sabato, marzo 30, 2013


Shpjegimi i Pasionit të Zotit tonë JEZU-KRISHTIT simbas sh'Mateut

përkthye prej I.S.





Sh'Françesku i Asizit, nji prej shejtënve mâ të mëdhaj të Kishës Katolike
që ka pasë nji devocjon të jashtzakonshëm për vuejtjet e KRISHTIT ZOT.




Ngjarjet para Pasionit


     Kur evangjelistat flasin për « diten e parë të Azimeve », ata flasin për të Enjten mbrama, që don me thanë, simbas hebrejve, fillimin e të Premtes. Të Enjten sh'Pjetri dhe sh'Gjoni u dërguen prej Shëlbuesit me përgaditë sallen e Cenaklit, në katin e sipërm të nji shpije (Aktet e Apos. 1:13). Kur pat râ nata (sh'Marku 14:17), pra gjatë vigjiljes së parë të natës që zgjat deri në oren 9 të darkës, JEZUSI erdhi me dishepujt dhe u ulën rreth nji tavoline mbi disa jestekë pak të ngritun mbi tokë, tuej u mbështetë mbi krahun e majtë, simbas traditës orientale. Sh'Gjoni, që isht ulë në të djathten e KRISHTIT ZOT, mujti lehtsisht me e mbështetë kryet mbi gjoksin e Shelbuesit. Gjatë ksaj darke, JEZUSI mori nji prej bukve të mëdha pa tharm, të gjanë rreth 20 cm dhe shumë të hollë, dhe e shndrroi në Trupin e Tij, tuej thanë nji lutje eukaristike ose nji akt falenderimit, ashtû si bante ati i familjes i cilli, përpara se ma hangër qingjin e Pashkës, falenderonte Zotin që kishte çlirue Izraelin prej robnijet. Mandej, mbasi kishin hangër darken, ndërkohë që duhej pi edhe nji gotë, simbas ritit mozaik, KRISHTI e shndrroi até në Gjakun e Tij. Për kyt gjâ, Shelbuesi përdori fjalët me anën e të cillave Moisi kishte vulosë Beslidhjen e Vjetër në gjakun e krijesave [kafshëve] : « Ky âsht gjaku i Beslidhjes që Zoti e ka bâ për jue » (Eksodi 24:8) JEZUSI i shtoi dy fjalë : « Ky âsht Gjaku em... i Beslidhjes së Ré ». Në lidhje me Pashken hebreje, qendra e tanë jetës fetare të çifutve, ligjvênsi i Izraelit pat thanë : « Keni me e kujtue kyt ditë dhe keni me e celebrue brez mbas brezit, si nji festë të përhershme » (Ibid. 12:14). Shelbuesi urdhnoi gjithashtu apostujt , « dhe të tanë meshtarve e ardhshëm », shton Konçili i Trentës, me e konsakrue buken dhe vênen « në kujtimin e Tij » (sh'Luka 2:19). Qingji i sakrifikuem qysh mâ shumë se 1500 vjet prej bijve të Izraelit zëvendsohet prej Qingjit të Zotit qe ne do të sakrifikojmë deri në fundin e shekujve dhe Mesha, që âsht Sakrifica e Kalvarit, bahet qendra fetare e të tanë popullit Kristjan.


Gjetsemani


     Fjalët e JEZUSIT mbas Darkës janë nji fjalim sublim që âsht Beslidhja e Tij e dashtnisë. Mbasi doli prej Cenaklit, Shelbuesi kaloi deren e murit të qytetit, e cila gjindej jo larg pishinës së Siloesë, dhe iu ngjit luginës së Cedronit, përgjatë lagjes së Ofelit, për me shkue në kopshtin e Gjetsemanit, rranzë malit të Ullijve. Tre apostujt dishmitarë të Transfigurimit kjenë prezent gjatë agonisë së KRISHTIT, e përsëritun tri herë. Juda, i cilli kishte shitë Zotin e tij për 30 denarë, erdhi me shefin e nji trupe ushtarësh romakë s'bashkut me roje të Tempullit të dërguem prej Sanhedrinit (Gjyqit suprem hebraik). Mbas kapjes së JEZUSIT, ata hyne në Jeruzalem tuej iu njitë të përpjetave veri-lindore të qytetit dhe shkuen në pallatin e priftnijve të mëdhaj [priftnijve shefa].


Gjyqi fetar para Anës dhe Kaifës


     Proçesi gjyqsor fetar, mbasi ishin autoritetet fetare çifute ata që do të pvetshin JEZUSIN, do të informohej mbi shprehjen e përdorun prej JEZUSIT kur kishte thanë se âsht Biri i Zotit. Sanhedrini përbahej prej 70 vetve në krye të të cillit gjindeshin princat e priftnijve dhe shefi i tyne suprem, Prifti i madh. Ana kishte mujtë me e sigurue titullin e priftit të madh për 5 fmijet e tij dhe, në vjetin e dekës së Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, për dhandrin e tij, Kaifen. Të pabesë ndaj misionit të tyne, përfaqsuesit zyrtarë të fesë hebraike pritshin për Mesi nji mbret luftarak që do ti lironte me armë prej zgjedhës romake. JEZUSI u çue në fillim te Ana, vjehrri i Priftit të Madh. Tuej mos kênë mâ pontif, ai ishte i paaftë me gjykue KRISHTIN, të Cillin e çoi te dhandri i tij, Kaifa. Ai e priti JEZUSIN në nji pjesë tjetër të pallatit, i ulun kambkryq, simbas zakonit, mbi nji platformë pak të ngritun. Rreth tij, në formë gjysrrethore, mbi disa jestekë, për tokë, ishin të ulun priftnijt e tjerë. Kjo proçedure gjyqsore ishte ilegale sepse duhej bâ diten dhe në prezencen e dishmitarve. Ndërkohë, ora ishte rreth 2 e mesnatës dhe u gjetën dishmitarë të rremë. Jozef Kaifa, atherë, i mbushun me inat, e ven JEZUSIN në bé me i thanë solemnisht n'kjoft se Ai âsht Biri i Zotit. Kjo pyetje ishte kundër ligjit mozaik që në kyt rast anullonte dishminë e të akuzuemit. JEZUSI që prite kyt rast për me folë, pohon zyrtarisht Hyjninë e Tij përpara autoriteteve fetare hebraike të mbledhuna në kshill suprem. Si rrjedhojë, tuej e akuzue për blasfemi,E dënojnë të dênjë për vdekje. KRISHTI Zot pranon dënimin sepse pikërisht tuej kênë Biri i Zotit, Ai mundet me i dhanë nji vlerë të pafundme sakrificës që ka me i ofrue Hyjit, Atit të Tij, për njerzit, vllâznit e Tij.


Shërbtorët e priftnijve – Sh'Pjetri – Juda


     Për pjesen e mbetun të natës, Shelbuesi lêhet në duert e shërbtorve të priftnijve të cillët E mbulojnë me tallje e turtura. Gjatë ksaj nate, sh'Pjetri që e kishte ndjekë JEZUSIN prej arg, me ndihmen e sh'Gjon Evangjelistit, mujti me hi në oborrin e pallatit të priftnijve të mëdhaj, ku mohoi tri herë Shelbuesin e tij. Mbas kndimit të dytë të gjelit, ai doli prej pallatit dhe « kjau me zâ të naltë, me dënesa », shpjegon teksti grek. Kah mjesi, Sanhedrini u mbodh prapë për me i dhanë vendimit të tij, që duhej marrë diten, nji pamje legale. JEZUSI u nxorr prapë para kshillit dhe kur Ai deklaroi publikisht se âsht Biri i Zotit u dënue edhe njiherë. Atherë Juda kuptoi tanë madhsinë e krimit të tij. I brejtun prej ndërgjegjes, ai shkoi me takue kshillin e priftnijve që ishte prapë i mbledhun për me u thanë se « kishte mkatnue tuej dorzue Gjakun e të Drejtit ». I mbytun prej dishprimit, tradhtari hodhi në Tempull monedhat e sermit që kishte marrë dhe tuej zbritë drejt pishinës së Siloesë u fut në gryken e thellë ku rrjedh prroni i Hinomit. Në kyt vend i quejtun Gjehenë (Ge-Hinnom), « ai vari vedin » (Sh'Mateu 7:5). E « kur litari u kput, ai ra me krye poshtë, u ça dhe i dolen zorrët jashtë » (A.A.I, 18)


Proçesi civil para Pilatit


     Vetëm Rroma, që sundonte n'at kohë Palestinën, kishte të drejten e gjykimit me vdekje. Duhej me iu drejtue prokurorit romak dhe kshtû çuen JEZUSIN te gjykata e Poncit Pilat në fortesën Antonia ku çifutnit nuk hyne sepse shpia e nji pagani do ti njolloste zyrtarisht në festen e Pashkës. Para ktij gjyqi civil duhej nji krim i nji natyre politike. Mesia, për çifutët, duhej të ishte nji monark toksuer. E akuzuen atherë JEZUSIN, që quhej Mesia, si nji Mbret konkurrues i Çezarit. Në kyt terren të ri, u përsërit e njêjta ngjarje si naten e maparshme : e njêjta heshtje e KRISHTIT ZOT para dishmitarve të rremë; i njêjti afirmim zyrtar i Mbretnisë së Tij shpirtnore para botës pagane, e cilla përfaqsohej kyt herë prej atyne që mbajshin frenat e perandorisë botnore; të njêjtat trajtime të dhunshme, kyt herë prej ushtarve romakë. Por JEZUSI, që në fakt drejtonte ngjarjet, deshti me u dënue vetëm si Biri i Zotit dhe Mbreti i shpirtnavet. Ai e riktheu çâshtjen në terrenin fetar tuej thanë : « Mbretnija eme nuk âsht e ksaj bote ». Për rrjedhojë, çâshtja delte jashtë kompetencave të Pilatit, i cilli E deklaroi krejtsisht të pafajshëm. Çifutnit atherë përdoren kërcënimet. Pilati, shumë frikacak me ushtrue autoritetin e tij mbi nji turmë që do të hakmerrej tuej e akuzue para Çezarit, kërkoi me ruejtë interesat personale, megjithë protestat e nji ndërgjegjeje pagane supersticioze që frigohej prej ndëshkimit të « zotnave ».


