ka kênë i mirë për të húpunit dhe mkatnorët, Ai nuk i ka respektue bindjet e tyne të gabueme, sado të sinqerta që mund t'jenë dukë ato; JEZUSI i ka dashtë të tanë njerzit me i msue, konvertue dhe shelbue. N'kjoft se i  ka thirrë rreth Vedit t'vuejtunit dhe t'munduemit, për me i lehtsue, Ai nuk e ka bâ kyt gjâ për me u predikue xhelozinë e nji barazie sociale utopike. N'kjoft se i ka naltsue t'vuejtunit, Ai nuk e ka bâ kyt gjâ për me u frymzue ndjenjen e nji dinjiteti të pamvarun dhe rebel ndaj autoritetit të ligjshëm. N'kjoft se Zemra e Tij ishte e tejmbushun me butsi për shpirtnat vullnet-mirë, Ai ka dijtë me u armatosë me nji zemrim shejt kundër profanuesve të Shpisë së Zotit, kundër të poshtërve që skandalizojshin të vegjlit, kundër autoriteteve judaike t'asokohe që shtypshin popullin nën barren e detyrimeve të randa, n'nji kohë kur kto autoritete nuk u vejshin as gishtin me i çue. JEZUSI ka kênë sa i fortë aq edhe i butë; Ai ka kritikue, kërcënue e dënue tuej ditë dhe tuej na msue se shpesh ndroja âsht fillimi i dijes dhe se kajherë duhet me këputë nji gjymtyrë për me pshtue trupin. S'fundmi, Ai nuk ka shpallë për shoqninë e ardhshme mbretninë e nji lumnije ideale ku vuejtja nuk do të egzistonte mâ, por me msimet dhe shembujt e Tij, Ai ka skicue rrugen e lumnisë së mundshme mbi tokë dhe të lumnisë perfekte në Qiell; e kjo rrugë âsht Udha mbretnore e Krygjes.  Asht gabim me i aplikue kto doktrina vetëm në jeten individuale, për me mbrritë nji ditë shelbimin; kto janë doktrina krejtsisht sociale, dhe në Zotin tonë JEZU-KRISHTIN, ata nuk kanë asgjâ të përbashkët me nji humanitarizëm utopik dhe pa autoritet. » (Aktet e S.S. Piu X, "Letra mbi Sionin", 31 Gusht 1910; "Acta Apostolicae Sedis", Vol II, No. 16)

Për kyt Kishë universale judeo-masonike punon Bergoglio me shokët e tij konçiljarë dhe natyrisht Kisha shêjte Katolike, me dogmat e saja hynore e të pandryshueshme dhe me Traditen e saj mijavjeçare, âsht pengesë për agjenden tradhtare të konçiljarve, që ju mbroni e përfaqsoni, me bashkue tanë njerzit në kyt kishë diabolike judeo-masonike. Prandaj edhe blasfemuesi dhe sakrilegji Bergoglio guxon, me paftyrsinë mâ t'madhe, me akuzue Kishen shêjte Katolike si tradhtare sepse kjo Kishë e bekueme e KRISHTIT Zot i qëndron besnike misionit që ka marrë prej vetë Themeluesit e Shelbuesit të njerzimit, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT me ruejtë të paprekshme dhe të pandrushueshme Depoziten hyjnore dogmatike të Fesë shêjte katolike, e cilla kalon kufijtë kohorë dhe, si Zoti qe e ka zbulue, âsht dje, sod, nesër e gjithmonë e pandryshueshme.

« Doktrína e Fèsë Katolike, e cilla âsht e zbulúeme prej vetë Zotit, nuk i âsht paraqítë arsýeve njerzuere për përfeksioním. Kjo doktrínë nuk âsht nji sistem filozofík, por nji depozítë hyjnore e besueme Nuses' KRISHTIT, Kishës Katolike, n'mnýrë që ajo t'a rúejë me besnikní dhe t'a interpretójë me pagabueshmëní. Për rrjedhójë, kuptimi i dógmave shêjte katolike duhet me u ruejtë përjetsisht njashtû si e ka dhânë nji herë e përgjithmónë Kisha Shêjte Katolike. Ky kuptim nuk duhet me u harrue kurrë me pretékstin e nji kuptimi mâ t'thêllë t'vërtetës. » (Konçíli i Vatikanit-1870, Konstitucioni "Dei Filius", Kapitulli IV)

« N'kjóftë se ndonjí persônë thotë se prej influèncës dhe zhvillímit të shkéncave, msímeve t'Kishës Katolike ka me iu dhânë në t'àrdhmen nji kuptim tjetër prej atij kuptimi që Kisha Katolike ia ka dhânë apo ia nep sod, aj persônë kjóftë mallkue. » (Konçíli i Vatikanit-1870, Kapitulli 4, Kanoni 3)

Të krishtenët e vërtetë nuk shtiren se e kanë kapë të vërteten, por ata janë krenarë sepse, prej hirit të Zotit, ata gjinden në Kishen e vetme të vërtetë që shelbon shpirtin, Kishen shêjte Katolike Romane, Trupin Mistik të KRISHTIT ZOT, ku e Vërteta hyjnore, Fjala e Hyjit, ia ka revelue ksaj Kishe shêjte të vetmen të vërtetë kristjane që duhet besue, mbrojte e msue në tanë boten për mâ të madhen lavdi të Zotit dhe shelbimin e shpirtnavet. 

« Shkoni pra, msoni tana kombet dhe pagzojini n'emen t'Atit e t'Birit e t'Shpirtit-Shejt. Msojini me i mbajtë gjithshka që ju kam urdhnue. E jam me jue, tana ditët, deri në fundin e botës. » (Sh'Mateu, 28:19-20)

Kisha shêjte Katolike romane prej vetë natyrës âsht misionare dhe nuk mbyllet as në vetvedi e as në të kaluemen, si akuzoni ju e Bergoglio me shokë, por si nji diell i të vërtetës supreme dhe dashtnisë hyjnore ajo rrezaton gjithkund të vërteten e vetme shêjte katolike për të tanë ata që dishirojnë me lavdue Zotin e fitue luminë e Parrizit. 

Besimi shejt katolik nuk âsht i rrudhun në nji ide, sepse ai nuk âsht nji sistem filozofik, ashtu si na mson Kisha Katolike Romane në Konçilin e saj të Vatikanit (1870), por âsht nji depozitë hyjnore e pandryshueshme, e zbulueme prej vetë Zotit të pandryshueshëm, ashtû si e ceka mâ nalt.

« IESUS-CHRISTUS heri et hodie ipse et in saecula. » (Hebrews 13 :8)

« JEZU-KRISHTI âsht i njêjt dje, sod dhe përgjithmonë. » (Hebrenjve 13 :8)

« Veritas Domini manet in saeculum. » (Psaume 116 :2)

« E vërteta e Zotit qëndron gjithmonë . » (Psalmi 116 :2).

Katolikët e vërtetë nuk ndalen vetëm te respekti për Traditen hyjnore të Kishës Katolike, sikur ajo t'ishte vetëm nji relike muzeut që duhet respektue dhe kaq. Kté dishirojnë konçiljarët e Bergoglios me shokë, me e kthye Traditen hyjnore katolike në nji fosil, në nji relike të respektueshme që ia vlen të kundrohet nganjiherë, prej nostalgjiet për të kaluemen, dhe t'lêhet n'muze për me ecë përpara drejt zhvillimit, përparimit e modernizimit bashkohuer, drejt Kishës vllazore të tanë popujve, Kishes universale judeo-masonike. Por kto dishira kanë me mbetë vetëm dishira konçiljare diabolike sepse Tradita hyjnore katolike âsht e gjallë si Kisha Katolike dhe ka mbrojtjen konstante të vetë Hyjit të Gjithpushtetshëm dhe dyert e Ferrit nuk kanë  me triumfue kurrë kundër saj. (Sh'Mateu 16:18)

Vetë anmiqtë mâ të egër të Kishës shêjte Katolike e pranojnë disfaten e tyne të afërme nëpërmjet gojës së "papës" e shefit të përgjithshëm të judeo-masonerisë, Albert Pike, n'shekullin e kaluem : 

« Komploti jonë ka me u zbulue; kombet kanë me u kthye kundër nesh me nji shpirt hakmarrjeje dhe dominimi jonë kundër tyne nuk ka me u realizue kurrë. »

E mbi t'tâna, të krishtênët e vërtetë e dijnë mirë se me shërbye Hyjin devotshëmisht, duhet me u përgaditë për persekucione, që kanë me ardhë patjetër prej epsheve tona (concupiscentia), botës dhe kryesisht prej djallit. 

Ju ankoheni për vuejtje, lutna të tmerrshme e pasojat e saja, sikur kto bàkan fajtore Kishën Katolike, por ju harroni se Kisha e KRISHTIT Zot âsht Kisha e paqes së Engjëllit të Zotit, e rregullit, e harmonisë dhe e paqes së Zotit në Mbretninë e KRISHTIT Mbret.

Dhe në të njêjten kohë, ju harroni se djalli dhe legjionet infernale janë në përpjekje të vazhdueshme më zhdukë çdo harmoni, disiplinë, rregull e paqe në botë. 

« Të tanë ata që duejnë me jetue devotshmënisht në KRISHTIN JEZUS kanë me e persekutue. » (Prej letrës II të sh'Palit drejtue Timoteut 3:12)

E për arsye të betejave që Kisha shejte Katolike ka me luftue gjatë tanë kohës së saj mbi tokë, ajo quhet me të drejtë Kisha militante (Ecclesia militans) dhe pjestarët e saj, sidomos mbas marrjes së Sakramendit shejt të Krezmimit, quhen ushtarë të KRISHTIT Zot. E ushtari nuk bahet ushtar me ndejë në kazerma por me luftue në fushen e betejës. Kjo e vërtetë katolike shprehet kjartë në Katekizmin e Konçilit dogmatik të Trentës, të aprovuem publikisht me 24 Shtatuer 1566 prej Papës sh'Piu V dhe prej tanë papve e konçileve mbas tij, ku shkruhet : 

« La Chiesa miliante é l'insieme di tutti i fedeli che ancor vivono su la terra; e si chiama militante perche i suoi membri devono sempre combattere con quei terribili nemici che sono il mondo, la carne e il demonio. » (Catechismo del Concilio di Trento; Parte I, articulo IX, pagina 141)

« Kisha Militante âsht bashkimi i tanë besimtarve që jetojnë ende mbi tokë; ajo thirret militante sepse pjestarët e saj duhen me luftue pa pushim kundër ktyne anmiqve të tmerrshëm që janë bota, epshet dhe djalli. » (Idem)

E anmiku jonë kryesuer âsht djalli i mallkuem që si nji luan ulëritës na sillet rrotull me gjetë ké me shkye. E Papa i parë, sh'Pjetri, na mson se arma efikase me i rezistue ktij luani t'mallkuem âsht feja e fortë. (I sh'Pjetri 5:8-9)

« Dhe kushdo që nuk e merr krygjen e tij mbas mejet, nuk mundet me kene dishepulli jem. (sh'Luka 14:27) 

Të njêjtin mesazh shkruente mâ nalt edhe Papa sh'Piu X në Letren mbi Sionin, tuej na diftue rrugen e vetme drejt Parrizit, e cilla âsht Rruga mbretnore e Krygjes. 

