sabato, maggio 19, 2018

Vigjílja e Rrëshajës




Sod asht Vigjílja e Festës t'madhe të Rrëshajës (Pashka e kuqe), ditë abstinencet (pa mish e pa langje mishit) dhe njineset (vetëm nji vakt i plotë në ditë dhe 2 vakte të vogla (t'paplota) mjes e mbramje, n'kjoft se asht e nevojshme; simbas teologve, sasíja e lejueme në kto dy vakte t'vogla s'bashkut shkon afro 300 gram; midis ktyne vakteve nuk lejohet as ushqimi e as pijet ushqyese si qumështi, por tolerohen uji, çaji, t'cilat përdoren kryesisht për me kontrollue etjen).


Hymn në ndér të SHPIRTIT-SHEJT

VENI, Creator SPIRITUS,  
Mentes tuorum visita,  
Imple superna gratia  
Quæ tu creasti pectora.  
Qui diceris PARACLITUS,  
Altissimi Donum DEI,  
Fons vivus, Ignis, Charitas 
Et spiritalis Unctio.  
Tu, septiformis munere,  
Digitus Paternæ dexterae,  
Tu rite promissum PATRIS,  
Sermone ditans guttura. 
Accende lumen sensibus,  
Infunde amorem cordibus,
Infirma nostri corporis  
Virtute firmans perpeti.  
 
Hostem repellas longius,  
Pacemque dones protinus;  
Ductore sic te prævio  
Vitemus omne noxium.  
Per te sciamus da PATREM,  
Noscamus atque FILIUM,  
Teque utriusque SPIRITUM  
Credamus omni tempore.  
DEO PATRI sit gloria  
Ejusque soli FILIO,  
Cum SPIRITU Paraclito  
Nunc et per omne sæculum. Amen.  

Temp. Pasch.:  

DEO PATRI sit gloria,  
Et FILIO, qui a mortuis  
Surrexit, ac Paraclito,  
In sæculorum sæcula. Amen.

Sequence:

VENI, SANCTE SPIRITUS,  
Et emitte cœlitus  
Lucis tuæ radium. 
Veni, PATER pauperum  
Veni, dator munerum;  
Veni, lumen cordium.  
Consolator optime,  
Dulcis hospes animre,  
Dulce refrigerium.  
In labore requies,  
In æstu temperies,  
In fletu solatium.  
O lux beatissima,  
Reple cordis intima  
Tuorum fidelium.  
Sine tuo numine  
Nihil est in homine,  
Nihil est innoxium.  
Lava quod est sordidum,  
Riga quod est aridum,  
Sana quod est saucium.  
Flecte quod est rigidum,  
Fove quod est frigidum,  
Rege quod est devium.  
Da tuis fidelibus  
In te confidentibus  
Sacrum septenarium.  
Da virtutis meritum,  
Da salutis exitum,  
Da perenne gaudium. Amen. Allelujah! 

Hymn AVE MARIS STELLA (Në ndér t'Nanës tenZot)

AVE maris Stella, 
DEI Mater alma 
Atque semper virgo, 
Felix cæli porta. 
Sumens illud Ave 
Gabrielis ore, 
Funda nos in pace, 
Mutans Evæ nomen. 
Solve vincla reis, 
Prefer lumen cascis, 
Mala nostra pelle, 
Bona cuncta posce. 
Monstra te esse matrem, 
Sumat per te preces, 
Qui pro nobis natus, 
Tulit esse tuns. 
Virgo singularis, 
Inter omnes mitis, 
Nos culpis solutos, 
Mites fac et castos. 
Vitam præsta puram, 
Iter para tutum, 
Ut videntes JESUM, 
Semper collætemur. 
Sit laus DEO PATRI, 
Summo CHRISTO decus, 
SPIRITUI SANCTO, 
Tribus honor unus. Amen.

sabato, febbraio 10, 2018

Pavlefshmëníja e "meshës"

dhe e "sakramendeve" në dioqeza


Vatican, 10 Prill 1970


       Thotë shën Bernardi : Devocjoni pa shkencen e doktrinës gabon ; shkenca pa devocjon e ban njirin mendjemadh ("Fleurs de saint Bernard") ; synimi i t'Krishtênit t'vërtetë asht atherë me i zotnue edhe shkencen edhe devocjonin, me ndihmen e Zotit, sejcilli simbas gradës që i përshtatet. Por mjerisht, injoranca doktrinale apo fetare n'Shqipní nuk asht nji risí por nji trashigimí e dhimbshme e shekujve t'kaluem, e besimtarve tonë n'vite, t'udhëhjekun shpesh prej meshtarve liberalë, t'brymosun me shpirtin e rilindjes evropjane - pagane, që vlersojshin ma shumë me përkthye e nalcue idhujt e vjetër greko-romakë, paganin Homer, humanistin Petrark, poetin humanist Manzonin, iluministin çifut Heine, iluministin Goete, - Goethe mësohet t'ket thanë se urrente katër gjana : duhanin dhe kumbonët, pleshtat dhe Krishtënimin. (Mgr Gaume, "Paganisme dans l'éducation", faqe 216) -, sesa me përkthye Aktet Papale ku gjindet drita hyjnore e Revelacjonit, sesa me studjue e përçue Sumen teologjike t'doktorit engjëllor, sh'Tom Akuinatit, sesa me botue veprat e Shêjtënve, Etënve e Doktorve t'Kishës hyjnuere Katolike, sesa me përhapë pa pushim kateshizmat e dekretet e Konçileve ekumenike, me nji fjalë Traditen e Krishtênë dymijëvjeçare, sepse detyra primare e meshtarit asht lavdija e Zotit dhe shelbimi i shpirtnave, para gjithçajet tjetër ; e shpirtnat nuk shelbohen as me Homerin e as me Goeten.

Kjo injorancë fetare e trashigueme ka lanë pasojat e veta, natyrisht, e komunizmi bashkë me ideologjitë antikatolike që kanë frye mbi Shqipní n'epoka të ndryshme, bashkë me besytnitë e mitet tona që kurrë nuk kena mujtë me i xjerrë faret përsmbarit, veçse e kanë thellue e përkeqsue. Anmiqtë tonë, kjoshin kta vendas apo t'huej, kjoshin kta të shpirtit apo të trupit, kanë pasë interes me na lanë në injorancë, sidomos n'injorancë fetare, e cila asht ma e randa : kur shpirti asht në terr, tanë vedja jonë asht n'errsinë t'thellë. E anmiqtë, tuej na pâ n'terr, sa prej djallzisë t'yne ashtu edhe prej naivitetit t'onë, nuk kanë ndej duerkryq, si shumë prej nesh që jena demela t'lindun e t'kultivuem : jo vetëm që kanë mendue me na plaçkitë pasunitë kombtare, tuej na lanë gjithmonë t'rjepun e t'zhdeshun, por kanë lshue kthetrat me na plaçkitë edhe àt pasuní që nuk ka çmim : jeten shpirtnuere. Lexoj botime t'vjetra e ndalem me mendue do dekika, tuej u habitë e mrekullue njikohsisht, se sa e gjallë paska kenë jeta katolike n'Shkodër para mbylljes s'madhe, para shkretinës t'kuqe që mbuloi kishat e seminaret, qelat e kuvendet, bibliotekat e inteligjencen e shumicës... 

E tash... Mendojmë ndoshta se jena lirue prej atij gazepi që na merrte frymen, por ajo perde e kuqe veçse asht nalcue pak mbi krenat tonë, sa me na lanë me marrë pak ajër, por vazhdon me mbulue jeten tonë e mendimet tona e, ça asht ma e keqja, shpesh pa dijen tonë. Ka veç nji zgidhje : me ble shpaten që Shelbuesi na udhzon (sh'Luka 22, 36), shpaten e urtisë hyjnore dhe forcës qielluere, shpaten e Krygjës shêjte, dhe tuej e çue nalt, me shkye kyt rrjetë t'mallkueme ideologjíjet e injorancet, për me pâ e me jetue nën Qiellen e Hyjit, lirinë tonë t'vërtetë. 

Veproni kshtu, ô shpirtna vullnetmirë, se sod po shkruej veç për ju, e keni me vue roe se anmiku ka hí n'votrat e shpijat tueja, n'kishat e n'zemrat tueja ; aty asht ulë kambëkryq e, me fije mndashit t'padukshme që ju ka hjedhë sipër, herë ju shtyn e herë ju tërhjek, si dordolecin. Merrni shpaten e Hyjit e lironi vedin, çlironi shpirtin e zemren tuej, se koha kalon e nuk dijmë edhe sa na mbetet. 

Hidhni mandej nji sy kishave, e keni me kundrue t'merruem se pa ju pvetë aspak ju kanë hjekë Meshen e vërtetë, ju kanë hjekë Sakramendet e vërteta, për me ju dhanë nji "meshë" letret e "sakramende" letret, pa peshë e pa vlerë hiç, tuej ju rrejtë si fminë... A doni me vazhdue me luejtë rolin e idjotit t'dobishëm ? Shifni, shifni mirë, se nuk keni pa gjâ !!!

Si pasojë e aggiornamento-s, mbas punimeve të pseudo-konçilit të 1965, kisha e Vatikanit II apo kisha postkonçiljare ndërmori ndryshime të shumta në dioqezat që kishte infiltrue n'mnyrë progresive : ndër të tjera, nji prej ndryshimeve themelore ishte përbuzja ndaj Meshës së vërtetë Katolike latine, që Selija Shêjte ka urdhnue, nën dënimin e mallkimit, me u celebrue ekskluzivisht në tana kishat e ritit romak (shif Bullen "Quo Primum Tempore" të Papës sh'Piut V, të 14 Korrikut 1570), tuej ndalue celebrimin e ksaj Meshe shêjte latine dhe tuej e "zëvendsue" me nji ceremoní protestante blasfemuese, tip darke përkujtimore të pavlefshme (e njoftun gabimisht në dioqeza si "Mesha katolike"), që komunisti apostat Pali VI-Montini kishte hartue me ndihmen e 6 protestantve : George, Jasper, Shephard, Kunneth, Smith dhe "fratit" Max Thurian, që përfaqsojshin Konçilin Botnuer të Kishave ("The World Council of Churches"), Kishen Anglikane, Kishen Luterane dhe Komunitetin francez protestant të Taizes. Masoni Annibale Bugnini, prift lazarist (i rregjistruem n'Logjen e Madhe të Italisë me 23 Mars 1963, me matrikulen 1365/75 dhe me pseudonimin "buan"), i caktuem prej apostatit Palit VI-Montinit si Sekretar i përgjithshëm i Kshillit liturgjik për drejtimin e aggiornamento-s, ka deklarue zyrtarisht në numrin e Osservatore Romano-s të datës 15 Mars 1965 kto fjalë : 

« Na duhet me zhdeshë lutjet tona katolike dhe liturgjinë katolike prej çdo gjàjet, edhe prej híjes së nji guri pengues për vllaznit tonë të ndamë, pra për protestantët. » (shif punimet e Komitetit ndërkombtar "Rore sanctifica", "http://rore-sanctifica.org/")

Mbasi Komisioni për ndryshimin e liturgjisë mbaroi punë, që shihet edhe prej ftyrave të qeshuna të "ekspertve" protestantë në foton e 10 Prillit 1970, përfaqsuesi i Kishës Luterane, "Dr." Smith u krenue botnisht me fjalët : "Kryem punën që filloi Martin Luteri". Në 1969, "frati" Thurian, i komunitetit protestant të Taizes, njêni prej 6 "ekspertve", shprehu knaqsinë e tij për ceremoninë e re të aprovueme prej apostatit Pali VI, tuej shtue se tashti protestantët do të mundeshin me celebrue "Darken e Zotit" me të njêjtat lutje si Katolikët (Catholicapologetics.info).

Për ma shumë hollsí mbi ceremoninë blasfemuese protestante, të njohun n'dioqeza si "Mesha katolike", mundeni me lexue : "Egzaminim i shkurtë kritik i 'meshës' së ré", prej Kardinalit Otavjani, ku ndër t= tjera thuhet : 

« Nji revistë periodike e njoftun, me karakter fetar, përmblodhi me kto fjalë ritin e ri : "Dishirojnë me zhdukë gjithë teologjinë e Meshës. N'substancë, i afrohena teologjisë protestante e cilla e ka shkatrrue Sakrificen e Meshës."

* Mohimi i Meshës si Sakrifica e Kalvarit ;
* Ceremoníja montinjane ("mesha katolike dioqezane") : nji darkë përkujtimore

« Përkufizimi i Meshës âsht pra i reduktuem n'até të nji "darke", e kjo riduket vazhdimisht në numrat 8, 48, 55d, 56 të Institutio generalis. Për mâ tepër, kjo "darkë" âsht darka e asamblesë të drejtueme prej meshtarit, darka e asamblesë t'mbledhun me realizue "memorialin e Zotit", që përkujton atë që bâni t'Enjten e Madhe. E gjitha kjo nuk nënkupton as Prezencen reale [të KRISHTIT Zot në Osten shêjte], as realitetin e Sakrificës së Meshës, as karakterin sakramental të meshtarit që konsakron e as vlerën thelbsore të Sakrificës eukaristike, pavarsisht pranisë së asamblesë. Me nji fjalë, ky përkufizim i ri nuk përmban asnji prej elementave dogmatikë që janë themelorë për Meshën dhe që formojnë përkufizimin e saj të vërtetë. Heqja n'kyt vênd e ktyne elementave dogmatikë ka kênë e qëllimshme. Nji mungesë e tillë e qëllimshme nënkupton "tekjalimin" dhe, t'pakten në realitet, mohimin e ktyne elementave dogmatikë. 

« Qëllimi i parë i Meshës. Asht thelbsore, pavarsisht prej natyrës, që sakrifica t'jetë e pëlqyeshme, e pranueshme dhe konkretisht t'pranohet prej Zotit. N'gjêndje t'mkatit origjinal, asnji sakrificë nuk ka të drejtë me kênë e pranueshme. E vetmja Sakrificë që ka të drejtë me u pranue âsht Sakrifica e KRISHTIT. Por në "meshen e ré", oferta shnatyrohet n'nji lloj shkëmbimi dhuratash mes njirit dhe Zotit; njiri ofron bukën dhe Zoti e shndrron në "bukë jete"; njiri ofron vênën dhe Zoti e kthen në "pije shpirtnore" :
 
« Kjosh bekue, ô Zot, Hyji i universit : prej mirsisë tande kèna marrë kyt bukë (ose vênë) fryt i tokës (ose i vreshtës) dhe i punës' njirit; po ta ofrojmë n'mnyrë që t'bâhet për né ushqim i jetës t'përjetshme (ose pije shelbimit) [në latinisht : "potus spiritualis"] ».  
 
« Asht e tepërt me theksue pakjartsinë absolute të dy termave "bukë jete" dhe "pije shelbimit", t'cillat mund t'nënkuptojnë gjithshka. Ktû rigjejmë gabimin identik e t'rândë të përkufizimit të Meshës, ku KRISHTI âsht prezent vetëm n'mnyrë shpirtnore mes besimtarve dhe buka e vêna janë t'ndryshueme n'mnyrë shpirtnore dhe jo thelbsore apo substanciale.

« Kur hiqet guri i temélit, duhen vue skela mbajtse; kur eliminohen qëllimet reale të Meshës duhen shpikë qellime fiktive e t'rrêjshme. Dhe qé prà, kto gjeste, - që "n'meshen e ré" do të duheshin me shprehë bashkimin mes meshtarit dhe besimtarve, ose mes vetë besimtarve -, e kto oferta për t'vorfnit dhe për Kishen kanë me i xanë vendin flijímit të Ostes. E gjitha kjo ka me u bâ s'shpejtit qesharake, kurse kuptimi autentik i ofertës së Ostes Unike ka me u zhdukë gradualisht : pjesmarrja në sakrificën e Viktimës ka me u kthye n'nji mbledhje filantropësh dhe në nji banket bamirsíjet.

* Korruptimi i lutjeve eukaristike
 
« Kuptimi i t'ashtuquejtunës « Prex eucaristica - Lutjes eukaristike » "n'meshen e ré" âsht : "e tânë asambleja [e besimtarve] t'bashkohet me Krishtin me lavdërue veprat e mëdhaja t'Hyjit dhe me ofrue sakrificen" (n. 54, fundi).
 
