JUDAIZMI
TALMUDIK : ANMIKU I VERTETE I KATOLIÇIZMIT DHE I TANE KOMBEVE
«
Ata [hebrejtë apostatë e talmudista] vranë JEZUSIN dhe
profetët e na kanë persekutue edhe né. Ata nuk i
pëlqejnë Zotit dhe janë anmiq të tanë
njerzve. Ata na ndalojnë t'i predikojmë kombeve jo-çifute,
në mnyrë që kto kombe mos të shëlbohen. »
(I Tesalonve 2, 15-16)
« Kisha Katolike e ka pasë
gjithmonë zakonin me u lutë për popullin çifut,
i cili ishte dikur depozituesi i Premtimeve Hyjnore deri në
kohën e JEZU-KRISHTIT, pavarsisht verbnisë së ktij
kombi. Për mâ tepër, për arsye të ktij
verbimi, Ajo âsht lutë n'mnyrë t'posaçme. E
nxitun prej dashtnisë kristjane, Selia-Shêjtë e ka
mbrojtë kyt popull prej akuzave të padrejta; dhe ashtû
si i dënon të gjitha urrejtjet dhe anmiqsitë mes
popujve, ashtû Ajo ka dënue edhe urrejtjen kundër
popullit që dikur kje zgjedhë prej vetë Zotit,
urrejtje që sod njihet me emnin e antisemitizmit." »
(Dekret i Sh'Oficit, 25 Mars 1928)
Megjithaté, dënimin
kapital mâ të tmerrshëm e mâ të turpshëm
që populli çifut, si i tanë, e kërkoi me britma
të mëdha kundër Shelbuesit të pafajshëm
përballë nji autoritari pagan, siç kjè Ponci
Pilat, nuk do të vononte me tërhjekë mbi kyt komb të
mjerë mallkimin e drejtë të Hyjit.
« Keni me kênë
prralla dhe tallja e tanë popujve n'mesin e t'cillve Hyji ka me
ju çue. » (Deuteronimi XXVIII, 37)
« Dhe
i gjithë populli u përgjigj : 'Gjaku i Tij raftë mbi
ne dhe mbi fmijtë tanë'. » (Sh'Mateu 27, 25)
Polemisti
i njoftun dhe aktivisti hebré sionist Bernard Lazar, në
librin e tij "Antisemitizmi" (1894), shkruen :
« Çifuti
âsht dishmitari i gjallë i zhdukjes së shtetit të
bazuem mbi principe teologjike, at shtet që antisemitët
shpresojnë me e rindërtue. Prej ditës kur nji çifut
xuni për herë të parë nji post publik, egzistenca
e shtetit Kristjan u vue në rrezik. Kjo âsht plotsisht e
saktë dhe antisemitët që thojnë se çifutnit
kanë shkatrrue idenë e vërtetë të shtetit
munden me pohue
me të drejtë se hymja e çifutve në Shoqninë
Kristjane ka simbolizue shkatrrimin e shtetit; kuptohet, e kam fjalen
për Shtetin Kristjan. » (faqe 361)
Gustavo
Martinez Zuviria, Drejtor i Bibliotekës Nacjonale Argjentinase
dhe Ministër i Drejtsisë dhe i Edukimit Publik, në
1954, në nji libër të shkruem mbi Kahalin (qeverija
sekrete çifute) shprehet :
«
Qeveria e mbrendshme e popullit hebré âsht nji prej
atyne pak problemeve që janë të vështira me u
zgjidhë. Nuk ka mister tjetër të mbajtun aq sekret...
Qeveria e popullit çifut âsht me të vërtetë
nji shoqní sekrete. Dhe si në çdo shoqní
sekrete ka fillestarë që nuk mbrrijnë kurrë në
rangjet e nalta. Kshtû, edhe në judaizëm ka
rrethpremë vullnet-mirë që injorojnë kushtetuten
dhe biles vetë egzistencën e Kahalit, pra të
autoritetit që drejton në hije çifutët. »
(H. WAST, 'El Kahal', editorial Aldecoa, Burgos 1954, p. 24)
Çifutnit
vazhdojnë me pasë kahalet e tyne, shtet nën shtet,
"Deep state - shteti i thellë",
në gjuhen e disa politikanve të
sotëm.
Qé
si u shkruen agjenti çifut "Piccolo Tigre" antarëve
t'nji shoqnije sekrete masonike në vjetin 1838 :
«
[...] Nji ramje thiket nuk përfaqëson kurrgjâ, nuk
prodhon asgjâ. Bota nuk don me ia dijtë për disa
kadavra t'panjoftuna në rrugë, viktima t'hakmarrjes së
shoqnive sekrete... Bota nuk ka kohë me ndigjue thirrjet e
fundit t'viktimes; ajo ecë përpara dhe harron. Ne, Nubius,
vetëm ne mundena me ia ndalë marshin asaj. Katoliçizmi
dhe monarkitë nuk kanë mâ frigë prej thikës
së mprehtë, por kto dy baza t'rêndit shoqnuer munden
me u rrzue me anen e korrupsionit. Mos t'pushojmë pra
korrupsionin. Tertuljani kishte t'drejtë kur thote se gjaku i
martirëve âsht fara e t'krishtênve. Mos t'krijojmë
atherë martirë por t'popullarizojmë veset n'popull.
T'bâjmë që ato t'zhyten n'vese me të tâna
shqisat, t'pijnë, të dehen n'to... Mbushni zemrat me vese
dhe nuk do t'keni mâ t'krishtênë. Mbani meshtarin
larg prej punës, prej elterit, prej virtyteve. Përpiquni me
squetsí me xanë mendimet dhe kohen e tij. Bàjeni
dembel, gryks dhe patriot. Ai ka me u bâ ambicioz, intrigant
dhe i korruptuem. N'kyt mnyrë ju do ta kryeni detyrën tuej
nji mijë herë mâ mirë sesa me tehun e thikës...
«
Ne po korruptojmë popullin me anen e klerit, dhe klerin, me anen
e agjentve tonë, kshtû që nji ditë kena me e
futë Kishen Katolike n'vorr. Para do kohësh kam ndigjue nji
shokun tonë tuej thanë se n'kjoft se dojmë me
shkatrrue Katoliçizmin, duhet me eliminue gratë. Kto
fjalë janë t'verteta n'nji farë kuptimit, por mbasi
nuk mundena me i eliminue gratë, t'i korruptojme edhe ato
s'bashkut me Kishen... Thika mâ e mirë me i râ
Kishes Katolike âsht korrupsioni. N'punë pra, pa pushim,
deri n'fund...» (Imzot George Dillon, "The War of
Antichrist with the Church and the Christian Civilization",
1885)
Shkrimtari
aktivist hebré Bernard Lazare,
në vepren e tij "L'antisémitisme" (1849)
pasqyron kjartë urrejtjen
talmudike dhe mentalitetin
e rracës çifute :
«
Pa Ligjin (Mozaik),
pa Izraelin që e mban até, bota nuk do të egzistonte
mâ dhe Zoti nuk do ta ruante mâ prej shkatërrimit.
Bota ka me njoftë lumtuninë vetëm atherë kur ti
nënshtrohet ktij ligji, pra sundimit të hebrejve. Si
rrjedhojë, populli çifut âsht i zgjedhun prej Zotit
(sic) me kênë
ruejtsi i dishirave të tija. Populli çifut âsht i
vetmi që ka nënshkue nji pakt me Zotin (sic)...
Kur gjarpni tentoi Even, thotë Talmudi, aj e infektoi até
me helmin e tij. Kur Izraeli mori Ligjin në Malin Sinai, me anen
e Moizit, rraca çifute u pastrue prej ktij infeksioni, kurse
kombet tjera mbesin të infektueme. Izraeli âsht biri
veçanarisht i dashtun i mâ t'Naltit, i vetmi popull që
ka të drejten e dashtnisë, dashamirësisë dhe
mbrojtjes së tij. Njerzit e kombeve të tjera janë në
sytë e tij inferiorë ndaj hebrejve dhe âsht vetëm
në sajë të nji tolerance
që kto kombe kanë nji pjesë në bujarinë
hyjnore, sepse vetëm shpirtnat e hebrejve vijnë prej
njerzve të parë. Pasunitë që u janë dhanë
kombeve të tjera në fakt i përkasin Izraelit... Ky
besim në destinen e tyne dhe t'kênunit objekt i nji
zgjedhjeje të veçantë rriti tmerrsisht krenarinë
çifute... Rezutati i ksaj krenarije
ishte shikimi me përçmim i johebrejve... Hebrejt erdhen
në mesin e kombeve joçifute jo si miq por si pushtues.
Ata kjênë si nji kopé
që ishte lanë e mbyllun n'vathë për nji kohë
të gjatë. Kur rrethimi râ, ata u vërsulen në
fushen që kishin përpara. Me t'vërtetë, ata nuk
ishin luftëtarë, për vetë faktin e numrit të
tyne të vogël, por ata mbrriten me bâ nji pushtim për
të cilin ata ishin vërtetë t'armatosun, pushtimin
ekonomik, për të cilin ishin përgaditë vite me
rradhë. » (Op. cit., pp. 9, 223; Fahey, "The Kingship
of CHRIST and the Conversion of the Jewish Nation", faqe 87)
Imzot
Antonio Garcia, Ipeshkëv i Tuy-it, n'nji letër të 1
Korrikut 1937, sintetizon me pak fjalë t'admirueshme misionin
pushtues judaik kur thote se :
«
Asht e kjartë se konflikti aktual përban nji prej betejave
mâ të tmerrshme që AntiKrishti, pra Judaizmi, po i
ban Kishës Katolike dhe JEZU-KRISHTIT. Dhe në kyt krizë,
në historinë e botës, Judaizmi përdor dy armë
tepër të rrezikshme : njênen sekrete, që âsht
Masonerija dhe tjetren publike e të hapun që âsht
Komunizmi dhe të tana organizatat e tjera që e shoqënojnë
: Anarkistat, Anarko-Sindikalistat, Socialistat, etj., ku predikohet
përjashtimi i KRISHTIT, i moralit dhe i doktrinës së
Tij... ». (Fahey,
"The Kingship of CHRIST and the Conversion of the Jewish
Nation", faqe 54)
Papa
Sh'Piu V, në Bullen « Hebraeorum Gens »,
të 26 Shkurtit 1569, ndër të tjera shkruen :
« Populli çifut, i cilli dikur ishte
ruejtsi i Fjalës hyjnore dhe pjesmarrësi i sekreteve
qiellore, tuej ia kalue kshtu tâna popujve, u dënue mâ
vonë për shkak t'idolatrisë s'tij. Në kulmin e
përparimit, ai dënoi me mosmirënjohje dhe pabesí
Shelbuesin e tij, me nji dekë të padêjë dhe të
turpshme… Megjithë kyt fakt të pamohueshëm,
devotshmënija e t'krishtênve i lejoi çifutët
me u vendosë në gjirin (vendet) e tyne…
« Pavarsisht
nga kjo mikpritje, pabesija çifute në të gjitha
format e saja të neveritshme ka mbërritë deri n'at
pikë saqë âsht e nevojshme për shpëtimin
tonë ndalimi i menjihershëm i ksaj smundjeje, me anen e nje
metode efikase shërimi.
«
Tuej pâ fajdet e panumërta, me anen e t'cilave çifutët
kanë përvetsue gjithkund pasuninë e t'krishtênve
nevojtarë, Ne nxjerrim konkluzionin se çifutet janë
mbrojtësit dhe bashkëfajtorët e hajdutëve dhe
grabitqarëve… Nën pretekstin e biznesit, shumë prej
tyne lakmojnë shpitë e grave t'nderueme, dhe i shkatërrojnë
ata me lajkat e tyne të turpshme. Gjâja mâ e dâmshme
n'kyt çâshtje âsht se, me anen e profecive,
fjalëve magjike, supersticjoneve dhe shtrigërive, çifutët
tërhjekin shumë njerëz të smuetë dhe
t'paditun në mashtrimet e ‘Sinagoges së satanit’, ku
mburren se munden me parashikue të ardhmen dhe gjâna
sekrete.