Herodi – Pilati - Barabas – Rrahja me kamxhik


     Mbasi msoi se JEZUSI, për sa i përket Natyrës Njerzore, ishte prej Galilesë, Pilati përfitoi me E nisë për gjykim te Herodi. Ky tetrark ishte i biri i Herodit të Madh që urdhnoi masakren e fmijve të pâfajshëm kur mbretnit prej Lindjes lajmnuen se « Mbreti i hebrejve » sapo kishte lindë. I turpnuem prej heshtjes së JEZUSIT, ai, nga ana e tij, i turpnoi çifutnit tuej veshë JEZUSIN me petkun e bardhë të kandidatve për mbret, titull që çifutnit ia mohojshin KRISHTIT ZOT. Së dyti, Pilati përpiqet me dalë prej situatës së vshtirë tuej vue në nji rang nji vrasës si Barabas me KRISHTIN ZOT; por edhe kjo nuk pati sukses. Së treti, Pilati përdor rrahjen me kamxhik tuej shpresue me prekë çifutnit dhe me E lanë mandej JEZUSIN të lirë. Kjo turturë e turpshme rezervohej për skllevnit. Viktimës së zhdeshun i lidheshin duert te unaza e nji kolone të ultë. Egzekutuesi i pajisun me nji kamxhik me rrypa elastike, të cillat përfundojshin me koca apo gjyle të vogla plumbit, rrahte me nji ngadalsi të kalkulueme shpinen e përkulun dhe të tendosun të viktimës. Rrypat tuej u përkulë me elasticitet rreth trupit grryjshin shpatullat dhe gjoksin tuej lanë brazda të thella, prej ku rridhte gjaku e prej ku shkëputeshin copa mishit. JEZUSI âsht paraqitë në kyt gjendje para turmës, i veshun me nji pekt të kuq, me kunoren e Tij dhe skeptrin prej kallamit. Çifutnit kuptuen krejt ironinë e ksaj skene. A do të guxojshin me pâ prapë te ky Mbret konkurruesin e Çezarit ?


Dënimi i JEZUSIT


     Çifutnit atherë hidhen me përbuzje mbi titullin e Tij të Birit të Zotit, që do të ishte edhe arsyeja e vdekjes së Shelbuesit. Pilati, me qetsue vedin, mendon me gjetë nji rrugdalje të fundit, tuej kujtue thirrjet e çitutve kundër tij : « Kena me të paditë te Çezari ». Nëpërmjet aktit simbolik të lamjes së duerve, ai u difton çifutve se para gjyqit të tij, JEZUSI âsht i pafajshëm dhe Ia dorzon atyne vetëm se kta pretendojshin se ligjet hebraike e dënojshin KRISHTIN ZOT. Kyt gjâ Pilati ka me e pohue deri në momentin e fundit, tuej varë mbi Kryq nji pllakë drunit, që diftonte simbas zakonit arsyen e dënimit. Mbi pllakë, në hebraisht, greqisht e latinisht shkruheshin kto fjalë : « JEZUSI i Nazaretit, Mbreti i çifutve ». Pilati, prej frigës, âsht fajtor për kyt vrasje, kurse çifutnit, prej urrejtjes së tyne kundër Birit të Zotit, janë fajtorë të vrasjes së Zotit (Deicida) (lat).


Udha e Krygjës – Kryqzimi – Agonia


     Rreth orës 11 të mjesit, JEZUSI la gjyqin e Pilatit. Rruga e dhimbshme e krygjës filloi prej rrugës që zbret në luginën e Tiropeonit (Tyropoeon) dhe që ngjitet drejt lindjes, nëpërmjet nji të përpjete, deri te dyert e qytetit. Atje, jashtë mureve, në malin e Golgotës kryheshin egzekutimet. Në mesin e nji nate të thellë, që zgjati prej mesditës deri në 3 mbasdite e që u vërejt në të tanë perandorinë romake, JEZUSI vuejti turturen e fundit. Vdekja e krygjës ishte vuejtja mâ mizore dhe mâ e tmerrshme sepse viktima, pa mujtë me lëvizë, duhej me mbajtë, për disa orë, peshen e trupit mbi krahët e shtrimë. Prej tensionit të tmerrshëm, gjaku i viktimës bllokohej në fytyrë dhe në gjoks dhe provokonte nji dhimbje të patolerueshme që karakterizohej veçanarisht prej nji etjeje përvëluese. Me dekë i kryqzuem ishte me dekë vetëm prej dhimbjes në agoninë mâ të tmerrshme të mundshme. Kah mbramja, i theheshin kambët viktimës me përshpejtue vdekjen.


Vdekja e JEZUSIT – Varrimi i Tij


     Atherë erdhi momenti deçiziv që do të shënonte për njerzimin mbarë oren e tij të shëlbimit. JEZUSI ka me vulosë me Gjakun e Tij tana aktet e jetës së Tij n'mnyrë që ata të jenë akte shelbuese. E për me diftue se jo prej detyrimit por prej dashtnisë për Atin e Tij e për të tanë njerzit që Shelbuesi lejoi vdekjen me iu afrue dhe me bâ punen e vet, JEZUSI lëshoi nji britmë të madhe dhe dhâ Shpirtin në duert e Atit të gjithpushtetshëm. Shelbuesi jonë hyjnor ka vdekë. Me Virgjinën MARI, Nânen e Tij e Nânen tonë, dhe sh'Gjon Evangjelistin të qëndrojmë te kambët e Krygjës dhe, si disa çifutë që u konvertuen në kyt moment, ti bijmë edhe na gjoksit në shêj pendeset, sepse Biri i Zotit i ofroi Jeten e Vet Hyjit për me shlye mkatet tona.

Sakrifica pafundsisht shêjte u ofrue rreth orës 3 mbasdite. Rreth orës 5 të mbramjes, JEZUSI u lirue prej Krygjës dhe u vorros me ngut sepse në oren 6 të mbramjes fillonte Sabati që, në at vjet, ishte nji Sabat fort zyrtar (Sh'Gjoni 19:31) Ai përputhej në fakt me 25 Nisanin, diten mâ të rândsishme të festës së Pashkës. Ky Sabat simbolizon në mnyrë perfekte pushimin në të cilin ka hye përgjithmonë JEZUSI. Çifutnit nuk kishin vorreza. Ata përgaditshin nji vorr në pronën e tyne, shpesh në dy anët e rrugve kryesore. Jozefi, që ishte prej Arimatijet, qytet në Judé, vuni JEZUSIN në vorrin që ai kishte përgaditë për vedi e që ndodhej në nji kopsht afër vendit ku vdiq Shelbuesi. Nikodemi kishte prue rreth 32 kg parfum për me krye provizorisht ceremonitë e varrimit simbas zakonit hebraik. Mandej e mbyllen vorrin me nji gur të madh, në formë e gurit të mullinit që lëvizej me shumë vështirsi. Gratë shejte u kthyen atherë në qytet me ble erëza me qëllimin me E varros JEZUSIN si duhet, mbas pushimit të Sabatit. Të nesërmen ose të Shtunden çifutët vulosën vorrin dhe vunë roje.

N'kto ditë të bekueme të thojmë edhe na me JEZUSIN lutjen e Kungimit :

« Ati em, n'kjoft se kjo Kupë nuk mund të kalojë pa e pi, u baftë Vullnesa Juej ».







lunedì, marzo 25, 2013


Sermon për të Dielen e dytë të Krezhmes
prej Doktorit të famshëm të Kishes Katolike 
sh'Alfons-MARIA i Liguorit

përkthyem prej I.S.




Mbi Parrizin

« Zot, âsht mirë për ne me kênë ktû » (sh'Mateu 17:4)




     Në Unjillin e ditës së sotme lexojmë se, tuej dashtë me i dhanë dishepujve të Tij nji rreze të lumnisë se Parrizit për me i inkurajue ata me punue për nderin hynor, Shëlbuesi u shndrrue dhe i lejoi ata me pâ ndriçimin e Ftyrës së Tij. I egzaltuem me gzim e knaqsí, sh'Pjerti shpërtheu : « Zot, âsht mirë për ne me kênë ktû. » Zot, na lejoni me ndejë ktû e mos të ikim mâ kurrë prej ktij vendit sepse pamja e bukurisë Tuej na ngushllon mâ tepër se tâna knaqsitë e botës. Vllâzën, t'punojmë gjatë viteve që na mbesin n'kyt jetë për me fitue Parrizin, i cilli âsht nji e mirë aq e madhe sa që JEZU-KRISHTI ka sakrifikue jetën e Tij në Kryq për me na e blé até. Të jeni të sigurtë se mundimi mâ i madh i të mallkuemve në Ferr vjen prej mendimit që ata kanë hupë Parrzin për fajin e tyne. Bekimet, knaqsitë, gzimet dhe âmblësia e Parrizit munden me u fitue por vetëm shpirtnat e të bekuemve, që i gzojnë ata, munden me i përshkrue e kuptue. Por t'përpiqena tashti, me ndihmen e Shkrimeve Shejte, me i shpjegue me aq pak sa mundet me u folë për ta.

1. Simbas Apostullit [sh'Palit] asnji njiri n'kyt botë nuk mundet me kuptue bekimet e pafundme që Zoti ka përgaditë për shpirtnat që E dojnë. « Syni nuk ka pâ, veshi nuk ka ndie e zemra e njirit nuk ka kuptue çfarë gjanash i Madhi Zot ka përgaditë për ata që E dojnë. » (1 Kor. 2:9) Në kyt jetë, na nuk mundena me imagjinue knaqsi të tjera përveç atyne të shqisave. Ndoshta mendojmë se bukuria e Qiejve i gjason nji lëndine të madhe të mbulueme me jeshildhekun e pranverës, e ndërthurun me pemë të lulzueme dhe e mbushun me zogj që fluturojnë dhe kndojnë në të tana anët; ose ndoshta e përftyrojmë Parrizin si nji kopsht të bukur të mbushun me fruta dhe lule e të rrethuem me burime ujit që rrjedhin pa pushue. « Oh! Çfarë Parrizit » me kundendue ? at lëndinë ose at kopsht! Por oh! Sa mâ të mëdhaja janë bukuritë e Qiejve! Tuej folë për Parrizin, sh'Bernardi thotë : « O njiri, n'kjoft se dishiron me kuptue bekimet e Qiejve, dije se n'at vend të lumtun nuk ka asgjâ të pakandshme dhe ka gjithshka që ti dishiron. « Nihil est quod nolis, totum est quod velis. » Edhe pse ktu mbi tokë ka disa gjana të kândshme për shqisat, sa shumë gjana tjera veçse na mundojnë ? N'kjoft se drita e ditës âsht e pëlqyeshme, errsina e natës âsht e pakandshme; n'kjoft se pranvera dhe vjeshta janë të gëzueshme, i ftofti i dimnit dhe nxehtsia e verës janë të mundimshme. Për ma tepër, na duhet me durue dhimbat e sëmundjes, persekutimin e njerzve dhe vshtirsitë e vorfnisë; na duhet me përballue problemet e mbrendshme morale, frigët, tundimet e djallit, dyshimet e ndërgjegjes dhe pasigurinë e shëlbimit të përjetshëm.