« Për cillën sakrificë bâhet fjalë ktû ? Kush âsht ofruesi i sakrificës ? Nuk nepet asnji përgjigje. Përkufizimi hyrës i « Lutjes eukaristike » âsht ky : "Ktû fillon momenti qëndror dhe kulminant i tânë ceremonisë, don me thânë Lutja eukaristike, që âsht lutja e falenderimit dhe e shêjtnimit" (n. 54, prolog). Efektet janë prà të zëvendsueme me shkaqet, mbi t'cillat nuk flitet asnji fjalë e vetme. Përmêndja eksplicite e qëllimit të Ofertës, që [në Mesharin e sh'Piut V] âsht n'lutjen "Suscipe  Sancte Pater", ktû nuk âsht zëvendsue me asgjâ. Ndryshimi i formulimit zbulon ndryshimin e doktrinës [Fesë katolike].

* Mohimi i Prezencës reale të vazhdueshme sakramentale

« 2) Sakrifica eukaristike dhe prezenca e KRISHTIT
 
« Shkaku i mospërmêndjes së kjartë të Sakrificës âsht, as mâ pak e as mâ shumë, zhdukja e Prezencës Reale [të KRISHTIT në Osten shêjte], aq e shndritshme n'liturgjinë eukaristike t'mâparshme. Egziston vetëm nji citim, në shënime, i marrun prej Konçilit të Trentës, që i referohet Prezencës Reale si ushqim (n. 241, shënimi 69). Prezenca Reale dhe permanente (e vazhdueshme) e KRISHTIT, Trup, Gjak, Shpirt dhe Hyjní, në Specjet e transubstancúeme [të bukës të shndrrueme në Trupin e KRISHTIT dhe të vênës të shndrrueme në Gjakun e KRISHTIT] nuk përmendet kurrë. Vetë fjala "transustanziazione" (transubstancim) [shndrrimi i substancës] âsht injorue krejtsisht.
 
« Hekja e lutjes drejtue Vetës së tretë të SHEJTNUESHMES TRINI, që t'ulet mbi ofertat si u ul n'Barkun [e Papërlyem] të Virgjinës me bâ mrekullinë e Prezencës Hyjnore, ban pjesë n'kyt sistem heshtjesh dhe mohimesh t'pafjala, tuej mohue për mâ tepër n'mnyrë t'vazhdueshme edhe vetë Prezencen Reale.

« Në rekomandimin insistues që në kungim të shpërndahen "Specjet e Konsakrueme" në t'njêjten "meshë", tuej konsakrue biles nji bukë me përmasa mâ t'mëdhaja, n'mnyrë që meshtari t'mundet me e ndâ t'pakten me nji pjesë të besimtarve, përsëritet qëndrimi përçmues kundrejt Tabernakulit ashtû si kundër gjithë devocjonit eukaristik jashtë meshës : nji tjetër heqje e dhunshme e besimit në Prezencen Reale. [Kjo "meshë e re" e apostatit Palit VI-Montini asht quejtë edhe "mesha e Luterit", sepse nuk pasqyron Prezencen reale të vazhdueshme sakramentale në Sakramendin e Eukaristisë ; në fakt Luteri ofendonte Meshen e vërtetë Katolike latine me fjalët ma të poshtme blasfemuese, sepse aj vetë nuk besonte te Prezenca reale e vazhdueshme n'Shejtnueshmin Sakramend të Eukaristisë.]

* Korruptimi i formulave konsakruese

« Teoria e propozueme për epiklezínë [14-1], ndryshimi i fjalve të Konsakrimit dhe i anamnezisë kanë si qëllim me ndryshue kuptimin e fjalve të Konsakrimit. Formulat konsakruese recitohen tash prej celebruesit si pjesë përbâse t'nji tregimi historik e jo mâ si shprehëse t'nji gjykimi kategorik [të prèmë] dhe afirmues t'thànuna prej Atij [KRISHTIT] n'Personën e t'Cillit aj [celebruesi] vepron : "Hoc est Corpus meum - Ky âsht Trupi Ém" dhe jo "Hoc est Corpus Christi - Ky âsht Trupi i Krishtit", siç thuhet në "meshen e ré".

* Korruptimi i rolit të besimtarve

« 1. Besimtarët. Në "meshen e ré" vêndi që u caktohet besimtarve âsht i pamvarun e absolut, për rrjedhojë totalisht i rrêmë, qysh prej përkufizimit të "meshës s'ré" : « Mesha âsht asambleja shêjte ose tubimi i Popullit të Hyjit » e deri te përshndetja që celebruesi i ban popullit, e cilla do t'i shprehte komunitetit t'mbledhun « prezencën » e Zotit (n. 28) : « Përshndetja meshtarake dhe përgjigja e popullit përfaqsojnë misterin e kishës s'mbledhun ». Bahet fjalë prà për nji prezencë të vërtetë të KRISHTIT, por vetëm si prezence shpirtnore [virtuale], dhe për misterin e kishës, por thjesht si nji asamblé që manifeston e kërkon ("sollecita") nji prezencë të tillë.

* Mohimi i funksjonit tradicional të Meshtarit

« 2. Meshtari. Roli i meshtarit âsht minimizue, ndryshue dhe fallsifikue. S'parit, n'funksion të popullit, ai âsht mâ shumë nji kryetar i thjeshtë ose nji vëlla (jo ndërmjetsues) sesa nji ministër i konsakruem që celebron në personën e Krishtit. Mandej, në funksion të Kishës, meshtari paraqitet si « dikush prej popullit ». Në përkufizimin e epiklezísë (n. 55c), lutjet i atribohen anonimisht Kishës : roli i meshtarit âsht shkrí e zhdukë.
 
« Në lutjen "Confíteor" që âsht kthye n'nji lutje kolektive, meshtari nuk âsht mâ gjykues, dishmues dhe ndërmjetsues para Zotit; âsht logjike atherë që atij nuk i nèpet mâ fuqia me dhanë t'zgjídhunën [t'falunit e mkateve], e cilla n'fakt âsht eleminue. Meshtari âsht « integrue » me vllâznit. Biles edhe shërbyesi n'elter e quen meshtarin vllâ, në lutjen "Confiteor" të "meshës së ré" pa popull.

« ... tashti nuk ndigjohet mâ asnji fjalë mbi fuqinë sakrifikuese të meshtarit, mbi aktin e tij konsakrues e mbi realizimin e Prezencës eukaristike me ndërmjetsinë e tij. Meshtari [në "meshen e ré"] duket si nji ministër protestant.

« N'kyt kontekst vêhet ré gabimi i rândë i hekjes së klauzolave « Per Christum Dominum nostrum » (Për KRISHTIN Zotin tonë), garanci e plotsimit të lutjeve që ia âsht dhanë Kishës në tâna kohnat (sh'Gjoni 14, 13-14; 15, 16; 16, 23-24); « theksmi obsesiv i misterit t'Pashkve », a thue sikur komunikimi i hirit nuk paraqet aspekte të tjera po aq të rândsishme; eskatologjia e dyshimtë dhe maniake, në t'cillen komunikimi i nji realiteti, i hirit, që âsht permanent dhe i përjetshëm, âsht i reduktuem në dimensionin kohor : popull në ecje, kishë shtegtare, -  e jo mâ militante që lufton "Fuqinë e êrrsinës" - drejt nji t'ardhme që nuk âsht e lidhun me përjetsinë (prà as me përjetsinë prezente) por vetëm me nji t'ardhme të përkohshme.

* Mohimi i 4 shejave dalluese të Kishës së KRISHTIT : Nji, Shejte, Katolike e Apostolike

« Vetë Kisha - Nji, Shêjte, Katolike dhe Apostolike - âsht turpnue me zëvendsimin e lutjes së Kanonit romak «pro omnibus orthodoxis atque catholicae fidei cultoribus - për të gjithë adhuruesit e vërtetë të Fesë Katolike dhe Apostolike » me « Lutjen eukaristike IV » të "meshës së ré" : « të gjithë njerzit që t'kërkojnë me nji zemër t'sinqertë »...! [Simbas ksaj formule të ré, adhuruesit e vërtetë nuk janë mâ ata të Fesë Katolike Apostolike, por, as mâ pak e as mâ shumë, të gjjthë njerzit, përfshi ktu sektet e rrême antikatolike islame, budiste, çifute, etj., që kërkojnë Zotin me nji zemër t'sinqertë.]

* Mohimi i Purgatorit

« Kshtû, në lutjen "Memento" për të vdekunit, kto nuk janë mâ të dekun « me shênjen e Fesë dhe që flejnë gjumin e paqes » [simbas Mesharit tridentin të sh'Piut V] por janë thjesht ata që « kanë dekë në paqen e Krishtit tand »; ktyne i shtohet, me nji dâmtim t'ri e t'autorizuem të konceptit të bashkimt dhe dukshmënisë, turma e « tânë të dekunve t'cillve vetëm ti [Krishti] ia ka njoftë Fenë » [simbas "meshës së ré"].
 
« Në asnjênen prej 3 lutjeve të reja, ashtû si e kena thanë edhe mâ parë, nuk thuhet t'pakten nji fjalë mbi gjêndjen e vuejtjeve të t'dèkunve [Pra dogma katolike e Purgatorit nuk përmendet askund, sepse në fakt protestantët e kryesisht luterianët heretikë mohojnë dogmen katolike të egzistencës së Purgatorit]; në asnjênen prej tyne nuk egziston shênja e nji "Memento" (kujtimi) t'vetëm. Ky fakt dyshmon edhe nji herë për nji dobsim të besimit në natyrën pajtuese dhe shëlbuese të Sakrificës.

* Mohimi i rolit ndërmjetsues së Virgjinës Mari, i engjëjve dhe shejtënve ; 
* Mohimi i Traditës shêjte katolike

« Kto eliminime përdhosëse degradojnë gjithkund Misterin e Kishës. [Protestantët heretikë nuk besojnë rolin ndërmjetsues të Virgjinës Mari, të engjëjve dhe shejtënve] Ky Mister nuk njifet, para s'gjithash, si nji hierarkí e shêjte apostolike, meqë êmnat e sh'Pjetrit dhe sh'Palit nuk përmênden mâ; Engjëjt dhe Shêjntnit janë reduktue në anonimitet në pjesën e dytë të lutjes kolektive "Confíteor" tuej iu hjekë edhe cilësia e tyne si dishmitarë dhe gjykues, në personen e Arkêngjëllit sh'Mikel [sh'Mhill] [20]. Janë zhdukë edhe hierarkitë e ndryshme të êngjëjve -  që nuk ka ndodhë kurrë ndonjiherë - prej Parathânjes të « Lutjes eukaristike II ». Asht hjekë gjithashtû prej lutjes "Communicantes" kujtimi i Papve dhe i Martirëve shêjt mbi t'cillët âsht themelue Kisha e Romës e t'cillët ishin pa dyshim transmetuesit e traditave apostolike. Ata i plotësuen kto tradita, me Papen sh'Gregorin e Madh, për me mbërritë te Mesha romake. Në lutjen "Libera nos" âsht hjekë përmêndja e Virgjinës MARI, e Apostujve dhe e tânë shêjtënve dhe nuk u kërkohet mâ ndërmjetsimi i tyne as në momentet e rrezikut.
 
Uniteti i Kishës âsht kompromentue deri aty sa me hjekë prej tanë "meshës së ré", përfshi ktû 3 lutjet e reja eukaristike, êmnat e Apostujve sh'Pjetër e sh'Pal, themelues të Kishës së Romës, si dhe êmnat e Apostujve të tjerë, teméli dhe shênja e Kishës Unike e Universale [Katolike]. [Protestantët heretikë nuk besojnë Traditen shêjte katolike]
 
Nji atentat i kjartë ia âsht bâ Dogmës së Bashksisë së Shêjtënve ("Communione dei Santi") me hjekjen, kur celebrohet pa shërbyes, e tâna përshndetjeve ("salutationes"), të bekimit final dhe të lutjes "Ite Missa est" [21], kur celebrohet me nji shërbyes (nn. 211 dhe 231).

* Mohimi i shpirtit katolik të Pendesës

« Lutja "Confíteor" e recitueme vetëm prej meshtarit, diftóte kjartë se ai, n'rolin e ministrit të KRISHTIT, me nji përkulje të plotë, njihej i padêjë jo vetëm me celebrue « misterin e tmerrshëm » por biles, në lutjen "Aufer a nobis" edhe me hí në "Shêjtin e shêjtënve"; për kyt arsye, me lutjen "Oramus te Domine", ai thirrte në ndihmë meritat dhe ndërmjetsinë e shêjtënve martirë, reliket e t'cillve ndodheshin t'mbylluna n'elter. Të dyja kto lutje janë zhdukë prej "meshës së ré". Për mâ tepër janë zhdukë edhe dy lutjet e "Confíteor".

* Profanimi dhe desakralizími i gjithçkajet katolike
* Profanimi i ligjit pozitiv hyjnuer : futja e grues n'liturgjí

« Gjithashtû janë profanue kushtet e Sakrificës, si shênjat e nji gjâje të shêjtë : shifni, për shembull, celebrimin jashtë vendit të shêjt, ku elteri mund të zëvendsohet me nji « mensë » [tavolinë] t'thjeshtë pa gur t'konsakruem e pa relike [kundër urdhnave të Mesharit të sh'Piut V], t'mbulueme vetëm me nji mbulójse (nn. 260, 265) [Simbas Mesharit të sh'Piut V, elteri duhet me u mbulue me 3 mbulojse]. Edhe ktû vlen ajo që âsht thanë edhe mâ sipër mbi Prezencën Reale : ndahet riti i zhdeshun i nji « banketi » dhe i sakrificës me t'njêjten Prezencë Reale t'adhurueshme të Trupit dhe Gjakut të KRISHTIT.

« Desakralizimi âsht përfeksjonue n'sajë të metodave të reja dhe groteske të ofertës : vênja e theksit mbi buken e regullt n'vênd që me u vue mbi buken e ndorme (pa maja); dhânja e lêjes shërbyesve t'elterit dhe e laikve, gjatë kungimit në dy format (spècjet), me prekë ênët e shêjta (n. 244d); krijimi i nji atmosfere rrumújet n'Kishë, ku celebruesi, diakoni, nëndiakoni, psalmisti, komentuesi (vetë celebruesi bahet komentues dhe inkurajohet me shpjegue vazhdimisht aktin e tij të radhës), lexuesi (burrë ose grua), shërbyesi i elterit ose çdo laik, që pret besimtarët te dera, i shoqnon në vendet e tyne dhe ban kolekten (mbledhjen e ofertave), alternojnë rolet e tyne pa pushim. N'kyt delir, shifet prezenca antibiblike dhe antipaliniane (1 Korintasve 14,34; 1 Tim. 2,11-12) e nji gruaje t'përshatshme e t'mirëpregaditun ("mulier idonea") e cilla, për herë të parë në traditen e Kishës, do t'jetë e autorizueme me lexue tekstet biblike dhe me përmbushë edhe të tjera « funksione që kryhen jashtë prezbiterisë » (n. 70).

Në t'kundërten, Hyji përmes sh'Palit mson :

« Gratë të mbajnë heshtje në Kisha, sepse nuk u lejohet me folë... Por n'kjoft se dishirojnë me msue ndonji send, te pvesin burrat e vet n'shpí, sepse âsht e turpshme për nji grue me folë në Kishë. » (Prej letrës së parë të sh'Palit Apostull drejtue Koríntasve 14:34-35)

« Asht evidente se "mesha e ré" nuk don me përfaqsue mâ Fenë tridentine [katolike], megjithse ndërgjegja katolike âsht e lidhun me kyt Fé përjetsisht.

« Braktisja e nji tradite liturgjike, që kjé gjatë katër shekujve shênjë dhe premtim uniteti i Kultit Katolik, për me e zëvendsue me nji traditë tjetër, - e cilla nuk ka me mujtë mos me kênë shênjë ndamjet për arsye të abuzimeve t'panumërta që ajo nënkuptimisht autorizon dhe për insinuatat e gabimet e dukshme kundër pastërtisë së Fesë Katolike me t'cillat ajo âsht e mbushun - duket, tuej dashtë me e përkufizue në mnyren mâ të butë të mundshme, nji gabim i pallogaritshëm. »

* Profanimi i kishave prej ritit protestant e heretik të apostatit Palit VI-Montini

Gjithashtu, riti heretik i "meshës së ré" të apostatit Palit VI-Montini vazhdon me profanue vendet e kultit prej afro 50 vjetësh. Simbas ligjit kishtar 1172 § 1/3, nji kishë asht e profanueme n'kjoft se aty kryhen nji serí aktesh kundër shejtnísë së kishës, që përfshin celebrimin e nji kulti supersticjoz apo heretik. N'nji situatë të tillë, n'nji kishë t'profanueme ndalohet celebrimi i riteve kishtare, administrimi i Sakramendeve dhe kryemja e riteve mortore, përsa kohë që kjo kishë nuk asht pajtue simbas ligjeve kishtare në fuqí.

