+ I Krishteni i vërtetë nuk mundet me folë keq për Papen +
Patjetër që asnji shejt e asnji i krishtenë i vërtetë nuk ka folë dhe
nuk mundet me folë keq për Papen, sepse Papa, Vikeri dhe Zëdhansi-Zevëndsi
i Zotit tonë JEZU-KRISHTIT mbi tokë, nuk mundet me na msue nji unjill
tjetër apo nji traditë tjetër të ndryshme prej Unjillit Shejt dhe
Traditës shejte Katolike Apostolike (Galatve 1, 8 ) : Papa nuk mundet me
blasfemue djallzisht tuej thanë se Hyji aprovon dhe asht Krijuesi i
besimeve të rreme/diabolike;
nuk mundet me mohue Fenë Katolike për me lavdue islamin, judaizmin, apo
besime tjera të rreme, e sidomos nuk mundet me lavdue e me iu lutë
idhujve satanike, të tipit pachamama, bash në Baziliken e shën Pjetrit ,
tuej e profanue randë kyt tempull shejt të Katoliçizmit; nuk mundet me
aprovue agjenden "lgbt"; nuk mundet me promovue apostazinë dhe
themelimin e nji religjoni humanitar-antikatolik
global; nuk mundet me fye randë tejet Shejten Virgjinën MARI, Nanen e
tenZot; nuk mundet me ndalue konvertimin e shpirtnave në Religjionin e
vetëm të vërtetë Katolik, jashtë të cilit nuk ka shelbim për askend; nuk
mundet me mohue dënimin e përjetshëm të Ferrit; nuk mundet me lavdue
dhe me i mirëpritë në Kishë, ashtu siç janë, lidhjet imorale kundër
natyrës dhe të divorcuemët; nuk mundet me kenë antar nderit i klubit
masonik "Rotary Club", etj, etj.
Françesku-Bergoglio dhe kisha e tij partizane e Vatikanit II i ka ba tana kto çka shkrova, dhe shumë skandale tjera t'paimagjinueshme dhe të pamujtuna me ndodhë prej Vikerit të JEZU-KRISHTIT dhe Kishës së Tij Katolike.
Pse t'pamujtuna me ndodhë ?
Sepse Kisha Katolike e JEZU-KRISHTIT âsht "kolona dhe themeli i së vërtetës" (I Tim 3:15);
Sepse KRISHTI Zot ia ka besue Kishës shejte Katolike Revelacjonin
(Zbulimin) hyjnuer (Depoziten apo Thesarin e Fesë Katolike), në mnyrë që
ajo ta ruejë até me devoçmëni dhe ta shpjegojë me besnikëni
(pagabueshmëni), tuej pasë asistencen e vazhdueshme të SHPIRTIT-SHEJT (Ligji kishtar 1322 § 1);
Sepse Shën Çirili i Aleksandrisë i shkruente kshtu Papës shën Çelestin :
« Mbasi vetë Zoti na detyron dhe se urtíja me traditat e vjetra na
urdhnojnë me iu drejtue Shejtnisë tuej për çdo gja, jam i detyruem me ju
shkrue për me ju vue në dijeni se satani po trazon e agjiton prapë
kishat. » (Ep. ad Cledon.)