Në nji koment të Apokalipsit, kapitulli 7, rreshti 9, ku sh'Gjon Ujilltari përshkruen turmen e pamasë të t'bekuemve në Parriz të mbledhun para KRISHTIT Zot, t'cillët mbajshin tanë në duer palmen e martirit, Doktori engjellur sh'Tomë Akuinati, në komentet evangjelike të veprës së tij të mirënjoftun "Zinxhiri i artë", parafrazon Papën Sh'Gregorin e Madh, i cilli na mson se me hi në Parriz nuk ka rrugë tjetër përveç martirizimit. Mâ andej, Papa shton se ky martirizim ka dy forma : martiri i gjakut, për ata që kanë me derdhë gjakun për Fenë shêjte të KRISHTIT Zot dhe martiri e durimit, për ata që kanë me mbajtë, me nji durim martirësh, krygjen e tyne mbas KRISHTIT JEZUS. Pra bahet fjalë ose për martirizim fizik ose për martirizim shpirtnuer. Ata që nuk kalojnë asnjênen prej ktyne dy formave të martirizimit nuk kanë me hi kurrë në Parriz por kanë me u mallkue përgjithmonë në Ferr.

E ata që nuk e njohin kyt luftë, që simbas rrethanave të caktueme shfaqet edhe si luftë fizike, ashtû si mson Papa sh'Gregori i Madh, nuk kanë me e luftue até por qysh në sulmet e para të animqve, që nuk kanë me mungue, prej injorancet ose ligsisë dhe prej influencës së epsheve vetjake, ata kanë me tradhtue çâshtjen shejte katolike, Fene shejte katolike në favor të ekumenizmit satanik të Konçilit të Vatikanit (1965)  drejt formimit të Kishes universale judeo-masonike, si konçiljaret e soçëm që ju mbroni e përfaqsoni, dhe kanë me bâ kompromis me djallin, boten, e epshet, për me jetue nji jetë komode, femnore e tradhtare; nji jetë shizmatike prej Kishes Katolike; nji jetë që çon vetëm në Ferr. 

Qé si flet nji prej luftëtarve mâ të sprovuem të Kishes shêjte Katolike në luften e tij të mâ shumë se disa dekadave kundër satanit, shpirtnisht e fizikisht : 

« Ah! Vllâznit e mij, n'koft se nuk luftohena fort prej djallit, jena bâ gadi me na kjâ, sepse simbas tana gjasave, na jena miqtë e djallit, i cilli na len me jetue n'nji paqe t'rrêmë dhe na ka vue me fjetë nën pretekstin se kena bâ ndonji lutje apo lëmoshë t'mirë, apo se kena bâ ma pak keq se të tjerët. N'fakt, vllâznit e mij, n'kjoft se e pvetni kyt shtyllë kabarejet a e tundon djalli, ka me ju thanë jo, se asgjâ nuk e mundon. Pveteni at vajzë mendjelehtë se cillat janë betejat e saja ? Ajo ka me ju përgjegjë,  tuej u qeshë, se nuk ka asnji dhe se as që din gjâ shka don me thanë me kenë e tundueme. Qé pra, vllâznit e mij, tundimi mâ i tmerrshëm, që âsht mos me kênë i tunduem; qé pra edhe gjendja e atyne t'cillët djalli i ruen për Ferr. N'kjoftë se kisha me guxue me folë, kisha me ju thanë se djalli ban kujdes fort mos me i tundue kto shpirtna dhe mos me i mundue mbi jeten e tyne t'kalueme, prej frigës se mos hapin sytë e shofin mkatet e tyne. 

» Po ju tham pra, vllâznit e mij, se e keqja ma e madhe për të krishtênët âsht mos me kênë i tunduem, sepse ka vend me besue se djalli i konsideron ata si të tijtë dhe pret vetëm vdekjen me i tërhjek në Ferr. Nuk ka asisend mâ t'lehtë me u kuptue. Shifni nji katolik që sapo fillon me kërkue shelbimin e shpirtit të tij, gjithshka që e rrethon e shtyn me bâ keq, e shesh nuk mundet as me çue sytë përpjetë pa u tundue, pavarsisht lutjeve e pendesave të tija; dhe nji mkatnuer i vjetër, që ndoshta qysh prej njizet vjetësh sillet e pshtillet në plehin e mkateve të tija, ka me thanë se nuk âsht i tunduem. Aq mâ keq për ty, miku jem, aq mâ keq për ty! E ti duhet me u dridhë sepse nuk njef tundimet tueja, sepse me thanë se nuk jé i tunduem âsht njisoj sikur me thanë se nuk ka mâ djall apo se i mallkuemi e paska hupë tanë tërbimin e tij kundër t'krishtênve. "N'kjoft se nuk keni tundime, na thotë sh'Gregori, atherë djajtë janë miqtë, drejtuesit dhe barijtë tuej, dhe ju lanë me jetue të qetë jeten tuej t'shkretë, tuej pritë fundin e ditve tueja për me ju tërhjekë në humnerë." Sh'Agustini na thotë se tundimi mâ i madh âsht mos me pasë tundime, që don me thanë me kênë i mallkuem, i braktisun prej Zotit dhe i dorzuem në duert e epsheve personale. » (Shejti Gjon-MARIA Vianí, Famullitari i Arsit)

E ju prapë nuk shifni ndonji kundërshtim mes Bergoglios dhe Papve të tjerë, mes Kishës konçiljare heretike të Konçilit të II të Vatikanit dhe Kishes shêjte Katolike Romane ? E ju guxoni me quejtë blasfemuesin dhe sakrilegjin Bergoglio Pape të Kishës shêjte katolike Romane, Viker të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT mbi tokë ?  

« Hyji nuk mundet me çue nji ndëshkim mâ të randë sesa vërbimin i popullit të Tij tuej i hjekë dhuntinë e Fesë së vërtetë [katolike] me anen e pseudo-doktorve apo doktorve të rrêmë që çon në vendin e doktorve të vërtetë, e kjo në dënim të krimeve tona dhe zemrave tona të papendueme. » (Holzhauser, "Interpretimi i Apokalipsit", 1650)

Dhe në kyt vërbim shpirtnuer, revolucionarët konçiliarë, qysh me Konçilin e II të Vatikanit, janë ndâ prej Meshës shêjte Katolike Romane, prej Sakramendeve shêjte katolike, prej liturgjisë shêjte katolike me predikue nji tjetër Unjill, ashtû si shkruete dikur Papa shêjt sh'Piu X, nji tjetër fé pa dogma e pa të vërteten katolike, megjithse, si protestanët, ata vazhdojnë me mashtrue ndjeksit e tyne tuej u mundue me ruejtë në pamjen e jashtme nji maskë, nji imitim të Kishës katolike dhe të jetës së saj shêjte, mbasi nji thânje thotë se djalli âsht majmuni i Zotit; Dhe në kyt imitim, heretikët konçiljarë, që ju mbroni e përfaqsoni, kanë msue shkëlqyeshëm prej princit të ksaj bote, djallit të mallkuem, i cilli me mashtrue mâ kollaj përzien të vërteten me të rrêmen.

« Asgjâ nuk âsht mâ e rrezikshme sesa ata heretikë që, tuej ruejtë në gjithshka integritetin doktrinal, me nji fjalë të vetme, si me nji pikë helmit, korruptojnë pastertinë dhe thjeshtsinë e Fesë Katolike që na kena trashigue prej Traditës hyjnore katolike dhe apostolike (Auctor. Trac talus de Fide Orthodoxa contra Arianos). Tradita e përhershme e Kishës Katolike, e mbështetun në vendimin unanim të Etënve shêjtë, ka konsiderue gjithmonë të përjashtuem prej komunitetit katolik dhe jashtë Kishës Katolike cillindo që ndahet sado pak prej doktrinës së msueme prej Magjisterit autentik të Kishës Katolike. Epifani, Agustini, Theodori kanë përmendë nji numër të madh herezish të kohës së tyne. Sh'Agustini mson se herezi të tjera munden me u zhvillue në të ardhmen dhe cillido që përkrah vetëm nji prej ktyne herezive, prej vetë ktij akti (ipso facto), ndahet prej unitetit katolik. (Papa Leoni XIII, "Satis Cognitum", 29 Qershuer 1896)

Qé edhe nji shembull tipik i djallzisë konçiljare në korruptimin e doktrinave shêjte katolike.