* Pavlefshmëníja e Sakramendeve

Përveç ritit heretik të"meshës së ré" të apostatit Pali VI-Montini, nji pasojë tjetër shkatrrimtare e aggiornamento-s postkonçiljare asht pavlefshmëníja e Sakramendeve që administrohen në Vatikan dhe dioqeza, tuej përjashtue Pagzimin dhe Martesen.

N'kyt kontekst fetar, pavlefshmëníja sakramentale nuk ka lidhje me cilsitë personale të kandidatve, si ndershmëníja, devoçmeníja, guximi, etj., megjithse ata duhen me pasë qëllimin paraprak të marrjes së sakramendit. Kshtu p.sh., besimtari laik që shugurohet (konsakrohet) meshtar, mbas konsakrimit të vlefshëm merr në shpirtin e tij nji shej të caktuem të ktij Sakramendi, që me dy fjalë asht nji lloj "forcet shpirtnore" prej Zotit me krye mrekullinë e Meshës (transformimin e bukës dhe venës në Trupin dhe Gjakun e JEZU-KRISHTIT), me dhanë faljen e mkateve, etj. ; nji besimtar laik, kjoft aj shumë njiri i mirë, i devoçëm, i sinqertë, etj., n'kjoft se nuk ka në shpirtin e tij kyt shej apo forcë shpirtnore që ia nep marrja e vlefshme e Sakramendit të Meshtarisë, aj laik nuk mundet kurrë me celebrue Meshen, pra nuk mundet me shndrrue buken dhe venen në Trupin dhe Gjakun e KRISHTIT Zot. 

Në Kishen Katolike ka rregulla dhe formula të caktueme me dhanë Sakramendet : p.sh., përdoren disa elementa materjalë si kremi, voji, uji, buka, etj., dhe rrecitimi i disa lutjeve të caktueme. Kisha Katolike mson se n'kjoft se mungon vetëm nji element thelbsuer, p. sh., nji element materjal apo nji lutje thelbsore gjatë dhanjes së Sakramendit, apo mungon qëllimi me bâ si ban Kisha Katolike, atherë Sakramendi nuk transmetohet vlefshmënisht te kandidati apo kandidati nuk e merr Sakramendin në mnyrë të vlefshme ; n'kjoft se kjo gja ndodh, atherë kandidati mbetet po në gjendjen e tij të maparshme : n'kjoft se ishte laik para ceremonisë, aj mbetet prapë laik mbas ceremonisë dhe në shpirtin e tij nuk i vêhet sheja e Sakramendit apo kandidati nuk merr forcen shpirtnore të Sakramendit ; nji kandidat i tillë mundet me u veshë mandej si meshtar, mundet me veprue si meshtar, por veprat e tija nuk kanë fryt : "meshet" e tija nuk janë meshë të vërteta, dhe buka mbetet bukë e vena mbetet venë, e njerzit shtyhen në idolatrí me adhurue bukë e venë, tuej kujtue se asht Trupi e Gjaku i KRISHTIT ; kjo ndodh sepse duhet me kenë patjetër meshtar (duhet pra me pasë në shpirt shêjen sakramentale apo forcen shpirtnore të marrun prej Sakramendit) për me mujtë me shndrrue buken dhe venen në Trupin dhe Gjakun e KRISHTIT, për me falë mkatet, për me vojue të smurtë, etj.

Egzistenca e nji sakramendi varet thelbsisht prej pranisë së 3 elementave të tija përbase, dhe mungesa apo ndryshimi thelbsor i vetëm njênit prej ktyne elementave e ban të pavlefshëm Sakramendin. Kto 3 elementa janë : materja, forma dhe administruesi, me qëllimin me veprue ashtu si vepron Kisha Katolike. (Konçili i Firences, Denzinger : 695; Muller,"Përmbledhje e teologjisë morale", vjeti 1936, faqe 241). Materja janë elementat fizikë të përdorun si uji, buka, vêna, kremi, voji i ullinit. Forma janë fjalët e caktueme që rrecitohen e që nuk duhen ndryshue kurrë, sepse përndryshej rrezikohet vlefshmënija e Sakramendit.

- Pavlefshmëníja e Sakramendit të Urdhnit në dioqeza

Sakramendi i Urdhnit meshtarak i nep Kishës meshtarë e ipeshkvijë. Jo pa qëllim anmiqtë e Kishës Katolike kanë sulmue kyt sakramend n'kohen e aggiornamento-s, për me mujtë me e shkatrrue dhe me e ba t'pavlefshëm, e kshtu me mujtë me kputë hiret që vijnë prej ktij sakramendi vital për jeten e Kishës Katolike, e sidomos me kputë e shpërbâ hierarkinë meshtarake dymijëvjeçare që vetë KRISHTI Zot ka themelue, e si përfundim, me mujtë me shpartallue vetë Kishen hyjnore Katolike. Por dyert e Ferrit nuk kanë me ngallnjye kurrë kundër saj (sh'Mateu 16:18). 

Pa ipeshkvijë të vërtetë, të konsakruem pra në mnyrë të vlefshme, nuk munden me egzistue meshtarë të konsakruem në mnyrë të vlefshme, sepse duhet patjetër me kênë ipeshkëv i konsakruem vlefshmënisht, për me mujtë mandej me konsakrue vlefshmënisht meshtarë të rijë (Kanoni 951). Pa kênë meshtar i konsakruem vlefshmënisht, kërkush nuk mundet me administrue Sakramendet në mnyrë të vlefshme, përveç Pagzimit e Martesës ; kërkush nuk mundet me celebrue Meshen Shejte, kërkush nuk mundet me dhanë Kungimin shêjt, kërkush nuk mundet me dhanë zgidhjen e mkateve në Rrfim e kërkush nuk mundet me dhanë Vojimin shêjt, për të smuetit randë (Kanoni 802).

Në vjetin 1968, apostati Pali VI-Montini nxori nji pseudo-dekret, që asht në fuqi edhe sod nëpër dioqeza, i cili udhzon e urdhnon si me krye "konsakrimet" e meshtarve dhe ipeshkvijve. Ky rit i ri famkeq i Palit VI, ndër të tjera, ka modifikue formen e Sakramendit të Urdhnit, pra ka hjekë totalisht disa fjalë thelbsore që janë absolutisht të domosdoshme për vlefshmëninë e Sakramendit të Urdhnit, tuej e ba até të pavlefshëm në përdorimin e tij në dioqeza. Kshtu, ata që "konsakrohen" me kyt rit të ri të pavlefshëm nuk bahen as meshtarë e as ipeshkvijë. Ky rit i pavlefshëm përdoret publikisht në dioqezat shqiptare qysh mbas rihapjes së Kishave në vitet 90'. Vetëm nji antipapë dhe anmik i betuem i Kishës si Pali VI mund të vepronte në nji mnyrë të tillë. Për ma tepër, ky dekret i Palit VI kundërshton dhe hjedhë poshtë Konstitucjonin e Selisë-Shêjte, "Sacramentum Ordinis ", të vjetit 1947, dhe ritin katolik të Sakramendit të Urdhnit, për të cilin Papa Piu XII përcakton përfundimisht elementat përbasë absolutisht të domosdoshëm për vlefshmëninë e tij. 

1. Pavlefshmëníja e ceremonisë protestante "novus ordo" në dioqeza, e njoftun gabimisht si "Mesha katolike"

E kur nji pseudo-meshtar, që asht "konsakrue" në mnyrë të vlefshme me ritin e pavlefshëm të Palit VI, e që rrjedhimisht mbetet laik, tenton me celebrue Meshen shêjte, edhe sikur të aplikojë materjen dhe formen e duhun sakramentale, aj nuk konsakron vlefshmënisht buken dhe venen, pra nuk i transformon në Trupin dhe Gjakun e Krishtit Zot, mbasi nuk ka fuqinë shpirtnore të domosdoshme, fuqí që i vjen normalisht vetëm prej marrjes së vlefshme të Sakramendit të Urdhnit. E tuej mos kenë meshtar i konsakruem vlefshmënisht, pavarsisht se mund të vishet si i tillë, aj nuk mundet me dhanë në mnyrë të vlefshme Sakramendin e Pendesës (Rrfimin), pra nuk mundet me falë mkatet, se duhet me kenë s'pakut meshtar i konsakruem në mnyrë të vlefshme për me mujtë me falë mkatet ; aj nuk mundet me celebrue Meshen në mnyrë të vlefshme, sepse duhet me kenë patjetër meshtar i konsakruem vlefshmënisht për me çue Meshen shejte frytshmënisht në mnyrë të vlefshme ; si rrjedhim, aj nuk mundet me dhanë as sakramendet e tjera, përveç Pagzimit e Martesës. 

2. Mungesa e qëllimit me bâ si ban Kisha Katolike

Si përmenda ma nalt, nji prej elementve përbasë të egzistencës së nji sakramendi asht me pasë qëllimin me veprue si vepron Kisha Katolike. N'kjoft se ky qëllim mungon, edhe sikur forma dhe materja të jenë vue n'mnyrë të rregullt, pra edhe sikur t'jenë përdorë elementat e duhun materjalë dhe t'jenë rrecitue fjalët e duhuna sakramentale, prapseprap sakramendi asht i pavlefshëm, për mungesë të qëllimit. 

Ktu ma sipër pruna dishminë e masonit Bugnini, arkitektit të "meshës së ré" protestante, e njohun gabimisht në dioqeza si "mesha katolike", i cili asht shprehë publikisht se kishte qëllimin me pastrue liturgjinë katolike prej çdo pengeset që mund t'largonte protestantët, nji qëllim ky totalisht antikatolik, e për rrjedhojë i paaprovuem prej Kishës Katolike. Riti i ri "novus ordo" i "meshës" që përdoret sod në dioqeza përveçse asht antikatolik dhe heretik asht edhe i pavlefshëm, sepse asht nji rit i ri heretik i papranueshëm prej Kishës Katolike, dhe qëllimi i nevojshëm jo vetëm që mungon por asht i kundërt me qëllimin e Kishës me krijue sakramendin, e cila nuk mundet me pranue nji rit heretik antikatolik, siç asht riti i ri i "meshës" novus ordo, e njohun gabimisht si "mesha katolike", e që në fakt asht vetëm nji darkë protestante e pavlefshme dhe heretike. 

Kshtu shprehej edhe Papa Leoni XIII, në Bullen e tij "Apostolicae Curae" (1896), kundër ritit të pavlefshëm anglikan, që asht krejt i ngjashëm me ritin e pavlefshëm të sakramendit të urdhnit të Palit VI të 1968 : 

« ... Forma dhe qëllimi janë gjithashtu të nevojshme për egzistencën e sakramendit. Mendimi apo qëllimi, tuej kenë diçka e mbrendshme, nuk gjykohet prej Kishës, por ajo gjykon shfaqjen e tij të jashtme. Kshtu, n'kjoft se dikush, në krijimin e nji sakramendi, përdor seriozisht simbas ritit t'aprovuem prej Kishës materjen dhe formen e caktueme sakramentale, prej vetë ktij fakti, konsiderohet të ketë pasë qëllimin me veprue si vepron Kisha Katolike. Mbi kyt princip bazohet doktrina, simbas të cilës asht i vlefshëm çdo sakramend që krijohet prej nji heretiku apo prej nji të papagzuemit, me kusht që të krijojë sakramendin simbas ritit katolik. 

« Në t'kundërten, n'kjoft se riti asht modifikue me qëllimin e kjart me përdorë nji tjetër rit të paaprovuem prej Kishës dhe me hjedhë poshtë ritin katolik që ajo përdor (rrjedhimisht t'aprovuem prej saj), rit i cili prej vetë themelimit që i ka bâ vetë JEZU-KRISHTI asht i lidhun me vetë natyren e sakramendit, atherë, asht e kjart se jo vetëm që qëllimi me krijue sakramendin mungon, por kena t'bajmë me nji qëllim të kundërt që kundërshton qëllimin e Kishës me krijue sakramendin. »

Si konkluzion, e ashtuqùejtuna dhe e ashtudùkuna "mesha katolike" e celebrueme sod në Vatikan dhe dioqeza asht nji ceremoni protestante blasfemuese dhe heretike që duhet shmangë me çdo kusht ; aj që e përkrahë dhe asiston në kyt ceremoní heretike, tuej dijtë e kuptue mirë tanë situaten që përshkrova ktu nalt në mnyrë të përmbledhun mbi pasojat e aggiornamento-s, nuk di se si mundet me shmangë fajin e mkatit të rand, mortal, me t'cilin aj ngarkon shpirtin e vet. Vetëm nji mkat i randë apo mortal asht i mjaftueshëm me mallkue shpirtin në Ferr përjetsisht. Nuk dyshoj se n'Vatikan dhe dioqeza egzistojnë shpirtna vullnetmirë, prandej edhe atyne po ju drejtohem, si në rradhët e besimtarve ashtu edhe në ato të "klerit", por që për nji arsye apo nji tjetër nuk shohin kjart n'situaten e sotme vërtetë tragjike apo që frigohen prej sakrificave të mdhaja personale, familjare, financjare, shoqnore që parashikojnë, n'kjoft se largohen prej vorbullës postkonçiljare e kishës satanike bergoljane. Por, çka vlen me fitue tanë boten por mandej me hupë shpirtin ? Paçin me vedi driten hyjnore dhe forcen e Hyjit me luftue me guxim luften e mirë katolike, ashtu si mson shën Pali. O sot, o kurrë ! Çka vlen kjo jetë n'kjoft se nuk jetohet si duhet, me gzim e guxim, për çashtjen shêjte katolike ? Tanë desim nji ditë por jo tanë jetojmë si duhet, mjerisht...Hyji ju forcoft me marrë vendimet e duhuna, pavarsisht çmimit që duhet pague, sepse lumníja e përjetshme vertè nuk ka çmim...

Hyji nuk e ka braktisë dhe nuk e braktisë kurrë Kishen e Vet, megjithse shpesh g'jatë historisë së saj shumë-shekullore, Zoti e viziton me persekutime, ndëshkime e korrigjime, si Ati birin e vet, si Dhandri nusen e vet, i nxitun prej nji dashtníje t'pafundme, tuej e rifreskue, rikalitë e rigjallnue herë mbas heret, pa t'cilat metoda ajo nuk do t'kishte mujtë me i qëndrue korrupsjonit dhe sulmeve të vazhdueshme anmike. 

N'Evropë, n'Amerikë dhe kontinente tjera, egizstojnë qendra meshet, seminare dhe institute katolike ku celebrohet Mesha shejte Katolike latine, ku nepen Sakramendet shejte katolike, ku msohet doktrina shejte katolike, pa ndryshime e pa aggiornamento, ashtu si ka msue e veprue gjithmonë Kisha e KRISHTIT Zot, që asht Nji, Shejte, Katolike dhe Apostolike. Ato që janë t'interesuem me dijtë vendin munden me m'kontaktue. 

Shpirtna vullnetmirë ! Nana e Kshillit t'Mirë ju ndriçoft e drejtoft !



lunedì, gennaio 15, 2018

Rruga e vetme drejt lumnisë së përjetshme


     Si kam komentue edhe n'vende tjera, mendimet tona personale nuk kanë kurrfarë autoritetit gjykues përfundimtar, apo si thotë shprehja : me vue pikat mbi î, në çështjet mbinatyrore, sepse Krijuesi i gjithsisë ka përcaktue tashmâ nji autoritet të vetëm me na msue e drejtue në rrugen e mistershme dhe të mbinatyrshme të pelegrinazhit tonë toksuer në kyt botë, dhe kjo pavarsisht dishirave apo kapriçiove tona njerzore, të cillat munden me na shtye drejt vdekjes së përjetshme, tuej mos i bâ asgjâ Hyjit të gjithpushtetshem. Zoti nuk ka nevojë për ne, por na kena nevojë për Hyjin e Gjithpushtetshëm ; prandaj nuk asht Hyji i Gjithpushtetshëm që duhet me na u përshtatë por jena na ata që duhet me iu përshtatë Dekreteve hyjnore, për të miren tonë. 