Shën Çirili tuej lavdue Papën shën Çelestin, shton gjithashtu :
« T'a respektojmë (Papen) mbi gjithë të tjerët, sepse vetëm Aj ka të
drejtë me dënue, korrigjue e dekretue, me lidhë e me zgjidhë me të
njejten fuqi si Zoti, si Viker i Zotit që aj asht. Për ma tepër, asht
urdhën hyjnuer që të gjithë të krishtenët të përulen para ktij Pontifi
(Papës), sepse primatët e botës i binden si vetë JEZU-KRISHTIT. »;
Sepse, « mbi Pjetrin, dhe vetëm mbi té, JEZU-KRISHTI ka themelue Kishen
e Tij. Për me manifestue unitetin, Shelbuesi ka themelue nji Seli të
vetme, dhe asht po Shelbuesi që, përmes autoritetit të Tij, i ka
rregullue gjanat në mnyrë që uniteti i Kishës të mbështetet mbi nji shef
të vetëm. Supremacíja i asht dhanë Pjetrit, për me diftue se ka vetëm
nji Kishë dhe vetëm nji Selí. Aj që braktis Selinë e Pjetrit, mbi të
cilën asht themelue Kisha, a mundet me u krenue aj se asht pjesë e
Kishës ? Ku ka me shkue aj që ka etje ? Te heretikët, ku nuk ka as lum e
as burim uji të rrjedhshëm ? A nuk ka me iu drejtue aj Kishës, e cila
asht nji, dhe e cila asht themelue prej Fjalës së Zotit mbi nji person
të vetëm, i cili ka marrë çilcat ? Sepse s'parit asht Pjetrit, mbi të
cilin ka themelue Kishen e Tij, dhe në të cilin ka themelue e manifestue
principin e unitetit, që Zoti jonë JEZU-KRISHTI ia ka dhanë kyt fuqí,
në sajë të t'cilës, gjithçka që Pjetri do të zgjidhë mbi tokë, do të
zgjidhet edhe në Qiell. » (Shën Çipriani, shek. II AD, “De Unitate
Ecclesiæ”);
Sepse mbas përfundimit të Konçilit të Nicesë, tana
aktet e asamblesë iu dërguen Papës së Romës për konfirmim. Ky fakt
konfirmohet edhe prej nji letre të Papës Feliksi III, i cili tuej iu
drejtue klerit të Lindjes, në vjetin 484 A.D., u shkruen se : “318 Etnit
e mbledhun në Nice, simbas fjalës së Shelbuesit 'Ti je Pjetër dhe mbi
kyt shkamb do të ndërtoj Kishen Teme', ia dërguen aktet e Konçilit
Papës së Romës për konfirmim”. Papa Gelazi, pasardhsi i Papës Feliks, në
nji letër shkrue ipeshkvit të Dardanisë, i kujton ktij të fundit se
aktet e nji konçili nuk janë legjitime n'kjoft se ata nuk pranohen prej
Papës së Romës. Kanoni 29 i Nicesë thotë : “Aj që asht i ulun në
Selinë-Shejte (Papa) asht kreu i të gjithë patriarkve si dikur Pjetri,
dhe asht Viker i KRISHTIT mbi kyt Kishë.” (Cf. P. Weninger S.J., ''On
the Apostolical and Infallible Authority of the Pope'', 1868);
Sepse « Selisë Apostolike (Papës, Pontifit Romak), prej nji zgjedhjeje t'jashtzakonshme
të Hyjit, i asht dhanë nji fuqí absolute mbi tanë Kishen Katolike. Dhe
aj që i reziston ksaj fuqije i reziston rendit të themeluem prej vetë
Zotit. » (shen Bernardi, ''Epistol. 131 ad Mediolanenses'');
Sepse « Papa përmbush funksionet e JEZU-KRISHTIT dhe zen vendin e Tij;
ipeshkvijtë, zejnë vendin e Apostujve; meshtarët, zejnë vendin e
shtatëdhetë e dy dishepujve, dhe ministrat e tjerë, zejnë vendin e
djakojve të caktuem prej Apostujve. » (Hygu i shën Viktorit, ''Lib 1. de
Sacram.'');
Sepse « Kushti i parë për shelbim asht ruejtja e
Fesë Katolike dhe mosdevijmi, për asnji arsye, prej Traditës antike ; e
nuk munden me u përbuzë fjalët e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, që thotë 'Ju
jeni Pjetër (shkamb) dhe mbi kyt shkamb do t'ndërtoj Kishen Teme'
(sh'Mateu 16:18), fjalë që janë provue t'vërteta nëpërmjet fakteve
historike, sepse në Selinë Apostolike Besimi Katolik dhe celebrimi i
Doktrinës shêjte Katolike janë ruejtë gjithmonë të papërlyeme. Tuej
dishirue, atherë, kurrë mos me u largue prej Fesë Katolike dhe prej
Doktrinës së ksaj Selije Apostolike, na shpresojmë me meritue me kênë në
bashkimin e vetëm (katolik) që shpallë Selija Apostolike, bashkim në
t'cilin uniteti i Besimit Katolik âsht i plotë dhe i vërtetë. » (Prej
Formul=s s= Besimit t= Papës Hormisdas; ky akt i Fesë kje shkrue në
vjetin 517 A.D. dhe praktikohej si në Kishen greke ashtu edhe në até
latine qysh në fillimin e shekullit të VI, në kohen e Perandorve Justini
e Justiniani; Labb., Conc, tom. IV, col. 486);
Sepse JEZU-KRISHTI, Zoti jonë na mson :
"Jam lutë për ty, (ô Simon), në mnyrë që Féja jote mos të dështojë
kurrë, dhe kur t'forcóhesh, forcóji vllâznit e tu." (sh'Luka 22, 32)
Në interpretimet e njoftuna biblike të At Kornelius Lapide S.J.,mbi
pasazhin e masipërm të shën Lukës, bazue mbi msimin e Etënve, lexojmë :
« Lutja e KRISHTIT kërkoi dhe siguroi dy favore të veçanta për
sh'Pjetrin përpara Apostujve të tjerë; i pari ishte personal, n'mnyrë që
sh'Pjetri mos të hupte kurrë Fenë. Edhe pse sh'Pjetri e mohoi
Shelbuesin me gojë, ashtû si ishte profetizue, dhe hupi dashtninë për
Té, megjithaté, sh'Pjetri ruejti Fenë. Kshtu msojnë sh'Gjon Krizostomi
("Hom. XXXVIII" mbi sh'Mateun), sh'Agustini ("De corrept. et Grat."