2. Por mbas hymjes në Parriz, të bekuemit nuk kanë me pasë mâ mundime. « Hyji ka me u fshí çdo lot prej syve të tyne. » Zoti ka me u fshí lotët e derdhun gjatë jetës toksore. « Dhe deka nuk ka me kênë mâ, as zija e mortit, as gjamat e as dhimbat, sepse gjanat e mâparshme do të kenë kalue. Dhe Ai që ishte i ulun mbi fron tha : « Shifni, po i baj tana gjanat të reja. » (Apokalipsi 21:4-5) Në Parriz, deka dhe friga e dekës nuk kanë me egzistrue mâ; në at vend të lumnisë nuk ka as vuejtje, as dhimbje, as vorfní, as vshtirsina, as ndryshimet e ditës dhe të natës, të ftofit dhe të nxehtit. Në até mbretní, ka nji ditë të vazhdueshme, gjithmonë të bukur, nji pranverë të vazhdueshme, gjithmonë të lulëzueshme. Në Parriz nuk ka as persekucione e as anmiqsina, sepse të tanë duejnë njêni-tjetrin me dashamirsí dhe sejcili gëzohet për lumninë e tjetrit si me kênë e vetja. Nuk egziston ma friga e hupjes së përjetshme sepse shpirti i siguruem në hir nuk ka me mujtë mâ as me mkatnue e as me hupë Zotin.

3. « Totum est quod velis. » Në Parriz mundesh me gjetë gjithshka që dishiron. « Shifni, po i baj të tana gjanat të reja. Atje çdo gja âsht e re; bukuri të reja, knaqsi të reja, gzime të reja. Atje të gjitha dishirat tona kanë me u plotsue. Të pamit ka me u ngí tuej pa bukurinë e atij qyteti. Sa e kandshme me pa nji qytet ku rrugët janë prej kristalit, shpitë, prej argjendit, dritaret, prej arit dhe gjithshka ka me kênë e zbukurueme me lulet ma të bukura ! Por, oh! Sa herë ma i bukur ka me kênë qyteti i Parrizit ! Bukuria e ktij vendi ka me u rritë prej bukurisë se qytetarve të tij të cilët janë të tanë të veshun me tesha mbretnore sepse, simbas sh'Agustinit, ata janë të tanë mbretën. « Quot cives, tot reges. » Çfarë knaqsijet do të jetë me pa Virgjinen MARI, Mbretneshen e Parrizit, që ka me u dukë ma e bukur se tanë qytetarët e tjerë të Parrizit! Por çfarë knaqsijet ka ma kenë me pa bukurinë e JEZU-KRISHTIT! Shêjtja Tereze pâ nji ditë njênën prej duerve të JEZU-KRISHTIT dhe mbeti e habitun prej bukurisë. Të nuhatuni ka me u ngí me aroma, por me aromat e Parrizit. Të ndigjuemit ka me u ngí me harmoninë e tingujve qiellorë. Sh'Françesku ndigjoi nji herë për nji moment nji engjëll tuej lujtë në violinë dhe për pak vdiq prej knaqsisë. Çfarë knqsijet ka me kenë me ndigjue shêjtnit dhe engjujt tuej kndue lavdet hyjnore! « Ata kanë me Ju lëvdue për jetë të jetve. » (Psalmi LXXXIII:5) Çfarë ka me kenë me ndigjue Virgjinen MARI tuej levdue Zotin! Sh'Françesku i Sales thotë se ashtu si kanga e bilbilit në pyll ia kalon kangës së tanë zogjve të tjerë ashtu edhe zani i Nânës së Zotit asht shumë herë ma superior se ai i tanë shejtënve të tjerë. Me nji fjalë, në Parriz janë të tana knaqsitë që njiri dishiron.

4. Por knaqsitë për të cilat folëm janë vetëm bekimet mâ të vogla të Parrizit. Lavdia e Parrizit konsiston me pa Hyjin ballë për ballë. « Totum quod expectamus, » thotë sh'Agustini, « duae syllabae sunt, Deus. » Shpërblimi që Zoti na premton nuk konsiston tânsisht në bukurinë, harmoninë dhe avantazhet e tjera të qytetit të Parrizit. Vetë i Madhi Zot, të Cilin shejtnit munden me E pâ, âsht, simbas premtimeve të Abrahamit, shpërblimi kryesuer i të drejtëve në Qiell. « Un jam shpërblimi yt jashtzakonisht i madh. » (Gen. XV:1) Sh'Agustini pohon se sikur i Madhi Zot t'u diftonte Ftyren e Tij të mallkuemve « Ferri do të shndrrohej menjiherë në nji Parriz knaqsish. » (Lib. De trip. Habit., tom. 9.) Dhe ai shton tuej thanë se n'kjoft se shpirti i nji të dekunit do të kishte mundsinë e zgjedhjes midis vizionit të Zotit por tuej durue vuejtjet e Ferrit dhe lirimit prej ktyne vuejtjeve infernale por tuej hupë vizionin e Zotit, « shpirti do të preferonte me pâ Zotin dhe me vuejtë torturat e Ferrit. »

5. Knaqsitë e shpirtit tejkalojnë pafundsisht të tana gzimet e shqisave. Edhe n'kyt jetë, Dashtnija Hyjnore shtjen n'shpirt aq âmbëlsi, kur Zoti komunikon me shpirtin, saqë trupi ngrihet prej tokës. Sh'Pjetër Alkantara, nji herë râ n'nji ekstazë dashtnijet aq të fortë saqë, tuej rrokë nji pemë, u ngrit n'ajër dhe mori edhe pemen me vedi, tuej e zhgulë prej rrânjësh. Aq e madhe âsht âmbëlsija e Dashtnisë Hyjnore, saqë shêjtnit martirë në mes të torturave të tyne nuk ndijshin asnji dhimbje, përkundrazi ishin të mbushun me gzim. Prandej, sh'Agustini thotë se kur sh'Lorenci u pat vue mbi nji skarë (shtrat hekurit) të skuqun prej zjermit, ngrohtsija e Dashtnisë Hyjnore e bani të pandijshëm karshi nxehtsisë djegsë te zjermit që skuqte skaren. « Hoc igne incensus non sentit incendium. » Edhe mkatnorve, që bajnë pendesë për mkatet e tyne, Zoti u nep ngushëllime që i kalojnë të tana knaqsitë toksore. Prandej sh'Bernardi thotë : « N'kjoft se âsht kaq e âmbël me kja për Jue, si ka me kênë me u gzue n'Jue ! »

6. Sa e madhe âsht âmbëlsija që nji shpirt ndien kur, në kohen e lutjes, Hyji, me anen e nji rrezeje të Dritës së Tij, i difton shpirtit mirsinë dhe mshirën e Tij për té dhe veçanarisht dashtninë që JEZU-KRISHTI i ka diftue në Pasionin e Tij ! Shpirti ndien zemren e tij tuej u shkrie dhe si me kênë tuej u shpërbâ prej dashtnisë. Por në kyt jetë ne nuk e shofim Zotin ashtû siç âsht : ne E shofim si me kênë në errsinë. « Tashti na shofim nëpërmjet nji xhamit, n'nji mnyrë të errët por mandej, ballë për ballë. » (1 Cor. 13:12) Ktu poshtë, Zoti âsht i mshehun prej pamjes tonë; na mundena me E pa vetëm me sytë e Fesë. Sa e madhe ka me kênë knaqsija jonë kur perdja ku ma u hjekë dhe kur kena me u lejue ma pa Zotin ballë për ballë ! Atherë, kena me pa bukurinë, madhninë, perfeksionin, dashamirsinë dhe dashtninë e Tij të pafundme për shpirtnat tonë.

7. « Njiri nuk e din a âsht i dênjë për dashtni apo urrejtje. » (Eccl. 9:1) Friga e mos dashtjes së Zotit dhe i mos t'kênit i dashtun prej Tij âsht vuejtja mâ e madhe që kalojnë mbi tokë ato shpirtna që duejnë Zotin. Por në Parriz, shpirti âsht i sigurtë se ai e don Zotin dhe se Zoti e don até; ai e shef se Hyji e përqafon até me nji dashtni të pafundme dhe se kjo dashtni nuk ka me u shpërbâ kurrë, për jetë të jetve. Dija e dashtnisë që JEZU-KRISHTI i ka diftue tuej ofrue Vetvedin në sakrificë për té mbi Kryq, dhe tuej u bâ ushqimi i tij në Sakramendin e Elterit, ka me ndezë mâ shumë zjermin e dashtnisë së tij. Ai ka me pâ se tana mundimet, vorfnia, sëmundjet dhe persekutimet të cillat ai i ka konsiderue si gjâma kanë ardhë të gjitha prej dashnisë dhe janë kênë mjetet e përdoruna prej Providencës Hyjnore me e çue até në lavdi. Ai ka me pâ të tana inspirimet, thirrjet e dashtnisë dhe mshiret qe I Madhi Zot i ka dhanë mbasi ai e ka fye me mkat. Prej malit të bekuem të Parrizit ai ka me pâ se sa shumë shpirtna janë mallkue për ma pak mkate se mkatet e bame prej tij dhe ai ka me pâ se ai âsht i pshtuem dhe i sigurtë se nuk ka me e hupë ma kurrë të Madhin Zot.