N'kjoft se vëzhgoni rreth e rrotull, keni me vue ré se Hyji ka vue gjithkund nji rregull, nji rend apo hierarkí në univers, dhe nuk ka lanë asgjâ në kaos - aty ku ekziston kaosi, aty nuk vepron Hyji por njiri i korruptem apo djajtë. Njírin, krijesë shpirtnore dhe shtazore, Hyji e ka vue mbi krijesat e tjera shtazore, bimore e materjale ; engjëllin, krijesë krejtsisht shpirtnore, Zoti e ka vue mbi njirin, sepse shpirti qëndron mbi materjen, dhe Zoti qëndron mbi gjithçka tjetër, sepse asht Zot. Dhe mbrenda vetë ktyne hjerarkíve engjëllore e njerzore, egziston nji hierarkí apo rang i mbrendshëm, ku jo të gjithë pjestarët kanë të njêjten fuqí e autoritet : tuej folë, për shembull, për hjerarkinë njerzore, dikush asht mbret, princ apo president, dhe ma poshtë vijnë zëdhansit, ministrat, etj. Pa kyt hierarkí nuk do të kishte egzistue rregulli por kaosi. Doren hyjnore të Nji Zoti perfekt e shofim sidomos në hjerarkine shtazore, bimore e vegjetale, ku gjithçka lëviz me rregull e drejtsí, sepse Hyji ka rregullue gjithshka me masë, numër e peshë. (Dija 11:21)

Shifni pra universin që na rrethon ! Vëzhgoni lëvizjen e planeteve, hyjeve ! Shifni botën e kafshëve, zogjve, insekteve si bletet e milingonat, rritjen dhe zhvillimin e botës bimore !... Kudo shihet nji rregull, nji ligj i përpiktë që i drejton kto qênie pa arsye dhe jo nji kaos, jo nji konfuzion. E Krijuesi pra i paska dhanë qênieve pa arsye nji ligj të saktë simbas të cilit ata të jetojnë dhe të përparojnë drejt qëllimit final për të cilin i ka krijue, e njerzit me arsye Hyji i paska lanë në konfuzion e kaos shpitnor pa i diftue se si me u sjellë karshi Krijuesit të tyne dhe universit që i rrethon ? Apo mos ndoshta Krijuesi i gjithsisë paska pritë lindjen e Muhamedit rreth vjetit 570 AD, apo rreth vjetit 4570 te Krijimit, për me i dhanë njerzimit kyt Ligj, tuej lanë, me shekuj të tanë, në errsinën e injorancës e të mallkimit gjeneratat e mâparshme ?

Jo, âsht e pamujtun sepse ky veprim kishte me i ra ndesh Mirësisë dhe Drejtsisë së pafundme të Krijuesit që dishiron që të tanë njerzit, në të tana kohnat, të shelbohen, pra të njohin e të dojnë të miren dhe të vërteten, që âsht e drejta e ligjshme e çdo njirit. Për rrjedhojë, pa asnji dyshim, Krijuesi i ka dhânë njerzve të parë nji ligj të saktë sjelljeje dhe ka bâ të mujtun që ky ligj të njihet në çdo kohë, prej të tânë njerzve, nëpërmjet nji mnyre të saktë e të pagabueshme - ata që nuk e kanë njoftë nuk e kanë njoftë për fajin e mkateve të tyne e jo për fajin e Hyjit.

A âsht e mujtun që Krijuesi ta ketë lanë kyt Ligj qiellor në interpretimin personal të sejcilit njiri ? Jo, kjo âsht e pamujtun sepse çdo njiri, gjykimi i të cilit mundet me gabue, do ta kishte interpretue simbas opinjonit të tij personal dhe kshtu do të kishim pasë jo nji interpretim të vetëm por nji pafundsí mendimesh personale dhe nji konfuzion të papamë. Pra kjo mnyrë e lânjes së Ligjit të Krijuesit në interpretimin personal të sejcilit nuk do të ishte nji mnyre e saktë dhe e pagabueshme, në çdo kohë, për me njoftë até që Krijuesi dishiron prej njerzve.

Kjo mnyrë e saktë dhe e pagabueshme me njoftë ligjin e Krijuesit nuk mundet me kênë nji libër, si Kurani islamik për shembull, sepse libri në vetvedi nuk âsht msues dhe ka nevojë me u shpjegue dhe interpretue në nji mnyrë të vetme të pagabueshme, përndryshej do të kishim gati nji pafundsi interpretimesh të ndryshme, si sot në boten sektare islame. 

Atherë cila âsht kjo mnyrë e pagabueshme me gjetë Ligjin e Krijuesit, pra të mirën dhe të vërteten e përjetshme ?

Kjo mnyrë e pagabueshme âsht nji Autoritet që Krijuesi i ka dhanë disa njerzve të zg'jedhun për me e ruejtë dhe ia msue të tjerve kyt Ligj apo Revelacjon hyjnuer, në nji mnyrë të pagabueshme. N'kjoft se kthehena mbrapa në kohë dhe studiojmë historinë e kombeve të ndryshme qysh prej fillimit, gjejmë se Krijuesi ia ka dhanë kyt ligj njerzve të parë dhe mandej kombit dikur të zg'jedhun hebre, e veçanarisht autoriteteve drejtuese të Sinagogës së vjetër hebraike, fakt që pranohet edhe prej sektarve muslimanë. 

Por sektarët muslimanë pretendojnë gabimisht se Sinagoga e paska korruptue kyt Ligj, apo t'Krishtênët e parë, e sidomos sh'Pali e ndjeksit e tij, e paskan korruptue kyt Ligj (pretendim i rrêmë që do ta argumentoj ma hollsisht n'nji shkrim tjetër, dashtë Zoti),  apo shkurt ky Ligj apo Revelacjon hyjuer keka korruptue dikur n'kohë dhe keka dashtë me ardhë Muhamedi me na msue rrugen e drejtë, ligjin e vërtetë e t'pakorruptuem (sic).  

Por a nuk e shifni, thjesht me arsye e pa u futë n'spekullime teologjike, se sa absurd dhe i pavërtetë asht arsyetimi i mâsipërm ? N'kjoft se do t'pranojshim si t'vërtetë arsyetimin se, për nji kohë, Revelacjoni paska kênë korruptue gjithkund dhe se keka dashtë me ardhë ma vonë Muhamedi me islamin e tij për me na msue t'vërteten, atherë do t'xjerrnim si konkluzjon se Hyji nuk e paska mbrojtë gjithmonë Ligjin apo Revelacjonin e Tij hyjnor prej korruptimit, dhe rrjedhimisht njerzit, për vite a shekuj me rradhë, nuk e paskan pasë n'dispozicjon Ligjin e Hyjit ; pra s'paskan pasë ku me e gjetë kyt Ligj për me dijtë çka me besue e çka me bâ për me mbrritë luminë e pasosun. Papa sh'Piu X, n'Kateshizmin e Doktrinës s'Krishtênë, na mson se qëllimi i egzistencës së njirit mbi tokë asht me njoftë, me dashtë dhe me shërbye Hyjin, e tuej veprue kshtu, me shpresue nji ditë lumninë e Parrizit. 

Por si ka me e njoftë e si ka me e dashtë Hyjin e Gjithpushtetshëm nji njiri i caktuem, n'nji vend e kohë t'caktueme, ashtu si urdhnon Hyji, kur ky njiri nuk ka n'dispozicjon e nuk mundet me gjetë kurrsesí Ligjin apo Revelacjonin hyjnuer (mbasi Revelacjoni hyunuer keka korruptue, na thojnë muslimanët) ? Hyji i Gjithpushtetshëm asht Mshirë e pafundme por edhe Drejtsí e pafundme, dhe pa Fe Katolike (Kristjane) asht e pamujtun me i pëlqye Hyjit e me hi n'Parriz (Hebrejve XI, 6) ; Pra, pa mbajtë Ligjin e Hyjit, pa njoft e pa mbajtë ato rregulla që Hyji don që na të njohim e të mbajmë, për me e njoftë e për me e dashtë ashtu si don Hyji, asht e pamutjun me i pëlqye Zotit t'Gjithpushtetshëm, asht e pamujtun me hy n'lumninë e përjetshme ; n'kjoft se due me shkue prej Shkodret n'Tiranë, më duhet me blé nji biletë t'caktueme dhe me marrë nji mjet transportit t'caktuem : po t'blej nji biletë të gabueme apo po t'hypi n'nji mjet t'gabuem t'ransportit që nuk udhëton për Tiranë, pavarsisht qëllimit tem t'mirë me shkue n'Tiranë, faktikisht nuk kam me mbrritë në Tiranë por n'nji destinacjon tjetër ; asht nji shprehje e vjetër që thote : Tana rrugët t'çojnë n'Romë (mbasi Roma ishte dikur qendra e botës antike dhe atje piqeshin mendimet dhe aspiratat e njerzve). 

Por jo tana rrugët të çojnë në Parriz, përndryshej nuk do t'ishte kenë e domosdoshme për Hyjin me na dhanë ndonji ligj apo rregull t'caktuem si me u sjellë e si me veprue, tuej lanë sejcillin me besue e me ba çka të dojë, në nji kaos mendimit e veprimit !!! (sic) Por Hyji pafundsisht perfekt nuk përputhet me kaosin, sepse nuk ka vend për kaos n'perfeksjonin e pafundëm.

A asht e drejtë atherë me e dënue n'Ferr t'përjetshëm kyt njiri mbasi nuk ka mbajtë Ligjin e Hyjit, n'nji kohë kur aj nuk ka pasë kërkund ku me e gjetë e prej kujt me e msue kyt Ligj ? A kishim me guxue me akuzue Hyjin e Gjithpushtetshëm për padrejtsí a padashtní ? 

« Por Zoti aq shumë e deshti boten sa me dhanë Birin e Tij të vetëm, në mnyrë që kushdo që të besojë në Té, mos t'hupet por t'ketë jeten e pasosun. » (sh'Gjoni 3:16)

E n'kyt Dashtní hyjnore t'pafundme, Krijuesi i Gjithpushteshëm ka dishirue që në çdo kohë Ligji dhe Revelacjoni i Tij hyjnuer të njihej prej tanë njerzve - ata që nuk e kanë njoftë, n'nji kohë e vend t'caktuem, nuk e kanë njoftë për faj të mkateve të tyne e jo për mungesë të Providencës hyjnore -, nëpermjet nji mnyre të pagabueshme.

Dhe kjo mnyrë e pagabueshme ka kenë dikur Doktrina e Elitës drejtuese të Sinagoges hebraike (Prifti i nâltë i ndihmuem prej Sanhedrinit) para ardhjes së KRISHTIT Zot dhe Pjesa mësimdhânse (Papa me ipeshkvijtë) e Kishës Katolike mbas ardhjes së KRISHTIT Zot, ku Krijuesi zgjodhi njerëz të zakonshem dhe i forcoi me fuqi hyjnore me ruejte dhe msue pagabueshmënisht Ligjin e Tij hyjnor g'jatë tana kohnave.

N'kjoft se i Madhi Zot na kërkon me njoftë dhe mbajtë Ligjin e Tij hyjnor atherë patjetër Hyji duhet me na dhanë edhe mjetet me e njoftë dhe mbajtë kyt Ligj, g'jatë gjithë kohnave, për tanë njerzit, intelektualë, puntorë, analfabetë, lypsa, të tanë pa përjashtim, sepse Krijuesi i gjithsisë në Mirsinë dhe Dashtninë e Tij t'pafundme për krijesat e tija, e veçanarisht për njerzit, dishiron që ata të gjithë të mbrrijnë me e njoftë, me e dashtë dhe me kenë të lumtun përjetë. Krijuesi i gjithsisë nuk i pat thanë të zgjedhunve të Tij me shkrue libra e me i shpërnda në popull për interpretim e shpjegim privat prej sejcillit, përndryshej do të kishim pasë nji babiloní interpretimesh personale, pa llogaritë ktu brezat analfabete e të vorfna që, për mungesë të leximit të ktyne librave, do të mallkoheshin përjetë. Ky lloj veprimit do t'kundërshtonte absolutisht Drejtsinë dhe Dashtninë hyjnore të pafundme dhe të përjetshme të Krijuesit për njerzit.

Msoje Izraelin, i pat thanë ZOTI profetit Moisí ; Msojini tâna kombet, u pat thanë KRISHTI ZOT Apostujve të Tij.

Doktrina dhe Ligjet hyjnore të msueme prej Sinagoges hebraike para ardhjes së KRISHTIT ZOT gjejnë vazhdimsinë dhe perfeksionimin e tyne të plotë në Doktrinen dhe Ligjet hyjnore të msueme prej Kishës Katolike. N'kjoft se e krahasojmë kyt Doktrinë shêjte Katolike me propoganden islame vêhen roe (vërehen) ndryshime t'mëdhaja e thelbsuere. Për rrjedhojë, islami nuk âsht rruga drejt të mirës, drejt të vërtetës dhe drejt lumnisë së përjetshme (ashtu si do ta argumentoj edhe në shkrime tjera, dashtë Zoti). Rruga e vetme e shelbimit âsht Zoti jonë JEZU-KRISHTI, që ka thanë Vetë se asht Rruga, e Vërteta dhe Jeta (sh'Gjoni 14,6) dhe vetëm Kisha Katolike na e mson kyt rrugë, simbas vetë Urdhnimit të Hyjit t'Gjithpushtetshëm : 

« Shkoni pra, msoni tana kombet dhe pagzojini n'emen t'Atit e t'Birit e t'Shpirtit-Shejt. Msojini me i mbajtë gjithshka që ju kam urdhnue. E jam me jue, tana ditët, deri në fundin e botës. » (Sh'Mateu, 28:19-20)

KRISHTI Zot nuk mundet me ndejë me nji kishë që gabon.

« Dhe JEZUSI u tha Apostujve : "Shkoni në tanë boten dhe predikoni Unjillin çdo njirit ; aj që ka me besue dhe ka me u pagzue ka me u shelbue ; aj që nuk ka me besue, ka me u dënue. » (Sh'Marku 16:15-16)

Kërkush tjetër pra, përveç Kishës shêjte të KRISHTIT Zot, që âsht Kisha Katolike, nuk ka të drejtë me i msue kombet mbi shelbimin e shpirtnave, dhe ata që nuk ndig'jojnë e përbuzin Kishen Katolike nuk ndig'jojnë e përbuzin vetë Themeluesin e saj, Zotin tonë JEZU-KRISHTIN :

« Ai që ju ndig'jon Më ndig'jon dhe ai që ju përbuz, Më perbuz; dhe ai që Më përbuz, përbuz Até që Më ka dërgue. » (Sh'Luka 10:16)

Dhe Shelbuesi i premton sh'Pjetrit dhe Apostujve se ka me u çue SHPIRTIN-SHEJT, që ka me ndejë me ta gjithmonë dhe ka me u msue çdo të vërtetë : 

« Në kjoft se Më doni, mbani Urdhnimet e Mija. Dhe Un ka me lutë ATIN dhe ATI ka me ju çue nji tjetër Ngushllues (Paraklet) për me ndej me jue përgjithmonë. » (Sh'Gjoni 14:15-16)

« Parakleti, SHPIRTI-SHEJT, që ATI ka me çue në Emnin Tem, ka me ju msue çdo gjâ dhe ka me ju kujtue gjithçka që ju kam thanë. » (Sh'Gjoni 14:26)

« Kur ka me ardhë ky Shpirt i të vërtetës, Aj ka me ju msue çdo të vërtetë. » (sh'Gjoni 16:13)

Pra SHPIRTI-SHEJT i mson vazhdimisht Kishës Katolike, jo disa të vërteta, por çdo të vërtetë dhe gjithçka që Shelbuesi u ka thanë Apostujve të Tij. Prandej edhe Shelbuesi na detyron me ndig'jue gjithmonë Kishen Katolike, nën dënimin e mallkimit :

« N'kjoft se vllai jot nuk ndig'jon Kishen, atherë aj kjoft për ty si publikani dhe si pagani. » (sh'Mateu 18:17)

Dhe Shelbuesi i premton themelit të Kishës së Tij mbi tokë, sh'Pjetrit dhe pasuesve të tij, se Feja e tyne katolike nuk ka me u mungue kurrë :

« Por jam lutë për ty që Féja jote mos të dështojë kurrë. » (sh'Luka 22:32)

Sepse Vetë Zoti na mson nëpërmjet sh'Palit se ka vetëm :

« Nji Zot, Nji Fé, Nji Pagzim. » (sh'Pali drejtue Efezianve 4:5)

Dhe asht plotsisht e arsyeshme që nji Zot e Krijues pafundsisht perfekt, që don rregullin dhe drejtsinë, të ketë njí Përfaqsues të Tij mbi tokë për me drejtue tanë njerzit e arsyeshem e vullnetmirë drejt lumnisë të përjetshme, që ky Zot e ATË pafundsisht i Mirë dishiron me na dhurue, prej Mirsisë s'Tij t'pafundme e jo prej meritave tona - ma che meriti... (po çfarë meritash...), thote Padre Pio -, në mnyrë që njerzit mos të mashtrohen as prej gjithfarëlloj opinionesh të gabueshme njerzore e as prej kurthave djabolike.

sabato, gennaio 13, 2018

Apologjetika Kristjane 1 kundër islamit 



Objeksjon :

     Muslimanët na akuzojnë se Zoti jonë JEZU-KRISHTI keka dërgue vetëm te delet e hupuna të Izraelit (sh'Mateu 15, 24), prandej, simbas tyne na t'Krishtênët johebrej nuk paskena Fenë e vërtetë që ka shpallë JEZUSI, por nji doktrinë t'shpikun ma vonë prej njerzve (prej grekve thonë) që asht e korruptueme. (Muslimanët janë t'fiskuem në prrallen e moçme se t'Krishtênët e soçëm besókan e praktikókan nji doktrinë të korruptueme, që nuk keka Doktrina shêjte e JEZU-KRISHTIT, për me mujtë kshtu me justifikue egzistencen e doktrinës idhujtare e pagane islamike, që Zoti e paska dërgue (sic) me na pshtue prej gabimit e korruptimit).