chap. VIII), Teofilakti dhe të tjerët.
« Privilegji i dytë për
sh'Pjetrin dhe për tanë pasardhsit e tij ishte pamundsíja ndonjiherë e
mohimit publik të Fesë Katolike, pra pamundsíja e tyne me i msue Kishës
Katolike herezi apo çfarëdo lloj gabimit kundër Fesë Katolike. Kshtû
msojnë Papa sh'Leoni i Madh (Serm. XXII mbi Festen e sh'Pjetrit dhe
sh'Palit), shën Çiprijani (Lib. 1, ep. 3 drejtue Korneliusit), Papët
sh'Luçius I, sh'Feliksi I, sh'Agathoni, sh'Nikolla I, sh'Leoni IX,
Inoçenti III, sh'Bernardi dhe të tjerë, të cilët janë të cituem prej
Kardinalit sh'Belarmin (Lib. 1, "De Pontif. Roman."). Ishte e nevojshme
që KRISHTI, në Providencen e Tij të urtë hyjnore, t'i nepte Kishës
Katolike, që qysh atherë nuk pushon s'kênunit e tundueme prej djallit,
jo vetëm për kohen e sh'Pjetrit por për tana kohnat, deri në fundin e
botës, nji Autoritet të Fesë së vërtetë, që Kisha mund t'a konsultonte
për çdo dyshim dhe nëpërmjet ktij Autoriteti, kjo Kishë Katolike të
instruktohej, të sigurohej dhe mos të gabonte kurrë në Fénë shêjte
Katolike; "quod absit!". Ashtu si i thotë shën Pali Timoteut, Kisha
Katolike âsht "kolona dhe themeli i së vërtetës" (I Tim 3:15). Ky
Autoritet i Fesë së vërtetë pra asht shën Pjetri dhe tanë pasardhsit e
tij legjitimë (që janë ipeshkvij të Romës). Ky premtim që JEZU-KRISHTI i
dha shën Pjetrit dhe tanë pasardhsve të tij, hyn në fuqi veçanarisht në
kohën kur shën Pjetri, pasardhës i JEZU-KRISHTIT, filloi me kênë koka e
Kishës, pra mbas vdekjes dhe Rinjalljes së JEZU-KRISHTIT. »;
Sepse Sh’Ireneu, dishepulli i Polikarpit, që ky i fundit pat marrë msimet prej vetë Apostullit Gjon (Evangjelistit),
sh’Ireneu, që ma vonë u ba ipeshkëv i Lionit, t’cilin Lindorët ashtu
edhe Prendimorët e rradhisin ndërmjet shkëlqimeve kryesore të
Antikitetit Kristjan, tuej dashtë me shpallë doktrinen e marrun prej
Apostujve, për me përgenjeshtrue heretikët e kohës së tij, besoi se
ishte e panevojshme me numrue vazhdimsitë e tana Kishave me origjinë
apostolike, por iu duk e mjaftueshme me i kundërvue novatorve Doktrinen e
Kishës Romake, sepse, thote shejti, “âsht e nevojshme që çdo Kishe, që
don me thanë besimtarët e përhapun në tanë universin, të bijë dakord,
për shkak të supremacisë së saj supreme, me kyt Kishë Romake, në të
cilen simbas dishmisë universale, asht ruejtë gjithmonë Tradita që vjen
prej Apostujve” (sh'Ireneu, “Kundra Herezive”, libri III, kapitulli 3);
Sepse "Egziston vetëm Nji Zot, vetëm Nji KRISHT, vetëm Nji Kishë dhe
vetëm Nji Seli e themelueme mbi Pjetrin prej zânit të Zotit tonë
JEZU-KRISHTIT; dhe kjo Seli e Pjetrit âsht Kisha Kryesore ku ka lindë
uniteti meshtarak, dhe ku tradhtíja nuk mundet me penetrue." (shën
Çiprijani, shekulli II, “De Unitate Ecclesiæ”);
Sepse në vjetin 681 A.D., Papa shen Agathon konvokoi Konçilin e Konstantinopojs
(VI ekumenik), pak kohë para rebelimit të Fotit ; qé sesi i shkruen