8. Të mira e ksaj toke nuk i plotsojnë dishirat tona : në fillim ata knaqin shqisat por kur msohena me ta ata nuk na pëlqejnë mâ. Por gzimet e Parrizit ngijnë dhe gzojnë vazhdimisht zemren. « Kam me u gzue kur të shfaqet lavdia Juej. » (Psalmi 16:15) Edhe pse të ngijnë, ato gzime duken po aq të reja si herën e parë që janë shijue; ata të knaqin gjithmonë, të bajnë me i dishirue gjithmonë dhe posedohen gjithmonë. « Ngimja, » thotë sh'Gregori, « shoqnon dishiren. » (Lib. 13, Mor., c. 18) Kshtû, dishirat e shejtënve n'Parriz nuk shkaktojnë vuejtje sepse kto t'bekuem janë gjithmonë të knaqun; dhe ngimja nuk prodhon neveri sepse ajo âsht e shoqnueme gjithmonë me dishirë. Prandaj shpirti ka me kênë gjithmonë i knaqun dhe gjithmonë i etun : ai ka me kênë përjetë i etun dhe përjetë i knaqun me knaqsí. Të mallkuemit janë, simbas Apostullit, enë t'mbushuna plot me idhnim dhe mundime, « enë idhnimit gadi për shkatrrim. » (Rom. 9:22) Por të drejtët janë enë të mbushuna me mshirë dhe gzim, kshtû që ata nuk kanë asgjâ me dishirue. « Ata kanë me u mbushë me bollekun e shpisë Tuej. » (Psalmi 35:9) Tuej kundrue bukurinë e Hyjit, shpirti ka me u flakrue dhe me u dejë aq shumë me Dashtninë hyjnore saqë ai, me lumni, ka me ndejë i hupun në Zotin; ai ka me e harrue vedin krejtsisht dhe për tanë përjetsinë ka me mendue vetëm me dashtë dhe lëvdue të miren e jashtzakonshme që ka me e posedue përgjithmonë dhe që nuk ka me mujtë me e hupë kurrë. Në kyt jetë shpirtnat shêjte dojnë Zotin por ata nuk munden me E dashtë me të tanë fuqinë e tyne dhe pa ndërpremje. Sh'Tome Akuinati mson se kjo dashtni perfekte i nepet vetëm qytetarve të Qiellit, t'cillët dojnë Hyjin me tanë zemren e tyne dhe në mnyrë të vazhdueshme. « Ut totum cor hominis semper actualiter in Deum feratur ista est perfectio patriae. » (2, 2 quaest. 44, art. 4, ad. 2)

9. Sh'Agustini ka thanë me të drejtë se për me fitue lavdinë e përjetshme të Parrizit ne do të duhej të ishim gadi me punue përjetë. « Pro aeterna requie aeternus labor subeundus esset. » « Ata keni me i shelbye për hiç gjâ. » thotë Mbreti David (Psalmi lv:8) Shejtnit kanë bâ krejt pak me fitue Parrizin. Sa e sa mbretën kanë dorzue fronin e tyne e janë mbyllë në nji qelë; sa e sa eremitë shejtë kanë kalue jetën në nji shpellë; sa e sa martirë që u janë nënshtrue me gzim torturave kanë bâ vetëm pak. « Vuejtjet e ksaj jete nuk janë të dênja me u krahasue me lavdinë e ardhshme. » (Rom. 8:18) Për me fitue Parrizin do t'ishte kenë vetëm pak gjâ me vuejtë të tâna mundimet e ksaj jete.

10. T'angazhohena pra, vllâzën, me durue me guxim të tâna vuejtjet që mund t'na vijnë deri n'fundin e ksaj jete; me sigurue Parrizin ata janë pak e kurrgjâ. Gzohuni pra se të tâna kto vuejte, dhimbje dhe persekutime, n'kjoft se keni me u shelbue, kanë me kênë nji burim i pashtershëm gzimesh e knaqsish. « Dhimbjet tueja kanë me u kthye në gzim. » (sh'Gjoni 16:20) Atherë, pra, kur krygjet e ksaj jete t'na mundojnë, të çojmë sytë kah Qielli dhe të ngushëllohena me shpresen e fitimit të Parrizit. Në fund të jetës së saj, sh'Maria e Egjiptit kje pvetë prej abotit sh'Zozimus se si kishte mujtë me jetue për 47 vjet në shkretinë, aty ku aboti e gjeti shejten pendimtare tuej dekë. Ajo iu përgjigj : « Tuej shpresue fitimin e Parrizit. » N'kjoft se na do të mbushena me të njejten shpresë, nuk kena me i ndie vështirsitë e ksaj jete. Guxim ! Të duejmë Hyjin dhe të punojmë për Parrizin, ku na presin shejtnit, Virgjina MARI, vetë JEZU-KRISHTI. Ai mban në duer nji kunorë për me na kunorzue sejcilin prej nesh mbret në até Mbretni të përjetshme.


giovedì, febbraio 21, 2013


Sermon për të Dielen e parë të Krezhmes 
prej Doktorit të famshëm të Kishes Katolike sh'Alfons-MARIA i Liguorit.

përkthyem prej I. S. 




Mbi numrin e mkateve mbas të cilëve Zoti nuk fal mâ. 

"Mos e tundo Zotin, Hyjin tand!" (sh'Mateu 4:7)


          Në Unjillin e ditës t'sotme lexojmë se mbasi shkoi në shkretinë, JEZU-KRISHTI e lejoi djallin "me E hypë mbi vendin mâ të nâltë të Tempullit" dhe me I thanë : "N'kjoft se je Biri i Zotit, hjedhu poshtë" sepse engjujt kanë me të ruajtë prej dâmtimit. Por Zoti jonë u përgjigj tuej thanë se në Shkrimet Shêjte âsht e shkrueme : "Mos e tundo Zotin, Hyjin tand!". Mkatnori që dorzohet para mkatit pa luftue për me rezistue tundimet, ose  s'pakut pa i kërkue Zotit ndihmë me i mujtë tundimet, dhe shpreson se Zoti nji ditë ka me e nxjerrë prej humnerës, tundon Zotin me bâ mrekulli ose me i shfaqë atij nji mshirë të jashtëzakonshme që nuk shtrihet te të tanë katolikët. Zoti, ashtû si thotë Apostulli sh'Pal "don që tanë njerzit të shelbohen" (1 Tim. 2:4) por Ai don gjithashtu që ne të punojmë për shelbimin tonë, s'pakut tuej përdorë mnyrat e mposhtjes së anmiqve tonë dhe tue iu bindë Atij kur na thrret me bâ pendesë. Mkatnorët i ndigjojnë thirrjet e Zotit por i harrojnë ata dhe vazhdojnë me fye Hyjin. Por Zoti nuk i harron ata. Ai i numron hiret që nep, gjithashtu, edhe mkatet që na bajmë. Prandaj, kur vjen koha që Ai ka vendosë, Zoti nuk na nep mâ hiret e tija dhe fillon me na ndëshkue. Në kyt shkrim kam qëllim me ju diftue se kur mkatet mbrrijnë nji numër të caktuem, Zoti nuk fal mâ. Kini kujdes!

1. Sh'Bazili, shën Jeronimi, sh'Gjoni Krizostomi, sh'Agustini dhe etnit e tjerë msojnë se Zoti, simbas fjalve të Shkrimeve Shêjte "Ju keni urdhnue çdo gjâ simbas masës, numrit dhe peshës" (Dija 11:21), ka fiksue për çdo person numrin e ditëve të jetës së tij, shndetin e talentin që ka me i dhanë sejcillit si dhe ka përcaktue për gjithkênd numrin e mkateve që ka me falë; e kur ky numër të mbrrihet, atherë Zoti nuk fal mâ. "Illud sentire nos convenit", thotë sh'Agustini, "tamdiu unumquemque a Dei patientia sustineri, quo consumato nullam illi veniam reservari." (De Vita Christi, Cap. III.) Euzebi i Çezaresë thotë : "Deus expectat usque ad certum numerum et postea deserit." (Lib. 8 , Cap. II.) E njêjta doktrinë msohet prej etënve të nâltpërmendun.

2. "Zoti më ka çue me shërue ata që pendohen me gjithë zemër." (Isaia LXI. 1.) Zoti âsht i gatshëm me shërue ata që dishirojnë sinqerisht me ndreqë jeten e tyne, por nuk mund të ketë mshirë për mkatnorin e papenduem. Zoti i fal mkatet por Ai nuk mundet me falë ata që janë të vendosun me vazhdue me E fye. Po ashtû, nuk mundena me i kërkue Zotit arsyen pse i falë njênit 100 mkate kurse disa të tjerve u merr jetën mbas 3 ose 4 mkateve dhe i hjedh në Ferr. Nëpërmjet profetit Amos, Hyji thotë : "Për tri krimet e Damaskut dhe për katër nuk kam me i konvertue." (1:3) Prandaj na duhet me adhurue gjykimet e Zotit dhe me thanë me Apostullin : "O thellsia e pasunive, e dijes, dhe e intelektit të Zotit! Sa të pakuptueshme janë gjykimet e Tija." (Romakve 11:33) Ai që merr falje, thotë sh'Agustini, âsht i falun vetëm prej Mshirës t'Zotit dhe ata që ndëshkohen janë të dënuem me të drejtë. "Quibus datur misericordia, gratis datur : quibus non datur ex justitia non datur." (1 de Corrept.) Sa shumë shpirtna i Madhi Zoti ka dënue vetëm mbas mkatit të parë ? Sh'Gregori difton se nji fmi 5 vjeçar mbasi kishte mbrritë moshen e arsyes sepse tha nji blasfemë u kap prej djallit dhe u tërhoq në Ferr. Nâna hyjnore i tha shërbtores së madhe të Zotit, Benedikta e Firences, se nji djalë 12 vjeçar u mallkue mbas mkatit të parë. Nji tjetër djalë vdiq mbas mkatit të tij të parë dhe u mallkue. Ti thue : Un jam i ri, ka të tjerë që kanë bâ ma shumë mkate se un. Por, simbas arsyetimit tand, a âsht Zoti i detyruem me pritë pendesen tande mbasi E ke fye ? Në Unjillin e sh'Mateut (21:19) lexojmë se Shelbuesi mallkoi nji peme figut të paren herë që e pâ pa frute : "Mos të dalin mâ kurrë frut prej tejet ! Dhe menjiherë pema e figut u thâ." Prandaj ti duhesh me u dridhë kur të vijnë mendimi me bâ vetëm nji mkat të randë, e veçanarisht n'kjoft se je fajtor për faje të tjera të randa.