Përgjigje :

     KRISHTI ZOT ka deklarue haptazi se asht "Udha, e Vërteta dhe Jeta" (Sh'Gjoni 14, 6), dhe n'kyt t'Vërtetë hyjnore nuk ka vend për gabime, kontradita, e aq ma pak për rrêna.

Problemi nuk qëndron me Biblen Shejte por në interpretimin e paautorizuem dhe t'gabuem që i bahet, shpesh prej njerzve t'paudhzuem mirë n'çeshtjet e Fesë hyjnore Katolike ; n'Biblen Shêjte ka pasazhe t'mistershme, shprehet Papa i parë, sh'Pjetri, që njerz t'padijtun ia shtrembnojnë kuptimin e vërtetë për shkatrrimin e tyne (II Petr. III, 16). Bibla Shejte (ku përfshihet edhe Unjilli Shêjt) nuk i asht dhanë cilitdo për interpretim apo shpjegim autentik, megjithse njerzit vullnet-mirë e t'përvujtun, tuej u bazue n'udhzimet e Kishës, munden me lexue me dobí Biblen Shêjte. Vetëm Hierarkija drejtuese e Kishës Katolike, (Papa+ipeshkvijtë), prej urdhnit që ka marrë prej vetë Hyjit, mundet me na shpjegue me vërtetsí kuptimin autentik të pasazheve biblike. Fjala e Zotit asht hyjnore dhe ka shumë kuptime : ajo asht e mbshtjellun si me nji lëvore pemet, thotë sh'Jeronimi, për me u mbrojtë prej syve profanë :

« Mos ia nepni gjânë e shêjtë qejve e mos i hidhni perlat tueja para derrave, prej frigës se mos i shtypin me kambë e mandej, tuej u kthye drejt jush, mos t'ju shkyejnë. » (sh'Mateu 7, 6)

Perlat, mson sh'Gjon Krizostomi, janë misteret e t'vërtetës, sepse ashtu si perlat që janë të mbylluna në guaska dhe të vendosuna në fundin e detit, ashtu edhe misteret e t'vërtetës shêjte katolike janë të mshehuna në zarfet e fjalve dhe të vendosuna në humnerat e kuptimit të Shkrimeve Shêjte.

Pra asht i domosdoshëm autoriteti i hierarkisë drejtuese të Kishës Katolike, e veçanarisht i Selisë Shêjte, për me na shpjegue kuptimin e vërtetë autentik të Shkrimeve Shêjte.

N'kjoft se e keni lexue me kujdes komentin tem ktu nalt, që në fakt nuk asht opinjoni jem personal por interpretimi i autorizuem i Kishës Katolike, prej ku e kam marrë edhe un shpjegimin që e postova, shihet kjart Vullneti i Shelbuesit me shëlbue tana kombet, Aj personalisht apo nëpërmjet Apostujve të Tij, që asht e njêjta gjâ. Shelbuesi erdhi s'parit te hebrejt sepse ata ishin populli i parë i zgjedhun prej Hyjit. Por mbasi ky popull, në pjesen ma të madhe të tij e mohoi KRISHTIN Zot, Shelbuesi iu drejtue johebrejve : Po të pohojmë se Zoti jonë JEZU-KRISHTI asht kufizue vetëm te nji popull apo krahinë e caktueme në misjonin e Tij shelbues, atherë do të konkludojshim gabimisht e blasfemisht se Hyji nuk dashka me i shelbue apo pshtue tanë njerzit, konkluzjon që bjen në kundërshtim me Mshiren e Tij të pafundme. Kush mundet me thanë mandej se Hyji i Gjithpushtetshëm dhe pafundsisht perfekt nuk keka pafundsisht i mshirshëm ?

T'lexojmë n'vijim profecinë e mrekullueshme të Profetit Daniel, që ka jetue rreth 600 vjet para KRISHTIT Zot, profecí që âsht nji argument i fuqishëm n'mbrojtje të Kishës shêjte Katolike jo vetëm kundër judaizmit modern apostat por edhe kundër islamit pagan dhe sekteve të tjera fallse e djallzore, që mohojnë hyjninë e JEZU-KRISHTIT Mbret. Kjo profecí, s'bashkut me profecitë dhe librat e tjerët të Testamentit të Vjetër, u shpërndâ disa shekuj para ardhjes së KRISHTIT në vendet joçifute në tânë botën, në sajë të Septantes, versionit (përkthimit) grek të librave shêjte të Beslidhjes së Vjetër, e njoftun prej botës joçifute afro 300 vjet para Ardhjes së Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Ashtu si shkruhet në Shkrimet-Shêjte, kyt profeci Danjeli e mori prej vetë Zotit me ndërmjetsí të Arkengjëllit Gabriel :

« Zoti ka shkurtue dhe ka fiksue kohen në shtatëdhetë javë në favor të popullit tand dhe qytetit tand shêjt në mnyrë që krimet e tija të shlyhen, që mkati të marrë fund, që padrejtsíja të zhduket, që drejtsíja e përjetshme të vijë mbi tokë, që vizjonet dhe profecitë të përmbushen dhe që Shêjti i shêjtënve të vojóset.

« Díje pra dhe kíje parasysh : Koha prej dhânjes së urdhnit për rindërtimin e Jeruzalemit dhe deri te ardhja e KRISHTIT Mbret ka me kênë shtatë javë dhe gjashtëdhetë e dy javë ; sheshet dhe muret kanë me u rindërtue në kohna t'vështira dhe me ankth. Mbas gjashtëdhetë e dy javëve KRISHTIN kanë me e vrâ dhe populli që ka me e mohue nuk ka me kênë mâ populli i Tij. Nji popull me shefin e tij ka me ardhë dhe ka me shkatërrue qytetin dhe shênjtoren [tempullin e Jeruzalemit] me nji rrënim të plotë ; e t'lànunit e saj shkret ka me ndodhë mbas përfundimit të luftës, ashtû si âsht profetizue. KRISHTI ka me konfirmue aleancen e Tij me nji numër të madh g'jatë nji javet dhe në mes të javes viktimat dhe sakrificat kanë me u ndalë. Neverija e shkretimit ka me kênë në tempull dhe të lànunit e tij shkret ka me zg'jatë deri në mbarim e deri në fund [të botës]. » (Profeti Danjel 9, 24-27)

Simbas interpretuesve të aprovuem të Shkrimeve Shejte, përfshi ktû Doktorin Joseph Franz von Allioli, komentet biblike të t'cillit janë aprovue prej Selisë Shêjtë, në textin biblik t'mâsipërm Arkengjëlli Gabriel i zbulon prej Zotit profetit Danjel profecinë e ardhjes së Mesisë, Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. Javët nuk konsiderohen si javë normale por si javë vitesh ashtû si shpjegohet në Librat e Numrave (14, 34) dhe në Librin e Profetit Ezekjel (4, 6), ku nji ditë numërohet si nji vit. Pra 70 javë bajnë 490 vjet. Ky âsht edhe mendimi unanim i interpretuesve të lashtë si Klementi i Aleksandrisë, Tertuljani, Euzebi, sh'Cirili i Jeruzalemit, etj., dhe i pjesës mâ të madhe të interpretuesve modern dhe kontemporan. Ky lloj numrimit përmêndet edhe te Libri i Levitëve (25, 8). Shêjti i shêjtënve i atribohet vetëm Mesisë që âsht Zot (Profeti Izaïja 9, 6). Vojósja âsht konsakrimi për misjonin shëlbyes nëpërmjet dhânjes të të gjitha Dhuntíve të SHPIRTIT-SHEJT që ndodhen në Hyjninë e Tij (Ibid 11, 1 e n'vazhdim) dhe fillimi praktik i apostolatit kur KRISHTI filloi me predikue e msue.

Në Bibël flitet vetëm për 4 urdhna të mbretënve persjanë në lidhje me Jeruzalemin. I pari âsht aj i Cyrus-it që flet vetëm për rindërtimin e Tempullit, pa bâ fjalë për qytetin (1 Esdr. 1). I dyti âsht aj i Darius-it, birit të Hystaspit, që vetëm konfirmon urdhnin e Cyrus-it (1 Esdr. 5). I treti âsht i Artaxerxès-Longuemain, që daton prej vitit t'shtatë të mbretnisë së tij dhe që iu dha Esdras-it (1 Esdr. 7). Urdhni i katërt âsht po i Artaxerxès-it që iu dha Nehemisë në vitin e njizetë të mbretsnisë së tij dhe ban fjalë për rindërtimin e mureve të Jeruzalemit (2 Esdr. 2, 1). Asnji prej tre urdhnave të para nuk flet për rimbkâmjen e Jeruzalemit por vetëm urdhni i katërt, llogaritja e të cillit simbas fjalve të profecisë mbi ardhjen e Mesisë korrespondon në mnyrë perfekte me të tana ngjarjet historike, e veçânarisht me Jeten dhe Vdekjen e JEZU-KRISHTIT.

Shtatëdhetë javet (70x7=490 vjet) që fillojnë në vitin e 20-të të mbretnisë së Artaxerxès-it dhe mbarojnë me braktisjen hyjnore të popullit çifut, ndahen prej Arkêngjellit Gabriel në tre pjesë : 7 javë (49 vjet), 62 javë (434 vjet) dhe 1 javë (7 vjet). Shtatë javët e para ose 49 vjet fillojnë prej vjetit të 20-të mbretnisë së Artaxerxès-it, në vjetin 455 para KRISHTIT, dhe mbarojnë me rikonstruksjonin e plotë të Tempullit. 62 javët e dyta (434 vjet) fillojnë prej rindërtimit të tempullit deri në Pagzimin e KRISHTIT prej sh'Gjon Pagzorit në lumin e Jordanit. Pra simbas profecisë, prej fillimit të 70 javëshit dhe Pagzimit të KRISHTIT janë 483 vjet. Evangjelisti sh'Lukë rrëfen se Pagzimi i KRISHTIT ndodhi  në vjetin e 15-të Mbretnisë së perandorit romak Tiberius, që bjen në 782 vjetorin e krijimit të qytetit të Romës, kurse vjeti i 20-të i mbretnisë së Artaxerxès-it korrespondon 299 vjet mbas krijimit të qytetit të Romës. Diferenca midis ktyre dy ngjarjeve âsht 483 vjet, po aq sa e profecisë.

Pasazhi i sh'Mateut 15, 24 ka të njêjtin shpjegim si pasazhet e sh'Markut që citova ma nalt, jo se e tham un, por se kshtu mson Kisha Katolike, e as un e as ju por vetëm kjo Kishë ka marrë misjonin me na msue pa gabime çka duhet me ba e çka duhet me besue për me mbrritë në Parriz. Profecija e Danjelit që citova ktu ma nalt shpjegon kjart se Shelbuesi do të lidhte Aleancen e Re me nji popull tjetër, popujt johebrej, e jo me popullin hebre që e persekutoi dhe e kryqzoi.

I njêjti konkluzjon, pra që Shelbuesi ka ardhë për me pshtue tanë njerzit e jo vetëm popullin hebre, ndryshej nuk ka kuptim koncepti i Mshirës s'pafundme të Hyjit për tanë njerzit, del edhe prej profecive të tjera, të shkrueme në Biblen Shêjte shumë shekuj para ardhjes së Shelbuesit :

Aj (Mbreti JEZUS) ka me dalë prej [shpisë së] Jakobit për me mbretnue (Numrat 24, 19) ; Aj âsht dërgue prej Atit si Mbret mbi Sionin [Izraelin], malin e tij të shêjtë, dhe ka me pasë Gjentílët (popujt joçifut) si trashigimí [qytetarë të Mbretnísë] dhe vendet mâ të largta të botës si pjesë të sundimit të Tij (Psalmi II).

« Në ditët e tija, drejtsíja ka me lulzue n'nji bollëk pâqet... Dhe Aj ka me sundue prej nji deti në tjetrin... deri në fundin e botës.  (Psalmi LXXI)

Të tânë mbrètnit kanë me E [Mesínë, JEZUS-in] adhurue dhe të tana kombet kanë me Iu bindë (Psalmi LXXI, 11). Të tâna popujt, fiset dhe g'juhët kanë me E shërbye. Fuqia e Tij âsht nji fuqí e përjètshme... dhe Mbretníja e Tij nuk ka me u shkatrrue. (Profeti Danjel 7, 13-14)

Në Biblen Shêjte nuk ka kontradikta : kontraditat lindin në mendjet e atyne që i interpretojnë gabimisht Fjalët hyjnore biblike, sepse nuk janë ata t'cillët Shelbuesi i ka nisë me msue e me drejtue popujt...Katër Unjillet janë NJI Revelacjon hyjnuer. Pse katër e jo nji ? Sepse sejcilli prej tyne paraqet 4 aspekte të ndyshme të Shelbuesit, JEZU-KRISHTIT ; sejcilli prej Unjilleve plotson njêni-tjetrin tuej na dhanë nji Revelacjon të vetëm hyjnuer me 4 karakteristika dalluese që vijnë prej të njêjtit burim hyjnuer. (A mos duhet na njerzit, kryma toket, me debatue me Hyjin pse ka nisë 4 Unjille e jo 1 ?) Kshtu për shembull : Sh'Mateu ven në dukje Natyren Njerzore të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, kurse sh'Gjoni, Natyren Hyjnore të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT ; sh'Marku ven në dukje karakterin Mbretnuer të JEZU-KRISHTIT kurse sh'Luka, dinjitetin meshtarak të Shelbuesit tonë JEZU-KRISHTIT.

Si në Beslidhjen e Vjetër, kur Zoti caktoi nji Autoritet të pagabueshem (Profetin Moisi dhe pasardhsit e tij në drejtimin e Sinagogës së vjetër hebraike) me msue Izraelin - Exodus 4, 10-12 -, edhe në Beslidhjen e Re, KRISHTI Zot caktoi nji Përfaqsues të Tij mbi tokë, sh'Pjetrin dhe pasardhsit e tij, që i quejmë Papë, të cillet vetë Zoti u ka dhanë fuqë supreme për me na msue gjithçka që kena nevojë me mbrritë Lumninë e përjetshme të Parrizit - Sh'Mateu, 28, 19-20- . Me na msue pra e jo me kopjue Bibla Shêjte e mandej me i shpërnda n'popull, që sejcilli të lexojë e interpretojë simbas qejfit. Po te ishte veprue kshtu, nuk do t'kishte egzistue kurrë Nji Kishe shêjte Katolike dhe kërkush nuk do të dijte çka me besue e çka me ba egzaktsisht për me levdue dêjsisht Hyjin dhe me shpresue nji ditë lumninë e Parrizit : do t'kishte egzistue nji babiloní opinjonesh njerzore.

Edhe nji skjarim :  shumë antikatolikë, si protestantët, deshmitarët e Jehovas,   etj., me botimet e tyne antikatolike (New American Standard Bible, etj) nuk kanë kurrfarë lidhjet me Kishen e vetme hyjnore Katolike që ka themelue Shelbuesi i njerzimit JEZU-KRISHTI : kta anti-katolikë shtypin pa leje e pa autoritet "bibla" mbushë me gabime e keqinterpretime ; por si thashë ma nalt, KRISHTI Zot nuk i ka dhanë misjonin as ktyne me msue e me drejtue popujt drejt Qiellit, por VETEM KISHES KATOLIKE.

EXTRA ECCLESIAM NULLA SALUS : Jashtë Kishës Katolike nuk ka shpetim për kërkend.

Si kam komentue edhe n'vende tjera, mendimet tona personale nuk kanë kurrfarë autoritetit gjykues përfundimtar, apo si thotë shprehja : me vue pikat mbi î, në çështjet mbinatyrore, sepse Krijuesi i gjithsisë ka përcaktue tashmâ nji autoritet të vetëm me na msue e drejtue në rrugen e mistershme dhe të mbinatyrshme të pelegrinazhit tonë toksuer në kyt botë, dhe kjo pavarsisht dishirave apo kapriçiove tona njerzore, të cillat munden me na shtye drejt vdekjes së përjetshme, tuej mos i bâ asgjâ Hyjit të gjithpushtetshem. Zoti nuk ka nevojë për ne, por na kena nevojë për Hyjin e Gjithpushtetshëm ; prandaj nuk asht Hyji i Gjithpushtetshëm që duhet me na u përshtatë por jena na ata që duhet me iu përshtatë Dekreteve hyjnore, për të miren tonë.