Gjatë punimeve të Konçilit të II të Vatikanit (1962-1965), infiltruesit, me moton : infiltrim, neutralizim, devijim, me 21 Nanduer 1964, nxoren nji dokument të quejtun Konstitucioni dogmatik i Kishës, "Lumen Gentium", që shënon nji devijim klasik prej doktrinës shëjte katolike dhe fillimin e ekumenizmit konçiljar anti-katolik judeo-masonik. Në pamje të parë dokumenti duket plotsisht katolik, i mbushun me referenca të shumta prej Shkrimeve Shejte, Konçileve të mâparshme, Etënve e doktorve të Kishës, të Drejtës Kanonike, etj. Por në kyt dokument, heretikët konçiljarë, kanë lshue nji fjalë, si nji pikë helmit, që korrupton krejtsisht kuptimin e Magjisterit Katolik dhe konstitucionit të vetë Kishës Katolike. Të lexojmë paragrafin e mâposhtëm të shkëputun prej ktij dokumenti : 

"Haec est unica Christi Ecclesia, quam in Symbolo unam, sanctam, catholicam et apostolicam profitemur(12), quam Salvator noster, post resurrectionem suam Petro pascendam tradidit (cf. Io 21,17), eique ac ceteris Apostolis diffundendam et regendam commisit (cf. Mt 28,18ss.), et in perpetuum ut columnam et firmamentum veritatis erexit (cf. 1Tim 3,15). Haec Ecclesia, in hoc mundo ut societas constituta et ordinata, subsistit in Ecclesia catholica, a successore Petri et Episcopis in eius communione gubernata(13), licet extra eius compaginem elementa plura sanctificationis et veritatis inveniantur, quae ut dona Ecclesiae Christi propria, ad unitatem catholicam impellunt." (Constitutio dogmatica de Ecclesia, Lumen gentium, 21/11/ 1964)

« Kjo âsht Kisha unike e Krishtit për të cillen ne shpallim unitetin, shêjtninë, katolicitetin dhe apostolicitetin e saj. Kyt Kishë, Shelbuesi jonë, mbas Ringjalljes së tij, ia dorzoi Pjetrit që ai t'ishte bariu i saj. Shelbuesi ia besoi Pjetrit dhe Apostujve të tjerë që ata ta përhapshin dhe drejtojshin, tuej i bâ përgjithmonë "shtyllen dhe temelin e të vërtetës". Kjo Kishë e Krishtit, e formueme dhe e organizueme në kyt botë, ban pjesë në Kishen Katolike dhe qeveriset prej pasardhsit të Pjetrit dhe ipeshkvijve që janë në bashkim me té. Megjithaté, elemente të shumta të shejtnimit dhe të vërtetës gjinden jashtë sferës së saj; elemente që, tuej i përkitë Kishës së Krishtit, prej nji dhuntie të Zotit, çojnë, prej vetvedit, drejt unitetit katolik. » 

Fjala helm âsht "ban pjesë në" apo "subsistit in".

Magjisteri Katolik i tana kohnave, në dekrete papale e konçile ekumenike, ka msue e mson gjithmonë se Kisha e KRISHTIT Zot âsht Kisha Katolike. S'fundmi kyt dogmë fejet e gjejmë te Encikliku i Papës Piu XII, "Mystici Corporis", i 29 Qershuerit 1943. 

Tuej hjedhë fjalen helm "ban pjesë në", konçiljarët korruptojnë doktrinen shêjte katolike dhe propagadojnë herezinë se Kisha e KRISHTIT Zot ban pjesë në Kishen Katolike. Simbas ktij arsyetimit diabolik, që shprehet në fjalitë e fundit të citimit të mâsipërm, elementa të t'vërtetës dhe të shêjtnimit gjinden edhe jashtë Kishës Katolike, shprehje kjo blasfemuese që kundërshton dogmen katolike se "Jashtë Kishës Katolike nuk ka shelbim". Në vijim të ktij arsyetimi konçiljar anti-katolik, Kisha Katolike nuk paska unitet, shprehje tjetër blasfemuese që kundërshton Simbolin e Nicesë, dhe nep me kuptue qëllimin e vërtetë të konçiljarve, até agjendë që ceka mâ nalt, pra formimin e Kishës katolike ose universale judeo-masonike, sepse fjala katolike âsht nji sinonim i fjalës universale. Tuej u bazue në kyt doktrinë perverse, fill mbas mbylljes së Konçilit në 1965, konçiljarët filluen me aplikue në praktikë kyt doktrine blasfemuese, tuej i urue dhe tuej marrë pjesë në festat e muslimanve të pafé, çifutve dinakë e deicidë, ortodoksve shizmatikve e protestantve heretikë dhe tuej e gdhendë kyt doktrinë në librat e tyne konçiljarë, e kryesisht në katekizmin heretik e blasfemues të Gjon Palit II, të 11 Tetuerit 1992.

N'mbyllje të ksaj replike, që zgjati ndoshta shumë, po ju kujtoj edhe nji herë fjalët e Papës Leoni X : 

« Mekênse e vërteta nuk mundet me kundërshtue të vërtetën, Ne vendosim se çdo deklarim kundër të vërtetës së Fesë Katolike âsht totalisht i rrêmë dhe Ne ndalojmë me rreptësi mësimin e ktyne deklarimeve. Ne dekretojmë se të tanë ata që merren me deklarime të tilla, tuej përhapë herezi totalisht të dënueshme, duhen me u shmangë me çdo kusht dhe me u dënue si heretikë të pafé, të urrejtshëm dhe të neveritshëm, të cilët janë tuej shkatërrue Fenë Katolike. (Papa Leoni X, Bulla “Apostolici Regiminis”, 19 Dhetuer 1513, në Konçilin e V të përgjithshëm të Lateranit, Sesioni VIII, V. 605-606).

Korrigjime në Kalendarin Liturgjik në t'majtë të faqes s'blogut : 

* Me 6 Tetuer, e Diela e parë e mójit, âsht Solemniteti i t'Shejtnueshmes Rruxare të Virgjinës MARI.

* Në ditët feriale, pra ku nuk festohet ndonji festë e veçntë, celebrohet Mesha e të Dielës s'përparshme.

Mustafa Qemal Ataturku,

shërbtori i agjendave judeo-masonike

prej I.S.

Ataturku me doren e djathtë ban
shêjen masonike të Mjeshtrit të dytë.

Nji shprehje thotë se historija âsht shkrue prej triumfuesve.

Asht nji fakt historik se qysh prej fitores së Revolucjonit judeo-masonik Francez e deri në ditët tona, shumë fakte historike janë përshkrue njëansisht, tuej u bazue në shpirtin revolucjonar, ateist e natyralist të Rilindjes pagane të shekullit të XV-të. Ky sistem t'menduemit humanocentrik nâltson njirin mbi gjithshka dhe naltson natyralizmin si bazen mbi të cillen zhvillohen kombet.

Nji prej qëllimeve bazë të Judeo-masonerisë âsht natyralizimi i shoqnisë kundër Zotit dhe rendit teocentrik të mbrojtun prej Fesë shêjte Katolike.

« Asht evidente në mnyrë të padiskutueshme se qëllimi i tyne [judeo-masonve] final âsht çrrânjosja totale e të gjithë rendit fetar dhe politik në botë të lindun prej Krishtënimit dhe zëvendsimi i tij me nji tjetër rend në harmoni me mnyren e tyne të t'menduemit. Kjo don me thanë se temeli dhe ligjet e strukturës së re të shoqnisë do të bazohen ekskluzivisht mbi natyralizmin. » (Papa Leoni XIII, "Humanum Genus", 20 Prill 1884; Kundër masónve të lirë)

Dhe naturalizmi, shjegon At Denis Fahey, konsiston në mohimin e ngritjes së natyrës tonë në urdhnin e jetës së mbinatyrshme dhe biles mohon radikalisht egzistencën e ktij urdhni e të ksaj jete. Prandaj detyra e katolikve âsht, sod mâ shumë se kurrë, me luftue kyt të drejtë natyraliste dhe me çue nalt të drejtat e Zotit në Mbretninë socjale të KRISHTIT Mbret.

Por qëllimi i judeo-masonerisë, mbas të cillës mshehet Aleanca Judaike Universale e për të cillen ajo dhe shoqni të tjera sekrete punojnë, nuk âsht vetëm natyralizmi dhe zhdukja e feve por sundimi botnuer nën nji rend talmudiko-judaik. Ky âsht rreziku kryesor dhe i vetmi rrezik serioz për kombet sod. Kto pasardhës të Farizejve, të cillët Zoti jonë JEZU-KRISHTI i pat quejtë me të drejtë bijtë e djallit, kanë persekutue Krishtënimin dhe vazhdojnë me e persekutue, në nji formë apo në nji tjetër, qysh prej fillimeve të tija; kjo alencë judaike, prej vetë emigrimit të çifutve nëpër botë, ka infiltrue institucjonet bazë të shteteve dhe punon me durim, tash sa shekuj, me i korruptue, degjenerue dhe hebraizue ato.

« Çifutnit janë gjithmonë e gjithkund instrumentat e klikës së tyne drejtuese. Ata i paguajnë asaj taksa indirekte të nâlta dhe në shkëmbim, ata marrin ndihmë me shfrytzue vendin që i mirëpret ata. » (L. Fry, "Waters Flowing Eastward", faqe 30)

Papa Sh'Pius V, në Bullen « Hebraeorum Gens », të 26 Shkurtit 1569, ndër të tjera shkruen :

« Populli çifut, i cilli dikur ishte ruejtsi i Fjalës hyjnore dhe pjesmarrësi i sekreteve qiellore, duke ia kalue kshtu tâna popujve, u dënue mâ vonë për shkak t'dolatrisë s'tij. Në kulmin e përparimit, ai dënoi me mosmirënjohje dhe pabesí Shelbuesin e tij me nji dekë të padêjë dhe të turpshme….Megjithë kyt fakt të pamohueshëm, devotshmënia e t'krishtênve i lejoi çifutët me u vendosë në vendet e tyne…

« Pavarsisht nga kjo mikpritje, pabesia çifute në të gjitha format e saja të neveritshme ka mbërritë deri n'at pikë sa që âsht e nevojshme për shpëtimin tonë ndalimi i menjihershëm i ksaj smundjeje me anen e nji metode efikase shërimi.

« Tuej pâ fajdet e panumërta, me anen e t'cilave çifutët kanë përvetesue gjithkund pasuninë e t'krishtênve nevojtarë, Ne nxjerrim konkluzionin se çifutet janë mbrojtësit dhe bashkëfajtorët e hajdutëve dhe grabitqarëve… Nën pretekstin e biznesit, shumë prej tyne lakmojnë shpitë e grave t'nderueme, dhe i shkatërrojnë ata me lajkat e tyne të turpshme. Gjâja mâ e dâmshme n'kyt çâshtje âsht se, me anen e profecive, fjalëve magjike, supersticjoneve dhe shtrigërive, çifutët tërhjekin shumë njerëz të smuetë dhe t'paditun në mashtrimet e "Sinagoges së Satanit", ku mburren se munden me parashikue të ardhmen dhe gjâna sekrete.

« Për mâ tepër, Ne e dimë dhe kemi hetue saktsisht se sa padêjsisht ky sekt rebel shpërdor emnin e KRISHTIT, dhe sa e dâmshme âsht kjo gjâ për ata që gjykohen në Emnin e Tij dhe kërcnohen prej mashtrimeve të çifutëve.