3. "Mos rri pa frigë për mkatet e faluna dhe mos i shto mkatit mkat." (Eccl. 5:5) Prandaj, o mkatnor, mos thuej : Ashtu si Zoti m'ka falë mkatet e tjera, ashtu Ai ka me më falë edhe kyt mkat n'kjoft se e baj. Mos fol ashtû, sepse n'kjoft se mkatit të falun ti i shton nji tjetër, ke shumë arsye me u frigue se ky mkat i ri ka me iu shtue fajit për mkatet e kalueme dhe kshtû numri i mkateve që Zoti âsht i gatshëm me të falë ka me u plotsue e për rrjedhojë ke me u braktisë prej Hyjit. Shif si shpjegohet mâ kjartë kjo e vërtetë në Shkrimet Shêjte : "Zoti pret me durim në mnyrë që kur të vijë Dita e Gjykimit Ai ti dënojë ata për të tâna mkatet e grumbullueme." (2 Mac. 6:14) Zoti pret me durim derisa të kryhet nji numër i caktuem mkatesh, por kur masa e fajit të mbushet plot, Ai nuk pret mâ por ndëshkon mkatnorin. "Ju i keni mbyllë mkatet e mija sikur t'ishin në nji thes." (Job 14:17) Mkatnorët i shumëfishojnë mkatet e tyne pa i llogaritë, por Zoti i numron ata në mnyrë që kur të vijnë koha e të kórrunave, pra kur numri i mkateve të plotsohet, Zoti të hakmerret kundër mkatnorve. "Bani gadi drapnin se të korrunat janë gadi me u vjelë." (Joel 3:13)

4. Si ky i fundit ka shumë shembuj në Bibël. Tuej folë mbi hebrejtë, Zoti jonë, në nji vend, thotë : "Të tânë ata që më kanë tundue deri tash 10 herë... nuk kanë me e pa token. [Token e Premtueme] (Num. 14:22-23) Në nji vend tjetër, Ai thotë se e kishte ndalë hakmarrjen kundër Amorrítve sepse numri i mkateve të tyne nuk ishte plotsue : "Sepse deri tash ligsitë e Amorrítve nuk kanë mbrritë kulmin." (Gen. 15:16) Na kena gjithashtu shembullin e Saulit i cilli mbasi refuzoi me iu bindë Zotit për herë të dytë u braktis prej Tij. Sauli iu lut Samuelit me ndërhye para Zotit për faljen e tij : "T'lutem, ma fal mkatin e ktheju me mue që të adhuroj Hyjin." (1 Mbretn. 15:25) Por tuej e ditë se Zoti e kishte braktisë Saulin, Samueli iu përgjigj : "Nuk do të kthehem me ty sepse ti e ke refuzue fjalen e Zotit e kshtû Zoti të ka braktisë." (Idem, 15:26) Saul, ti e braktise Zotin e Zoti të braktisi ty. Nji tjetër shembull e gjejmë te Baltasari i cilli mbasi profanoi enët e Tempullit pâ nji dorë tuej shkrue mbi mur : "Mane, Thecel, Phares." Profetit Daniel iu kërkue me shpjegue kuptimin e ktyne fjalve. Tuej shpjegue fjalen Thecel, ai i tha mbretit : "Jeni peshue në kandâr e keni dalë i lehtë." (Daniel 5:27) Me kyt interpretim, ai i dha me kuptue mbretit se pesha e mkateve të tija në kandârin e Drejtsisë Hyjnore ishte mâ e rândë [se falja]. "Po at natë, Baltasari, mbreti i Kaldesë, u vra." (Daniel 5:30) Oh, sa shumë mkatnorë kanë pasë të njêjtin fund ! Tuej vazhdue me fye Zotin, mbasi numri i mkateve të tyne pat mbrritë te nji numër i caktuem, ata i vrau deka e përfunduen n'Ferr. "Ata i kalojnë ditët mes pasunísh e mbas nji momentit shkojnë n'Ferr." (Job 21:13) Dridhuni pra, vllâzen, se ndoshta mbas nji mkatit tjetër t'rândë, Zoti mund t'ju çojnë n'Ferr.

5. N'kjoft se Zoti do t'dënote mkatnorët fill mbas mkatit, ata nuk do t'A përbuzshin. Por mekênse Ai nuk i ndëshkon menjiherë shkelsit dhe, prej mëshirës, Ai e ndal hakmarrjen e pret konvertimin e tyne, mkatnorët marrin guximin me fye prapë Hyjin. "Për arsye se gjykimi i Tij nuk nepet përnjiherë kundër të keqes, bijtë e njerzve bajnë të keqen pa asnji frigë." (Eccles. 8:11) Por na duhet të bindena se Zoti, edhe pse âsht i durueshëm me ne, Ai nuk pret e nuk duron përjetë. Tuej pritë, si herët tjera, me i ikë kurtheve të Filistinve, Samsoni e la vedin me u mashtrue prej Dalilës. "Kam ma dalë jashtë, si herët tjera, e kam me i mujtë." (Judges 16:20) Por Zoti e kishte braktisë; Samsoni ma vonë u kap prej anmiqve të tij dhe hupi jetën. Hyji të paralajmron mos me thanë kshtû : Kam bâ sa e sa mkate e Zoti nuk me ka dënue. "Mos thuej : Kam mkatnue e mandej çfarë e keqet m'ka gjetë ? I Gjithpushtetshmi âsht nji shpërblyes i durueshëm." (Eccl. 5:4) Hyji duron për nji farë kohet por mandej Ai ndëshkon mkatet, prej të parit e deri te i fundi. Dhe sa mâ i madh që të jetë kênë durimi, aq mâ e madhe ka me kênë hakmarrja.

6. Për rrjedhojë, simbas sh'Gjon Krizostomit [nji prej etënve mâ të mëdhaj të Kishës Katolike], Hyji duhet pasë frigë ma shumë kur i duron mkatnorët sesa kur dënon menjiherë mkatet e tyne. "Plus timendum est, quem tolerat quam cum festinanter punit." E pse ? Sepse, thote sh'Gregori, ata që Zoti i ka mëshirue mâ shumë, n'kjoft se nuk ndalen s'ofenduemit Krijuesin, ata kanë me u dënue mâ rreptsisht. "Quos diutius expectat durius damnat." Për mâ tepër shejti shton se Zoti i dënon shpesh kto lloj mkatnorësh me nji dekë të papritun dhe nuk i lejon ata me bâ pendesë. "Saepe qui diu tolerati sunt subita morte rapiuntur, ut nec flere ante mortem liceat." Dhe te disa mkatnore, sa ma e madhe që të jetë drita e falun prej Zotit për korrigjimin e tyne, aq ma e madhe âsht verbnia dhe kryefortsia e tyne me vazhdue me mkatnue. "Për ta, do të ishte kênë mâ mirë mos me e pasë njoftë kurrë rrugen e drejtsisë, sesa mbasi ta kenë njoftë até, me u kthye mbrapsht." (2 Pet. 2:21) Mjerë ata mkatnorë që mbasi e kanë pâ driten, janë kthye te e vjella. Sh'Pali thotë për ta se âsht moralisht e pamujtun me u rikonvertue. "Sepse âsht e pamujtun për ata, që janë ndriçue nji herë [prej hirit të Zotit], kanë shijue dhuratat qiellore dhe janë kthye mbrapa, me u rikthye me bâ pendesë." (Heb. 6:4-6) 

7. Ndigjo pra, ô mkatnor, kshillen e Hyjit : "Biri ém, a ke mkatnue ? Mos mkatno mâ, dhe lutu për mkatet tueja të kalueme që ato të falen." (Eccl. 21:1) Bir, mos i shto mkate të tjera atyne që tashma i ke bâ por lutu për faljen e shkeljeve tueja t'mâparshme. Përndryshej, n'kjoft se ke me bâ prap nji mkat tjetër të randë, dyert e Mshirës Hyjnore munden me tu mbyllë dhe shpirti jot mund të bjerret përgjithmonë. Prandej, vllâzen të dashtun, kur djalli t'ju tundojnë prapë me ju shtye n'mkat pvetni vedin : N'kjoft se Zoti nuk më fal mâ, ça ka me ndodhë me mue gjatë përjetsisë ? E n'kjoft se djalli t'ju përgjigjet tuej thanë : "Mos keni frigë se Zoti âsht i mshirshëm", thueji kshtû : Çfarë sigurijet e çfarë mundsijet kam un, n'kjoft se kthehem me bâ mkate, se Zoti ka me m'shirue e me m'falë ? Qé si i kërcënon Zoti ata që i përbuzin thirrjet e tija : "Qé pra, Un ju thirra e ju keni refuzue... Edhe Un kam me qeshë në shkatrrimin tuej e kam me u tallë kur t'bijnë mbi jue ajo që nuk e pritshit." (Prov. 1:24-26) Vêni ré fjalët "Edhe Un"; që don me thanë se ashtû si jeni tallë me Zotin tuej E tradhtue prapë mbas rrfimit dhe premtimve me u korrigjue, njashtû edhe Ai ka me u tallë me jue në oren e deks tuej. "Kam me qeshë dhe kam me u tallë." Por "Zoti nuk tallet" (Gal. 6:7) [thotë shën Pali]. "Si nji qen," thotë Njiri i ditun "që kthehet me hangër të vjellen e tij, ashtû ban edhe i màrri që përsërit marrínë e tij." (Prov. 26:11) I bekuemi Denis Cartuziani nep nji interpretim të shkëlqyeshëm të ktij teksti. Ai thotë se nji qen që han até që sapo e ka vjellë bahet nji objekt i neveritshëm dhe i përbuzshëm; po kshtû nji mkatnor që kthehet te mkatet e tija të maparshme, që i kishte urrue dhe rrfye, bahet i urryeshëm para syve të Zotit. "Sicut id quod per vomitum est rejectum, resumere est valide abominabile ac turpe sic peccata deleta reiterari." 

8. O marrí e mkatnorve! N'kjoft se blen nji shpi, ti nuk kursen asnji sakrificë me ble tana sigurimet e nevojshme në mbrojtje të parave të shpenzueme; n'kjoft se pin ilaçe, ti je i kujdesshëm me sigurue vedin kundrejt çdo helmimit; n'kjoft se kalon nji lum, ti merr tana masat mos me râ mbrendë, kurse për nji knaqsí të përkohshme, për me çue deri n'fund hakmarrjen tande e për nji knaqsí shtazarake që zgjat nji moment ti rrezikon shelbimin e përjetshëm tuej thanë : "Tash shkoj me u rrfye mbas t'kem bâ mkatin." E kur, po t'pves, ke me shkue me u rrfye ? Ti m'thue : "Nesër." Por kush ta premton ty të nesërmen ? Kush të siguron ty se ke me pasë kohë për rrfim e se Zoti nuk ka me të hjekë jetën, ashtû si ka veprue me sa e sa të tjerë në momentin e tyne të mkatit ? "Diem tenes," thotë sh'Agustini, "qui horam non tenes." Ti nuk je i sigurtë se ke me jetue edhe nji orë mâ shumë e ti thue : "Kam me shkue me u rrfye nesër." Ndigjoji fjalët e sh'Gregorit [Papë dhe nji prej etënve mâ të mëdhaj të Kishës Katolike] : Ai që u ka premtue falje pendestarve, nuk u ka premtue të nesërmen mkatnorve." (Hom. XII. "in Evang.") Zoti u ka premtue faljen të tanë atyne që pendohen, por nuk ka premtue me i pritë deri nesër ata që E fyejnë. Ndoshta Zoti ka me t'dhanë kohë me bâ pendesë, ndoshta jo. E n'kjoft se nuk ka me t'dhanë, çka ka me ndodhë me shpirtin tand ? Ndërkohë, për nji knaqsí të mjerë, ti hup hirin e Zotit dhe e ven vedin n'rrezik me u hupë përgjithmonë.