« Për mâ tepër, Ne e dimë
dhe kemi hetue saktsisht sesa padêjsisht ky sekt rebel shpërdor
emnin e KRISHTIT, dhe sa e dâmshme âsht kjo gjâ për
ata që gjykohen në Emnin e Tij dhe kërcenohen prej
mashtrimeve të çifutëve.
« Tuej u
bazue mbi sa thamë mâ nâlt por edhe në raste të
tjera të rânda, për arsye të krimeve që po
shtohen dita-ditës në qytetet tona, Ne jemi të
mendimit se kjo rrace çifute, me përjashtim të disa
grupeve të vogla në Lindje, nuk na duhet në Republiken
tonë.
« Si
rrjedhim, Ne urdhnojmë që për 3 muaj mbas datës
së publikimit të ktij dokumenti, të gjithë
çifutët, e të dyja gjinive, në të gjitha
vendet e juridiksionit tonë, në qytete, distrikte e
krahina, duhen me u largue prej vendit tonë...»
(Papa
sh'Piu V, Bull “Hebraeorum Genes” of 26 Febr.1596. "Compilation
in Bullarium Diplomatum et Privilegiorum Sanctorum Romanorum
Pontificium"; Taurinensis Editio, Vol. VII. Page 740, 741 and
742; Pinay, 'The Plot Against the Church')
Në
luftën kundër judaizmit modern, Papa Gregori IX, me bullen
e tij të famshme “Sufficere Debuerat”, mes të tjerash
shkruen :
« Çifutët e pabesë duhen me
kênë të kënaqun që devotshmënia e të
krishtênve u hapi dyert vetëm prej vullnetit t'mirë.
Çifutët, t'cilët kanë persekutue Fenë
Katolike dhe kanë mohue Emnin e Zotit tonë, nuk na
falenderojnë për lëshimet tona, harrojnë
vullnetin tonë të mirë dhe na i shpërblejnë
me pabesí dhe përbuzje kundër nesh... Ashtu siç
âsht urdhnue n'Konçilin e Toledos dhe konfirmue
n'Konçilin e përgjithshëm, asnji preferencë nuk
duhet me iu dhanë blasfemuesve të Zotit, sepse âsht
absurde që ata t'kenë fuqí mbi t'krishtênët.
Megjithkëté, çifutët
janë prapë në poste zyrtare e vende pune që ata
i përdorin për me persekutue katolikët...»
(Papa
Gregori IX, Bulla « Sufficere Debuerate » e 5
Marsit 1233; "Compilation of the Bullarium Diplomatum et
Privilegiorum Sanctorum Romanorum Pontificum". Taurinensis
Editio, Vol. III. 1233, Page 479; Idem.)
Në
Bullen « Cum Nimis Absurdum » të 12
Korrikut 1555, Papa Pali IV shkruan se çifutët duhen me
veshë shenjen e tyre dalluese (kapelë të verdhë]
dhe me jetue në Aljamas (në geto apo lagje ekskluzivisht
për çifutët).
(Pope
Paul IV. Bull “Cum nimis absurdum” of 12th July 1555.
Caroli Cocquelines, same Bullarium, same edition, Vol. IV. Part I.
Page 321; Idem.)
Në
librin "Les Pourquoi de la Guerre Mondiale" (1922), Imzot
Henri Delassus, doktor në teologji, shkruen kshtu për
ndryshimet legjislative pro-çifute në Francë, ashtu
siç egzistojnë edhe në vende të tjera të
botës. Zgjidhja e monsinjorit për Francën do të
duhej me u aplikue gjithkund :
«
Gjâja e parë që duhet bâ âsht ndryshimi i
legjislacjonit francez. Ligji francez gjatë 120 viteve të
fundit âsht tuej legalizue nji fallsitet, mbasi konsideron
francez ata që nuk janë francez, por hebrej. Legjislacjoni
francez duhet me kênë në harmoni me të
vërteten... Legjislacjoni i futun prej Revolucjonit
[judeo-masonik të 1789] i paraqet hebrejtë si francez, por
ata nuk janë francez. Çifutët duhet të ndalojnë
se praktikuemit profesionet e nënpunsve civilë, gjyqtarve,
profesorve, avoketënve, etj... Duhet të anulojmë
ligjin nëpërmjet të cilit çifutët janë
lejue me uzurpue titullin e qytetarve francez dhe duhet me i deklarue
ata të zhdeshun prej shtetsisë franceze... Funksionarët
çifutë duhen të detyrohen me dhanë dorëhjekjen
prej posteve qeveritare... Asht në sajë të
centralizimit financjar që çifutët kanë sigurue
pjesën mâ të madhe të fuqisë së tyne.
E ky centralizim nuk do të mundet të mbahet pa ndihmen e
centralizimit politik... Pa ndryshue legjislacjonin e ndryshuem qysh
prej kohës së Revolucjonit, restaurimi i shtetit fracez ka
me kênë i pamujtun. »
«
Rraca jonë âsht superiore mbi tâna rracat e tjera.
Na jena zotën hyjnorë mbi kyt planet. Na jena aq të
ndryshëm prej rracave inferiore, sa ato janë prej
insekteve. Në fakt, t'krahasuem me rracen tonë, rracat e
tjera janë shtazë e kafshë, mâ t'shumten, bagtí.
Rracat e tjera krahasohen me jashtqitjen njerzore. Destina e jonë
âsht me i sundue rracat inferiore. Mbretnija jonë toksore
do të qeveriset prej mbretit tonë me nji skeptër
hekurit. Masat popullore kanë me na i lëpi kâmbët
dhe kanë me na shërbye si skllevën. » (Menachem
Begin - Kryeministri i Izraelit gjatë viteve 1977-1983; "The
French Connection")
Në
nji fjalim të mbajtun në Pragë prej rabinit Reichhorn,
në 1869, mbi vorrin e rabinit 'të madh' Simeon ben juda,
ndër të tjera thuhet :
« Çdo
100 vjet, ne të urtit e Izraelit e kena zakon me u mbledhë
në Sanhedrinin [Gjyqin suprem çifut] me qëllim me
shqyrtue progresin drejt dominimit botnuer, që na ka premtue
Zoti, dhe pushtimet ndaj katoliçizmit anmik.
« Kyt
vit, të mbledhun rreth vorrit të t'nderuemit tonë
Simeon ben juda, mundena me vue ré me krenari se shekulli i
kaluem na ka afrue te qellimi jonë, i cili ka me u mbrritë
së shpejtit.
« Ari
ka kenë dhe ka me kenë gjithmonë fuqia e
parezistueshme; i manipuluem prej duersh eksperte, aj ka me kenë
gjithmonë leva mâ e dobishme për ata që e
posedojnë dhe objekti i dishirës për ata që nuk e
posedojnë. Me arin blejmë ndërgjegjet mâ rebele,
caktojmë çmimin e tana valutave, çmimin e tana
produkteve dhe mbështesim huadhânjen ndaj shteteve të
cilat vêhen mandej në mëshiren tonë.
« Qysh
tash, bankat kryesore, bursat e botës mbarë dhe kreditë
ndaj tana qeverive janë në duert tona.
« Fuqia
tjetër e madhe âsht shtypi. Tuej i përsëritë
pa pushim disa idé të caktueme, shtypi s'fundmit i ban
ato të besueshme si të vërteta. Teatri ofron po të
njêjtat sherbime. Gjithkund shtypi dhe teatri i binden
direktivave tona.
« Nëpërmjet
lëvdatave të vazhdueshme të regjimit demokratik, ne do
ti ndajmë të krishtênët në parti politike,
do të shkatrrojmë unitetin e kombeve të tyne dhe do të
mbjedhim atje përçamjen. Të pafuqishëm, ata
kanë me iu nënshtrue pushtetit të bankës tonë,
e cila âsht gjithmonë e bashkueme, gjithmonë e
devoçme ndaj çâshtjes tonë.
« Ne
do ti shtyjmë të krishtênët në luftna tuej
shfrytzue kreninë dhe idiotsinë e tyne. Ata kanë me
masakrue njêni-tjetrin dhe kanë me pastrue vendin ku na
kena me futë mandej njerzit tonë.
« Zotnimi
i tokës ka prue gjithmonë influencen dhe pushtetin. Në
emën të drejtsisë socjale dhe barazisë, ne do të
coptojmë pronat e mëdhaja dhe do t'ua napim fshatarve, që
i dishirojnë me tana forcat, t'cillët, nëpërmjet
shfrytzimit të tyne, kanë me u bâ borxhlitë
tonë. Kapitalet tona kanë me na bâ zotnitë e
tyne. E kshtû, ne do të bahena pronarët e mëdhenj
dhe zotnimi i tokës ka me na sigurue pushtetin.
« Të
përpiqena me futë në qarkullim letren-pare në
vend të arit; arkat tona do të thithin arin dhe ne do të
rregullojmë vlerën e letrës-pare, gjâ që do
të na bajë zotën të tana egzistencave.
« Ne
kena në mes nesh oratorë to aftë me provokue nji
entuziazëm të rrêmë dhe me bindë turmat. Ne
do ti përhapim ata në mesin e popujve për me i lajmnue
ndryshimet që do të bajnë lumninë e njerzimit.
Nëpërmjet arit dhe lajkave, ne do të fitojmë
proletariatin, i cili do të angazhohet me eleminue kapitalizmin
e krishtênë. Ne do ti premtojmë puntorve rroga që
nuk i kanë pâ as në ândërr, por nga ana
tjetër ne do të rrisim gjithashtu edhe çmimin e
gjânave të nevojshme, në mnyrë që
përfitimet tona të jenë edhe mâ të mëdhaja.
« Në
kyt mënyërë ne do të përgadisim revolucjonet
që vetë të krishtênët kanë me i
luftue, kurse na kena me marrë përfitimet prej luftnave të
tyne.
« Nëpërmjet
talljeve dhe sulmeve tona ne do ti bajmë priftnijtë e tyne
qesharakë e mandej të urrejtshëm; do të bajmë
fenë e tyne qesharake dhe të urrejtshme si kleri. Kshtû,
ne do të bahena zotnit e shpirtnave të tyne. Sepse lidhja
jonë e devoçme ndaj besimit tonë dhe kultit tonë
ka me kenë provë e superioritetit të shpirtnave tonë.
« Ne
kena njerzit tonë në vendet mâ të rândsishme.
Të përpiqena me i dhanë gojimve [joçifutve]
avoketën dhe mjekë; avoketnit janë në dijeni të
tana intersave tona, kurse mjekët, mbasi të futen në
shpitë e tyne, kanë me u ba rrfysa dhe drejtuesa
ndërgjegjesh.
« Por
mbi gjithçka të fusim në dorë mësimdhânjen.
Me kyt mnyrë, ne do të përhapim idetë tona dhe do
të formojmë trujtë simbas qejfit tonë.
« N'kjoft
se njêni prej nesh bjen në kthetrat e Drejtsisë së
krishtênve, me vrap ti shkojmë në ndihmë; të
gjejmë aq dishmitarë sa duhen me e pshtue prej gjykatsve të
tyne, tuej pritë ditën kur ne vetë kena me kenë
gjykatës.
« Mbretnit
e krishtënimit, të frymë me ambicje dhe krení,
rrethohen me luks dhe ushtri të mëdha. Ne do ti sigurojmë
të tanë arin që lyp marrija e tyne dhe kshtû do
ti kena n'dorë.
« Mos
të pengojmë martesat e burrave tonë me vajzat e
krishtêna, sepse nëpërmjet tyne hyjmë në
rrethet mâ të mbylluna. N'kjoft se vajzat tona martohen me
gojim, ato nuk kanë me kenë ma pak të dobishme sepse
fmijët e nji nane çifute janë tonët. Të
përhapim idenë e lidhjeve të lira, bashkjetesës,
për me shkatrrue te gruaja e krishtênë principet dhe
praktikat e fesë së tyne.