N'kjoft se vëzhgoni rreth e rrotull, keni me vue ré se Hyji ka vue gjithkund nji rregull, nji rend apo hierarkí në univers, dhe nuk ka lanë asgjâ në kaos - aty ku ekziston kaosi, aty nuk vepron Hyji por njiri i korruptem apo djajtë. Njírin, krijesë shpirtnore dhe shtazore, Hyji e ka vue mbi krijesat e tjera shtazore, bimore e materjale ; engjëllin, krijesë krejtsisht shpirtnore, Zoti e ka vue mbi njirin, sepse shpirti qëndron mbi materjen, dhe Zoti qëndron mbi gjithçka tjetër, sepse asht Zot. Dhe mbrenda vetë ktyne hjerarkíve engjëllore e njerzore, egziston nji hierarkí apo rang i mbrendshëm, ku jo të gjithë pjestarët kanë të njêjten fuqí e autoritet : tuej folë, për shembull, për hjerarkinë njerzore, dikush asht mbret, princ apo president, dhe ma poshtë vijnë zëdhansit, ministrat, etj. Pa kyt hierarkí nuk do të kishte egzistue rregulli por kaosi. Doren hyjnore të Nji Zoti perfekt e shofim sidomos në hjerarkine shtazore, bimore e vegjetale, ku gjithçka lëviz me rregull e drejtsí, sepse Hyji ka rregullue gjithshka me masë, numër e peshë. (Dija 11:21)

Shifni pra universin që na rrethon ! Vëzhgoni lëvizjen e planeteve, hyjeve ! Shifni botën e kafshëve, zogjve, insekteve si bletet e milingonat, rritjen dhe zhvillimin e botës bimore !... Kudo shihet nji rregull, nji ligj i përpiktë që i drejton kto qênie pa arsye dhe jo nji kaos, jo nji konfuzion. E Krijuesi pra i paska dhanë qênieve pa arsye nji ligj të saktë simbas të cilit ata të jetojnë dhe të përparojnë drejt qëllimit final për të cilin i ka krijue, e njerzit me arsye Hyji i paska lanë në konfuzion e kaos shpitnor pa i diftue se si me u sjellë karshi Krijuesit të tyne dhe universit që i rrethon ? Apo mos ndoshta Krijuesi i gjithsisë paska pritë lindjen e Muhamedit rreth vjetit 570 AD, apo rreth vjetit 4570 te Krijimit, për me i dhanë njerzimit kyt Ligj, tuej lanë, me shekuj të tanë, në errsinën e injorancës e të mallkimit gjeneratat e mâparshme ?

Jo, âsht e pamujtun sepse ky veprim kishte me i ra ndesh Mirësisë dhe Drejtsisë së pafundme të Krijuesit që dishiron që të tanë njerzit, në të tana kohnat, të shelbohen, pra të njohin e të dojnë të miren dhe të vërteten, që âsht e drejta e ligjshme e çdo njirit. Për rrjedhojë, pa asnji dyshim, Krijuesi i ka dhânë njerzve të parë nji ligj të saktë sjelljeje dhe ka bâ të mujtun që ky ligj të njihet në çdo kohë, prej të tânë njerzve, nëpërmjet nji mnyre të saktë e të pagabueshme - ata që nuk e kanë njoftë nuk e kanë njoftë për fajin e mkateve të tyne e jo për fajin e Hyjit.

A âsht e mujtun që Krijuesi ta ketë lanë kyt Ligj qiellor në interpretimin personal të sejcilit njiri ? Jo, kjo âsht e pamujtun sepse çdo njiri, gjykimi i të cilit mundet me gabue, do ta kishte interpretue simbas opinjonit të tij personal dhe kshtu do të kishim pasë jo nji interpretim të vetëm por nji pafundsí mendimesh personale dhe nji konfuzion të papamë. Pra kjo mnyrë e lânjes së Ligjit të Krijuesit në interpretimin personal të sejcilit nuk do të ishte nji mnyre e saktë dhe e pagabueshme, në çdo kohë, për me njoftë até që Krijuesi dishiron prej njerzve.

Kjo mnyrë e saktë dhe e pagabueshme me njoftë ligjin e Krijuesit nuk mundet me kênë nji libër, si Kurani islamik për shembull, sepse libri në vetvedi nuk âsht msues dhe ka nevojë me u shpjegue dhe interpretue në nji mnyrë të vetme të pagabueshme, përndryshej do të kishim gati nji pafundsi interpretimesh të ndryshme, si sot në boten sektare islame.

Atherë cila âsht kjo mnyrë e pagabueshme me gjetë Ligjin e Krijuesit, pra të mirën dhe të vërteten e përjetshme ?

Kjo mnyrë e pagabueshme âsht nji Autoritet që Krijuesi i ka dhanë disa njerzve të zg'jedhun për me e ruejtë dhe ia msue të tjerve kyt Ligj apo Revelacjon hyjnuer, në nji mnyrë të pagabueshme. N'kjoft se kthehena mbrapa në kohë dhe studiojmë historinë e kombeve të ndryshme qysh prej fillimit, gjejmë se Krijuesi ia ka dhanë kyt ligj njerzve të parë dhe mandej kombit dikur të zg'jedhun hebre, e veçanarisht autoriteteve drejtuese të Sinagogës së vjetër hebraike, fakt që pranohet edhe prej sektarve muslimanë.

Por sektarët muslimanë pretendojnë gabimisht se Sinagoga e paska korruptue kyt Ligj, apo t'Krishtênët e parë, e sidomos sh'Pali e ndjeksit e tij, e paskan korruptue kyt Ligj (pretendim i rrêmë që do ta argumentoj ma hollsisht n'nji shkrim tjetër, dashtë Zoti),  apo shkurt ky Ligj apo Revelacjon hyjuer keka korruptue dikur n'kohë dhe keka dashtë me ardhë Muhamedi me na msue rrugen e drejtë, ligjin e vërtetë e t'pakorruptuem (sic).

Por a nuk e shifni, thjesht me arsye e pa u futë n'spekullime teologjike, se sa absurd dhe i pavërtetë asht arsyetimi i mâsipërm ? N'kjoft se do t'pranojshim si t'vërtetë arsyetimin se, për nji kohë, Revelacjoni paska kênë korruptue gjithkund dhe se keka dashtë me ardhë ma vonë Muhamedi me islamin e tij për me na msue t'vërteten, atherë do t'xjerrnim si konkluzjon se Hyji nuk e paska mbrojtë gjithmonë Ligjin apo Revelacjonin e Tij hyjnor prej korruptimit, dhe rrjedhimisht njerzit, për vite a shekuj me rradhë, nuk e paskan pasë n'dispozicjon Ligjin e Hyjit ; pra s'paskan pasë ku me e gjetë kyt Ligj për me dijtë çka me besue e çka me bâ për me mbrritë luminë e pasosun. Papa sh'Piu X, n'Kateshizmin e Doktrinës s'Krishtênë, na mson se qëllimi i egzistencës së njirit mbi tokë asht me njoftë, me dashtë dhe me shërbye Hyjin, e tuej veprue kshtu, me shpresue nji ditë lumninë e Parrizit.

Por si ka me e njoftë e si ka me e dashtë Hyjin e Gjithpushtetshëm nji njiri i caktuem, n'nji vend e kohë t'caktueme, ashtu si urdhnon Hyji, kur ky njiri nuk ka n'dispozicjon e nuk mundet me gjetë kurrsesí Ligjin apo Revelacjonin hyjnuer (mbasi Revelacjoni hyunuer keka korruptue, na thojnë muslimanët) ? Hyji i Gjithpushtetshëm asht Mshirë e pafundme por edhe Drejtsí e pafundme, dhe pa Fe Katolike (Kristjane) asht e pamujtun me i pëlqye Hyjit e me hi n'Parriz (Hebrejve XI, 6) ; Pra, pa mbajtë Ligjin e Hyjit, pa njoft e pa mbajtë ato rregulla që Hyji don që na të njohim e të mbajmë, për me e njoftë e për me e dashtë ashtu si don Hyji, asht e pamutjun me i pëlqye Zotit t'Gjithpushtetshëm, asht e pamujtun me hy n'lumninë e përjetshme ; n'kjoft se due me shkue prej Shkodret n'Tiranë, më duhet me blé nji biletë t'caktueme dhe me marrë nji mjet transportit t'caktuem : po t'blej nji biletë të gabueme apo po t'hypi n'nji mjet t'gabuem t'ransportit që nuk udhëton për Tiranë, pavarsisht qëllimit tem t'mirë me shkue n'Tiranë, faktikisht nuk kam me mbrritë në Tiranë por n'nji destinacjon tjetër ; asht nji shprehje e vjetër që thote : Tana rrugët t'çojnë n'Romë (mbasi Roma ishte dikur qendra e botës antike dhe atje piqeshin mendimet dhe aspiratat e njerzve).

Por jo tana rrugët të çojnë në Parriz, përndryshej nuk do t'ishte kenë e domosdoshme për Hyjin me na dhanë ndonji ligj apo rregull t'caktuem si me u sjellë e si me veprue, tuej lanë sejcillin me besue e me ba çka të dojë, në nji kaos mendimit e veprimit !!! (sic) Por Hyji pafundsisht perfekt nuk përputhet me kaosin, sepse nuk ka vend për kaos n'perfeksjonin e pafundëm.

A asht e drejtë atherë me e dënue n'Ferr t'përjetshëm kyt njiri mbasi nuk ka mbajtë Ligjin e Hyjit, n'nji kohë kur aj nuk ka pasë kërkund ku me e gjetë e prej kujt me e msue kyt Ligj ? A kishim me guxue me akuzue Hyjin e Gjithpushtetshëm për padrejtsí a padashtní ?

« Por Zoti aq shumë e deshti boten sa me dhanë Birin e Tij të vetëm, në mnyrë që kushdo që të besojë në Té, mos t'hupet por t'ketë jeten e pasosun. » (sh'Gjoni 3:16)

E n'kyt Dashtní hyjnore t'pafundme, Krijuesi i Gjithpushteshëm ka dishirue që në çdo kohë Ligji dhe Revelacjoni i Tij hyjnuer të njihej prej tanë njerzve - ata që nuk e kanë njoftë, n'nji kohë e vend t'caktuem, nuk e kanë njoftë për faj të mkateve të tyne e jo për mungesë të Providencës hyjnore -, nëpermjet nji mnyre të pagabueshme.

Dhe kjo mnyrë e pagabueshme ka kenë dikur Doktrina e Elitës drejtuese të Sinagoges hebraike (Prifti i nâltë i ndihmuem prej Sanhedrinit) para ardhjes së KRISHTIT Zot dhe Pjesa mësimdhânse (Papa me ipeshkvijtë) e Kishës Katolike mbas ardhjes së KRISHTIT Zot, ku Krijuesi zgjodhi njerëz të zakonshem dhe i forcoi me fuqi hyjnore me ruejte dhe msue pagabueshmënisht Ligjin e Tij hyjnor g'jatë tana kohnave.

N'kjoft se i Madhi Zot na kërkon me njoftë dhe mbajtë Ligjin e Tij hyjnor atherë patjetër Hyji duhet me na dhanë edhe mjetet me e njoftë dhe mbajtë kyt Ligj, g'jatë gjithë kohnave, për tanë njerzit, intelektualë, puntorë, analfabetë, lypsa, të tanë pa përjashtim, sepse Krijuesi i gjithsisë në Mirsinë dhe Dashtninë e Tij t'pafundme për krijesat e tija, e veçanarisht për njerzit, dishiron që ata të gjithë të mbrrijnë me e njoftë, me e dashtë dhe me kenë të lumtun përjetë. Krijuesi i gjithsisë nuk i pat thanë të zgjedhunve të Tij me shkrue libra e me i shpërnda në popull për interpretim e shpjegim privat prej sejcillit, përndryshej do të kishim pasë nji babiloní interpretimesh personale, pa llogaritë ktu brezat analfabete e të vorfna që, për mungesë të leximit të ktyne librave, do të mallkoheshin përjetë. Ky lloj veprimit do t'kundërshtonte absolutisht Drejtsinë dhe Dashtninë hyjnore të pafundme dhe të përjetshme të Krijuesit për njerzit.

Msoje Izraelin, i pat thanë ZOTI profetit Moisí ; Msojini tâna kombet, u pat thanë KRISHTI ZOT Apostujve të Tij.

Doktrina dhe Ligjet hyjnore të msueme prej Sinagoges hebraike para ardhjes së KRISHTIT ZOT gjejnë vazhdimsinë dhe perfeksionimin e tyne të plotë në Doktrinen dhe Ligjet hyjnore të msueme prej Kishës Katolike. N'kjoft se e krahasojmë kyt Doktrinë shêjte Katolike me propoganden islame vêhen roe (vërehen) ndryshime t'mëdhaja e thelbsuere. Për rrjedhojë, islami nuk âsht rruga drejt të mirës, drejt të vërtetës dhe drejt lumnisë së përjetshme (ashtu si do ta argumentoj edhe në shkrime tjera, dashtë Zoti). Rruga e vetme e shelbimit âsht Zoti jonë JEZU-KRISHTI, që ka thanë Vetë se asht Rruga, e Vërteta dhe Jeta (sh'Gjoni 14,6) dhe vetëm Kisha Katolike na e mson kyt rrugë, simbas vetë Urdhnimit të Hyjit t'Gjithpushtetshëm :

« Shkoni pra, msoni tana kombet dhe pagzojini n'emen t'Atit e t'Birit e t'Shpirtit-Shejt. Msojini me i mbajtë gjithshka që ju kam urdhnue. E jam me jue, tana ditët, deri në fundin e botës. » (Sh'Mateu, 28:19-20)

KRISHTI Zot nuk mundet me ndejë me nji kishë që gabon.