« Tuej u bazue mbi sa thame mâ nâlt por edhe në raste të tjera të rânda, për arsye të krimeve që po shtohen dita-ditës në qytetet tona, Ne jemi të mendimit se kjo rrace çifute, me përjashtim të disa grupeve të vogla në Lindje, nuk na duhet në Republiken tonë.

« Si rrjedhim, Ne urdhnojmë që për 3 muej mbas datës së publikimit të ktij dokumenti, të gjithë çifutët, e të dyja gjinive, në të gjitha vendet e juridiksionit tonë, në qytete, distrikte e krahina, duhen me u largue prej vendit tonë...» (Papa sh'Piu V, Bull “Hebraeorum Genes” of 26 Febr.1596. "Compilation in Bullarium Diplomatum et Privilegiorum Sanctorum Romanorum Pontificium"; Taurinensis Editio, Vol. VII. Page 740, 741 and 742; Pinay, The Plot Against the Church)

Në luftën kundër judaizmit modern, Papa Gregori IX, me bullen e tij të famshme “Sufficere Debuerat”, mes të tjerash shkruen :

« Çifutët e pabesë duhen me kênë të kënaqun që devotshmënia e të krishtênve u hapi dyert vetëm prej vullnetit t'mirë. Çifutët, t'cilët kanë persekutue Fenë Katolike dhe kanë mohue Emnin e Zotit tonë, nuk na falenderojnë për lëshimet tona, harrojnë vullnetin tonë të mirë dhe na i shpërblejnë me pabesí dhe përbuzje kundër nesh... Ashtu siç âsht urdhnue n'Konçilin e Toledos dhe konfirmue n'Konçilin e përgjithshëm, asnji preferencë nuk duhet me iu dhanë blasfemuesve të Zotit, sepse âsht absurde që ata t'kenë fuqí mbi t'krishtênët. Megjithkëté, çifutët janë prapë në poste zyrtare e vende pune që ata i përdorin me persekutue katolikët...»

(Papa Gregori IX, Bulla « Sufficere Debuerate » e 5 Marsit 1233; "Compilation of the Bullarium Diplomatum et Privilegiorum Sanctorum Romanorum Pontificum". Taurinensis Editio, Vol. III. 1233, Page 479; Idem)

Në Bullen « Cum Nimis Absurdum » të 12 Korrikut 1555, Papa Pali IV shkruan se çifutët duhen me veshë shenjen e tyre dalluese (kapelë të verdhë] dhe me jetue në Aljamas (në geto apo lagje ekskluzivisht për çifutët).

(Pope Paul IV. Bull “Cum nimis absurdum” of 12^th July 1555. Caroli Cocquelines, same Bullarium, same edition, Vol. IV. Part I. Page 321; Idem)

« Revista e Studimeve Çifute » e financueme prej James de Rothschild, në vjetin 1880 publikoi dy dokumenta që diftojnë të Ditunit e Sionit në veprim qysh në shekullin e XV-të tuej drejtue aktivitetin pushtues hebraik.

Me 13 Kallnduer 1489, Chamor, rabini i çifutve të Arles, Francë, i shkruen Sanhedrinit të Madh me qendër në Konstantinopojë dhe i kërkon këshillë në nji situatë kritike : Mbreti i Francës i kishte kërkue atyne ose me u bâ të krishtênë ose me braktisë vendin. Përgjigja nuk vonon dhe në linja të përgjithshme âsht si mâ poshtë :

« Të dashtun vllâzën në Moízin,

« E kena marrë letrën tuej ku na njoftoni mbi ankthin dhe fatkeqsitë që duroni. Si ju, edhe na ndjejmë nji dhimbje të madhe. Përgjigja e qeveritarve dhe rabijve të mëdhaj âsht kjo :

« N'kjoft se ju detyrojnë me u bâ të krishtênë, bajuni, po qe se nuk mundeni me veprue ndryshej, por rueni ligjin e Moízit në zemrat tueja.

« Kur thoni se kanë urdhnue me ju zhdeshë prej pasunive tueja, bani fmijët tuej tregtarë që t'munden, pak kah pak, ti zhdeshin t'krishtênët prej pasunive t'yne.

« Kur thoni se ju kërcënojnë jeten, bani fmijët tuej mjekë e farmacista n'mnyrë që ti hjekin jeten t'krishtênve.

« Kur thoni se po ju shkatrrojnë sinagogat, bani fmijët tuej kanonë e klerikë që t'munden kshtû me shkatrrue kishat e tyne.

« Kur thoni se ju bezdisin n'mnyra t'ndryshme, bani t'mujtun që fmijtë tuej t'jenë noterë, avoketën dhe t'përzihen gjithmonë në çâshtjet e shteteve n'mnyrë që tuej vue t'krishtênët nën zgjedhën e tyne, t'munden me dominue boten dhe me u hakmarrë kundër tyne.

« Zbatojini kto urdhna që po ju napim dhe keni me pâ vetë prej eksperiencës se prej t'nënshtruemve që jeni keni me hypë n'majen e pushtetit.

« E firmosun : V.S.S.V.F.F. Princi i çifutve, me 21 Nanduer 1489 »

Polemisti i njoftun dhe aktivisti hebré sionist Bernard Lazar në librin e tij "Antisemitizmi" (1894) shkruen :

« Çifuti âsht dishmitari i gjallë i zhdukjes së shtetit të bazuem mbi principe teologjike, at shtet që antisemitët shpresojnë me e rindërtue. Prej ditës kur nji çifut xuni për herë të parë nji post publik, egzistenca e shtetit Kristjan u vue në rrezik. Kjo âsht plotsisht e saktë dhe antisemitët që thojnë se çifutnit kanë shkatrrue idenë e vertetë të shtetit mund të pohojnë me të drejtë se hymja e çifutve në Shoqninë Kristjane ka simbolizue shkatrrimin e shtetit; kuptohet, e kam fjalen për Shtetin Kristjan. » (faqe 361)

"Populli çfut si nji i tânë do t'bahet vetë Mesija. Ai do t'mbrrijnë dominimin e botës nepërmjet shkrimjes së racave të tjera, zhdukjes se kufijve, zhdukjes së monarkisë dhe themelimit të nji Republike Botnore në t'cillën çfutnit do t'kenë gjithkund privilegjin e nënshtetsisë. Në kyt Urdhën të Ri Botnuer, fmijët e Izraelit do t'caktojnë të gjithë drejtuesit, pa ndeshë kundërshtime. Qeveritë e tâna vendeve që formojnë Republiken Botnore kanë me râ pa vështirsi n'duert e çfutve. Atherë do t'bahet e mujtun për eliten drejtuese çfute me zhdukë pronën private dhe me shfrytzue gjithkund burimet e shtetit. Në kyt mnyrë, do të realizohet premtimi i Talmudit ku shkuhet se kur t'vijnë koha mesianike, çifutnit kanë me pasë në duert e tynë pasuninë e tânë botës." (Baruch Levy, Letër drejtue Karl Marksit, "Revista e Parisit", faqe 574, 1 Qershor 1928)

Të njêjtin mesazh sionist mbi formimin e shtetit të Izraelit, (i cili u krijue padrejtsisht me 14 Maj 1948 në dam të popullsisë autoktone palestineze) dhe mbi popullin izraelit si popull-Mesí (popull i zgjedhun mbi popujt tjerë) kurse popujt e tjerë si shërbtorë të kombit çifut, e gjejmë edhe në letren e Dr. Herzog, rabinit kryesor të Palestinës në gazeten Irish Independent (Dublin) të 6 Janarit 1938 ku ndër të tjera shkruhet se « eventualisht formimi i shtetit të Izraelit do të çojë në inaugurimin e bashkimit të vërtetë të kombeve, e kshtû do të realizohet mesazhi i përjetshëm i profetve tanë drejtue njerzimit. » (Fahey, "The Kingship of CHRIST and the Conversion of the Jewish Nation", faqe 97)

I njêjta idé shifet edhe në nji shkrim në gazeten hebraike « The Jewish World » të 9 Shkurtit 1883 :

« Ideali i madh i Judaizmit âsht që bota mbarë të mbushet me doktrinën hebraike dhe se në nji vllazni universale kombesh – nji judaizëm i zgjeruem – të gjitha rracat dhe fetë e ndame të zhduken. Me anen e aktivitetit të tyne (çifutve) në literaturë, shkencë, me anen e pasionit të tyne dominues në gjitha degët e aktivitetit publik, ata janë tuej zbrazë gradualisht idetë dhe sistemet joçifute në guaska çifute ». (Abbé J. Meinvielle, "Les juifs dans le mystère de l'histoire", 1964)

Nga ana tjetër, ish-rabini i njoftun Paul Drach, në librin e tij "L'harmonie entre l'Église et la Synagogue", faqe 9, mbi idealin e madh të Sinagogës moderne talmudiste, parashikon se :

« Mesia, ardhjen e të cilit çifutët e presin me kryefortsi, me gjithë faktin se ai, nga ana e tij, vazhdon mos me ardhë, do të jetë nji triumfues (pushtues) i madh që do ti bajnë tana kombet e botës skllevën të çifutve. Kto të fundit janë të destinuem me u kthye në Token Shêjte në triumf, të ngarkuem me pasuni të marruna prej gojimve (joçifutve) dhe Jeruzalemi do të ketë nji tempull të ri. »

Imzot Antonio Garcia, Ipeshkëv i Tuy-it, n'nji letër të 1 Korrikut 1937, sintetizon me pak fjalë t'admirueshme kyt mision judaik kur thote se :

« Asht e kjartë se konflikti aktual përban nji prej betejave mâ të tmerrshme që AntiKrishti, pra Judaizmi, po i ban Kishes Katolike dhe KRISHTIT. Dhe në kyt krizë, në historinë e botës, Judaizmi përdor dy armë tepër të rrezikshme : njênen sekrete, që âsht Masoneria dhe tjetren publike e të hapun që âsht Komunizmi dhe të tana organizatat e tjera që e shoqërojnë : Anarkistat, Anarko-Sindikalistat, Socialistat, etj., ku predikohet përjashtimi i KRISHTIT, i moralit dhe doktrinës së Tij... ». (Fahey, "The Kingship of CHRIST and the Conversion of the Jewish Nation", faqe 54)

« Rraca jonë âsht superiore mbi tâna rracat e tjera. Na jena zotën hyjnorë mbi kyt planet. Na jena aq të ndryshëm prej rracave inferiore, sa ato janë prej insekteve. Në fakt, t'krahasuem me rracen tonë, rracat e tjera janë shtazë e kafshë, mâ t'shumten, bagtí. Rracat e tjera krahasohen me jashtqitjen njerzore. Destina e jonë âsht me i sundue rracat inferiore. Mbretnija jonë toksore do të qeveriset prej mbretit tonë me nji skeptër hekurit. Masat kanë me na i lëpi kâmbët dhe kanë me na shërbye si skllevën. » (Menachem Begin - Kryeministri i Izraelit gjatë viteve 1977-1983; "The French Connection")

Në nji fjalim të mbajtun në Pragë prej rabinit Reichhorn, në 1869, mbi vorrin e rabinit 'të madh' (sic) Simeon ben juda, ndër të tjera thuhet :

« Çdo 100 vjet, ne të urtit e Izraelit e kena zakon me u mbledhë në Sanhedrin [Gjyq suprem] me qëllim me shqyrtue progresin drejt dominimit botnuer, që na ka premtue Zoti, dhe pushtimet ndaj katoliçizmit anmik.