« Qysh
prej disa shekujve, bijët e Izraelit, të përçmuem,
të persekutuem, kanë punue me hapë nji rrugë
drejt pushtetit. Ata janë afër qëllimit të tyne.
Ata kontrollojnë jeten ekonomike të krishtênve të
mallkuem (sic) dhe kanë influencen dominuese në politikë
dhe zakonet e tyne.
« Në
kohen e caktueme, të përgaditun mâ parë, ne do
të zgjidhim Revolucjonin që ka me shktarrue të tana
klasat e katoliçizmit dhe ka me na i dorzue të krishtênët
në dorën tonë. Kshtû ka me u realizue premtimi i
Zotit për popullin tonë. » (« Le Contemporain
», 1 juillet 1880; Calixte de Volsky, « La Russie
Juive »; « The Britons », Londres;
« La Vieille France », No. 214)
Çifuti
Marcus Eli Ravage, në gazeten « Century Magazine »
të muejve Janar-Shkurt 1928 shprehet kshtû :
« Ju
bani shumë zhurmë mbi influencen e teprueme të çifutve
në teatrot dhe kinematë tueja. Shumë mirë. E xamë
se ankesa juej âsht e vërtetë. Po çfarë
âsht kjo në krahasim me influencen tonë depërtuese
në kishat, shkollat, ligjet dhe idetë tueja të
përditshme ? Ju nuk keni fillue me shijue ende rândsinë
e vërtetë të fajit tonë. Na jena infiltrusa. Na
jena shkatrruesa. Na kena marrë boten tuej natyrore, idealet
tueja dhe destinën tuej dhe i kena turbullue. Na kena kenë
n'origjinë jo vetëm të luftës së madhe
(Luftës I Botnore) por pothuejse të tana luftnave tueja; jo
vetëm të Revolucjonit Rus (1917) por edhe të tana
revolucjoneve të mëdhaja të historisë tuej. Na
kena prue përçamjen, konfuzionin dhe zhgënjimin në
jetën tuej private dhe publike. E na vazhdojmë prapë
me e bâ kyt gjâ dhe kërkush nuk e din për sa
kohë kena me vazhdue kshtû.
« Kush
e din se çfarë t'ardhmet të madhe dhe të
lavdishme do të kishit pasë po t'ju kishim lanë rehat?
Por nuk ju kena lanë të qetë. Na kena futë në
dorë dhe kena rrxue strukturen e hijshme që ju kishit
ndërtue dhe kena ndryshue rrjedhën e historisë tuej...
Shifni tre revolucjonet kryesore të kohve moderne : até
francez, amerikan dhe rus. Çfarë janë ata veçse
triumfi i idesë çifute mbi drejtsinë socjale,
politike dhe ekonomike ?... Pa mâ t'voglin dyshim na kena pasë
nji pjesë të rândsishme në revolucjonin luteran
dhe âsht nji fakt i njoftun se na kena kênë nxitësit
kryesorë të revolucjoneve borgjeze-demokratike të
shekullit 18-të në Francë dhe Shtetet e Bashkueme... »
« Revista
e Studimeve Çifute » e financueme prej James de
Rothschild, në vjetin 1880 publikoi dy dokumenta që
diftojnë të Ditunit e Sionit në veprim qysh në
shekullin e XV-të tue drejtue aktivitetin pushtues hebraik.
Me
13 Janar 1489, Chamor, rabini i çifutve të Arles, Francë,
i shkruen Sanhedrinit të Madh me qendër në
Konstantinopojë dhe i kërkon këshillë në nji
situatë kritike : Mbreti i Francës i kishte kërkue
atyne ose me u bâ të krishtênë ose me braktisë
vendin. Përgjigja nuk vonon dhe në linja të
përgjithshme âsht si mâ poshtë :
« Të
dashtun vllâzën në Moízin !
« E
kena marrë letrën tuej ku na njoftoni mbi ankthin dhe
fatkeqsitë që duroni. Si ju, edhe na ndjejmë nji
dhimbje të madhe. Përgjigja e satrapve (qeveritarve) dhe
rabijve të mëdhenj âsht kjo :
« N'kjoft
se ju detyrojnë me u bâ të krishtênë,
bajuni, po qe se nuk mundeni me veprue ndryshej, por rueni ligjin e
Moízit në zemrat tueja.
« Kur
thoni se kanë urdhnue me ju zhdeshë prej pasunive tueja,
bani fmijët tuej tregtarë që t'munden, pak kah pak, ti
zhdeshin t'krishtênët prej pasunive t'yne.
« Kur
thoni se ju kërcënojnë jeten, bani fmijët tuej
mjekë e farmacista n'mnyrë që t'i hjekin jeten
t'krishtênve.
« Kur
thoni se po ju shkatrrojnë sinagogat, bani fmijët tuej
kanonë e klerikë që t'munden kshtû me shkatrrue
kishat e tyne.
« Kur
thoni se ju bezdisin n'mnyra t'ndryshme, bani t'mujtun që fmijtë
tuej t'jenë noterë, avoketën dhe t'përzihen
gjithmonë në çâshtjet e shteteve, n'mnyrë
që tuej vue t'krishtênët nën zgjedhën e
tyne, t'munden me dominue boten dhe me u hakmarrë kundër
tyne.
« Zbatojini
kto urdhna që po ju napim dhe keni me pâ vetë prej
eksperiencës se prej t'nënshtruemve që jeni keni me
hypë n'majen e pushtetit.
« E
firmosun : V.S.S.V.F.F. Princi i çifutve, me 21 Nanduer
1489 »
Isidore
Loeb, i cituem prej G. Batault në librin e tij « Le
Problème juif » flet kshtû mbi supremacinë
judaike :
« Kombet
kanë me u bashkue me i çue nderimet popullit të
Zotit (sic) ; e tanë pasunia e kombeve do t'i kalojnë
popullit çifut, të cilët do të ecin mbas
popullit çifut në zinxhir si robën dhe do të
përkulen para tij [kombit hebré] ; mbretnit do t'i rrisin
fmijët kurse princeshat do të jenë dadot e bijve të
tij. Çifutnit do t'i urdhnojnë kombet e tjera, ... dhe
ato kombe që nuk do ti shërbejnë atyne do të
shkatrrohen... »
Adolphe
Crémieux, mjeshtër i madh i Orientit të madh
masonik, president i Aliancës çifute universale dhe
minstër i drejtsisë të Francës,
deklaronte kshtû në gazetën çifute « Les
Archives Israélites », fletorja No. 25, të
vjetit 1861 :
« Nji
mesianizëm i kohve të reja ka ma lindë, Jeruzalemi i
nji urdhni të ri, i nji organizate "shêjte"
(sic) midis Lindjes dhe Perëndimit, duhet me zëvendsue
perandorinë e papve dhe të perandorve. Nuk e mshehi se
g'jatë viteve mendimet e mija ia kam kushtue vetëm ksaj
çështjeje... Kombsitë duhen me u zhdukë dhe
besimet duhen me u eliminue. Por Izraeli nuk duhet me u zhdukë
sepse ky popull i vogël âsht i zgjedhuni i Zotit (sic). Në
tana vendet na duhet me vendosë çifutët e izoluem në
kontakt me autoritetet, në mnyrë që sapo të vijë
lajmi i parë i nji sulmi, na të çohena të tanë
si nji trup i vetëm. »
Kto
janë vetëm disa dishmí të planeve subversive të
sinangogs së satanit apo të Alenacës Judaike
Universale (AIU) për dominimin e botës nëpërmjet
urdhnit të ri shekullar judeo-masonik, plane kundra Zotit e
kundra kombeve që i gjejmë të konkretizueme edhe në
ritet dhe doktrinat perverse të lozheve masonike, krijesa
diabolike të AIU.
Si
konkluzion, përballë kërcënimit judeo-masonik, si
dhe kërcënimeve të tjera antikatolike, shoqnija dhe
Civilizimi i krishtênë kishte dhe ka gjithmonë të
drejtë me u vetmbrojtë.
Qé
si shkruen revista e nderueme katolike, "La Civiltà
Cattolica", mbi planet dominuese botnore të çifutve
talmudista :
«
Në mnyrë që kombet katolike të çlirohen
prej zgjedhës së Judaizmit dhe Masonerisë, e cila po
bahet përditë e mâ shumë shtypëse, duhet që
kto kombe të kthehen mbrapa deri n'at vend prej ku ata kanë
marrë rrugen e gabueme. N'kjoft se çifutët nuk bahen
të padâmshëm me anen e ligjeve specjale që u
hjek atyne at barazí civile për të cillën ata
nuk kanë asnji të drejtë, asgjâ e dobishme dhe e
qëndrueshme nuk ka me u realizue. Tuej pasë parasysh
egzistencën e tyne në vende të ndryshme dhe karakterin
e tyne të pandryshueshëm prej të huaji dhe prej anmiku
të njerzve në çdo shtet që i mirëpret ata,
dhe prej nji shoqnije të ndame prej shoqnive të tjera
n'mesin e të cilave jeton; tuej konsiderue kodin moral talmudik
që ata ndjekin dhe dogmat thelbsore të besimit të tyne
që i shtyjnë me futë në dorë tânë
pasuninë e të gjithë popujve, me çdo lloj
mnyret në dispozicjon, sepse simbas talmudit âsht e drejta
e çifutve me sundue boten; tuej kujtue faktin e shtypjes që
ata i bajnë të krishtênve në shtetet katolike ku
u âsht dhanë barazija e të drejtës civile me
katolikët, del si konkluzion i pashmangshëm se e vetmja
mnyrë me ruejtë të drejtat e Katolikve, aty ku
hebrejtë lejohen me banue, âsht rregullimi me ligje i
qëndrimit të tyne në mnyrë që ata mos
dâmtojnë të Krishtênët.
«
Ky projekt âsht ndjekë në t'kaluemen, e kyt projekt
hebrejt janë përpjekë me e shkatrrue gjatë qindra
vjeçarve të fundit. E ky proçes duhet aplikue
prapë, herët a vonë, dashje pa dashje... Ku popull i
shpërndamë në tânë rruzullin toksuer âsht
sod, si dikur mbas shkatrrimit të Jeruzalemit, pa mbret, pa
meshtarí, pa tempull, pa tokë âmë, dhe në
t'njêjten kohë, anmik tejet i egër i Emnit dhe i
Kishës së JEZU-KRISHTIT, Zot i vërtetë dhe Njiri
i vërtetë, i kryqzuem prej paraardhsve të tyne... Asht
e sigurt se sod Kombi Hebre, si i tânë, shpreh nji
tendencë shumë mâ të madhe drejt urrejtjes dhe
shkatrrimit të Katoliçizmit sesa drejt nji qëndrimi
dashamirës ndaj tij. » (Fahey,
"The Kingship of CHRIST and the Conversion of the Jewish
Nation", faqet 67-69)
Projekti
ligjor i përmendun ma nâlt kundër hebrejve nuk âsht
i padrejtë apo racist sepse aj âsht nji masë
vetmbrojtse legjitime e çdo populli liridashës, n'nji
kohë kur Sinagoga moderne dhe pjesa e madhe e hebrejve që i
nënshtrohet asaj ndjek me besnikní edhe sod në
shekullin e XXI doktrinat talmudike raciste, anti-katolike,
anti-njerzore e natyraliste, ashtû siç do ta shofim në
shembujt që do nap mâ poshtë.