9. A kishe rrezikue ti, për nji knaqsí tranzitore, paren, nderin, pasunitë, lirinë dhe jeten tande ? Jo, nuk do ti kishe rrezikue.  E si atherë, për nji kënaqje të mjerë, ti hup shpirtin, Qiellin e Zotin ? Me thuej : a beson se Parrizi, Ferri e përjetsia janë të vërteta fèjet ? A beson ti se po t'erdhi deka në mkat je i hupun përgjithmonë ? Oh çfarë çmenundijet, çfarë marrijet me dënue vedin vullnetarisht në nji përjetsí torturash e mundimesh me shpresë se mandej mundet me u ndryshue dënimi i dhanë ? "Nemo," thotë sh'Agustini,"sub spe salutis vult aegrotare." Kërkush s'âsht aq i marrë sa me pi helm me shpresen e parandalimit të pasojave të tija vdekjepruse tuej përdorë ilaçet e zakonshme. E ti don me dënue vedin n'Ferr tuej thanë mandej se shpreson se nuk ke me përfundue atjé ? O çfarë marríjet, që në konformitet me kërcënimet hyjnore, ka hjedhë e hjedhë përditë sa e sa njerëz në Ferr ! "Ti i ke xanë besë ligsisë tande prandej e keqja ka me t'rrxue e ti nuk ke me ditë me u çue." (Isaia XLVII : 10-11) Ti ke mkatnue tuej besue në mnyrë abuzive në Mshiren Hyjnore prandej denimi për fajin tand ka me râ mbi ty n'nji mnyrë të papritun e ti nuk ke me ditë prej kah t'ka ardhë. Ça ke me thanë ti mandej ? N'kjoft se mbas ktij sermoni ti nuk angazhohesh seriozisht me iu kushtue Zotit, kam me kjâ mbi ty e kam me t'konsiderue t'hupun.



mercoledì, febbraio 13, 2013

I uroj të tânë t'Krishtênve nji Krezhëm të mbarë e të shêjtë për mâ t'madhen lavdí të t'Madhit Zot, Nânës t'Kshillit t'Mirë dhe për konvertimin e shêjtnimin e mkatnorve.



lunedì, gennaio 28, 2013


“Udhëzimi permanent i Alta Vendita-s”


Stema e Karbonarisë


     Ky plani sekret për infiltrimin dhe rrëzimin e Papatit në Romë njifet me emnin “Udhëzimi permanent i Alta Vendita-s”, logja mâ e nâltë e Karbonerisë, nji shoqni sekrete masonike që luftonte për rrëzimin e Papatit dhe revolucionarizimin e Italisë. Ky dokument u shkrue në fillimin e viteve 1800. Simbas At E. Cahill S.J., në librin e tij « Freemasonry and the Anti-Christian Movement », Alta Vendita konsiderohej në atë kohë si qendra drejtuese e masonerisë evropiane. Gazetari katolik John Vennari komenton kshtû dokumentin sekret në fjalë : 

Strategjia e përshkrueme në Udhëzimin e Alta Vendita-s karakterizohet prej paturpsisë dhe dinaknisë së hartimit të saj. Udhëzimi i ban thirrje antarve të vet me shpërnda ide liberale në shoqni dhe në institutet e Kishës Katolike në mnyrë që laikët, seminaristat, klerikët dhe prelatët të mbruhen gradualisht me ide progresiste. Simbas planit, i cili përputhet plotsisht me direktivat e rabijve të naltë të Konstantinopojës të shekullit të 15-të për infiltrimin e Kishës Katolike, priftnijtë që do të shuguroheshin, ipeshkvijtë që do të konsakroheshin dhe kardinajt që do të zgjidheshin, si pasojë e influencës së ideve liberale, do të veprojshin simbas ideve moderniste e revolucionare të daluna prej Revolucionit judeo-masonik Francez të 1789. Së fundmi, po simbas planit të “Alta Vendita-s”, nji papë [i cili në fakt do të ishte anti-papë dhe jo Papa i vërtetë e Vikeri i KRISHTIT Zot mbi tokë] do të zgjidhej prej rangjeve të ktyne klerikve e prelatve modernistë dhe do të drejtonte Kishen në rrugen e “dritës” dhe “rinovimit.. Rezultati final i dishiruem do të ishte ecja e klerit dhe e besimtarve mbas flamurit të iluminizmit apo të “dritës masonike” tuej kujtue se po ecin mbas flamurit të Çilcave Apostolikë. [Anti-papa drejton kishen e vet dhe jo Kishen Katolike; në kohët tona kjo kishë âsht Kisha konçiljare e cila me doktrinen e saj âsht shkëputë prej Kishës Katolike edhe pse ajo mundet me mendue se âsht Kisha Katolike. Ashtû si e pat thanë vizionarja e Fatimas, Motra Lúcia de Jesus , kohët tona janë kohë të nji çorientimi diabolik ku njerzit nuk dinë me dallue të miren prej të keqes dhe ky vërbim shpirtnuer âsht nji ndëshkim i tmerrshëm hyjnor për mkatet e njerzimit]

N'kjoft se plani do të realizohej me sukses, tri shênja të pagabueshme do të dishmojshin arritjen e ksaj tragjedie : 

* Do të prodhohej nji rrumujë në atë shkallë sa që e tanë bota do ta kuptonte se nji revolucion madhor kishte ndodhë brenda Kishës Katolike në pajtim me idetë moderniste.
* Nji “teologji” e re do të përhapej e cila do të ishte në kundërshtim me doktrinen e mâparshme të Kishës Katolike. 
* Vetë masonët do të gzoheshin për triumfin tuej besue se tashmë Kisha Katolike mâ s'fundmi e kishte pâ “driten”. (sic)

Gjatë tanë shekullit të 19-të, shoqnia u përshkue, përherë e mâ shumë, prej principeve liberale (anti-katolike) të Iluminizmit dhe Revolucionit Francez në dâm të madh të Fesë dhe shtetit katolik. Nocionet e ashtuquejtuna “mâ të buta dhe mâ të kândshme” të pluralizmit “fetar”, të indiferencës religjioze, të nji demokracie që beson [gabimisht] se çdo autoritet vjen prej popullit, të nocionit të rrêmë të lirisë, të ndamjes së Kishës prej shtetit, të mbledhjeve ndërfetare dhe novacione të reja po mbërthejshin mendjet evropriane të post-iluminizmit, tuej infektue si njerzit e Kishës ashtû edhe ata të shtetit. 

Papët e shekullit të 19-të dhe të fillimit të shekullit të 20-të i shpallen nji luftë totale ktyne tendencave të rrezikshme. Me nji vizion të kjartë të rrânjosun në sigurinë e patundun të Fesë Katolike, Papët nuk u kompromentuen. Ata e dijshin mirë, pavarsisht prej pamjes së tyne tërheqse, se parimet e dâmshme nuk munden me prue fryte të mira dhe se kto principe rrënuese paraqiteshin në kulmin e ligsisë së tyne sepse ata ishin të rrânjosuna jo vetëm në herezi por në apostazi, pra në nji mohim të plotë të katoliçizmit. Goditja mâ e rândë kundër ktyne ideve revolucionare erdhi prej dorës së Papës Piu IX me dokumentin e tij monumental “Silabusi i gabimeve” i vjetit 1864. 

Megjithaté shekulli i 19-të pau nji rracë të re katolikësh [që ishin vetëm prej emnit të tillë] që kërkojshin në mnyrë utopike me mbrritë nji kompromis midis katoliçizmit dhe revolucionit. Kto njerëz kërkuen çfarë mund të jetë “e mirë” në parimet masonike të 1789 dhe u përpoqen me i futë ata mbrenda Kishës Katolike. Shumë klerikë, të infektuem prej shpirtit liberal të kohës, u kapen në rrjetën që ishte hjedhë mbrenda sakristive dhe seminareve, ashtû siç do ta lexojmë në dokumentin sekret të “Alta Vendita-s”. Kto u quejtën me emnin katolikë-liberalë, të cilët, simbas Papës Piu IX, ishin anmiqtë mâ të rrezikshëm të Kishës Katolike. 

Kriza mbrriti kulmin në fillimin e shekullit të 20-të kur liberalët e 1789 që “ishin sjellë nëpër erë” u transformuen në tornadon e Modernizmit, e cila si egjra ngjason shumë me grunin por nuk bjen fryte dhe duhet zhgulë. E kjo egjër, simbas At Micelit, ushqehet dhe i ka rrânjët në protestanizëm, iluminizëm dhe Revolucionin Francez.

Papa sh'Piu X, i hypun në tronin e sh'Pjetrit në vjetin 1903, ishte Papa mâ i sukseshëm në luftën kundër sintezës së tana herezive, ashtû siç e quente ai modernizmin. Encikliku “Pascendi”, dokumenti “Lamentabili” dhe “Betimi anti-modernist” që ishte i detyruem me u bâ prej tanë klerikve, pastrimi i seminareve dhe universiteteve prej egjrës moderniste e biles çkishënimi i elementave të pabindun, ndaluen përkohsisht hovin e tornados por nuk e eliminuen plotsisht até. Vetë Papa sh'Piu X, mbas masave të guximshme që ndërmori, do të thote mâ vonë se bisha moderniste nuk kishte cofë por ishte mshehë nën tokë, me siguri për me e nxjerrë prapë kryet në kohë mâ të përshtatshme. 

Mjerisht, po të shihen ndryshimet e ndodhuna qysh mbas Konçilit të dytë të Vatikanit mund të nxirret pa vështirsi konkluzioni se plani i “Alta Vendita-s” ishte realizue me sukses dhe se bisha moderniste, mâ e gjallë se kurrë, kishte ndërmarrë prapë aktivitetin e saj shkatrrues.  