« Kyt vit, të mbledhun rreth vorrit të t'nderuemit tonë Simeon ben juda, mundena me vue ré me kreni se shekulli i kaluem na ka afrue te qellimi jonë i cili ka me u mbrritë së shpejtit.

« Ari ka kenë dhe ka me kenë gjithmonë fuqia e parezistueshme; i manipuluem prej duersh eksperte, ai ka me kenë gjithmonë leva mâ e dobishme për ata që e posedojnë dhe objekti i dishirës për ata që nuk e posedojnë. Me arin blejmë ndërgjegjet mâ rebele, caktojmë çmimin e tana valutave, çmimin e tana produkteve dhe mbështesim huadhânjen ndaj shteteve të cilat vêhen mandej në mëshiren tonë.

« Qysh tash, bankat principale, bursat e botës mbarë dhe kreditë ndaj tana qeverive janë në duert tona.

« Fuqia tjetër e madhe âsht shtypi. Tuej i përsëritë pa pushim disa idé të caktueme, shtypi s'fundmit i ban ato të besueshme si të vërteta. Teatri [nuk egzistote kinemaja] ofron po të njêjtat sherbime. Gjithkund shtypi dhe teatri i binden direktivave tona.

« Nëpërmjet lëvdatave të vazhdueshme të regjimit demokratik, ne do ti ndajmë të krishtênët në parti politike, do të shkatrrojmë unitetin e kombeve të tyne dhe do të mbjedhim atje përçarjen. Të pafuqishëm, ata kanë me iu nënshtrue pushtetit të bankës tonë, e cila âsht gjithmonë e bashkueme, gjithmonë e devoçme ndaj çâshtjes tonë.

« Ne do ti shtyjmë të krishtênët në luftna tuej shfrytzue kreninë dhe idiotsinë e tyne. Ata kanë me masakrue njêni-tjetrin dhe kanë me pastrue vendin ku kena me futë njerzit tonë.

« Zotnimi i tokës ka prue gjithmonë influencen dhe pushtetin. Në emën të drejtsisë socjale dhe barazisë, ne do të coptojmë pronat e mëdhaja dhe do t'ua napim fshatarve, që i dishirojnë me tana forcat, t'cillët, nëpërmjet shfrytzimit të tyne, kanë me u bâ borxhlitë tonë. Kapitalet tona kanë me na bâ t'zotnit e tyne. E kshtû, ne do të bahena pronarët e mëdhenj dhe zotnimi i tokës ka me na sigurue pushtetin.

« Të përpiqena me futë në qarkullim letren-pare në vend të arit; arkat tona do të thithin arin dhe ne do të rregullojmë vlerën e letrës-pare, gjâ që do të na bajë zotën të tana egzistencave.

« Ne kena në mes nesh oratorë to aftë me provokue nji entuziazëm të rrêmë dhe me bindë turmat. Ne do ti përhapim ata në mesin e popujve për me i lajmnue ndryshimet që do të bajnë lumninë e njerzimit. Nëpërmjet arit dhe lajkave, ne do të fitojmë proletariatin, i cili do të angazhohet me eleminue kapitalizmin e krishtênë. Ne do ti premtojmë puntorve rroga që nuk i kanë pa as në ândërr, por nga ana tjetër ne do të rrisim gjithashtu edhe çmimin e gjânave të nevojshme, në mnyrë që përfitimet tona të jenë edhe mâ të mëdhaja.

« Në kyt mnyrë ne do të përgadisim revolucionet që vetë të krishtênët kanë me i luftue, kurse na kena me marrë përfitimet prej luftnave të tyne.

« Nëpërmjet talljeve dhe sulmeve tona ne do ti bajmë priftnijtë e tyne qesharakë e mandej të urrejtshëm; do të bajmë fenë e tyne qesharake dhe të urrejtshme si kleri. Kshtû, ne do të bahena zotnit e shpirtnave të tyne. Sepse lidhja jonë e devoçme ndaj besimit tonë dhe kultit tonë ka me kenë provë e superioritetit të shpirtnave tonë.

« Ne kena njerzit tonë në vendet mâ të rândsishme. Të përpiqena me i dhanë gojimve [joçifutve] avoketën dhe mjekë; avoketnit janë në dijeni të tana interesave tona, kurse mjekët, mbasi të futen në shpitë e tyne, kanë me u ba rrfysa dhe drejtuesa ndërgjegjesh.

« Por mbi gjithshka të fusim në dorë mësimdhânjen. Me kyt mnyrë, ne do të përhapim idetë tona dhe do të formojmë trutë simbas qefit tonë.

« N'kjoft se njêni prej nesh bjen në kthetrat e Drejtsisë së krishtênve, me vrap ti shkojmë në ndihmë; të gjejmë aq dishmitarë sa duhen me e pshtue prej gjykatsve të tyne, tuej pritë ditën kur ne vetë kena me kenë gjykatës.

« Mbretnit e krishtënimit, të frymë me ambicje dhe krení, rrethohen me luks dhe ushtri të mëdha. Ne do ti sigurojmë të tanë arin që lyp marrija e tyne dhe kshtû do ti kena n'dorë.

« Mos të pengojmë martesat e burrave tonë me vajzat e krishtêna, sepse nëpërmjet tyne hyjmë në rrethet mâ të mbylluna. N'kjoft se vajzat tona martohen me gojim, ato nuk kanë me kenë ma pak të dobishme sepse fmijët e nji nane çifute janë tonit. Të përhapim idenë e lidhjeve të lira, bashkëjetesës, për me shkatrrue te gruaja e krishtênë principet dhe praktikat e fesë së tyne.

« Qysh prej disa shekujve, bijët e Izraelit, të përçmuem, të persekutuem, kanë punue me hapë nji rrugë drejt pushtetit. Ata janë afër qëllimit të tyne. Ata kontrollojnë jeten ekonomike të krishtênve të mallk... (sic) dhe kanë influencen dominuese në politikë dhe zakonet e tyne.

« Në kohen e caktueme, të përgaditun mâ parë, ne do të zgjidhim Revolucjonin që ka me shktarrue të tana klasat e katoliçizmit dhe ka me na i dorzue të krishtênët në dorën tonë. Kshtû ka me u realizue premtimi i Zotit për popullin tonë. » (« Le Contemporain », 1 juillet 1880; Calixte de Volsky, « La Russie Juive »; « The Britons », Londres; « La Vieille France », No. 214)

Ish-kryeministri anglez, hebreu Benjamin Disraeli, në librin e tij « Coningsby », në 1844 shkruen :

« Ju nuk do të shifni kurrë nji lëvizje të madhe intelektuale në Evropë ku çifutnit të mos kenë marrë pjesë masivisht. Kjo diplomaci misterioze ruse që po alarmon aq shumë Evropen âsht e organizueme dhe e drejtueme kryesisht prej çifutve. Ky revolucjon i madh i 1848, që ka me kenë në fakt nji reformë e dytë mâ e rândsishme se ajo e para (reforma protestante), po përparon nën mbrojtjen e çifutve që monopolizojnë nji pjesë të madhe të katedrave profesionale të Gjermanisë...

« Para disa vitesh na u drejtuen prej Rusisë. Në fakt mes Oborrit të Sh'Pjetërburgut dhe familjes teme (Rothchild) nuk kanë egzistue kurrë lidhje miqsijet. Megjithaté, rrethanat favorizuen nji afrim mes Romanovëve dhe Sidonëve (Rothchild). E kshtû u angazhova me shkue vetë në sh'Pjetërburg. Kur mbrrita atje pata nji takim me Ministrin e Financave të Rusisë, Kontin Cancrine, që ishte djali i nji çifuti lituanez. Bahej fjalë për nji huamarrje n'lidhje me Spanjen. Për rrjedhojë m'u desht me udhtue menjiherë drejt Spanjës. Me t'mbërritun atje pata nji audiencë me ministrin spanjol, zotninë Mendizabel, edhe ky bashkombas i emi, çifut prej Aragonës. Mandej, për arsye së çfarë po ndodhte në Madrid, u nisa direkt drejt Parisit për me u konsultue me Presidentin e Kshillit Francez, nji çifut francez, nji marshall hero. Rezultati i konsultimeve tona ishte thirrja e nji fuqie nga Veriu si mike dhe ndërmjetse. Zgjodhëm Prusinë (Gjermaninë e sotme). Presidenti i Kshillit i bani nji ftesë ministrit prusian i cili asistoi disa ditë mâ vonë në konferencën tonë. Konti Arnim hyni në kabinet dhe u gjenda para nji çifuti prusian.