Vetë
Selia e Shêjte, gjatë shekujve t'kaluem ka nxjerrë
ligje kundër hebrejve, kurrë mbi baza raciale, sepse ajo i
ka dënue gjithmonë sulme të tilla antisemite, por si
barrierë vetmbrojtse për besimtarët e saj kundër
veprimtarisë judaike anti-katolike. Ma sipër dhashë
ndonji shembull, por po të studiojmë bullat dhe dekretet e
ndryshme pontifikale ("Bullarium Romanum") do të
gjejmë atje ligje të ngjashme qysh prej shekujve e 3-t dhe
të 4-t AD e deri në shekullin e 20-t, ku veçojmë
Papen Leonin XIII ("Tametsi", 1900), Papen Piun XI ("Quas
Primas", 1925 dhe "Quadragesimo Anno", 1931), Papa
Benedikti XIV ("A Quo Primum", 1751),¨Papa Klementi
VIII (1592-1605), Papa Gregori XIII (1572-1585), Papa sh'Piu V
(1566-1572), Papa Pali IV (1555-1559), Papa Nikolla IV (1288-1294),
Papa Inoçenti II (1198-1216), Papa Aleksandri III (1159-1181),
etj. Nji koleksion i njoftun i ktyne ligjeve përshihet edhe në
16 volumet e "Historisë së Konçileve simbas
dokumentave origjinale" (1870) të Mgr Gharles Joseph
Héfélé, ipeshkvit të Rotenburgut.
Prej
ktyne ligjeve sa të urta por aq edhe largpamse dallojmë 6
urdhnesa kryesore për mbrojtjen e katolikve :
1.
Katolikët nuk duhen kurrë me i shërbye çifutve
dhe as me u punësue prej tyne.
2.
Asht e ndalueme për katolikët me kërkue ndihmen e
mjekve hebrej dhe me marrë ilaçet e pregadituna prej
hebrejve.
3.
Nën dënimin e çkishënimit, âsht e
ndalueme për katolikët me jetue në të njêjten
shpi e në të njêjten familje me çifutët.
4.
Asht e ndalueme për gratë katolike me u punsue si dado
(kujdestare fëmijësh) në nji familje çifute.
5.
Nuk duhen lejue që çifutët të ushtrojnë
funksione publike, që i napin atyne fuqi kundër katolikve.
6.
Katolikët nuk duhen kurrë me asistue në nji martesë
çifute e as me pranue ftesen e tyne për drekë.
N'kjoft
se kto ligje mund t'i duken ndokujt absurde, kjo ndodh sepse nuk
njihet doktrina talmudike kundër katolikve dhe popujve të
tjerë joçifutë.
Në
1861, Papa Piu IX në nji konsultim me ipeshkvijtë e
Galicisë shprehej :
«
Konçilet e Kishës Katolike u kanë tregue katolikve
nji formë sjelljeje shumë të kjartë. Ata ndodhen
n'situaten aktuale sepse nuk i janë bindë Kishës
Katolike.
«
Katolikë ! Pse nuk i zbatoni kto ligje ? Po ti zbatójshit,
çifutët nuk do të ishin mâ nji rrezik për
ju. N'kjoft se gjimoni nën sundimin e tyne, ky âsht faji
juej dhe kjo ndodh n'dënim për mosbindjen tuej. »
«
Asht e pamujtun për të Krishtênët me kênë
antisemitë, por Ne e pranojmë faktin se sejcilli ka të
drejten e vetmbrojtjes, me fjalë të tjera, sejcilli ka të
drejtë me marrë masat e nevojshme për mbrojtjen e tij
kundër çdo gjâjet që kërcënon
interesat e tija legjitime. » (Papa Piu XI; op. cit., faqe 83)
«
Në kohen e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, Talmudi nuk ishte
shkrue endé, por shpirti i tij frymzonte qysh atherë
doktorët e Izraelit. » (At Lagrange O.P., "L'Evangile
de Jésus-Christ", p. 463)
Asht
aj shpirt mendjemadhsíjet dhe përbuzjet i hebrejve,
n'sajë të zgjedhjes së tyne dikur prej Zotit, që
shkaktoi opoziten e kombeve joçifute para ardhjes së
KRISHTIT. Dhe Talmudi e ka organizue kyt mendjemadhsí të
tmerrshme dhe përbuzje sistematike qysh atherë e deri më
sod. Talmudi përfaqson kodifikimin e rezistencës kundër
Mbretnisë së KRISHTIT ZOT dhe Kabala moderne reflekton
opoziten kundër Meshtarisë së KRISHTIT Mbret. Kjo
kabalë ("doktrinë mistike") moderne çifute
âsht baza e Panteizmit të Masonerisë, Teozofisë
dhe shoqnive të tjera okulte që luftojnë të
gjitha Mbretninë socjale të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT
në botë.
Mgr.
Landrieux, Ipeshkvi i Dizhonit, n'Francë, në vepren e tij
të shkëlqyeme "L'Histoire et les Histores dans la
Bible", shkruen se Talmudi âsht nji deformim sistematik i
Biblës dhe se kreníja e rracës me idenë e
sundimit universal egzaltohet aty deri në çmenduní.
Për talmudistin vetëm rraca çifute përban
njerzimin kurse joçifutnit nuk janë njerëz por
kafshë që nuk kanë të drejta. Ligjet morale që
rregullojnë mardhanjet e ndërsjellta mes njerzve, 10
Urdhnimet, nuk aplikohen ndaj joçifuteve, mbasi ato
konsiderohen kafshë. Kto ligje janë ekskluzivisht për
hebrejtë. Në lidhje me kombet joçifute-"Gojim"
çdo gjâ lejohet : grabitja, mashtrimi, rrêna,
vrasja. Kur Talmudi u njoft prej kombeve johebreje, veçanarisht
në shekullin e 16-të, në sajë të shpikjes së
shtypshkronjës, nji indinjim aq i madh shpërtheu në
tanë botën katolike saqë nji Asamblé e
Përgjithshme çifute e vjetit 1631 urdhnoi që pjesët
fyese në talmud mos të shtypeshin në botimet e
ardhshme, por në vend të tyne të vêhej nji
rrumbullak (O), shênjë që do ti tregonte rabijve dhe
msuesve të shkollave çifute se bahej fjalë për
pjesë fyese që duheshin msue vetëm gojarisht, për
me evitue që "të ditunit" mes gojímve t'i
kuptojshin ato. (Ish-rabini Drach, "L'Harmonie entre l'Eglise et
la Synagogue", volumi I, faqe 168)
Shkrimtari
aktivist hebré Bernard Lazar, në vepren e tij
"L'antisémitisme" (1849) shpreh kshtû
influencen e prrallave dhe urrejtjes talmudike mbi mentalitetin e
rracës çifute :
«
Pa Ligjin, pa Izraelin që e mban até, bota nuk do të
egzistonte mâ dhe Zoti nuk do ta ruante mâ prej
shkatërrimit. Bota ka me njoftë lumtuninë vetëm
atherë kur ti nënshtrohet ktij ligji, pra sundimit të
hebrejve. Si rrjedhojë, populli çifut âsht i
zgjedhun prej Zotit me kênë ruejtsi i dishirave të
tija. Populli çifut âsht i vetmi që ka nënshkue
nji pakt me Zotin... Kur gjarpni tentoi Even, thotë Talmudi, ai
e infektoi até me helmin e tij. Kur Izraeli mori Ligjin në
Malin Sinai, me anen e Moizit, rraca çifute u pastrue prej
ktij infeksioni, kurse kombet tjera mbesin të infektueme.
Izraeli âsht biri veçanarisht i dashtun i mâ
t'Naltit, i vetmi popull që ka të drejten e dashtnisë,
dashamirësisë dhe mbrojtjes së tij. Njerzit e kombeve
të tjera janë në sytë e tij inferiorë ndaj
hebrejve dhe âsht vetëm në sajë të nji
lëshimi (tolerimi) që kto kombe kanë nji pjesë në
bujarinë hyjnore, sepse vetëm shpirtnat e hebrejve vijnë
prej njerzve të parë. Pasunitë që u janë
dhanë kombeve të tjera në fakt i përkasin
Izraelit... Ky besim në destinen e tyne dhe t'kênunit
objekt i nji zgjedhjeje të veçantë rriti tmerrsisht
kreninë çifute... Rezutati i ksaj ishte shikimi me
përçmim i johebrejve... Hebrejt erdhen në mesin e
kombeve joçifute jo si miq por si pushtues. Ata kjênë
si nji kopé që ishte lanë e mbyllun n'vathë për
nji kohë të gjatë. Kur rrethimi râ, ata u
vërsulen në fushen që kishin përpara. N'fakt, ata
nuk ishin luftëtarë, për vetë faktin e numrit të
tyne të vogël, por ata mbrriten me bâ nji pushtim për
të cilin ata ishin vërtetë t'armatosun, pushtimin
ekonomik për të cilin ishin përgaditë vite me
rradhë. » (Op. cit., pp. 9, 223; Fahey, "The Kingship
of CHRIST and the Conversion of the Jewish Nation", faqe 87)
Doktrina
talmudike
Simbas
ish-rabinit dhe doktorit të Sinagogës moderne Paul Drach,
ekspert i doktrinës talmudike, i cili ma vonë u konvertue
në Katoliçizëm, veprat erudite të t'cilit janë
lëvdue e dekorue prej Papve Leoni XII, Piu VIII dhe Gregori XVI,
shpjegon se Talmudi (që don me thanë doktrina, msimi dhe që
ndahet në tekstin "Mishna" dhe komentin e tij rabinik
"Gemara") përfaqson bazen e madhe doktrinale hebraike;
talmdi âsht kodi i plotë fetar dhe civil i Sinagogës
moderne. "Gemara" ndahet në Komentin rabinik të
Jeruzalemit (i shkruem rreth shekullit III AD dhe përgjithsisht
i dalun jashtë përdorimit) dhe në Komentin rabinik të
Babilonisë (i shkruem rreth shekullit V AD dhe i përdorun
deri n'kohët tona). Nën emnin Talmud, sod në boten
çifute, pranohet autoriteti i tekstit "Mishna" dhe
komenti rabinik i Babilonisë.
Vetëm
në "Gemara" gjinden s'pakut 100 vende ku lexohen
fyemjet dhe blasfemitë mâ të tmerrshme kundër
Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, Zojës Bekueme dhe Fesë
shêjte Katolike në përgjithsí. Dhe ky Talmud i
mallkuem âsht baza e përditshme fetare-civile e pjesës
mâ të madhe të hebrejve të sotëm që me
financat e tyne të fuqishme kontrollojnë të gjitha
qeveritë e vendeve perendimore dhe vendeve të tjera në
Azi, Afrikë, etj.
Simbas
Enciklopedisë Hebreje, volumi 12, edhe sod pjesa ma e madhe e
çifutve respekton Taludin si autoritetin suprem të fesë
hebraike.
Në
Enciklopedinë Hebraike të vjetit 1905 lexojmë :
«
Me shkatrrimin e Tempullit (70 AD) Saduçenët (nji prej
sekteve të njoftuna çifute të kohës) u zhduken
bashkë me té tuej lanë Farizejt (sekti tjetër
dominues në Izreal, pjestarët e të cilit përbajshin
Sanhedrinin - (Gjyqin Suprem Hebraik) i cili mori në dorë
kontrollin e të gjitha çâshtjeve çifute
(fetare dhe civile). Pra jeta çifute u kontrollue prej
Farizejve (t'cilët Zoti jonë JEZU-KRISHTI i quejti
hipokritë dhe vorre të bardha prej jashtë, që
përmbranda ishin mbushë me çdo lloj kalbsinet) dhe e
gjithë historija herbeje u shkrue simbas kandvështrimit
farizaik. Nji traditë e ré zëvendsoi traditen e
vjetër meshtarake (Abot 1:1) dhe âsht farizaizmi aj që
formoi karakterin e judaizmit, jetën dhe mendimin e çifutve
në të ardhmen. »
Simbas
Elizabeth Dilling, "The Jewish Religion: Its Influence Today",
rabini Louis Finklestein u zgjodh në 1937 prej Kehíllave
(komuniteteve çifute) të botës si njêni prej
120 hebrejve mâ të respektuem, që përfaqson mâ
mirë "llampen e judaizmit" në botë. Në
librin e tij dy-volumësh "The Pharisees", rabini
Finklestein shprehet :
«
Farizaizmi u shndrrue në talmudizëm por shpirti i farizejve
të vjetër mbijeton i pandryshuem. Kur çifuti studjon
Talmudin, n'fakt aj âsht tuej përsëritë
argumentat e përdoruna në akademitë palestineze.