« Të tana idetë e mëdha të revolucionit amerikan dhe të atij francez s'bashkut me të gjitha vlerat e tyne demokratike, që në të kaluemen u luftuen prej brezash të tana Papësh, u pranuen prej Konçilit të II të Vatikanit. » (Edward Schillebeeckx O.P., “teologu” konçiljar; intervistë në gazeten “Jesus”, Maj 1993)

« Çdo mason i dênjë gzohet pa kufi prej rezultateve të pandryshueshme të Konçilit të II të Vatikanit. » (Yves Marsaudon, mason i nâltë i Logjes së Madhe të Francës, Ivi, p. 121)

« N'kjoftë se krahasojmë epoken tridentine [të Konçilit të shênjtë të Trentes] të kundër-Reformës me Konçilin e II të Vatikanit, Konçili i II i Vatikanit, në karakteristikat e tija themelore, âsht 180 gradë në krah të kundert. Nji Kishe e re lindi mbas Konçilit të II të Vatikanit. (“Teologu” konçiljar Hans Küng). » (Juan Valdivieso, “Vatican II Broke with the Magisterium”, 2008, Tradition in Action)

« Konçili i II i Vatikanit shënon fundin e epokes tridentine dhe fundin e kohës së Konçilit të I të Vatikanit. Konçili i II i Vatikanit âsht revolucioni francez në Kishë. » (“Kardinali” konçiljar Leo Jozef Suenens, “Arqipeshkev” i Brukselit; Idem)

« Në Kishë ndodhi Revolucioni i qetë i Tetorit. [Tuej iu referue Revolucionit judeo-komunist bolshevik të 1917 në Rusi]. » (“Teologu” konçiljar Yves Congar; Idem)

P. Marie-Dominique Chenu, i cili ka luejtë nji rol të rândsishëm në shkrimin e dokumentave të ndryshme konçiliare, shprehet se në Historinë e Kishes katolike, Konçili i II i Vatikanit ka kênë nji shkëputje e vazhdimësisë së saj afro 1500 vjeçare, sepse ky konçil i nep fund “Epokës Konstantine” të Katoliçizmit. Mâ poshtë, ai krenohet tuej thânë se ato çâshtje të teologjisë së tij, që ishin dënue mâ parë prej Papës Piu XII, u përkrahen prej autoriteteve të reja në Vatikan. (Idem)

Në kohën kur P. Ratzinger ishte “Prefekt i Kongregacionit të Shênjtë për Doktrinen e Fesë”,  âsht shprehë se dokumenti i Konçilit “Gaudium et spes” dhe dekretet e tjera në lidhje me lirinë fetare dhe ekumenizmin kanë kênë nji korrigjim i dokumentit “Syllabus” të Papës Piu IX ose mâ mirë, një anti-Syllabus. (Idem; « Les Principes de la Theologie Catholique » – Esquisse et Materiaux, Paris : Tequi, 1982, pp. 426-427)

“Kardinali” Franz König âsht shprehë se Konçili i II i Vatikanit ka aprovue até çfarë dokumenti “Syllabus” i Papës Piu IX dhe dokumenti “Pascendi” i Papës Sh'Piu X kishin dënue mâ parë. (« Chiesa dove vai? » Gianni Licheri interroga il Cardinale Franz Koenig, Rome : Borla, 1985 pp. 103-104; Tradition in Action).

Dokumenti sekret i "Alta Vendita-s" që ra në duert e Papës Gregori XVI përfshin nji periudhë kohe prej vitit 1820 deri në vjetin 1846. Me nji letër aprovimit të 25 Fruerit 1861, Papa Piu IX garantoi autenticitetin e dokumentit dhe i kërkoi shkrimtarit katolik Crétineau-Joly botimin e tij, dokument që gjindet në veprën « L'Eglise Romaine en face de la Révolution » (1859) të ktij të fundit. Teksti i plotë i ktij dokumenti, që mund ta lexoni ktû mâ poshtë, përfshihet edhe në veprën e Imzot George Dillon « Grand Orient Freemasonry Unmasked » të vjetit 1885. Ky libër i bani aq shumë përshtypje Papës Leoni XIII saqë Ai kërkoi dhe pagoi prej fondeve personale përkthimin dhe botimin e tij edhe në italisht. Tuej lexue dokumentin në fjalë, prej disa elementave dallues, e veçanërisht prej shandanit hebraik shtatkrahësh (menorah), simbol ekskluzivisht çifut, në stemen e Karbonarisë, të shkon ndër mend se vetëm nji element konspiracionist mund ta kishte shkrue kyt udhëzim : penda revolucionare hebraike.

Dokumenti Sekret


Qysh kur kena vendosë me kênë si nji trup i vetëm veprimit, dhe ky urdhën ka fillue me mbretnue në logjen mâ të largët ashtû si edhe në até mâ të afërt me qendrën e veprimit, egziston nji ide me të cillën janë marrë shumë ata njerëz që aspirojnë në nji regjenerim universal. Kjo idé âsht çlirimi i Italisë prej të cilës nji ditë do të vijë edhe çlirimi i tanë botës , republika universale dhe harmonia e njerzimit. Kjo ide nuk âsht kuptue ende prej vllâzënve tonë përtej Alpeve. Ata besojnë se Italia revolucionare mundet me konspirue vetëm në hije, me therë ndonji xhandar apo tradhtar, dhe me durue qetsisht zgjedhen e ngjarjeve që ndodhin jashtë Italisë, përtej Alpeve [në Francë] por pa ndërhymjen e Italisë. Ky gabim ka kênë fatal për ne në disa raste. Nuk âsht e nevojshme me e luftue me fjalë propaganduese por duhet me e vra me fakte. Prandej, mes nevojave previlegjuese që agjitojnë mendjet e logjeve tona mâ të fuqishme âsht nji nevojë të cillen nuk duhet me e harrue kurrë. 

Papati, gjatë tana kohnave, ka ushtrue nji veprimtari vendimtare mbi çâshtjet e Italisë. Nëpermjet duerve, fjalve, pendave dhe zemrave të panumërta të ipeshkëve, meshtarve, murgjënve, murgeshave dhe besimtarve prej tana rangjeve shoqnuere, Papati gjen devoçmëni të pafundme gadi për flijim, e biles me entuziazëm. Gjithkund, kurdoherë që i thrret ata, Papati ka miq gadi me dekë dhe gadi me hupë gjithshka për çâshtjen e tij. Kjo âsht nji fuqi e pamasë të cilën vetëm Papët kanë mujtë me e vlersue deri në maksimumin e saj, megjithse ata e kanë përdorë até vetëm deri në nji farë shkallet. Sot për sot, as që bahet fjalë me e përdorë kyt fuqi për interesat tona, prestigji i të cilës âsht dobsue për momentin. Qëllimi jonë final âsht ai i Volterit dhe i Revolucionit Francez : shkatrrimi përgjithmonë i Katoliçizmit dhe bilës i idesë kristiane, e cila po të lêhet e gjallë mbi rrënojat e Romës ka me ringjallë Krishtënimin mâ vonë. Por për me mbrritë mâ me siguri kyt qëllim ... nuk duhet ti kushtojmë vëmendjen francezve mendjemëdhênj, gjermanve të depresionuem dhe anglezve melankolikë të cillët të tanë imagjinojnë se munden me vra Katoliçizmin tashti me nji kangë imorale, mandej me nji përfundim ilogjik dhe, n'nji kohë tjetër, me nji sarkazëm të infiltrueme si kontrabanda e pambukut të Anglisë. Katoliçizmi ka nji jetë mâ rezistente. Shpesh ai ka kalue kundërshtarët mâ të paepun dhe mâ të tmerrshëm dhe ka pasë knaqsinë djallzore (sic) me hjedhë ujë të bekuem mbi vorret e mâ të tërbuemve. T'i lejojmë atherë vllâznit tonë të ktyne vendeve me hjekë dorë prej zellit të tyne anti-katolik steril e të papërmbajtun. 

Tash 17 shekuj, Papati ka kênë i pandamë prej historisë së Italisë. Italia nuk mundet me marrë frymë e as me lëvizë pa lejen e Bariut Suprem. Me Papatin ajo ka 100 armët e Briareus-it [“hyjni”pagane] kurse pa té, ajo âsht e dënueme me nji pafuqi për tu mëshirue. Ajo duhet veçse me nxitë ndamjet, shpërthimin e urrejtjeve dhe zbulimin e anmiqsive prej vargmalit mâ të naltë të Alpeve te ai mâ i ulti i Apenineve. Ne nuk mund ta dishirojmë nji gjendje të tillë, prandej âsht e nevojshme me gjetë nji zgjidhje për kyt situatë. Dhe zgjidhja âsht gjetë. Papa, kushdo kjoft ai, nuk ka me ardhë kurrë te shoqnitë sekrete. Duhet që shoqnitë sekrete të shkojnë të parat te Kisha Katolike me qëllim me mposhtë até bashkë me Papen. 

Puna që kena ndërmarrë nuk âsht puna e nji dite, as e nji muejit e as e nji vjetit. Ajo mund të zgjasin disa vjetë, ndoshta nji shekull, por në rradhët tona luftëtari vdes por lufta vazhdon. 

Nuk kena qëllim me i bâ Papët për vedi, neofitë dhe propagandues të parimeve e ideve tona. Kjo do të ishte nji ândërr qesharake, sidoqë të silleshin ngjarjet. N'kjoft se kardinajt apo prelatët, me vullnet ose jo, do të hyjshin, për shembull, në nji pjesë të sekreteve tona, kjo nuk do të ishte arsyeja me dishirue ngritjen e tyne në Selinë e Shêjtë. Ajo ngritje do të na shkatrronte. Vetëm ambicia do ti shtynte ata me na tradhtue; nevojat për pushtet do ti detyrojshin ata me na sakrifikue. Ajo që na duhet me lypë, kërkue dhe shpresue, si çifutnit që priten Mesinë, âsht nji Papë simbas dishirave tona. Aleksandri VI, megjithë krimet e tija personale (sic) nuk do të na përshtatej sepse ai nuk gaboi kurrë në çâshtjet fetare. Klementi XIV, përkundrazi, do të na përshtatej prej kresë te kâmbët; megjithaté, ai i besoi krejtsisht ministrave të Burbonve dhe i toleroi të pafetë, gjâ që e bane até nji Papë vërtetë të madh. Prandej na duhet me gjetë nji tjetër, që ti përshtatet planeve tona dhe kshtû na do të marshojmë mâ me siguri drejt sulmit kundër Kishës sesa tuej përdorë pamfletet e vllâzënve tonë në Francë apo arin e Anglisë. A doni me e dijtë arsyen ? Tuej veprue si thashë mâ nâltë, nuk kena me pasë mâ nevojë për ufullen e Hanibalit [helmimin], barutin e topave e, biles, as për armët tona. Na do të kena gishtin e vogël të pasardhsit të sh'Pjetrit të përfshimë në konspiracjon dhe ai gisht i vogël ka mâ vlerë për kryqzaten tonë sesa tanë Inoçentët, Urbanët dhe sh'Bernardët e Krishtênimit. [Në të vërtetë "Papa"i Karbonarëve, do të ishte nji anti-pape dhe jo pasardhsi i sh'Pjetrit, i cili nuk mundet me gabue në çâshtjet që lidhen me Fenë dhe moralin]

Na nuk dyshojmë se kena me i kunorzue me sukses të tana përpjekjet tona; Por kur ? Në çfarë mnyret ? E panjoftuna nuk e ka manifestue vedin endé. Megjithaté, mekênse asgja nuk duhet me na shmangë prej planit tonë dhe se çdo gjâ duhet ti shërbejë përmbushjes së tij, na dishirojmë që në kyt udhëzim, i cilli duhet të qindrojë sekret për karbonarët e thjeshtë, ti napim kshilla antarve të Logjës Supreme me të cilat ata duhen me ndriçue të gjithë vllâznit në formen e udhëzimit ose memorandumit. Asht shumë e rândsishme mos me thanë kurrë se kto urdhna kanë dalë prej Alta Vendita-s...