« Siç e shifni pra, i dashtuni Coningsby, bota drejtohet prej personazhesh krejt të ndryshme prej sa imagjinohen prej atyne që nuk shofin mbrapa skenave. » (faqet 219-252)

Walter Rathenau, çifut, ministër i Gjermanisë, në gazeten « Wiener Press » të datës 24 Dhetuer 1921 shkruen :

« Vetëm 300 persona, ku sejcili njef njêni-tjetrin, qeverisin 'fatet' e Evropës. Pasardhësit ata i zgjedhin në rrethin e tyne. Kto çifutë gjermanë kanë mundsinë me i dhanë fund çdo forme qeverisjet që atyne u duket e paarsyeshme. »

Werner Sombart në librin e tij « Les Juifs et la vie économique » (1926), faqe 51, pohon :

« Në nji farë mnyret, mundena me afirmue se âsht në sajë të ndikimit çifut që Shtetet e Bashkueme janë në kyt nivel që i shohim sod dhe kanë até që ne e quejmë amerikanizëm [Amerikanizmi âsht dënue prej Selisë Shejte], i cili nuk âsht gjâ tjetër veçse shprehja e plotë e shpirtit çifut. Tuej pasë parasysh ndikimin e madh që, qysh prej zbulimit të saj, Amerika nuk ka pushue s'ushtruemit mbi jeten ekonomike të Evropës, roli që çifutët kanë luejtë në ndërtimin e botës amerikane ka pasë nji rândsi kapitale për tanë zhvillimin e historisë tonë. »

Në Korrik të 1920, mbas kthimit të rabinit të madh të Jeruzalemit në Palestinë mbas nji vizite në Angli, Agjencia telegrafike çifute transmetoi prej Jaffës, në të tana vendet, kto fjalë të ndihmësit të rabinit të madh :

« Çifuti duket qysh tash monarku i vërtetë i botës. Perandorí si Rusia, Gjermania dhe Austria qeverisen prej çifutve. Çifutnit janë drejtuesit e popujve. S'shpejtit edhe vendet dhe kombet e tjera do të qeverisen prej çifutve, të cillët do të shohin flamurin e tyne të valvitet mbi boten mbarë. »

Isidore Loeb, i cituem prej G. Batault në librin e tij « Le Problème juif » flet kshtû mbi supremacinë judaike :

« Kombet kanë me u bashkue me i çue nderimet popullit të Zotit (sic); e tanë pasunia e kombeve do t'i kalojnë popullit çifut, të cillët do të ecin mbas popullit çifut në zinxhir si robën dhe do të përkulen para tij [kombit hebré]; mbretnit do t'i rrisin fmijët kurse princeshat do të jenë dadot e bijve të tij. Çifutnit do t'i urdhnojnë kombet e tjera, ... dhe ato kombe që nuk do ti shërbejnë atyne do të shkatrrohen... »

Shkrimi i mâposhtëm i atribohet çifutit Adolphe Crémieux, ministër i Francës dhe mâ vonë President i Aleancës Çifute Universale, dhe âsht botue në gazetën londineze « Morning Post » të 6 Shtatorit 1920 :

« Bashkimi që ne dishirojmë me formue nuk âsht nji bashkim francez, anglez, irlandez apo gjerman por nji bashkim çifut universal. Popuj dhe raca të tjera janë të ndame në kombsí kurse ne jena të vetmit ata që nuk kena qytetarë por vetëm njifetarë. Në asnji rrethanë çifuti nuk do të bahet miku i katolikut apo i muslimanit përpara se të vië momenti kur drita e fesë çifute, e vetmja fé e arsyes, do të shndrisë në botën mbarë. Të shpërndamë mes kombeve të tjera, të cilat qysh prej nji kohe që nuk mbahet mend kjenë [janë] anmiqtë e të drejtave dhe interesave tona, ne dishirojmë s'parit me kenë dhe me ndejë pandryshueshmënisht hebrej. Kombsia jonë âsht feja e të parve tanë dhe ne nuk njohim asnji kombsí tjetër. Ne jetojmë në vende të hueja e nuk do të shqetsohena mbi ambicjet e ndryshueshme të ktyne popujve, që janë për ne krejt të huej, n'nji kohë kur problemet tona morale dhe materiale janë në rrezik. Izraelitë! Msimi çifut duhet me u përhapë në tanë globin dhe kudo që t'ju çojë destina duhet ta konsideroni vedin gjithmonë si pjesë të popullit të zgjedhun.

« N'kjoft se e kuptoni se feja e etënve tuej âsht patriotizmi juej i vetëm; n'kjoft se ju qindroni dhe formoni gjithmonë e gjithkund nji komb të vetëm pavarsisht kombsive që keni adoptue; n'kjoft se besoni se judaizmi âsht e vërteta e vetme fetare dhe politike; Izraelitë të universit! N'kjoft se jeni të bindun mbi kto, hajdeni atherë dhe ndigjoni thirrjen tonë! Aprovoni antarsinë tuej! Çâshtja jonë âsht e madhe dhe e shejtë [sic] e suksesi i saj âsht i garantuem. Katoliçizmi, anmiku jonë i tana kohnave, âsht i shtrimë përdhé prej nji goditjeje vdekjepruese [sic]. Fijet që Izraeli po hjedhë në të gjithë rruzullin toksor po zgjerohen dhe shtrihen mâ tepër dhe profecitë e rândsishme të librave tonë 'shejtë' do të realizohen mâ në fund. Koha po afron kur Jeruzalemi ka me u bâ shpija e lutjes për tana kombet dhe tana popujt dhe kur flamuri i Zotit unik të Izraelit [Anti-KRISHTIT] do të shpaloset dhe valvitet në brigjet mâ të largta. T'shfrytzojmë çdo rast ! Fuqia jonë âsht e pamasë prandej të msojmë me e përdorë kyt forcë në shërbim të çâshtjes tonë! Prej çfarë keni frigë? Dita nuk âsht e largët kur të tana pasunitë dhe thesaret e tokës kanë me u bâ pronsija e fmijvë të Izraelit. »

I njêjti Adolphe Crémieux, mjeshtër i madh i Orientit të madh masonik, president i Aliancës çifute universale dhe minstër i drejtsisë të Francës, deklaronte kshtû në gazetën çifute « Les Archives Israélites », fletorja No. 25 e vjetit 1861 :

« Nji mesianizëm i kohve të reja ka ma lindë, Jeruzalemi i nji urdhni të ri, i nji organizate 'shejte' [sic] midis Lindjes dhe Prendimit, duhet me zëvendsue perandorinë e papve dhe të perandorve. Nuk e mshehi se gjatë viteve mendimet e mija ia kam kushtue vetëm ksaj çâshtjeje... Kombsitë duhen me u zhdukë dhe besimet duhen me u eliminue. Por Izraeli nuk duhet me u zhdukë sepse ky popull i vogël âsht i zgjedhuni i Zotit [Ka kênë dikur por jo mâ mbas egzekutimit të KRISHTIT Zot]. Në të tana vendet ne duhet të vendosim çifutët e izoluem në kontakt me autoritetet në mnyrë që sa të vijnë lajmi i parë i nji sulmi, ne të çohena të tanë si nji trup i vetëm. »

Çifuti Rene Groos, në revisten « Le Nouveau Mercure », Maj 1927, konfirmon se

«  Internacionalistat e Financës [kapitalizmit] dhe të Revolucionit [komunizmit] punojnë me zell dhe janë dy ftyrat e internacionales çifute... Egziston nji komplot çifut kundër tana kombeve. »

Çifuti Alfred Nossig, në librin e tij « Integrales Judentum », Berlin, 1922, shkruen :

« Lëvizja socialiste moderne âsht në pjesen mâ të madhe nji vepër e çifutve; ishin çifutët ata që i shtypen vulen e mendimit të tyne; ishin gjithashtu çifutën ata që paten nji pjesë dominuese në drejtimin e republikave të para socialste [Titoja, me emnin e vërtetë Iosif Walter Weiss, ka kênë çifut]... Socializmi mondial aktual âsht hapi i parë drejt arritjes së mozaizmit, fillimit të krijimit të botës së ardhshme [Urdhnit të Ri Botnuer Judaik] të lajmnueme prej profetve tonë.

« Vetëm atherë kur ka me pasë nji Ligë Kombesh [arritja hebraike e Kombeve të Bashkueme - UN- u krijue prej çifutve në 1945], vetëm atherë kur ushtritë e saja aleate [NATO-ja e formueme me 4 Prill 1949 ka luftue e lufton për interesat satanike të perandorisë Rothschild] kanë me u përdorë në mnyrë efikase në mbrojtjen e mâ të dobtve [ky pretekst përkthehet në zhdukjen e elementve 'rebelë' e pengues të agjendës judaike dhe për skllavnimin e kombeve jo-çifute, ashtu si u veprue n'kto kohë moderne kundër Irakut, Serbisë, Libisë, Sirisë, etj] na do të mundena me shpresue se çifutët nuk kanë me ndeshë pengesa në krijimin e shtetit të tyne kombtar në Palestinë [Në 1948, megjithë protesten e Selisë Shejte, por me aprovimin e fuqive të mëdha, shteti i jashtligjshëm i Izraelit u krijue në Palestinë. Ai kjé dhe vazhdon me kênë i jashtligjshëm, jo vetëm se mallkimi hyjnor qindron, deri në fundin e botës, mbi kombin hebré që vrau Zotin tonë JEZU-KRISHTIN por edhe sepse çifutnit dëbuen me forcë popullsinë autoktone palestineze prej tokave e shpijave të tyne nën heshtjen kriminele të fuqive botnore]. Në të njêjten kohë ka me kênë nji ligë kombesh e brymosun me idetë socialiste [Rusia bolshevike, Gjermania nacional-socialiste, dhe Shtetet e Bashkueme të Amerikës të udhëhjekuna prej Presidentit mason 33 gradësh, Harry Truman, krahas shteteve të tjera, aprovuen menjiherë krijimin e shtetit të Izraelit] që ka me na bâ të mujtun gzimin e nevojave ndërkombtare dhe nacionale.

E thanë me dy fjalë : Popujt që nuk do të Kristjanizohen do të hebraizohen.

Asht shumë e gjatë lista e atyne akademikve, historianve, politikanve e udhëhjeksve të ndryshëm, katolikë e jokatolikë, që janë shprehë haptazi mbi kyt realitet të hidhun. Monsinjor Ernest JOUIN, Imzot George Dillon, Monsinjor Henri DELASSUS, Imzot Antonio Garcia, Oficeri i Marinës Kanadeze William Guy CARR, Abati Auguste ROHLING, don J. Meinvielle, historiani Jacques Crétineau-Joly, Monsinjor Léon MEURIN, At Deschamps, At Denis Fahey, Prof. Antony Sutton, Maurice Pinay, Traian Romanescu, Emmanuel Malynsky, Henry Ford, ish rabini Paul Drach, publicisti sionist Bernard Lazare, ish-kryeministri anglez, hebreu Benjamin Disraeli, rabini Reichhorn, Jacob Brafmann, etj, etj, janë vetëm disa prej tyne.