Farizaizmi i vjetër âsht përhapë prej Palestinës
në Babiloní; prej Babilonisë në Afriken e
Veriut, Itali, Spanjë, Francë, Gjermani; prej aty në
Poloni, Rusi dhe në përgjithsi në Evropen lindore. »
Në
librin mbi historinë e hebrejve, i njêjti rabin
Finklestein shkruen :
«
Autoriteti i Talmudit rrjedh prej pozicionit të mbajtun prej
akademive të dikurshme farizaike. Msuesit e ktyne akademive u
konsideruen pasardhësit e dêjë (sic) të
Sanhedrinit (Gjyqit Suprem Hebraik) të vjetër. Në
kohen e sotme, hebrejt nuk kanë nji autoritet qëndror të
gjallë t'krahasuem me Sanhedrinët në të kaluemen
apo akademitë e mâvonshme. Prandaj, çdo vendim që
lidhet me fenë judaike duhet të bazohet në Talmud,
përmbledhja finale e doktrinës së autoriteteve judaike
në fjalë, në kohen e egzistencë së tyne. »
("The Jews — Their History, Culture, and Religion ", Vol.
4, p. 1332, Jewish Publication Society of America, 1949)
Hebreu
Eliphas Levi, profesor francez i magjisë, thotë se Talmudi
âsht vepra bazë e çdo lloj magjijet. (Eliphas
“Histoire de la magie”, Paris, 1860)
Monsinjor
Landrieux, në vepren e mâ nalt përmendun, citon
organin e shtypit çifut "L'Univers Israelite" (1887)
ku shkruhet :
«
Për dymijë vjet Talmudi ka kênë dhe vazhdon me
kênë nji objekt venerimi dhe kodi fetar për fmijët
e Izraelit. Gjithashtu simbas Arshivave hebraike, superioriteti
absolut i Talmudit mbi Biblen e Moizit duhet të njihet prej të
gjithve (sic). » (Fahey, "The Kingship of CHRIST and the
Conversion of the Jewish Nation", faqe 92)
Atherë
âsht e kjartë pse Kisha shêjte Katolike, mbretnit
dhe perandorët e krishtênë e kanë dënue
gjithmonë Talmudin e rabijve si vepër diabolike dhe
subversive.
Në
Fjalorin Apologjetik të Fesë Katolike ("Dictionnaire
Apologétique de la Foi Catholique"), kolonat 1691-1694,
nepet nji listë e gjatë Dekretesh Papale që dënojnë
Talmudin dhe formimin talmudik.
Në
vjetin 553 A.D., Perandori Justinian ndaloi përhapjen e librave
të Talmudit në të gjithë Perandorinë
Romake. (Corp. Juris. can. VII Decretal, lib V, Tit. IV, cap. 1)
Rodkinson
(emni i vërtetë Levi Frumkin, çifut), i cilli
përktheu pjesërisht Talmudin për herë të
parë në anglisht në vjetin 1903, version i kontrolluem
prej rabinit Isaac M. Wise, "Atit të Judaizmit të
reformuem", nep nji listë të pjesshme Papësh e
mbretnish që kanë urdhnue djegjen publike të Talmudit
në turren e druve :
*
Vjeti 1244, Paris, Mbreti Louis IX;
*
Vjeti 1244, Rome, Papa Innoçenti IV;
*
Vjeti 1248, Paris, Kardinali Odo;
*
Vjeti 1299, Paris, Mbreti Filipi i Drejtë;
*
Vjeti 1309, Paris, Mbreti Filipi i Drejtë;
*
Vjeti 1322, Rome, Papa Gjoni XXII;
*
Vjeti 1553, Rome, Barcelona, Venice, Romagna, Urbino, Pesar, Papa
Julius III;
*
Vjeti 1554, Ancona, Ferrara, Mantua, Padua, Candia, Ravenna, ku u
dogjen me qinda mija kopje;
*
Vjeti 1557, Poloni, ku u dogjen kopje të talmudit mbas akuzave
kundër çifutëve se ata përdorshin gjakun e
fmijve të krishtênë në ceremonitë e tyne;
*
Vjeti 1558, Rome, Kardinal Ghislieri, Papa i ardhshëm sh'Piu V.
Në
Bullën “Impia Judeorum Perfidia” (Tradhtia e çifutve
t'pabesë), Papa Inoçenti IV dënon fallsitetin dhe
aktet e turpshme të çifuteve që tmerrojnë ata
që i ndigjojnë. Në të njêjten Bullë,
Papa urdhnon që Talmudi dhe librat e tjerë hebraikë,
të cilat i nxisin çifutët drejt çdo të
keqeje të mundshme, të digjen publikisht. (Pope Innocent
IV. PP., Bull “Impia Judaeorum perfidia” of 9th May
1244. Caroli Cocquelines. Same Bullarium, same edition, Vol. HI, Page
I, Page 298; Idem)
Simbas
êtënve dominikanë Richard O.P. dhe Guiraud O.P. në
encyclopedinë e tyne "Bibliothèque sacrée"
(1825), volumi XXIII, faqe 357, "Mishna" âsht e
shkueme n'nji hebraishte rabinike të pastër por me nji stil
aq konçiz saqë âsht e vështirë me e
kuptue n'kjoft se nuk dihet se për çfarë bahet
fjalë. "Gemara" âsht e shkrueme n'nji gjuhë
kaldaike të tmerrshme (gjuha e folun në Babiloni n'kohen e
egzilit të hebrejve atje), të cillen pak çifutë
e kuptojnë.
Talmudi
âsht i ndamë në 6 pjesë (seder), ku çdo
pjesë ndahet në disa artikuj (maseshet) dhe ku çdo
artikull ndahet në disa kapituj (perakin).
Të
shofim tashti disa herezi, blasféma, gabime, ândrra
qesharake, fabula e absurditete të Talmudit, të marruna nga
Enciklopedia e êtënve eruditë dominikanë të
nâltpërmendun, për me bindë lexuesin pse ky
libër âsht dënue, aq sa me u djegë publikisht,
jo vetëm prej Kishës Katolike por edhe prej autoriteteve
drejtuese të popujve liridashës. Në shembujt e
mâposhtëm kur të përmendet êmni "Zot"
nënkuptohet zoti i vërtetë i çifutëve të
sotëm talmudistë, djalli, mbasi dihet se çifutnit
talmudikë mohojnë hyjninë e Zotit tonë
JEZU-KRISHTIT.
-
Zoti harxhon 3 orët e para të ditës me lexue ligjin
mozaik dhe se kur Moizi mbrriti në qiell e gjeti Zotin tuej vue
thekset mbi tekstin e Shkrimeve Shêjte. (seder 2, maseshet 1,
14)
-
Zoti thotë përditë lutje shumë të devoçme
në gjuj. (seder 1, mas. 1, 1; seder 2, mas. 8, 5)
-
Herë mbas heret Zot shkon në nji vend të paditun me
kjâ mkatet e njerzve dhe mekênse hebrejt e kanë bâ
me derdhë shumë lot, ai i nxorri jashtë prej
Jeruzalemit dhe djegu Tempullin. (seder 2, 4; seder 1, 7)
-
Zoti i urdhnoi hebrejt me bâ çdo orë nji sakrificë
shpaguese në riparim të gabimit që Zoti ka bâ
tuej i hjekë driten hanës për me ia dhanë
diellit. (seder 4, mas. 6, 1)
-
Zoti për me u çlodhë prej lodhjeve shpirtnore, gjatë
orëve të fundit të ditës luan me nji peshk të
madh të quejtun levia'an. (seder 2, mas. 1, 14; seder 4, mas. 8)
-
Mbasi disa rabinj kishin replikue (diskutue ashpër) me rabinin
Eliezer, Zot vendosi në favor të ktij të fundit, gjâ
që i inatosi aq shumë rabijtë e tjerë saqë
kta mallkuen Zotin. Por Zoti, n'mshirë të tyne, u mjaftue
vetëm tuej qeshë mbi irritimin e tyne tuej thanë :
Fmijtë e mij m'kanë mujtë. (seder 4, mas. 2, 7)
-
Nji rabin (msuesi i sinagogës) dinak, n'momentin e dekës,
iu lut djallit, të cilin e kishte shërbye gjithmonë,
me e çue s'pakut para dyerve të parrizit; kur djalli e
çoi atje, rabini u hodh mbrendë në Parriz dhe u
betue për emnin e Zotit të gjallë se nuk do të
dilte mâ prej andej. Mos me e shkelë betimin, Zoti e la
rabinin gjithmonë në parriz. Kshtû rabini ia hodhi
djallit dhe Zotit. (Sixte de Sienne, lib. 2, Biblioth. sanct.)
-
Mbreti David nuk ka mkatnue kur ka râ në adulter (tradhti
bashkshortore). (seder 2, mas. 1, 5)
-
Rabini âsht i padênjë me mbajtë emnin që
ka n'kjoft se nuk hakmerret kundër anmikut të tij dhe
n'kjoft se nuk e urren até deri në vdekje. (seder 5, mas.
1, 2)
-
Ata që nuk i binden ligjit mkatnojnë mâ pak sesa ata
që nuk i binden kshillave të rabijve dhe kta të fundit
meritojnë vdekjen. (seder 4, mas. 4, 10)
-
N'kjoft se dikush dënohet me vdekje prej pjesës mâ të
madhe të gjyqtarve, atherë ai duhet dënue, por n'kjoft
se të gjithë gjyqtarët e dënojnë atherë
ai meriton me u falë. (seder 4, mas. 17)
-
Kur gjejmë diçka që i takon tjetrit âsht e
lejueme me e mbajtë até n'kjoft se ai që e ka humbë
nuk shpreson mâ me e gjetë. (seder 4, mas. 2, 5)
-
Hebrejt, e sidomos klerikët e sinagogës, kanë me
mallkue 3 herë ne ditë të krishtênët,
princat dhe papët e tyne tuej u dishirue gjithfarë të
kqijash dhe vuejtjesh. (seder 1, mas. 1, 4)
-
Hebrejtë kanë me përdorë, ashtu si i urdhnon
Zoti, gjithfarë mnyrash dhe mashtrimesh me ia grabitë
pasuninë të krishtênve. (seder 1, mas. 1, 4)
-
Simbas urdhnit të Zotit, hebrejt do ti konsiderojnë dhe
trajtojë të krishtênë si kafshë në
kuptimin e plotë të fjalës. (seder 4, mas. 8)
-
Hebrejt nuk duhen me i bâ asnji të keqe joçifutve
por duhen me përdorë tâna mnyrat e mundshme me mbytë
të krishtênët. (seder 4, mas. 8, 2)
-
N'kjoft se nji çifut vret nji tjetër çifut tuej
kujtue se ka vra nji të krishtênë, atherë ky
çifut duhet falë. (seder 4, mas. 4 dhe 9)
-
N'kjof se nji çifut shef nji të krishtênë në
cepin e nji shkâmbi, atherë çifuti duhet me e shtye
të krishtênin në humnerë pa asnji vonesë.