Shumë pak mund të mbrrihet me ato kardinaj ose prelatë të vjetër karakteri i të cillve âsht shumë i vendosun, prandej âsht e nevojshme me i lanë ashtû si e kena gjetë, të pakorrigjueshëm, në shkollen e Konsalvit, dhe me nxjerrë prej depove tona, të njohuna ose të panjohuna, armët që do ta bajnë të dobishme ose qesharake fuqinë në duert e tyne. Nji fjalë që dikush mund të shpikë me mjeshtri dhe me talent mundet me u shpërnda ndërmjet disa familjeve të zgjedhuna e të ndershme, dhe përmes tyne, në kafené dhe rrugë; nji fjalë nganjiherë mundet me mbytë nji njiri. N'kjoft se nji prelat vjen në Romë, prej krahinave të thella, me ushtrue nji profesion, njifni s'parit karakterin e tij, të kaluemen e tij, cilësitë dhe mbi të tana të metat e tija. N'kjoft se qysh përpara ai âsht nji anmik i deklaruem, nji Albani, nji Pallotta, nji Bernetti, nji Delia Genga, nji Riverola, rrethojeni me të tana kurthet që keni në dispozicion; krijojani nji prej atyne reputacioneve që të trembin fmijt e vegjël dhe plakat; paraqiteni mizor dhe gjakatar; numëroni ndonji shembull të mizorisë së tij që të ngulet lehtë në mendjet e njerzve. Kur gazetat e hueja kan me i marrë prej nesh kto ngjarje, për me i zbukurue mandej edhe mâ shumë, sepse padyshim ata respektojnë të vërteten, ata kanë me publikue nëpermjet ndonji idioti të respektueshëm emnat dhe abuzimet e personave në fjalë. Si Anglisë dhe Francës, edhe Italisë nuk i mungojnë pendat e shkathta të cilat kanë me ditë si me u sjellë me kto rrêna aq të dobishme për çâshtjen tonë të mirë. Kur të shohin në gazetë emnin e delegatit ose gjykatsit të tij, megjithse nuk e kupton gjuhen e saj, populli nuk ka me pasë nevojë për prova tjera. Ai âsht në fmininë e liberalizmit dhe beson në liberalë, ashtu si ma vonë ka me besue te na, pa e ditë fort arsyen. 

Shtypeni anmikun kushdo kjoft ai; shtypini të fuqishmit me anen e rrênave dhe shpifjeve e sidomos shtypeni qysh në vezë. Ju duhet me shkue te rinia të cilën duhet ta joshni dhe ta tërhjekni nën flamurin e shoqnive sekrete. Për me përparue hap mbas hapi në kyt rrugë të rrezikshme, në nji mnyrë të llogaritun por të sigurtë, janë dy gjâna primare që duhen pasë parasysh : Ju duhet të dukeni të thjeshtë si pllumbat por të kujdeshëm si gjarpni. Etnit, bijtë e biles vetë gratë tueja nuk duhen të dijnë kurrë sekretin që mbartni në gjí. N'kjoft se dishironi, për me rrêjtë mâ mirë synin inkuizitor e kureshtar, shkoni në rrëfim por mbani heshtjen mâ absolute mbi kto gjâna. Ju e dini se zbulimi mâ i vogël, e dhana mâ e vogël, me dashje ose pa dashje, që mund t'ju rrëshqasin në rrëfim apo diku tjetër ka me prue gjâmen mâ të madhe dhe vendimin me vdekje për zbuluesin. 

Atherë, për me pasë nji Papë në mnyren që na dishirojmë, âsht e nevojshme me përgaditë për at Papë nji brez të dênjë për mbretninë mbi të cilen ândrrojmë. Mos u merrni me pleqtë e të pjekunit por shkoni te rinia e n'kjoft se âsht e mujtun edhe te fmijtë. Kurrë mos flitni në prezencen e tyne ndonji fjalë blasfemuese ose imorale. Maxima  debetur puero reverentia. Kurrë mos i harroni kto fjalë të poetit sepse kanë me ju ruejtë kundër shfrenimeve të cilat duhet me i kontrollue me çdo kusht për të miren e çâshtjes sonë. Me qëllim me vjelë fryte në çdo familje dhe me u pranue në votrat shpiake ju duhet me e paraqitë vedin si nji njiri serioz dhe i moralshëm. Kur t'krijoni emnin e mirë në kolegje, gjimnaze, universitete dhe seminare, mbasi të keni fitue besimin e profesorave dhe studentave, filloni me veprue tuej tërhjekë në bisedat tueja veçanarisht klerikët. Mbushni shpirtnat e tyne me madhshtinë e Romës së lashtë papale. N'fundin e zemrës italiane egziston gjithmonë keqardhja për Romen republikane. Nxitni e ndezni kto natyra të mbushuna me zell e zjerm patriotik. Ofrojini në fillim, mshehtazi, libra të padâmshëm dhe poezi ku shkëlqen fryma kombtare. Ma vonë, pak kah pak, keni me i prue dishepujt tuej në temperaturen e gatimit të dishiruem...

Ngjarjet, të cilat simbas opinionit tonë, po përparojnë shumë shpejt, mbas pak muejsh kanë me prue detyrimisht nji ndërhymje të Austrisë. Ka prej atyne idiotve që, në papjekuninë e tyne, knaqen tuej shtye të tjerët në mes të rreziqeve; por ka edhe prej atyne idiotve që marrin me vedi në kto rreziqe edhe njerëz të meçëm. Revolucioni që ata po përgadisin në Itali ka me përfundue vetëm me gjâma e persekucione. Asgja nuk âsht pjekë, as njerzit e as situatat dhe kjo gjendje ka me vazhdue prapë për nji kohë të gjatë. Por prej ktyne të kqijave ju mundeni gjithmonë me nxjerrë nji tel të ri për me e dridhë në zemrat e klerikve të rinj. Kjo âsht urrejtja e të huejit. Bani që gjermanët të duken qesharakë dhe të urryeshëm... Në idenë e supremacisë pontifikale, përzini gjithmonë kujtimet e vjetra të luftnave të priftnijve dhe të perandorisë. Zgjoni zjermin e fikun të pasioneve mes Gelfëve dhe Gibelinve dhe kshtû do të krijoni reputacionin si katolikë të mirë dhe patriotë të devoçëm. 

Ky reputacion ka me i hapë rrugen doktrinave tona me u futë në gjinin e klerit të ri e biles deri në thellsitë e kuvendeve. Në pak vite, kleri i ri, prej vetë rrjedhës së ngjarjeve, ka me xanë të tana postet; ai ka me qeverisë, administrue dhe gjykue dhe ka me  krijue kshillin e Sovranit; ky kler ka me u thirrë me zgjedhë Pontifin që do të mbretnojë dhe ai Pontif, si pjesa mâ e madhe e bashkëkohësve të tij, detyrimisht do të mbushet me parimet humanitare e italiane të cilat jena tuej i hjedhë në qarkullim. Asht nji kokërr e vogël e mustardës që po e mbjellim në tokë por dielli i drejtsisë ka me e rritë até për me u bâ nji fuqi të madhe dhe keni me pa nji ditë çfarë korrjet të madhe ka me prodhue ajo kokërr e vogël. 

Në rrugen që na po projektojmë për vllâznit tonë gjinden pengesa të mëdhaja me u kapërcye, vështirsi të ndryshme me u kalue të cilat kanë me u mposhtë në sajë të eksperiencës dhe  mendjehollsisë; por fundi âsht i mrekullueshëm; e me e mbrritë até ia vlen me i çue të tana velat. Ju dishironi me revolucionarizue Italinë ? Synoni Papen, portretin e të cilit bame mâ nalt! Ju doni me vendosë mbretninë e të zgjedhunve mbi fronin e prostitutës së Babilonisë ? Bani që kleri të ecin mbas flamurit tuej tuej kujtue gjithmonë se âsht tuej ecë mbas flamurit të Çilcave Apostolikë! Hjedhni rrjetat si Simon Bar Jona! Hjedhini në thellsitë e sakristive, seminareve e kuvendeve, në vend që me i hjedhë në thellsitë e detit, dhe n'kjoft se nuk keni me përshpejtue asnjisend, keni me kapë nji sasi peshqish n'nji mnyrë mâ të mrekullueshme se ai! Peshkatari i peshqve ka me u ba peshkatar njerzish dhe kshtû keni me çue po aq miq tuej rreth Selisë Apostolike. Ju keni me xanë nji revolucion në tiarë dhe mantel, që marshon me kryq dhe flamur, nji revolucion që duhet veç me e nxitë pak dhe ai ka me ndezë flakë tanë globin. 

Çdo akt i jetës tuej ti kushtohet pra gjetjes së Gurit të Filozofit. Alkimistat e Mesjetës hupen kohen dhe arin e viktimave të tyne në realizimin e ksaj ândrre. Andrra e shoqnive sekrete ka me u ba realitet për arsyen mâ të thjeshtë sepse ajo bazohet në pasionet e njirit. Mos të dekurajohena atherë prej ndonji ndaljet, kthimit mbrapa apo humbjet. Të përgadisim armët tona në heshtjen e logjeve, të nxjerrim municionet, të lëvdojmë tana pasionet, prej mâ të kqijave te mâ bujaret, dhe gjithshka na shtyn me mendue se planet tona nji ditë do të kenë sukses përtej llogaritjeve tona mâ të paparashikueshme. 


Bibliografi : 

Monsignor George Dillon DD, "The War of Antichrist with the Church and Christian Civilization", 1885, faqet 89-95.




lunedì, dicembre 24, 2012

Për shumë vjet KRISHTLINDJEN!


Fresko e Murijos (1618-1682)


          N'kyt prag KRISHTLINDJET përfitoj me i urue të tânë lexuesit e ktij blogu dhe shqiptarët kudo kjoshin, gzuar e për shumë vjet KRISHTLINDJEN. Uroj që KRISHTI Fmi të gjejnë në zemrat tueja at përvujtní, paqe, dlirtsí, kûndením e devocjon si te grazhdi i përvujtë i Bethlehemit mes sh'MARISE gjithmonë Virgjën, Nânës të Zotit, dhe sh'Jozefit tuej i shtue përherë e mâ shumë hirit e bekimet e Tija në jeten tuej shpirtnore dhe materiale.

martedì, dicembre 18, 2012

Katër Kohët e KRISHTLINDJES


         Besimtarët mos të harrojnë me mbajtë njinesë dhe abstinencë të Mërkuren (19 Dhetuer), Premten (21 Dhetuer) dhe të Shtunden e ardhshme (22 Dhetuer), ditë që njihen edhe si Katër Kohët e KRISHTLINDJES, në përgaditje të Ardhjes së Shëlbuesit.

Për detaje mbi sasinë e lejueme të ushqimit, kontrolloni ktu.