Si përmbledhje të shembujve të mâsipërm, nji prej qellimeve të judeo-masonerisë, pra edhe e drejtuesit të saj, Aleancës Judaike Universale, âsht zhdukja e Krishtënimit në botë dhe e tâna feve të tjera të rrême për me vendosë rendin judaik universal, të bazuem mbi principe natyraliste.

E zhdukja e islamit âsht pjesë e agjendës judaike, simbas të cillës, islami do të shtyhet në luftë kundër Krishtënimit dhe sekteve të tjera, në mnyrë që të gjitha ato të asgjesojnë njêna-tjetren, në dobi të judaizmit ndërkombtar.

Zhdukja e islamit, ose të pakten infiltrimi dhe transformimi i tij, ishte edhe nji prej politikave të Qemal Ataturkut, në përkrahje të agjendës judeo-masonike dhe në dam të çâshtjes katolike, sepse Turqia e tij dhe e pasardhsve të tij nuk ka aspak lidhje me doktrinen sociale të Katoliçizmit e të KRISHTIT Mbret, simbas së cillës, ligjet e Krishtêna duhen me sundue në politikë, në shoqni, ekonomi e kudo, si dikur gjatë mija vjetve, sidomos gjatë periudhës së artë evropiane (500 AD-1500 AD).

Qëndrimi i Kishës Katolike, gjatë tana kohnave, kundrejt të pafeve ka kênë gjithmonë përpjekja paqsore, bazue mbi dashtninë Kristjane, për konvertimin e tyne. Kryqzatat dhe luftnat e tjera të kombeve katolike kanë pasë qëllim primar vetëm vetmbrojtjen por kurrë agresionin. Sod, në media të ndryshme, shifet nji qëndrim përbuzës, tallës dhe fyes ndaj islamit, qëndrim i cilli prodhon vetëm urrejtje dhe luftna, pa konvertue kërkend. Ky "zell" anti-katolik i ban shumë dam çâshtjes katolike dhe konvertimit të muslimanve. Kto metoda tallse i shërbejnë vetëm agjendës judeo-masonike. Islami nuk konvertohet me luftë e fymje por me hirin e Zotit dhe Fené, erudicionin e dashtninë Kristjane të katolikve vullnetmirë.

Qemal Ataturku, simbas informacionit publik, nuk veproi as me Fené katolike, e as me erudicionin dhe Dashtninë Kristjane për me i konvertue dhe pshtue myslimanët prej propagandës djallzore islamike por me reformat e tija laike e masonike kontriboi me bâ Turqinë e re masonike, aleate të dêjë të NATO-s dhe forcave të tjera judeo-masonike që sundojnë kombet sod tuej e lanë popullin e shkretë turk në injorancën dhe mshiren e agjendave të ndyta judeo-masonike.

Mustafa Qemali mbas fuqizimit në pushtet, persekutoi muslimanët; mbylli xhamija dhe i ktheu në muze, ndaloi vendosjen e hixhabit për femna, shfuqizoi kalifatin, ndrroi alfabetin, etj. Kto ndryshime nuk u bane me qëllim me i shtye masat drejt katoliçizmit por drejt sekularizimit, natyralizmit dhe judaizmit gradual të popullit. Pasardhsi i tij, Ismet Inonu, në kujtimet e tija shkruen se qëllimi kryesor i revolucionit ishte me i mbyllë deren e të kaluemes gjeneratave të reja, me i shkëputë ato prej botës islamike dhe me dobsue ndikimin e islamit në shoqni.

Në mnyrë analoge âsht veprue edhe prej komunistave tonë, ana tjetër e medaljes judaike, mbas marrjes së pushtetit në Shqipni e kryesisht me Kongresin e 1972 për me shkatrrue gegnishten me qëllim me shkatrrue, ose të pakten me dobsue, Katoliçizmin që kishte gjuhen gege si mjetin e tij kryesor të përhapjes.

Ataturku jo vetëm që nuk mund të shifet si largpamës, themelues dhe udhëhjekës i dênjë i popullit turk, ashtu si propagandohet prej disave, por ai duhet të konsiderohet si nji shërbtor i zellshëm i logjeve kriminele masonike që udhjekin NATO-n, Bashkimin Evropian dhe institucionet e tjera evropiane drejt judaizimit të globit. Pra âsht e drejtë me thanë se judeo-masoneria, me anen e shërbtorit të saj besnik, Ataturkut, themeloi, drejtoi e drejton edhe sod Turkinë moderne.

Në librin e tij « Les sociétés secrètes et la société... », 1883, At Deschamps ndër të tjera shkruen se organizata sekrete "Turqia e Re" u themelue prej masonerisë (faqe 609). Në veprën erudite e shumë të dokumentueme « Massoneria e sette segrete », 1990, Epiphanius shkruen se logja judeo-masonike e Salonikës, me përkrahjen e komunitetit hebraik ndërkombtar, organizuen puçin që rrëzoi perandorinë otomane dhe vendosi në pushtet njirin e tyne, Kemal Ataturkun. Simbas M. Blondet ("Gli Adelphi della dissoluzione", Milano, 1994) pjesa mâ e madhe e turqve të rinj nga ana e jashtme praktikojshin islamin por në fshehtsi ishin çifutë dhe ushtrojshin rite hebraike (faqe 699).

Simbas logjës masonike "CEDAR LODGE A.F. & A.M. No. 270 GRC: OSHAWA, ONTARIO, CANADA." e themelueme në 1872, nën mbrojtjen e Logjës së madhe masonike të Kanadasë, Mustapha Kemal Ataturku, ish-president i Turkisë në vitet 1923-1938, ka kênë mason i nji logje masonike italiane : "Macedonia Resorta e Veritus."

Simbas Giovanni Bartolinit "Massoneria-Freemasonry", presidenti i Republikës turke dhe ati i Turkisë moderne, Mustapha Kemal Pasha Ataturk ka kênë mason.

Simbas zionistit dr. Joachim Prinz, në librin e tij « The Secret Jews », Random House, 1973, faqet 111-122, ndër të tjera thuhet se revolta e turqve të rinj në 1908 kundër regjimit autoritar të Sulltan Abdul Hamidit filloi mes intelektualve në Salonikë. Mes udhëhjeksve të revolucionit, që prodhoi nji qeveri mâ moderne në Turki, ishin Djavid Bey dhe Mustapha Qemal. Të dy ata ishin "dönmeh" të zjarrtë. Djavid Bey u bâ minister i financave kurse Mustafa Qemali u bâ presidenti i regjimit të ri dhe i vuni vedit emnin Ataturku, ose ati i turkve. Shumë prej turkve të rinj, pjesë e kabinetit të ri qeveritar revolucionar, i luteshin allahut por në mshehtsí ata praktikojshin ritet hebraike të sektit të Shabatajve, të themeluem prej mesisë së rrêmë të Smirnës, çifutit Shabatai Zévi. Shumë pjestarë të ktij sekti çifut nga jashtë ushtrojshin islamin por brenda ishin sektarë çifut dhe veprojshin kshtû kryesisht me i pshtue persekucionit. Ndjeksit e Zévit thirreshin "dönmeh".

Në librin « History of the Ottoman Empire and Modern Turkay », 1977, Volumi 2, prej S.J. Shaw dhe E.K. Shaw, faqe 264-265, shkruhet se Salonika, prej nga ku vinte Ataturku, kishte nji numër të madh popullsie çifute dhe sektarësh "dönmeh".

Simbas esejistit katolik, kontit Léon de Poncins, në librin e tij « The Secret Powers behind the Revolution », lëvizja revolucionare që rrxoi sulltanin, [simbas disa burimeve, sulltani nuk pranoi formimin e shtetit të Izraelit në Palestinë prandej u sulmue prej forcave revolucionare] filloi me krijimin e nji Kshilli sekret të turkve të rinj në Salonikë, prej ku u drejtue e gjithë revolta. Salonika ishte qyteti mâ çifut i gjithë Evropës : Prej nji popullsie prej 100,000 banorve, 70,000 ishin çifutë. Salonika kishte disa logje judeo-masonike që punojshin pa u trazue, nën mbrojtjen e diplomacisë evropiane të asaj kohe. Meqë Sulltani ishte i pafuqishëm kundër tyne, rrximi i tij prej pushtetit ishte i paevitueshëm. Me 1 Maj 1909, përfaqsues të 45 logjeve turke u takuen në Konstantinopojë dhe atje formuen "Logjen e Madhe Otomane", ku Mjeshtër i madh u emnue Mahmud Orfi Pasha.

Mbas marrjes së pushtetit, janë Turqijt e rij, sektarë çifutë të maskuem si muslimanë, që ndërmorën gjenocidin makabër kundër katolikve armenë.

Në nji artikull në gazeten "The Guardian" të 27 Janarit 2001, shkruhet se në 1915, Turqit e rij masakruen armenët me vrasje masive, kampe përqendrimit, me dekje prej ujet, me shfarosje me gaz dhe shpërngulje masive. Edhe sod Turkija nuk e pranon fajin për masakren armene kurse bota pothuejse nuk e njef hiç kyt gjenocid të shekullit të 20-të, sepse ai mbahet i mshehun dhe nuk msohet gadi askund nëpër shkolla.

Julia Pascal e "The Guardian", ndër të tjera shkruen se qysh në fundin e shekullit të 19-të turqit otomanë kishin vra prej 100,000 deri në 250,000 armenë, por kto masakra nuk ishin asgja në krahasim më até çfarë do të ndodhte mbas 1915, prej dorës së Turqve të rinj [sektarve çifut]. Deri me 1915, të tanë armenve iu urdhnue me dorzue armët personale. Armenët në ushtrinë otomane u mbledhshin në batalione punet ku leheshin me dekë prej ujës, rraheshin ose pushkatoheshin. Me 24 Prill 1915, mâ shumë se 300 intelektualë armenë të Stambollit, shumë prej tyne edhe deputetë në parlament, u arrestuen dhe u pushkatuen, në stilin Katyn, vendi ku mija oficera, mjekë, inxhiniera, profesora dhe pjestarë të elitës polake u masakruen prej bolshevikve rus në pranveren e vjetit 1940. 