(seder 4, mas. 8)
-
Mekênse mbretnija e të krishtênve âsht me e
keqe sesa ajo e pagajve, âsht nji krim mâ i lehtë me
shërbye pagajt sesa të krishtênët. (seder 2,
mas. 5, 5)
-
Kishat e të krishtênve janë shpi idolatrijet
(idhujtarijet) dhe se hebrejt e kanë si detyrim me i shkatrrue
ato. (seder 2, mas. 1, 2)
-
Unjilli i të krishtênve, i cili do të duhej me u
quejtë vetëm i korruptuem dhe kriminel, âsht nji
libër që meriton zjermin dhe se çifuti i bindet
Zotit kur e djeg Unjillin. (seder 2, mas. 1, 2)
-
Kur shpirti ka mkatnue me trupin e parë ku âsht vendosë,
Zoti e çon, për dënim, në nji trup të
dytë; n'kjoft se shpirti mkatnon me trupin e dytë, Zoti e
çon në nji trup të tretë dhe n'kjoft se shpirti
vazhdon me mkatnue në trupin e tretë Zot e hedh në
Ferr. Prandaj shpirti i Abelit ka kalue ne shpiritn e Sethit dhe ai i
Sethit në até të Moizit. (seder 4, mas. 2)
-
Shpirtnat e injorantve nuk kanë me rimarrëtrupat e tyne në
diten e Rinjalljes së përgjithshme.
-
Dy rabij kishin fuqinë me krijue 2 viça të premten e
çdo javet dhe se kto dy viça ishin ushqimi i tyne.
(seder 4, mas. 4, 2)
-
Cilido çifut që ka me hangër 3 herë në
diten e Shabatit ka me fitue në boten tjetër jeten e
përjetshme. (seder 2, mas. 1, 6)
-
Ushqimi që hajnë hebrejt, për me kênë i
pëlqyeshëm para Zotit, duhet hangër në numër
tek. (seder 4, mas. 3, 2)
-
Me u lutë me ftyren e kthyeme nga jugu merr dijen kurse, nga
veriu, pasunitë. (seder 4, mas. 3, 2)
-
Kushdo që ka kalue nën barkun e deves, ose midis dy devesh
ose midis dy femnash nuk ka me kujtë me msue talmudin. (seder 3,
10, 2)
-
Ai që nuk pranon dhe dënon urdhnimet e Talmudit nuk pranon
dhe dënon vetë Zotin në Talmud. (Revs. Richard, Giraud
O.P., "Bibliothèque sacrée...", volumi XXIII,
faqet 357-360)
Rev.
Auguste Rohling (1839-1931), religjioz gjerman i shekullit t'kaluem,
profesor në Universitetin e Pragës, doktor erudit dhe
dijetar i përsosun i hebraishtes, përktheu pjesë prej
talmudit në nji libër të përkthyem në
frëngjisht me titullin "Le juif selon le Talmud" dhe
ofroi 10,000 franga për cilindo që do të gjente vetëm
nji gabim në përkthimin e tij. Ky përkthim u ribotue
në shumë revista e libra në Europë, megjithë
sulmet e ndryshme dhe të ashpra kundër personës së
tij prej komuniteteve çifute, por asnji hebre nuk e
kundërshtoi kurrë saktsinë e përkthimit të
tij, ashtû si pohonte vetë Bernstein, gazetari çifut
antisionist i vramë prej sherbimit sekret izraelit :
«
S'parit ata e injorojnë akuzën, tuej shpresue se
informacioni nuk ka me gjetë përhapje të madhe.
N'kjoft se informacioni fillon me u marrë prej shumë
njerzve, ata tallin informacion dhe personën që nep kyt
informacjon. N'kjoft se kjo taktikë nuk punon, ata vrasin emnin
e mirë të personës. N'kjoft se persona nuk âsht
përfshi në ndonji skandal, ata e shpifin skandalin kundër
personës që përhap informacionin. N'kjoft se tâna
kto taktika dështojnë, atherë ata sulmojnë
personën fizikisht. Por ata kurrë nuk përpiqen me
provue fallsitetin e informacjonit. »
Qé
ktû mâ poshtë disa pjesë prej veprës
erudite të Rev. Rohling që demaskon Talmudin, librin "par
excellence" të ekskluzivitetit, të separatizmit, të
urrejtjes universale jo vetëm kundër Fesë shêjte
Katolike dhe sekteve të tjera fallso por edhe kundër të
gjithë popujve të familjes njerzore, kundër pasunive
dhe kundër vetë egzistencës së tyne sociale dhe
nacionale (Rohling). Gjithashtu, në disa pjesë, msohet nji
doktrinë aq e ngjashme me até islame, saqë nuk mund
të mos mendohet se të kto dy doktrina, në substancë,
janë pjellë e mendjeve judaike peverse talmudike,
pavarsisht divergjencave aksidentale :
-
Bibla âsht ujë, Mishna âsht vênë kurse
Gemara âsht nji vênë aromatike. (Maseeh Sopharim,
13 b.)
-
Ai që përbuz fjalët e rabijve meriton vdekjen. (Mas.
Chag, Gol. 10b.)
-
Duhet me ditë se fjalët e rabijve janë mâ të
kândshme se fjalët e profetve. (Midras Misie, Fol. 1)
-
Fjalët e rabijve janë fjalët e Zotit të gjallë.
(Bochai ad Pent, Fol. 201, Cab. 4.)
-
Rabijtë kanë sovranitetin mbi Zotin. (Mas. 5, Madkatan, 16)
-
Gjithshka që rabijtë thojnë mbi tokë âsht
nji ligj për Zotin. (Mas. Rosch-Hasha)
-
Ai që studjon talmudin nuk ka me râ kurrë në
nevojë sepse ka me msue artin e mashtrimit. (Mas. 19. Sota 216)
-
N'kjoft se çifuti kalon prej urdhnimeve dhe doktrinave të
talmudit te ato të Bibles, ai nuk ka me pasë mâ
lumtuní. (Trait. chag. Fol. 10-b.)
-
N'kjoft se hebrejt ndjekin talmudin, ata kanë me hangër
ndërkohë që joçifutët punojnë;
përndryshej ata kanë me punue vetë. (Mas. Beras chot
35l-b)
-
Ai që lexon Biblen pa Mishnën dhe Gemarën âsht i
ngjashëm me até që nuk ka Zot. (Sepher, Safare
Zedeq. Fol. 9)
-
Shpirtnat e çifutve janë pjesë të Zotit, të
substancës së Zotit, ashtû si djali âsht prej
substancës së atit. (Mas. Sela 262a)
-
Shpirtnat e popujve të tjerë vijnë prej djallit dhe i
ngjasojnë kafshëve. Joçifuti âsht prej farës
së bagtive. (Mas. Sefa et Sela id. Sepher Hanechama. Fol. 221,
col. 4. Jalqût chad. Fol. 154 b. Mas. Jebammoth)
-
Të gjithë joçifutët shkojnë në Ferr.
(T. Sepher Zerov Hamor, Fol. 27 b et Bachai, 34; Masmia Jesua, Fol.
19, Col. 4.)
-
Çifutët do të kênë mbretninë toksore
mbi boten mbarë. (Perus Hea-misma, Ad Mas. Sah. 1 c.)
-
Të gjithë të krishtênët do të
shfarosen. (Sepher Zerov Ha-mor, Fol. 125 b)
-
Të gjitha thesaret e popujve do të kalojnë ne duart e
hebrejve. (Sanhédrin, Fol. 110 b)
-
Të gjithë popujt do të shërbejnë hebrejt dhe
të gjitha mbretnitë do ti nënshtrohen atyne.
(Sanhédrin, Fol. 88 b & Kethuboth, Fol. 111b)
-
Zot ka matë token dhe i ka lanë joçifutët në
duart e çifutve. (Baba Quammma, Fol. 37b.)
-
Jo-çifutët janë krijue me shërbye çifutët
ditë e natë. Zoti i bani në formë njerzish në
nder të hebrejve sepse nuk ka hije që nji princ të
shërbehet prej nji kafshe me katër kambë. (Sepher
Nedrash Talpoth. Edicioni i Varshavës i vjetit 1875, faqe 225.)
-
Të mirat e jo-çifutve janë gjana pa zot. Ata i
përkasin çifutit të parë që u kalon afër.
(Pfefferkorn. Dissert. Philos, p. 11.)
-
Nji fmi i Noesë (joçifuti) që i vjedh hebreut kjoft
edhe mâ pak se pesë qindarka duhet egzekutue me vdekje.
(Jebammoth, Fol. 47 b)
-
Por âsht mâ se e lejueme për nji hebre me vjedh nji
joçifut. (Babattez, Fol. 111 b)
-
N'kjoft se çifuti ka nji proçes gjyqsor kundër nji
joçifuti, atherë (Talmudi urdhnon gjyqtarin çifut)
ju do të bani me fitue vllanë tuej dhe do ti thoni
joçifutit se kshtû e don ligji jonë. (Mas. Baba
Gamma, Fol. 113 a.)
-
Ai hebre që ka me i dhanë joçifutit sendin e humbun
prej ktij të fundit nuk ka me gjetë hir para Zotit, sepse
ai kshtû forcon pushtetin e joçiftve. (Sanhédrin,
Fol. 76 b)
-
Zoti ka urdhnue me praktikue dhanjen me interes (fajdet) kundrejt
joçifutve, sepse ne duhet tu bajmë keq, edhe kur na
nevojiten. N'kjoft se nji joçifut ("gojim", tash e
mbrapa) ka nevojë për pare, çifuti do të dijnë
si me e mashtrue me mjeshtri. Ai do ti shtojnë interes kamator
(interes mbi interes) derisa shuma të jetë aq e madhe saqe
gojimi mos të ketë mundsi me e pague pa shitë sendet e
tija, ose çifuti t'fillojnë nji proçes gjyqsor dhe
me ndihmen e gjyqtarit t'fitojnë të drejten me i marrë
pasuninë gojimit. (Seph. Mizv., Fol. 73.4.)
-
Duhet me vra mâ të ndershmin mes gojimve. (Tosaphoth a.
1.)
-
Ai që derdh gjakun e gojimit i ofron nji sakrificë Zotit.
(Nidderas Bamidebar rabba, p. 21.)
-
Tre çifutë bashkë mjaftojnë me zgjidhë
kompatriotët e tyne prej çdo betimit. (T.
Rosch-Haschana.)
-
Hebreu i famshëm Frank thotë se pa Kabalen âsht e
pamujtun me shpjegue tekset e shumta të Mishnës dhe
Talmudit. Kabala mson kshtû :
-
Çifuti pra âsht Zoti i gjallë, Zoti i mishnuem; ai
âsht njiri qiellor Adam Kadmon. Njerzit tjerë janë
toksorë , të nji rrace inferiore. Ata jetojnë vetëm
për me shërbye çifutët. Ata janë vetëm
kafshë. (Ad Pent., Fol. 97-3)
-
Simbas Shqiponjës së Sinagogës [rabinit të
njoftun Maimonides], shpirtnat e trupave qiellorë janë
engjëj të mirë, prandej edhe trupat qiellorë kanë
arsye dhe fakultetin me njoftë dhe me kuptue. (Maimonid. More
2,5, f. 61; gjithashtu Bechai mbi librin e Pentatukut, f. 9)
-
Por engjëjt nuk kuptojnë as gjuhen siriake e as gjuhen
kaldaike prandej nuk duhet me i paraqit asnji kërkesë në
kto dy gjuhë. (Tr. Schabb., f. 12, 2 et Tos.)
-
Kjo injorancë e engjëjve ofron edhe nji tjetër
avantazh sepse hebrejt kanë nji lutje të jashtëzakonshme
që rrecitojnë në kaldaisht, në mnyrë që
përsosmënia e ksaj lutjeje mos të bajnë engjëjt
xheloz. (Tr. Berach. f. 3, 1. Tos.)
-
Zoti krijoi djajtë të Premten mbrama në muzg, e mbasi
po fillote Sabàti, nuk pati kohë me u krijue trupa e
tesha me veshë. (Jalk. Chad., f. 107, n. 27)
-
Njeni prej themeluesve të judaizmit talmudist mujte, me anen e
magjisë, me formue nji njiri, mbasi kishte mbytë nji tjetër
mâ parë. (Tr. Sanhedrin, f. 65, 2, dhe Tr. Megilla, f. 7,
2.)
-
Rabini, çdo natë, krijote nji viç tri vjeçar,
n'bashkëpunim me nji rabin tjetër, dhe e hajshin s'bashkut.