« Dhe JEZUSI u tha Apostujve : "Shkoni në tanë boten dhe predikoni Unjillin çdo njirit ; aj që ka me besue dhe ka me u pagzue ka me u shelbue ; aj që nuk ka me besue, ka me u dënue. » (Sh'Marku 16:15-16)

Kërkush tjetër pra, përveç Kishës shêjte të KRISHTIT Zot, që âsht Kisha Katolike, nuk ka të drejtë me i msue kombet mbi shelbimin e shpirtnave, dhe ata që nuk ndig'jojnë e përbuzin Kishen Katolike nuk ndig'jojnë e përbuzin vetë Themeluesin e saj, Zotin tonë JEZU-KRISHTIN :

« Ai që ju ndig'jon Më ndig'jon dhe ai që ju përbuz, Më perbuz; dhe ai që Më përbuz, përbuz Até që Më ka dërgue. » (Sh'Luka 10:16)

Dhe Shelbuesi i premton sh'Pjetrit dhe Apostujve se ka me u çue SHPIRTIN-SHEJT, që ka me ndejë me ta gjithmonë dhe ka me u msue çdo të vërtetë :

« Në kjoft se Më doni, mbani Urdhnimet e Mija. Dhe Un ka me lutë ATIN dhe ATI ka me ju çue nji tjetër Ngushllues (Paraklet) për me ndej me jue përgjithmonë. » (Sh'Gjoni 14:15-16)

« Parakleti, SHPIRTI-SHEJT, që ATI ka me çue në Emnin Tem, ka me ju msue çdo gjâ dhe ka me ju kujtue gjithçka që ju kam thanë. » (Sh'Gjoni 14:26)

« Kur ka me ardhë ky Shpirt i të vërtetës, Aj ka me ju msue çdo të vërtetë. » (sh'Gjoni 16:13)

Pra SHPIRTI-SHEJT i mson vazhdimisht Kishës Katolike, jo disa të vërteta, por çdo të vërtetë dhe gjithçka që Shelbuesi u ka thanë Apostujve të Tij. Prandej edhe Shelbuesi na detyron me ndig'jue gjithmonë Kishen Katolike, nën dënimin e mallkimit :

« N'kjoft se vllai jot nuk ndig'jon Kishen, atherë aj kjoft për ty si publikani dhe si pagani. » (sh'Mateu 18:17)

Dhe Shelbuesi i premton themelit të Kishës së Tij mbi tokë, sh'Pjetrit dhe pasuesve të tij, se Feja e tyne katolike nuk ka me u mungue kurrë :

« Por jam lutë për ty që Féja jote mos të dështojë kurrë. » (sh'Luka 22:32)

Sepse Vetë Zoti na mson nëpërmjet sh'Palit se ka vetëm :

« Nji Zot, Nji Fé, Nji Pagzim. » (sh'Pali drejtue Efezianve 4:5)

Dhe asht plotsisht e arsyeshme që nji Zot e Krijues pafundsisht perfekt, që don rregullin dhe drejtsinë, të ketë njí Përfaqsues të Tij mbi tokë për me drejtue tanë njerzit e arsyeshem e vullnetmirë drejt lumnisë të përjetshme, që ky Zot e ATË pafundsisht i Mirë dishiron me na dhurue, prej Mirsisë s'Tij t'pafundme e jo prej meritave tona - ma che meriti... (po çfarë meritash...), thote Padre Pio -, në mnyrë që njerzit mos të mashtrohen as prej gjithfarëlloj opinionesh të gabueshme njerzore e as prej kurthave djabolike.

lunedì, marzo 06, 2017

Kurthi i "dialogjeve ndërfetare"





     Kto lloj bisedash e takimesh "ndërfetare" janë anti-biblike dhe anti-njerzuere sepse kundërshtojnë Revelacjonin hyjnuer që na mson se egziston vetëm NJI ZOT, NJI FÉ KATOLIKE me pshtue shpirtin dhe NJI PAGZIM në Kishen e vetme hyjnuere të JEZU-KRISHTIT (Efez. IV, 5), e vërtetë hyjnuere e dishmueme prej dymij vjetësh Tradite shêjte Katolike : me Akte Papale, me Dekrete Konçilesh Ekumenike me shkrime Etnish e Doktorësh ndër shekuj. Kto lloj takimesh janë gjithashtu antinjerzuere, skandaloze dhe shpirtmallkuese, mbasi i lanë t'pafetë n'gjumin e deks, tuej u krijue iluzjonin dhe idenë e rrême se tana besimet kekan të mira dhe të lëvdueshme, se tanë u pshtokan në besimet e veta, e për rrjedhojë, simbas ktij arsyetimi blasfemues dhe djallzuer, anti-biblik e anti-njerzuer, pse u nevojítka atherë konvertimi n'Fenë Katolike !!! Pse atherë sa e sa breza misjonarësh, qysh prej djepit t'Katoliçizmit e pa përmendë sa e sa misjonarë dominikanë, françeskanë, jezuitë e urdhna të tjera fetare katolike, kanë rrezikue jeten e tyne mes barbarësh, shpesh krejtsisht t'pacivilizuem, ndër shkretina saharàjet e arabíjet, ndër pyje amazonike e moçale ekuatorjale, ndër borna arktikut e ngrica siberíjet, mes kanibalesh oqeanijet e budista indijet, për konvertimin e t'pafeve ? Ndalimi i konvertimit në Fenë hyjnore Katolike asht, teorikisht, nji prej dekreteve heretike dhe apostate të pseudo-konçilit të 1962 dhe, praktikisht, asht nji prej reformave kryesuere "t'aggiornamentos", zbatimi i përditshëm i t'cillës porositet me ngulm dhe propagandohet pa pushim, kryesisht qysh prej 1962 e kndej, prej tanë shefave n'Vatikan e n'dioqeza : 

« Duhet nxitë lirija fetare e ndërgjegjes për të gjithë, për të gjithë, sejcili, burrë apo grue, duhet me kênë i lirë me shpallë fenë e vet, cilado kjoft ajo. » (Françesku-Bergoglio, 18 maj 2013)

« Prozelitizmi (konvertimi) [n'Fenë Katolike] asht nji absurditet i madh dhe nuk ka asnji kuptim. » (Françesku-Bergoglio n'takimin me Eugenio Scalfari, 24 Shtatuer 2013)

« Konvertimi i jokatolikve asht nji pengesë për unitetin e Kishës. » (Pseudo-konçili i II i Vatikanit mbi ekumenizmin, Dekreti "Unitatis redintegratio" : 24, sesjoni 5, 21 Nanduer 1964)

Në t'kundërt, misjoni gjithmonë hyjnuer i Kishës Nji, Shêjte, Katolike dhe Apostolike gjindet i përmbledhun në fjalët e frymzueme të sh'Markut Unjilltar : 

« Dhe JEZUSI u tha Apostujve : "Shkoni në tanë botën dhe predikoni Unjillin çdo njirit ; aj që ka me besue dhe ka me u pagzue ka me u shëlbue ; aj që nuk ka me besue, ka me u dënue. » (Sh'Marku XVI, 15-16)

« O Timoté, ruej Traditen, tuej shmangë të rejat profane t'fjalve dhe kontraditat e nji shkence që mban në mnyrë të rrême kyt êmën. Disa kanë hupë Fenë sepse kanë praktikue kto t'reja e kto kontradikta. Hiri i Zotit kjoft me ty! Amen. » (I Timoteut VI, 20-21)

« Ata thrrasin n'diskutime e n'debate tanë njerzit pa përjashtim : prej t'pafeve e deri te ata që janë të ndamë prej KRISHTIT apo që mohojnë hyjninë dhe natyren e misionit të Tij. Kto lloj përpjekjesh nuk kanë asnji t'drejtë me u pranue prej katolikve, sepse ato bazohen n'opinjonin e gabuem se të tana besimet janë pak a shumë të mira, të vërteta dhe të lëvdueshme.

« ... Jo vetëm që përkrahsit e ktij opinjoni janë krejtsisht n'gabim, por në t'njêjten kohë ata mohojnë dhe shtrêmbnojnë kuptimin e Fesë së vërtetë Katolike Romake, tuej râ kshtû pak kah pak në natyralizëm dhe në ateizëm. Për rrjedhojë, âsht plotsisht e kjartë se ata që përkrahin ose që bashkohen me përhapsit e ktij opinjoni t'gabuem braktisin totalisht Fenë hyjnore Katolike të zbulueme prej Zotit. » (Papa Piu XI, Incikliku “Mortalium Animos”, 6 Janar 1928)

« Apostujt dhe pasardhsit e tyne janë Vikerët (Përfaqsuesit) e Zotit në drejtimin e Kishës Katolike, e cilla âsht ndërtue mbi Fenë Katolike dhe mbi Sakramêndet e Fesë Katolike. Për rrjedhojë, Vikerët e Zotit nuk munden me ndërtue nji kishë tjetër, ata nuk munden me përhapë nji fé tjetër, nuk munden me nxjerrë sakramênde të tjera. Përkundrazi, Kisha Katolike âsht ndërtue me Sakramêndet që dolen prej Krahnorit të KRISHTIT të kryqzuem. » (Sh'Tomë Akuini, "Summa theologica", Pjesa III, Pyetja 64, artikulli 2, përgjigja e objekcjonit 3)

Nuk lypet me kênë as teolog e as gjení ; mjafton nji inteligjencë bazike për me kuptue se kto dialogje ndërfetare, ky "përditsim (aggiornamento) mbas-konçiljar", jo vetëm që nuk asht "nji hermeneutikë (interpretim) e vazhdimsisë", siç pretendonte blasfemisht nji shef apostat (Benedikti XVI-Ratzinger), por kjo reformë antikatolike asht nji shkëputje, nji devijim rrajsuer prej Doktrinës dhe Traditës shêjte Katolike dymij vjeçare, që nuk mundet me ardhë kurrsesi prej Kishës shêjte Katolike të JEZU-KRISHTIT, por vetëm prej nji kishe t'ré, nji kishe anti-katolike e djallzuere, që ka pushtue institucjonet e Vatikanit dhe të dioqezave, pak a shumë siç vepruen arjanët heretike, në shekullin e IV-t. Ky devijim doktrinal konfirmohet prej vetë "teologve" reformatorë : 

« Konçili i II i Vatikanit asht nji mashtrim autentik i t'Vërtetës Hyjnuere. » (Mons. Prof. Francesco Spadafora)

« Nuk due me pasë punë aspak me Konçilin e II te Vatikanit ; djalli asht n'Vatikan ! » (Kardinali Luçiani, 1977)

« Çdo mason i dêjë gëzohet pa kufí prej rezultateve t'pandryshueshme të Konçilit të II të Vatikanit. » (Yves Marsaudon, mason i naltë i Logjës së Madhe të Francës, Ivi, p. 121 ; Sac. Andrea Mancinella, "1962 Rivoluzione nella Chiesa")

« Të tana idetë e mëdhaja të revolucjonit amerikan dhe të atij francez, s'bashkut me tana vlerat e tyne demokratike, t'cillat në t'kaluemen u luftuen prej tanë Papëve, u pranuen prej Konçilit të II të Vatikanit. » (Edward Schillebeeckx O.P., Intervistë në gazeten “Jesus”, Maj 1993)

« N'kjoft se krahasojmë epoken tridentine [të Konçilit t'shêjtë të Trentës] të Kundër-Reformës me Konçilin e II të Vatikanit, në karakteristikat e tija themelore, Konçili i II i Vatikanit âsht 180 gradë në krah t'kundërt. Nji Kishë e ré lindi mbas Konçilit të II të Vatikanit. (Hans Küng) » (Juan Valdivieso, “Vatican II Broke with the Magisterium”, 2008, Tradition in Action)

« Konçili i II i Vatikanit âsht Revolucjoni Francez në Kishë. » (Pseudo-Kardinali Leo Jozef Suenens, Arqipeshkev i Brukselit; Ibid.)

« N'Kishë ndodhi Revolucioni i qetë i Tetorit. [Tuej krahasue pseudo-konçilin e 1962 me Revolucjonin komunist-bolshevik të 1917 në Rusi]. » (Yves Congar; Ibid.)

Tuej folë mbi ndamjen e Kishës së pseudo-Konçilit të II të Vatikanit prej Kishës Katolike, Karl Rahner asht shprehë se : 

« Sot jetojmë për herë t'parë në nji epokë të nji ndamjeje po aq të madhe sa ajo e kalimit prej judaizmit në Krishtnim. » (Ibid.)

P. Marie-Dominique Chenu, i cilli luejti nji rol t'randsishëm në shkrimin e dokumentave të ndryshme konçiljare, asht shprehë se n'historinë e Kishës Katolike, Konçili i II i Vatikanit ka kênë nji shkëputje e vazhdimsisë së saj afro 1500 vjeçare, sepse ky konçil, simbas tij, i dha fund “Epokës Konstantine” të Katoliçizmit. Biles aj krenohej me faktin se tana ato teza të tija teologjike që ma parë ishin dënue prej Papës Piut XII, ma vonë po ato teza u përkrahen dhe u aprovuen prej autoriteteve të reja në Vatikan. (Ibid.)

Nji katolik i vërtetë, aq ma tepër n'kjoft se asht meshtar, me ndihmen e Zotit përpiqet me konvertue tanë njerzt e pafé n'Fenë e vetme hyjnuere të JEZU-KRISHTIT, ashtu si na urdhnon vetë Shelbuesi dhe Doktrina hyjnuere e pandryshueshme e Kishes shêjte Katolike. Me respektue bindjet antikatolike e për rrjedhojë djallzuere të besimeve t'rrême don me thane me respektue vetë djallin, që asht autori i ktyne besimeve : "Tanë "zotat" e kombeve jokatolike janë djaj, sepse Hyji krijoi Qiejt." (Psalmi 95:5), don me thanë me mohue vetë Shëlbuesin e njerzimit, Zotin tonë JEZU-KRISHTIN, dhe Fenë hyjnuere Katolike. 

T'pafetë kanë dekë, thojnë Proverbat, sepse nuk ka pasë kush me i korrigjue (V, 23). Si kanë me besue ata n'JEZU-KRISHTIN, për t'Cillin nuk kanë ndig'jue t'vërteten e Kishës Katolike Romake ? Dhe si kanë pasë me ndig'jue kur nuk kanë pasë ndonji predikues me u folë ?... Feja vjen prej t'ndig'juemit dhe ndig'jimi, prej fjalës së KRISHTIT (Romakve X, 14-17). Aj që neglizhon korigjimin, thonë prapë Proverbat, asht n'gabim (X, 17). Sado pjellor që të jetë nji terren, aj duhet kultivue, përndryshej ka me u mbulue prej ferrave dhe bimve të kqija. (sh'Gjon Klimaku, "Grad. IV de Obed.")

Apostujt e KRISHTIT Zot ndig'juen me veshtë e tyne fjalët hyjnuere të Shëlbuesit, kur u tha me shkue e me unjillzue tanë njerzit, e me i pagzue të tanë në Fenë e vetme që pshton shpirtin për jeten e pasosun : në Fenë hyjnuere Katolike ; përndryshej mallkimi i përjetshëm do t'ishte dhe do t'jetë gjithmonë destinacjoni i fundit dhe i vetëm i jokatolikve. Sikur Apostujt e parë t'kishin mendue me dialogue me t'pafetë, tuej repektue pa dallim besimet e sejcillit, tuej i lanë sejcillin me besue e me praktikue simbas ndërgjegjes personale, si trumpetojnë sod partizanët e kishës apostate bergoljane e konçiljare, a thue do t'kishte sot prapë Krishtnim ? A thue do t'egzistonte sot prapë Kisha Katolike ? 

Imagjinoni 12 Apostujt e parë, njerz t'thjeshtë e jo akademikë a teologë, as predikatorë e as oratorë me famë, përballë nji mase gadi t'panumërt pagajsh, të ndjekun prej urrejtjes gjakatare farizaike e talmudike ; ishin, pra, si do kokrra krypet n'oqeanin e botës pagane. T'kishin jetue nji jetë natyrore e t'kishin veprue si tanë njerzit e tjerë do t'ishin tretë natyrisht n'oqeanin e babilonisë së besimeve e kulturave të ndryshme anti-kristjane. 

Por SHPIRTI-SHEJT që KRISHTI Zot u kishte nisë u kujtoi fjalët e Shelbuesit se ata ishin krypa e botës, nji krypë krejt mbinatyrore që predikonte JEZUSIN e Kryqzuem : skandal për çifutnit apostatë e çmenduní për pagajt idhujtarë, por për ata që shëlbohen, forca dhe dija e Hyjit (I Kor. I, 23-24). Me KRISHTIN e Kryqzuem, me forcen e SHPIRTIT-SHEJT dhe me dishmí e mrekullí të mëdhaja, Apostujt e KRISHTIT unjillzuen dhe konvertuen provinca të tana, kombe e mbretní, konvertuen perandorinë ma t'madhe të tana kohnave : Perandorinë pagane Romake, dhe çuen driten e Unjillit deri n'skajet ma t'largta të globit. 

Me Krýgjen e KRISHTIT, Perandori Konstantin fitoi e mbretnoi mbi anmiqtë e tij dhe mbi vetvèdin tuej u bâ i krishtênë. Me Krygjen e KRISHTIT, sh'Pjetri, sh'Pali e t'krishtênët e parë, megjithse t'pakët në numër, fituen dhe mbretnuen mbi pagajt, mbi ídhujt e kómbet barbàre tuej i konvertue dhe shêjtnue. E kshtú triumfi i Mbretnís s'KRISHTIT Zot me anen e Krygjes ishte i pandalshëm. Simboli shêjt i Krishtënimit ndriçoi dhe nderoi, brez mbas brezit, ballet dhe gjokset e Papve, Étënve, Doktorëve të Kishes, múrgjënve e murgéshave, vírgjinave, mbrétënve e mbretnéshave, príncave e princéshave, kalorësve, ushtarëve e sa e sa besimtarve që nuk munden me u numrue, âshtu si nuk munden me u numrue as hyjet e qíellit ; Mbretníja e Krygjes' KRISHTIT ndriçoi katedràlet, bazilíkat, kishat e panumërta, kuvêndet e shkretínat e Egjiptit, Afrikës, Amerikës, Azisë e Arabisë, ku dora e misjonàrve t'palodhun e mbajti nâlt, si pishtar ndriçúes, për me largue têrrin e idolatrisë e t'paganizmit dhe për me prue driten e shëlbimit, civilizimit dhe zhvillimit ; Kryqi i KRISHTIT ndriçoi në oborre mbretnore e n'shpia t'thjeshta, n'anë t'rrugve e mbi kodra e male, në shkolla e universitete, në spitale e fjetore, në burgje e qendra riedukimit, në kampe ushtarake, në fusha betejash e para skuadrave të pushkatimit, ku ushtaret e KRISHTIT Zot gjimojshin : "Rrnoftë KRISHTI Mbret !"