Në çdo provincë, mbas rrethimit të çdo qyteti dhe fshati armen burrat vriteshin, gratë dhunoheshin, vriteshin, çoheshin nëpë hareme kurse fmijët shiteshin si skllevën. Nji metode tjetër shfarosjeje ishte shpërngulja masive e grave dhe e fmijve që niseshin me forcë drejt shkretinës siriane dhe vdisnin rrugës. Ata që mbijetojshin prej marshimit të vdekjes mblidheshin në kampin famkeq sirian të Deir el-zor ku shumë mbyteshin prej rojeve të kampit.

Deka vinte në mnyra të ndryshme : Në Trebizond, armenët mbledheshin në varka dhe mbyteshin në ujë; të tjerë hidheshin poshtë prej shkambijve. Para 1914, mâ shumë se 2 milion armenë jetojshin në Turki, kurse mbas gjenocidit, vetëm 500,000 mbeten gjallë, të destinuem me u bâ refugjatë dhe me formue diasporen armene.

Sjellja makabër e Turqve të rinj apo e sektarve çifutë nuk âsht surprizë për të mirë-informuemit. Vetë Talmudi, që mohon Zotin e vërtetë, inkurajon masakra të tilla dhe historia e vërtetë, jo ajo e rrême që shpesh msohet sod në bankat e shkollës, dishmon me fakte historike që vijnë biles edhe prej gojës së vetë rabijve.

Prej Talmudit lexojmë :

« Hebrejt, e sidomos klerikët e sinagogës, kanë me mallkue 3 herë ne ditë të krishtênët, princat dhe papët e tyne tuej u dishirue gjithfarë të kqijash dhe vuejtjesh. (seder 1, mas. 1, 4)

« Hebrejtë kanë me përdorë, ashtu si i urdhnon Zoti, gjithfarë mnyrash dhe mashtrimesh me ia grabitë pasuninë të krishtênve. (seder 1, mas. 1, 4)

« Simbas urdhnit të Zotit, hebrejt do ti konsiderojnë dhe trajtojë të krishtênë si kafshë në kuptimin e plotë të fjalës. (seder 4, mas. 8)

« N'kjof se nji çifut shef nji të krishtênë në cepin e nji shkâmbi, atherë çifuti duhet me e shtye të krishtênin në humnerë pa asnji vonesë. (seder 4, mas. 8)

« Shpirtnat e popujve të tjerë vijnë prej djallit dhe i ngjasojnë kafshëve. Joçifuti âsht prej farës së bagtive. (Mas. Sefa et Sela id. Sepher Hanechama. Fol. 221, col. 4. Jalqût chad. Fol. 154 b. Mas. Jebammoth)

« Të gjithë të krishtênët do të shfarosen. (Sepher Zerov Ha-mor, Fol. 125 b)

« Të gjitha thesaret e popujve do të kalojnë në duart e hebrejve. (Sanhédrin, Fol. 110 b)

« Duhet me vra mâ të ndershmin mes gojimve [joçifutve]. (Tosaphoth a. 1.)

« Ai që derdh gjakun e gojimit i ofron nji sakrificë Zotit. (Nidderas Bamidebar rabba, p. 21.)

Në nji artikull të botuem në "Czernowitz Allgemeine Zeitung" të datës 2 Shtator 1933, që komuniteti ndërkombtar çifut bani gjithshka me e zhduk por pa ia mbrritë krejtsisht qëllimit, rabini Manfred Reifer, mbi masakrat e çifutve ndër të tjera shkruen :

Mbas lindjes së JEZU-KRISHTIT, Hérodi vrau fmijt shêjt të pafajshëm të tanë Palestinës me shpresë me gjetë Zotin-fmi. Çifutnit e detyruen Pilatin me denue KRISHTIN Zot me vdekje; ata mbyten shën Shtjefnin dhe masakruen Apostujt. Néroni kishte si kshilltar të parë çifutin Attilius dhe të preferuemen e tij, çifuten Popenë që e shtyne Néronin me masakrue me qinda mija katolikë. Simbas librit çifut "Sepher Juchasin" (Amsterdam 1717), në kohen e Papës Klement (91-100 AD), çifutët mbyten në Romë, brenda dhe jashtë saj, nji turmë të panumrueme katolikësh, si râna e detit.

Dion Cassius, historiani i madh në librin e tij "Histoire romaine" (përkthye prej Anthoine de Bandole, 1616) shkruen se çifutët që banojshin përgjatë Cyrenës, me kapedan nji farë Andreas, mbyten tanë grekët dhe romakët, i hangne mishin dhe organet e mbrendshme, u lane në gjakun e tyne dhe u veshen me lëkurat e tyne. Disa, thote historiani, çifutët i mbyten në mnyrë shumë barbare, tuej i sharrue prej majes së kresë e përmes trupit deri poshtë; disa i hodhen te kafshët e egra e të tjerët i detyruen me luftue me njêni-tjetrin aq sa mbyten rreth 200,000 vetë. Nji krim të ngjashëm ata e kryen edhe në Egjypt dhe në ishullin e Qipros, tuej pasë me vedi shefin Artémion. Në ishullin e Qipros, çifutët mbyten 240,000 vetë.

Simbas nji shënimi të Guizot, në librin "Le déclin et la chute de l'empire romain" të Gibbon, shkruhet se në Cyrenë, çifutët masakruen 220,000 grek, 240,000 vetë në ishullin e Qipros dhe në Egjipt, nji popullsi të madhe. Shumica e ktyne viktimave sharroheshin në dysh.

Libri çifut "Sepher Hadoroth" na mson se Rabbenu Jehouda kishte përkrahjen e perandorit "Antonin le Pieux". Ai i tha perandorit se Nazarenët ishin shkaku i nji epidemie dhe për rrjedhojë nxiti mbytjen e tanë katolikve që ishin atherë në Romë (155 AD). Në të njêjtin libër shkruhet se perandori Marc-Aurel, prej nxitjes së çifutve, mbyti tanë Nazarenët që mujti me xanë. (177 AD). "Sepher Hadoroth" na difton se në vjetin 214 AD, çifutët mbyten 200,000 katolikë në Romë dhe tanë katolikët e Qipros. Po ky libër, në faqen 108 shkruen se Diokletiani, prej dishirës së çifutve, vrau nji numër të madh katolikësh, ndër të tjerët Papët Caïus dhe Marcellinus.

Muhamedi, themeluesi i islamit, âsht vra prej nji çifuteje; prej çifutve u vra edhe Cari Nikolla II me familjen e tij; Aleksandri i Jugosllavisë dhe Barthou u vrane prej çifutit Peter Kalmen; Huey Long u vra prej çifutit Weiss; Arqiduka Rudolf u vra prej nji çifuteje; prej vrasjeve të shumta judeo-masonike përmenden vrasjet e Carit Aleksandër, të Gustavit III, Mbretit Luis XVI me familjen e tij, Rossi (ministri i Papës Piu IX), Garcia Moreno, Mbreti Carlos, Doumer, de Lambrecht, Morès, gjykatsi Prince, Félix-Faure, Abraham Lincoln, Stolipyne dhe konti Tisza.

Masakra të tmerrshme u kryen prej diktatorve komuniste hungarez, çifutve Szamuely dhe Bela Khun. Ky i fundit në 100 ditë masakroi 25,000 katolikë (vjeti 1918).

Gjenocidi mâ i madh i historisë në Rusi ndodhi nën diktaturen komuniste nën udhëhjekjen e çifutve : Trotsky, Sverdloff, Zinovieff, Kameneff, Litvinoff, Yagoda, Joffe, Kaganovitch, Karakhan, Levine, Rappaport, Parvus-Halphand, Radek-Sobelsohn, Garine, etj, etj. 1 milion e 900,000 ipeshkvij, meshtarë, princa, fisnikë, të pasun, oficerë ushtrijet dhe policijet, borgjezë, inxhiniera, shtetarë, puntorë e katundarë u masakruen vetëm gjatë 18 muejve; 30 milion mbaruen prej ujës e epidemive shkaktue prej urisë artificiale të 1917. (Shifrat janë marrë prej Dr. Fritjof Nansen, të Kryqit të Kyq Ndërkombtar).

Masakër e madhe judeo-komuniste në Spanjë, ku gjatë 11 muejve, 400,000 spanjollë katolikë u masakruen, jashtë fushës së betejës, vetëm për arsye të Fesë t'yne katolike e patriotizmit, nën rregjimin e çifutve Zamorra, Azana, Rosenberg.

Masakër e madhe judeo-komuniste në Kinë, që tash 15 vjet i ka kushtue jetën 10 milion kinezve, në provincat nën kontrollin sovietik. Vrasje e uri artificiale të tmerrshme...

Prej burimeve të ndryshme, edhe sod Turkia kontrollohet prej judeo-masonerisë. Simbas Ergün Poyraz, në librin e tij « The Children of Moses », presidenti Erdogan dhe grueja e tij janë të dy çifutë të mshehun që punojnë në mnyrë sekrete për ndërtimin e Urdhnit të Ri botnor.

Simbas burimeve të tjera, ish-gjenerali i Ushtrisë turke, Ilker Başbug, që ka shërbye prej 2008 në 2010, akuzohet të jetë gjithashtu nji çifut i mshehun. Në fotot e maposhtme, ai shifet tue u lutë te muri i lotve në Jeruzalem.

Gjenerali Ilker Başbug

“Bota qeveriset prej disa personazheve krejt të ndryshëm prej atyne që imagjinohen prej njerzve, syni i të cilëve nuk shef mbrapa skenave.”(Ish-kryeministri anglez i shekullit të 19-të, çifuti Dizraeli, lordi Beaconsfield)

“Egzistojnë dy histori : historija zyrtare, gënjeshtare, që na msohet – ad usum delphini – dhe historija sekrete, ku gjinden arsyet e vërteta të ngjarjeve, nji histori e turpshme.”(Honoré de Balzac, antar i sektit martinist, “Le illusioni perdute”, Milano, 1981, Club. p. 711)

Bibliografi :

- http://www.guardian.co.uk/theguardian/2001/jan/27/weekend7.weekend2

- http://antikemalist.blogspot.com

- Revs. Richard, Giraud O.P., "Bibliothèque sacrée...", volumi XXIII, faqet 357-360

- Rev. Auguste Rohling (1839-1931), "Le juif selon le Talmud".