(Tr. Sahedrin, ibid.)
-
Rabini Eliezer i bate aq magjí nji fushet saqë ajo
mbushej me kunguj. (Tr. Sanh. f. 68, 1.)
-
Rabini Jannai dijte me shndrrue ujin në hagrep; nji ditë,
ai shndrroi nji grue në gomaricë dhe shkoi me té në
treg. (Tr. Sanh., f. 67, 2 dhe Tr. Soph. f. 13)
-
Simbas talmudistave edhe Patriarku Abraham paska bâ magji dhe
ia paska msue edhe të tjerve; ai paska pasë në qafë
nji gur, virtytet e të cilit sherojshin të sëmuetit.
(Tr. Baba, b. f. 16,2) [Edhe muslimanët pretendojnë me
prekë gurin e zi, ose Kabah-në e Mekës sepse, simbas
tyne, kshtû iu falen mkatet]
-
Por edhe rabijtë talmudistë mbajshin nji gur me të
cilin ia ktheshin jetën gjâsë së dekun; kshtû,
nji rabin ia kputi me dhâmbë kryet e nji gjarpnit e kur e
preku me gurin e tij, gjarpni erdhi prapë në jetë. Po
ky rabin prekte me gurin e vet edhe zogj të coftë e të
ngurtsuem si krypa, e zogjtë vijshin në jetë dhe
fluturojshin. (Tr. Baba, b. f. 74, 2)
Në
1842, n'nji fjalim të mbajtun në nder të ditës së
parë të vitit judaik, rabini Fabius prej Lionit (Lyon)
shpallte haptas se feja judaike ishte mbi besimet e tjera (sic) sepse
ajo nuk kishte mistere dhe ishte veç dritë e arsye. Dritë
e arsye ? N'kjoft se shembujt e mâsipërm nuk na kanë
bindë mbi t'kundrten e saj që rabbin pretendon, qé
edhe disa shembuj të tjerë.
-
Mbasi Zoti pat mbledhë tanë pluhnin e botës, ai formoi
nji masë prej të cilës nxori njirin. Por ky ishte
njiri me dy ftyra, që Zoti e kputi në dysh dhe formoi
Adamin dhe Even. Adami ishte aq i madh saqë i ndeshte kryet në
qiell. Kur u shtrinte, kryet i mbrrite te skaji i botës në
Lindje kurse kâmbët, në skajin e Perëndimit.
Zoti i bani atij nji baxhë nëpërmjet të cilës
ai mujtë me pa boten, prej nji cepit në tjetrin. (Tr.
Sanh., f. 38, 2 dhe Tr. Chagiga, f. 12, 1)
-
Por kur Adam mkatnoi, Zoti e bani të vogl si njerzit e
zakonshëm. (ibid)
-
Hebrejt që dezertojnë fenë judaike, mbas deksë
çohen në kafshë ose në bimë mandej në
ferr, ku vujnë dënimin afro 12 muej. [edhe për
muslimanët ferri nuk âsht i përjetshëm sepse ata
pretendojnë se janë të tanë në parriz] Mbas
dënimit ata (shpirti) krijohen për nji herë të
dytë dhe, për me u përmirsue, kalojnë në
sende, kafshë, pagaj dhe në hebrej. Kyt transmigrim Zoti e
ka lejue në mnyrë që të tanë hebrejt të
shkojnë në Parriz. (Seph. Emek. Hamel., f. 16, 1 dhe Seph.
Abod. Hak. II, 48, 2; dhe Nischm, chaijm, f. 163, 2)
-
Në Parriz, simbas Talmudit, të drejtit hanë mishin e
ruejtun të femnës së Leviatanit; gjithashtu u serviret
mishi i nji viçi të egër, aq të shndoshë,
sepse ai han përditë barin e 100 maleve. Ata hanë edhe
nji zog të madh dhe nji pjatë me mish pate shumë të
yndyrshëm. Për pije, ata pinë nji vênë të
përsosun, të ruejtun qysh prej ditës së 6 të
Krijimit. (Tr. Sanh.)
-
Vetëm të drejtët, pra vetëm çifutët
hyjnë në Parriz, kurse të tjerët shkojnë të
gjithë në ferr. (Tr. Chagiga, f. 15, 1; dhe Erub., 19, 1)
[Parrizi talmudist âsht si parrizi islam, nji parriz sensual
dhe rracjal; sepse edhe muslimanët msojnë se vetëm ata
shkojnë në parriz kurse të tjerët shkojnë në
ferr.]
-
Ai që i bjen shuplakë nji hebreut, asht si me i râ
vetë Hyjit. Prandaj n'kjoft se nji jo-hebré i bjen
shuplakë nji hebreu, jo-hebreu meriton vdekjen. (Tr. Sanhedrin,
f. 58, 2)
-
Mos të kishte pasë hebrej, nuk do të kishte asnji
bekim mbi tokë, as shí e as diell. (Bechai mbi
Pentatukun, p. 34, f. 153, 3)
-
Asht e lejueme me i mashtrue jo-çifutnit. (Tr. Baba, b. f.
123, 1 dhe Tr. Megilla, f. 13, 2) [Të njêjten gjâ
msojnë edhe muslimanët në doktrinën e tyne
xhihadiste kundër jo-islamikve].
-
Çdo çifut duhet me çfaros heretikun që
ka braktisë judaizmin. (Rohling, « Le juif selon le
talmud », page 196). E njêjta doktrinë msohet
edhe prej islamit.
-
« Heretikët, tradhëtarët dhe apostatët
duhen hjedhë në nji pus ku mos të mundet me i nxjerrë
kush. » (Abhodah Zarah 26 b)
-
« Ma i miri prej jo-çifuteve meriton me u vra. »
(Abhodah Zarah 26 b Tosephoth)
-
« Fshije jeten e t'krishtênit e vraje até,
sespe kjo âsht e pëlqyeshme para Zotit njashtû
sikurse me i ofrue tamjan. » (Sepher Or Israël ; 177
b).
Mbi mesinë
talmudik
-
Kur të vijnë mesia, ai ka me u dhanë çifutve
fronin mbretnor dhe të gjithë popujt e tjerë kanë
me i shërbye e të tana kombet e tjera kanë me iu
nënshtrue. (Tr. Schab., f. 120, 1 dhe Tr. Sanh. f. 88, 2, 99, 1)
-
Atherë, çdo çifut ka me pasë 2800 skllevën
dhe 310 botë nën sundim. (Jalk. Schim., f. 56, 4 dhe
Bechai, loc cit., f. 168, etc)
-
Por mesia nuk ka me ardhë përderisa ka me zgjatë
mbretnia e neveritshme dhe mizerabël e popujve jo-çifutë.
(Polemik, etc., p.19)
-
N'kjoft se Izraeli âsht i dijtun, ai do të bajë të
mujtun që dominuesit e popujve të tjerë të hidhen
poshtë prej troneve dominuese, në mnyrë që
dominimi i ktyne popujve të realizohet vetëm prej hebrejve.
(Ibid)
-
Përderisa çifutnit mos të jenë bâ
dominuesit e qyteteve ku ata strehohen, ata duhen me thanë :
shkretim, mjerim ! (Polemik, etc., p. 18-19)
Mbi
imoralitetin talmudik
Në
Talmud egzistojnë edhe shume pasazhe imorale dhe të
turpshme, që konsiderohen të lejueshme prej autoritetit
rabinik por që janë krime të randa imoraliteti simbas
ligjeve morale të Kishës shêjte Katolike dhe që
âsht e pamujtun me i riprodhue pa u skuqë dhe pa fye
ndërgjegjet e ndershme dhe të pastra.
Kshtû,
hebrejt, simbas Talmudit, mund të kryejnë çdo vepër
të turpshme imorale kundër jo-çifutve pa asnji
repekt apo diferencë për gjininë apo moshen. Ashtû
si dhe në doktrinën islamike, gruaja hebreje kur e shef
burrin e saj tuej u sjellë n'kyt mnyrë aq të turpshme,
kjoft edhe në shpinë e vet, nuk ka të drejtë me i
thanë asgjâ. Simbas Talmudit, grueja hebreje nuk âsht
asgjâ e burri hebré mund të sillet me té si
të dojë; ose mâ mirë me thanë ajo âsht
si mishi që blehet në thertore, apo si peshku që
blehet në dyqanin e peshkut, që mund të hahet i zimë,
i pjekun os i fërguem. Simbas Talmudit, në lutjet publike
në sinagogë duhen me kênë 10 hebrej meshkuj.
N'kjoft se janë vetëm 9 meshkuj e 1 miljon femna, asambleja
nuk âsht e plotë dhe prezenca e Zotit mungon, sepse femna
nuk âsht asgjâ. (Tr. Megilla, 23, 2 dhe Drach,
"Harmonie...", 2, 335. Paris, 1844)
Simbas
Talmudit, lejohet edhe ajo që quhet martesë e përkohshme.
Kshtû, nji herë rabijtë Rab dhe Nachmann kishin
shpallë lajmin se kërkonin nuse vetëm për disa
ditë. (Tr. Joma, 18, 2). Kjo gjâ tejet e turpshme msohet
edhe në islam dhe njihet me emnin « Nikah-al-Muta »
(martesa e qejfit) dhe normalisht zgjat 3 ditë. (Sahih al
Bukhari, Vol. 7, p.36; Sheikh al-Khudary, "Nur al-Yaqin",
p. 207; Musa al-Musawi, "The Shi’ites and the Reformation",
p. 108; Ibn Kathir, "Al-Bidaya Wa al-Nihaya", vol. 8, p.
300; etj.)
KONKLUZIONE
Për
përfundoj me disa konkluzione të marruna prej librit të
Don Meinvielle « Les Juifs dans le mystère de
l'histoire » :
1. Populli
çifut, destina e të cilit ishte me na prue Shelbuesin, u
'përplas' me 'Gurin Pengues' dhe u nda në dy pjesë :
nji pjesë e vogël e tij njohu dhe pranoi JEZU-KRISHTIN si
Shelbuesin e premtuem prej profetve dhe formoi rrânjen e
trungun e Ullinit, që âsht Kisha shêjte Katolike;
pjesa tjetër, që kjè edhe pjesa ma e madhe kombit
hebré, nuk e pranoi Shelbuesin dhe mbi té ra Gjaku i
KRISHTIT Zot si nji mallkim që e ktheu kyt pjesë të
kombit në anmikun mâ djallzuer e të paskrupullt të
Mbretnisë së KRISHTIT Mbret e të Kishës Katolike.
Dhe kjo luftë do të vazhdojë deri në fundin e
botës, ashtû si profetizon profeti Daniel, 600 vjet para
ardhjes së Mesisë, kohë kur s'fundmit do të
ndodhë edhe konvertimi i çifutve, ashtû si mson
edhe vetë sh'Pali. Sh'Agustini na mson se simbas nji tradite të
mirënjohun, në ditët e fundme të botës, para
Gjykimit Final, profeti Elia do ti shpjegojë ligjin çifutve
dhe do ti ndihmojë me kuptue dhe pranue JEZU-KRISHTIN, Birin e
Zotit, si Mesinë e vërtetë (De Civitate Dei,
Lib. XX, sect. XXIX.). Konvertimi i ardhshëm i çifutve
shihet edhe të profecia e profetit Ozéja :
« Fmijët e Izraelit
do të rrijnë gjatë shumë ditëve pa mbret, pa
princ, pa sakrifica e pa elter.. E mbas ksaj, fmijët e Izrealit
do të kthehen dhe do të kërkojnë Zotin, Hyjin e
tyne dhe Davidin, mbretin e tyne. Dhe ata do ti nënshtrohen
Zotit dhe mirësisë së Tij në ditët e fundit
të botës. » (III, 4, 5).