E mos t'harrojmë fjalët e shën Palit, kur deklaronte botnisht, apo ma mirë me thanë asht vetë Hyji që flet nëpërmjet gojës së Apostullit të kombeve, se ka prue Unjillin shêjt deri n'Ilirí, Illyricum (Romakve V, 19). Kyt nder t'madh me u përmendë me emen në Biblen shejte nuk e ka pasë çdo komb. Kshtu p. sh.,  Apostulli unjillzues i Gjermanisë, sh'Bonifaci, ka lé n'vjetin 675 A.D., kurse Katoliçizmi n'Francë ka fillue zyrtarisht me konvertimin e Mbretit Klovis, n'vjetin 496 A.D. Ndërkohë, Krishtnimi ilir ishte i organizuem plotsisht qysh n'vjetin 370 A.D. ; Shkodra, p. sh. kishte Selinë e vet ipeshkvnore qysh n'vjetin 387 A.D., kurse n'vjetin 431 A.D., arqipeshkvi i athershëm i Shkodrës, Mgr. Senecioni, na përfaqsonte n'Konçilin e III Ekumenik të Efezit. (Prej studimit të Gjush Sheldisë)

Mos harroni gjithashtu se ky konvertim shêjt asht ba n'rrethana tejet të vshtira, me nji heroizëm mbinjerzuer, prej forcës e dijes hyjnuere n'bashkpunim me t'Krishtênë e sidomos me Meshtarë t'pamposhtun, që nuk dijshin ça ishte friga, e jo prej politikave diplomatike e dialektikave thjesht njerzuere, shpesh tradhtare ; jo m'kot u thonte Tertuljani persekutorve romakë : 

"Plures efficimur, quoties metumur a vobis; semen est sanguis christianorum." (Apologeticus, 50, s. 13)

"Sa ma shumë që t'na masakroni, aq ma shumë na shumohena ; kjo farë asht gjaku i t'Krishtênve." Ky citim njihet edhe në nji forme tjeter : "Gjaku i Martirve asht fara e t'Krishtênve."

« Deri tash vazhdojmë me vuejtë prej ûjet, ètjet e t'pavèshunit ; na bijnë ftyrës, nuk kena nji banesë t'qëndrueshme e lodhena tuej punue me duert tona ; na mallkojnë e na i bekojmë, na persekutojnë e na i durojmë, na blasfemojnë e na lutena për tà, jena bâ si mbeturinat e ksaj bote dhe plehnat e gjithkujt. » (Prej Letrës së parë të sh'Palit drejtue Korintasve IV, 11-13)

« Mbas vdekjes së [JÉZUSIT], nji pjesë e hebrejve përqafoi doktrinën e [Tij], por ata që ishin deklarue dishepujt e [Tij] u persekutuen aq dhunshëm saqë pagajt kujtuen se [Krishtënimi] u zhduk. Përkundrazi, kjo Fé mori forca t'reja dhe prej Judesë ajo u përhapë në tanë boten me nji shpejtsí befasuese.

« Nji numër i pafund personash përqafuen Fénë e [JÉZUSIT] ; ata që e predikojshin bajshin mrekullina, që pagajt ia atribojshin magjisë, ashtû si mrekullinat e JÉZUSIT, Msuesit t'yne. » (Don Bullet, « Historija e krijimit të Krishtënimit, e marrun ekskluzivisht prej autorve paganë dhe çifutë », faqe 2)

Pa kryq, pa sakrifica, pa pendesë e pa lutje autentike katolike, pa jetë autentike kristjane, që n'fakt asht Udha e Kryqit, nuk ka me pasë kurrë të Krishtêne të vërtetë e, për rrjedhojë, as mrekullí e as t'konvertuem. Hiret e konvertimit dhe çdo hir tjetër shejtnues vjen prej Pasjonit të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT ; sa ma shumë që t'imitojmë kyt Pasjon shêjt, me fjalë e me vepra, aq ma shumë hire konvertuese kena me sigurue për t'pafetë e shkretë që dergjen në luginen e deks. N'kjoft se doni me u ba shêjt, n'imitim të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, na mson Unjilli shêjt, mohoni vedin, merrni kryqin tuej t'përditshëm dhe ndiqni JEZU-KRISHTIN (sh'Luka IX, 23).  Udhët e tjera, përfshi ato të dialogjeve ndërfetare e të respektit për besimet e djallit, janë udhët e kjoftlargut që përfundojnë n'Ferrin e mallkimeve të përjetshme. 

Rreziku islamik asht ndie gjithmonë kur t'Krishtênët janë ftofë n'devocjonin e tyne, kur kanë dashtë me praktikue Fenë si u ka qejfi e jo si mson Kisha e KRISHTIT Zot apo kur kanë dashtë me jetue si bota që i rrethon ; n'kjoft se t'Krishtênët jetojnë dêjsisht simbas emnit t'lavdishëm që mbajnë, atherë islami nuk ka ma u ndie ; n'kjoft se doktrina islamike asht tuej u ndie sod ma shumë se zakonisht, atherë ky asht nji tregues i nji ndëshkimi të drejtë hyjnuer kundër dobsisë toleruese të shumicës katolike dhe nji pjese të klerit katolik, kundër krimeve e mkateve të tyne, kundër jets s'tyne mondane t'mbulueme me nji vel superfaqsuer devocjoni t'rrêmë ; kta katolikë kanë harrue doktrinë e devocjon, kanë harrue se janë t'thirrun me kênë krypa dhe drita e botës, kanë harrue se jeta e tyne e përditshme duhet me kênë nji betejë konstante :

« La Chiesa miliante é l'insieme di tutti i fedeli che ancor vivono su la terra; e si chiama militante perche i suoi membri devono sempre combattere con quei terribili nemici che sono il mondo, la carne e il demonio. » (Catechismo del Concilio di Trento; Parte I, articulo IX, pagina 141)

« Kisha Militante âsht bashkimi i tanë besimtarve që jetojnë ende mbi tokë; ajo thirret militante sepse pjestarët e saj duhen me luftue pa pushim kundër ktyne anmiqve të tmerrshëm që janë bota, epshet dhe djalli. » (Prej Kateshizmit të Konçilit të Trentës apo Katezhismit romak)

Lexoni si shkruen Imzot George Dillon, në librin e tij mbi Shêjtoren e Nanës së Kshillit të Mirë të Genazzanos, rreth ndëshkimit islamik të Perandorisë greko-bizantine : 

Imzot Dillon shpjegon se shkatrrimi i Perandorisë greko-bizantine prej turkve ishte nji katastrofë e tmerrshme, por edhe një ndëshkim i drejtë për mkatet e katolikve, e sidomos për mkatin e tyne të shizmës.

Miljonat e njerzve të ksaj perandorije ishin prej ma t'squetve dhe prej ma t'civilizuemve që kishte pa bota ndojherë, biles shumë ma tepër se romakët n'Perëndim. Banorët e Perandorisë greko-bizantine ishin t'zhvilluem në tana drejtimet : n'tregtí, n'agrikulturë, n'legjislaturë, dhe kishin mbrritë në nji përsosmëní aq t'naltë, sa që, n'disa aspekte, ia kalojshin edhe civilizimit t'sotëm modern. Ligji dominues i tyne ishte Kodi Justinian, "ratio ipsa scripta". Tanë pasunisë intelektuale që grekve ua nepte g'juha, filozofija dhe çdo art i jets, iu shtue Krishtnimi, që i përsosi, i mbrojti dhe i naltsoi kto pasuní dhe tana institucjonet e tyne shoqnuere.

Prodhimi i tokës ishte me bollek ; Egjypti, hambari i botës, ishte i tyne ; të tyne ishin minjerat e arit të Ofirit, pyjet e cedrit të Libanit, çeliku i Damaskut, tregtija e Aleksandrisë, Smirnës, Helespontit, erzat, mndashi i Indisë dhe shkollat e Greqisë. Por, ashtu si edhe qytetnimet e maparshme, edhe Perandorija greko-bizantine u shkatrrue prej mkatit. Mkati i shizmës dhe mkatet e tjera të bollekut ishin shkaku i ktij rrënimi prej turkve islamikë, t'cillët Zoti i zgodhi si instrument ndëshkimit. 

E ky ndëshkim islamik po rrethon përherë e ma tepër ata pseudo-katolikë apo katolikë liberalë që përpiqen me përzie KRISHTIN me belialin (djallin), Zotin me mamonin, driten me errsinen, Traditen me revolucjonin, Kultin e vërtetë Katolik me idolatrinë e djajve... Kta janë si ajo krypa që ka hupe shijen e vet dhe që nuk duhet ma gjâ veçse me u hjedh përtokë e me u shkelë me kambë prej njerzve e prej t'pafeve (sh'Mateu V, 13). 

Ata pseudo-katolikë që lëvdojnë e respektojnë besimet e djallit, dhe ndalojnë konvertimin e t'pafeve n'Fenë e vetme hyjnuere Katolike, dashje pa dashje, bajnë lojen e anmiqve ma djallzuer e ma t'rrezikshëm të Kishës shêjte Katolike dhe të tanë njerzimit (I Thes. II, 15), t'cillët punojnë natë e ditë, shpesh n'hije e n'obzervim, për ndërtimin e Kishës së tyne judeo-masonike, humanitare e universale, ku edhe kta pseudo-katolikë kanë me u shkrí, si krypa natyrore në ujnat e ndyta të kishës humanitare talmudiko-luçiferjane. KRISHTI Zot i ndriçoft për me pâ rrezikun e madh ku gjinden me u bjerrë përjetsisht dhe u dhaftë forcë për me dalë prej humnerës ku kanë râ, përpara se me kênë shumë vonë !

Monsinjor Henri Delassus, në librin e tij të mrekullueshëm "Amerikanizmi dhe komploti antikatolik" (1899), ff. 55-59, shkruen kshtu mbi ândrren shekullore dominuese të Sinagogës moderne çifute, mbi planin kriminel të bijve të djallit që dikur persekutuen KRISHTIN ZOT dhe Apostujt, e që po na persekutojnë me mnyra të ndryshme edhe sod e ksaj dite :

« Qëllim i tyne âsht dominimi i botës. Për me vendosë kyt dominim, nuk mjafton vetëm me eliminue patriotizmin në zemrat e njerzve, duhet gjithashtu, e mbi gjithshka, me u fikë besimin fetar, sepse asgjâ nuk i nep njirit aq shumë dinjitet dhe pavarsí sesa bashkimi i tij me Zotin, përmes Fesë dhe Dashtnisë hyjnuere. Simbas Sinagogës moderne, duhet me i shtye njerzit drejt asaj që njêni prej tyne e ka quejtë krejt mirë "Kisha e mendimit të lirë fetar". 

« Admironi kyt afrimitet : mendim i lirë dhe fé. Ata (çifutët apostatë) e dijnë mirë se njiri âsht natyrisht fetar dhe se nuk mundet me iu shkatrrue kjo natyrë. Pra, simbas tyne, duhet me u knaqë dhe mjafton me i drejtue njerzit e tana feve drejt nji besimi të vagët e të turbullt, ku sejcilli ka me besue çka të dojë e ka me i dhanë "hyjnisë" kultin që i pëlqen. "Sejcilli, simbas ndërgjegjes s'tij, ka me i ruejtë praktikat e kultit që i nep "zotit" të vetëm dhe jomaterial ose ka me i reformue ato simbas principeve të nji judaizmi liberal dhe humanitar." Falë shtrimjes së ksaj "liríje praktike... progresi ka me ecë përpara dhe feja universale ka me u vendosë pa bezdisë asnji ndërgjegje." ("Arshivat izraelite", III, ff. 118-119, vjeti 1868).

« ... Feja e vërtetë âsht Feja Katolike Romake. Në vend të Katoliçizmit, judaizmi liberal e humanitar don me instalue nji kishë të re katolike apo universale simbas mnyrës s'vet, ku tanë njerzit të munden me hî e me kênë dakord me njêni-tjetrin sepse kërkujt nuk ka me iu imponue asnji dogëm. ("Ibid.", XI, f. 504, vjeti 1867).

« "Aleanca judaike universale nuk ndalet vetëm te kulti jonë por ajo i drejtohet tana kulteve. Ajo don me penetrue të tana besimet ashtu si ajo gjindet në tana vendet, n'mnyrë që njerzit inteligjentë [sic], pa dallim fejet [sic], të bashkohen në kyt shoqni judaike universale, qëllimi i së cillës âsht aq fisnik dhe aq civilizues [sic]... Të tana fetë që kanë për bazë moralin dhe në krye zotin [sic], janë motra dhe duhet të jenë miq me njena-tjetren [sic]. Me rrxue pengesat që ndajnë até që nji ditë duhet me u bashkue âsht misioni i madh dhe i bukur i Aleancës judaike universale. Të ecim përpara me guxim dhe të vendosun në rrugën që na âsht hapë." ». ("Ibid.", XXV, ff. 514-520, 650-651, vjeti 1861).

"Me rrxue pengesat që na ndajnë...?" A ju kujtohen fjalët e masonit Françesku-Bergoglio mbi rrximin e mureve ndarse dhe ndërtimin e urave bashkuese ? Tash besoj e kuptoni lidhjen dhe misjonin satanik t’anti-papës Bergolio dhe të tanë atyne që punojnë për té...

« E tashti, të depertuem prej trishtimit mâ të madh, e pvesim vedin se ku përfundoi katoliçizmi i ditëve të para të lëvizjes së Sionit ? Mjerisht, kjo lëvizje dikur aq katolike, âsht xanë peng, në rrugen e saj, prej anmiqve modernë të Kishës Katolike [çifutve apostatë] dhe âsht kthye tashma në nji instrument të mjerë të lëvizjes së madhe apostate, e cila âsht e organizueme në të tana vendet për themelimin e nji kishe universale që nuk ka me pasë as dogma, as hierarkí, as rregull për shpirtin e as frêna për pasionet ; kishë, e cilla nën pretekstin e lirisë dhe dinjitetit njerzuer, planifikon me vendosë në botë, n'kjoft se do të triumfonte, mbretninë zyrtare të dredhisë, të forcës, të shtypjes së t'dobtve dhe t'atyne që vuejnë e punojnë. Na i njofim mâ mirë sa s'bahet ofiçinat [logjet judeo-masonike] ku përpunohen kto doktrina perverse, t'cillat nuk kanë me mujtë me mashtrue shpirtnat largpamës. » (Papa sh'Piu X, Letra inciklike "Notre charge apostolique", 31 Gusht 1910)

Me rastin e lumnimit të heroinës franceze, sainte Jeanne d'Arc, Shejtnija e Tij, Papa sh'Piu X, ndër të tjera tha se : 

« Në kohen tonë, mâ shumë se kurrë mâ parë, forca kryesore e t'kqijve vjen prej frigës dhe dobsisë së njerzve të mirë... Tanë forca e mbretnis së satanit vjen prej dobsisë toleruese të Katolikve. Po të kisha pvetë Shëlbuesin hyjnuer, ashtu si bani në lutje profeti Zakaria : "Ça janë kto plagë n'mes të duerve ?", përgjigja, pa dyshim, do t'ishte : "Me kto plagë u plagosa në shpinë e atyne që Më dojshin". U plagosa prej miqve të Mij, që nuk banë asgjà me M'brojtë, por që, në çdo rast, u bane bashkpuntorët e anmiqve të Mij. » (13 Dhetuer 1908)

Mungesa e frigës dhe guximi, vijon Papa, kanë me ardhë kur Feja ka me kênë e gjallë në zemra, kur t'praktikohen tana urdhnimet e Fesë, sepse Feja nuk mundet me egzistue pa vepra...

« Mos t'ekzagjerojmë pra vështirsitë kur bahet fjalë me praktikue gjithçka që na urdhnon Feja Katolike, për me krye detyrat tona dhe për me ushtrue me efikasitet apostullimin e dhan'jes së shembullit të mirë, që Shelbuesi pret prej sejcillit prej nesh. Unicuique mandavit de proximo suo. Vështirsitë vijnë prej atyne që i krijojnë dhe i ekzagjerojnë, prej atyne që shpresojnë n'vetvedi e jo në ndihmen e Qiellit, prej atyne që dorzohen paburrnisht prej frigës së talljeve të botës....» (Ibid.)

N'kjoft se katolikët nuk përpiqen me konvertue t'pafetë, me doktrinë e devocjon, me përvujtní e dashtní kristjane, ashtu si e kanë për detyrë e ashtu si kanë veprue gjithmonë breza të tana misjonarësh e katolikësh t'devoçëm, ata nuk janë të dêjë për emnin e lavdishëm që mbajnë dhe rrezikojnë shfarosjen ; kur bimët e kqija e ferrat, që janë besimet e djallit, fillojnë me mbie por nuk zhgulen prej arës e rrotull shpisë, ata mbulojnë aren e shpinë, e njerzit e saj desin prej ujet e prej epidemijet.