Mbi
konvertimin e çifutve në fundin e botës flet në
detaje edhe sh'Pali në letren e tij drejtue Romakve (11:11-33)
ku ndër të tjera shkreun se nji pjesë e çifutve
u rrxuen në mnyrë që joçifutët me u
shelbye nëpërmjet Pasionit, Vdekjes dhe Rinjalljes së
Zotit tonë JEZU-KRISHTIT. (Fahey, «The Kingship of Christ
and the Conversion of the Jews Nation » pages
103-105)
2.
Judaizmi âsht nji anmik i deklaruem dhe aktiv i të gjithë
popujve, në përgjithsí, dhe i Krishtênve, në
veçantí. Ai luan rolin e Ishamelit që persekutonte
Izakun; të Ezausë që kërkonte me vra Jakobin dhe
të Kainit që vrau Abelin. Sh'Pali, në letren e parë
drejtue Thesalonve, shkruen se « Çifutnit fémohues
janë armiqtë e të gjithë njerzve dhe nuk i
pëlqejnë Hyjit. » (II, 15-16)
Kjo âsht
nji shprehje e tmerrshme dhe shumë e rândsishme, shkruen
don Menvielle, sepse çifutët nuk janë thjesht anmiq
lokalë, anmiq gjakut apo interesit; ata janë anmiq
teologjikë, që don me thanë se kjo anmiqsí âsht
e lejueme prej vetë Zotit. Çifutnit n'kjoft se janë
çifutë që besojnë në judaizëm, pra të
pakonvertuem sinqerisht në Katoliçizëm, edhe sikur
mos të dojnë, ata do të përpiqen me gënjeshtra
me bâ keq, me eliminue dhe korruptue të Krishtênët,
me u marrë pasuninë dhe me i nënshtrue si skllevën
të mjerë. Ata përmbushin kshtû nji funksion
teologjik, ashtû si dhe djalli, bijtë e të cilit ata
janë simbas vetë fjalëve të Shelbuesit tonë
:
“Ju jeni
bijët e djallit e ju doni me plotsue dishirat e atit tuej; ai
kje vrasës qysh në fillim e nuk qëndroi në të
vërtetën, sepse nuk ka të vërtetë në
té; kur thotë rrêna ai flet prej vetvedit sepse ai
âsht rrenacak dhe ati i rrênave” (sh'Gjoni 8:44)
3. Mekênse
çifutnit janë anmiq teologjikë, kjo anmiqsí
âsht universale, e pashmangshme dhe e tmershme. Universale,
sepse ajo duhet të shtrihet në të tanë popujt; ne
shohim se atje ku shkon Krishtênimi atje shkojnë edhe
çifutnit dhe ky fakt âsht i pashmangshëm sepse âsht
teologjik. Krishtënimi dhe judaizmi duhen të takohen
gjithkund, pa u pajtue dhe pa u përzie te njêni-tjetri.
Ata përfaqsojnë në histori luftën e përjetshme
të luçiferrit kundër Zotit, të êrrsinës
kundër dritës, të mishit kundër shpirtit. Anmiqsí
e tmerrshme sepse ajo âsht teologjike. Në çifutin
egziston nji mister korrupsionit mson sh'Jeronimi dhe sh'Justini,
prandaj nuk duhet me i xanë besë. Çifuti ban keq pa
e xjerrë doren. Çifutnit veprojnë mbrapa skenave
pohon ish-kryeministri anglez, hebreu Dizraeli. Në kyt mnyrë
ata veçse vazhdojnë me u sjellë ashtû si dikur
me KRISHTIN Zot : ata përgaditen kundër Tij komplotin
sekret, por kjenë joçifutnit ata që e zbatuen kyt
komplot në praktikë. E kshtû, vazhdon shpjegimin don
Menvielle, veprimtarija judaike mbi botën kryhet nën hijen
e konçileve sekrete dhe personazhet publike që duken se
drejtojnë popujt janë vetëm disa kuklla të
manovrueme prej bijve të krimit.
« Bota
qeveriset prej disa personazheve krejt të ndryshëm prej
atyne që imagjinohen prej njerzve, syni i të cilëve
nuk hyn mbrapa skenave. » (Ish-kryeministri anglez i shekullit
të 19-të, çifuti Dizraeli, lordi Beaconsfield)
«
Egzistojnë dy histori : historija zyrtare, gënjeshtare, që
na msohet – ad usum delphini – dhe historija sekrete, ku
gjinden arsyet e vërteta të ngjarjeve, nji histori e
turpshme. » (Honoré de Balzac, antar i sektit martinist,
“Le illusioni perdute”, Milano, 1981, Club. p. 711)
«
Qeveritë e ktij shekullit nuk mbajnë lidhje vetëm me
qeveritë, perandorët, mbretnit dhe ministrat por edhe me
shoqnitë sekrete, elementat e të cilave duhen pasë në
konsideratë sepse në momentin e fundit munden me prishë
çdo marrëveshje dhe gjinden gjithkund; njerëz të
paskrupullt që shtyjnë në vrasje, dhe po të lindë
nevoja, munden me provokue masakra. » (Benjamin Dizraeli)
«
Mbas qeverisë së dukshme mbretnon nji qeveri e padukshme që
nuk ka asnji besnikní kundrejt popullit dhe nuk njef asnji
përgjegjsí ndaj tij. Eleminimi i ksaj qeverie të
padukshme, shkatrrimi i lidhjeve kriminele që bashkojnë
çâshtjet e korruptueme me politiken, që âsht
edhe ajo e korruptueme, âsht detyra e njirit të shtetit. »
(Theodore Roosevelt, i cituem prej
Dieter Rüggeberg : « Geheimpolitik », p. 75)
4. Qysh prej kohës kur KRISHTI
u kryqzue në Malin e Kalvarit, për dashtni dhe shëlbimin
e tanë njerzve, bota âsht nën influencen e dy forcave
krejtsisht të kundërta : forcës çifute dhe
forcës Katolike. Në shoqninë e sotme, në të
gjitha manifestimet e jetës, nuk mundet me pasë veçse
dy pole tërhekjeje, dy mnyra thelbsore veprimit : até të
Katolikut dhe até të hebreut. Gjithçka që nuk
âsht me KRISHTIN dhe për KRISHTIN âsht në
mbështetje të judaizmit. Nga kjo rrjedh se çkrishtênimi
i botës ecë me të njêjtin hap me hebraizímin
e saj. E pse nuk munden me egzistue veçse kto dy pole ? Sepse
kjo âsht Vullnesa e Zotit. Hyji ka nda botën mes Izakut
dhe Ishmaelit, mes Jakobit dhe Ezausë, mes Kainit dhe Abelit,
mes KRISHTIT dhe AntiKRISHTIT. Të gjitha forcat njerzore duhen
me iu afrue njênit front ose tjetrit. Prandaj edhe popujt
joçifutë nuk kanë veçse dy zgjidhje : ose me
u Kristjanizue ose me u hebraizue; ose me marrë pjesë në
Ullinin e Kishës Katolike ose në vreshten sterile të
judaizmit; ose me kênë bijtë e Sarah-s së lirë
ose bijtë e Agarit skllave.
Popujt joçifutë n'kjoft
se dojnë me kênë të lirë dhe të
lavdishëm nuk kanë zgjidhje tjetër veçse me hi
në Kishen shêjte Katolike si dikur kombet e fuqishme të
krishtêna të Mesjetës, që përgaditën
shêjtnit dhe herojt, ngriten katedralet, edukuen popujt në
rrugen e shêjtënve, thuren bukurinë e koralit
gregorian dhe freskot e Angjelikos dhe Gjotos, e që naltsuen
inteligjencën me Përmbledhjen Teologjike të Dotorit
Engjëllor, sh'Tom Akuinit.
N'kjoft se popujt jo-çifutë,
tuej përbuzë kyt lavdí dhe tuej e quejtë
obskurantiste dhe të errët, dojnë me kênë
të mëdhenj me madhninë sensuale të Babilonisë,
ata munden me kênë, por si shërbtorë të
judaizmit.
E tuej konsultue historinë,
mbi të cilën Werner Sombart jep prova, shohim se lavdija
kaq e përfolun e kapitalizmit amerikan dhe anglez nuk âsht
gjâ tjetër veçse nji krijesë judaike. Madhní
sensuale e pakrahasueshme por që mbahet me punën e miliona
katolikve në shërbim të nji grushti çifutësh.
5.
E vetmja mbrojtje e popujve joçifutë për mos me râ
në skllavninë judaike âsht jeta e krishtênë,
sepse vetëm KRISHTI âsht shelbimi i njirit. Asht kjo
arsyeja pse kombet katolike të Mesjetës nuk ranë nën
influencën judaike, e cila âsht përpjekë
papushim n'ato shekuj me skllavnue popujt katolikë por pa ia
arritë qëllimit. Prandej edhe versionet çifute të
korruptueme të historisë e quejnë periudhen e ndritun
të Mesjetës, "vitet e errta" (Dark Ages), të
errta mbasi nuk mujtën me skllavnue kombet, e kryesisht të
Krishtênët.
«
Vetëm athèrë kur njerzit kanë me njoftë
KRISHTIN Mbret, jo vetëm në jeten private por edhe në
jeten publike, shoqnija, mâ s'fundiT, ka me marrë prej
Zotit bekimet e mëdhaja të lirisë së vërtetë,
të rregullit, të paqes dhe të harmonisë. »
(Papa Piu XI, Letra Inciklike "Quas Primas", 11 Dhetuer
1925)
AKTI I
KONSAKRIMIT TE NJERZIMIT ZEMRES TEJET SHEJTE TE KRISHTIT MBRET
Urdhnue
prej Sh. T. Papës Piut XI me u recitue për Festen e
KRISHTIT MBRET
O
tejet i buti JEZUS, Shëlbues i njerzimit, hídhni nji
shikim drejt nesh, që jena përkulë përvujtnisht
para elterit Tuej. Na jena Tuejt, na dona me kênë Tuejt ;
dhe në mnyrë që t'bashkohena me Ju sa ma shumë,
sejcili prej nesh i konsakrohet spontanisht Zêmrës Tuej
tejet shêjte.
Shumë
nuk Ju kanë njoftë ndojherë, shumë kanë
përbuzë Urdhnimet Tueja dhe Ju kanë tradhtue. O JEZUS
i Mshirshëm, kini mshirë për ata dhe për kta, dhe
denjoni me i tërhjekë të tanë drejt Zêmrës
Tuej tejet shêjte.
Zot,
denjoni me kênë Mbreti, jo vetëm i besimtarve
katolikë që nuk janë largue kurrë prej Jush, por
edhe i fmijve plangprishës që Ju kanë braktisë ;
bàni që t'hyjnë pa vonesë në shpinë
atnore, për mos me mbarue prej mizerjes dhe ûjës.
Jíni
Mbreti i atyne që jetojnë në gabim apo që
përçamja i ka ndâ prej Jush ; çójini
në portin e t'vërtetës dhe të bashkimit të
Fesë, në mnyrë që s'shpejtit mos t'ketë mâ
veç nji gregjë dhe veç nji barí.
Jíni
Mbreti i tanë atyne që vazhdojnë me kênë
t'hupun në terrinat e idhujtarisë apo t'islamizmit, dhe mos
refuzoni me i tërhjekë të tanë në driten e
Mbretnisë Tuej.
S'mbramit,
shífni me mshirë fmijtë e atij populli që dikur
ishte i preferuemi Juej ; edhe mbi ata u ultë, por sod si Pagzim
jetet dhe shelbimit, Gjaku që n'at kohë ata e thirrshin mbi
krenat e tyne.
Nèpjani,
o Zot, Kishës Tuej nji lirí t'sigurtë e pa pengesa ;
nepjuani tanë popujve rregullin dhe paqen. Bani që, prej
njênit skaj t'botës në tjetrin, veç nji zâ
t'ushtojë : Kjoft lëvdue Zêmra Hyjnore e
JEZU-KRISHTIT që na ka sigurue shelbimin ! Ksaj Zêmre i
kjoft nderi dhe lavdíja në shekuj të shekujve !
Ashtu kjoft.