Papa Agaton Perandorit të Lindjes së asaj kohe, letër që u lexue
zyrtarisht në Konçil, u aprovue me entuziazëm prej tanë Etënve
konçiljarë dhe u vendosë në dokumentet zyrtare të ktij konçili :
« Në sajë të asistencës të fuqishme të shën Pjetrit, Kisha Apostolike,
që asht e tija, nuk asht largue kurrë prej rrugës së vërtetës. Kshtu, e
gjithë Kisha Katolike, të gjitha Konçilet Ekumenike gjithmonë kanë
përqafue me besnikní dhe kanë ndjekë në gjithçka autoritetin e ksaj
Kishe Apostolike, mbasi ajo ka autoritetin e Princit të Apostujve. Të
tanë Etnit kanë përqafue Doktrinën e saj Apostolike, e përmes ksaj
Doktrine kanë shkëlqye dritat ma të ndritshme të Kishës së
JEZU-KRISHTIT. Shejtnit doktorë ortodoks e kanë venerue dhe ndjekë kyt
Doktrinë Apostolike, kurse heretikët e kanë luftue me tërbim, tuej
shpifë kundër saj dhe tuej e përndjekë me blasfemat e tyne plot me
urrejtje. Na po ju dërgojmë pra rregullen e Fesë së vërtetë e cila,
kjoft në kohë paqet, kjoft në kohë stuhijet, asht ruejtë dhe mbrojtë me
zell prej Kishës Apostolike të JEZU-KRISHTIT, e cila, prej hirit të
Zotit të Gjithpushtetshëm,
kurrë nuk ka me devijue prej shtegut të Traditës së Apostujve dhe kurrë
nuk ka me ra në shthurjen e të rejave heretike. Ashtu si e ka marrë Fenë
prej themeluesve të saj, Princave të Apostujve të KRISHTIT, ashtu e ka
ruejtë kjo Kishë kyt Fé, pa ma të voglën njollë, në sajë të premtimit
hyjnuer që vetë Zoti JEZUS, Shelbuesi jonë, i ka ba në Unjill Princit të
Apostujve : ‘Pjetër, Pjetër, qe satani ka kërkue me ju blue të tanve si
grunin, por UN jam lutë pët ty në mnyrë që Feja jote mos të dështojë
(mos të hupet), dhe ti, forcoji vllaznit tuej’. E kshtu kanë veprue
gjithmonë, me integritet të plotë, Pontifët apostolikë (Papët),
parardhsit e mij. » (Pjesë nga letra e Papës shen Agathon drejtue
Perandorit të Lindjes);
Sepse « Selija Shêjte gjithmonë ka
besue, Tradita e Kishës Katolike vazhdimisht ka dishmue dhe vetë
Konçilet Ekumenike kanë deklarue se në vetë Primatin Apostolik që
Pontifi Romak, si pasardhës i sh'Pjetrit, shefit të Apostujve, ushtron
mbi Kishen Katolike Universale, përfshihet fuqija supreme e Magjisterit
(e Msimdhânjes) apo e Drejta supreme me msue Kishen Katolike Universale.
Etnit e Konçilit të IV të Konstantinopojës
(869-870 A.D.), tuej u mbështetë mbi konçilet e maparshme, shpallen me
nji shprehje solemne Fenë e tyne Katolike : "Rregulla e parë për me u
shelbye asht me ruejtë Fenë e vërtetë (Katolike) [...] dhe nuk munden me
u përbuzë fjalët e Zotit tonë JEZU-KRISHTIT, që thotë 'Ju jeni Pjetër
(shkamb) dhe mbi kyt shkamb do t'ndërtoj Kishen Teme' (sh'Mateu 16:18),
fjalë që janë provue t'vërteta nëpërmjet fakteve historike, sepse në
Selinë Apostolike Besimi Katolik dhe celebrimi i Doktrinës shêjte
Katolike janë ruejtë gjithmone t'papërlyeme. Tuej dishirue, atherë,
kurrë mos me u largue prej Fesë Katolike dhe prej Doktrinës së ksaj
Selije Apostolike, na shpresojmë me meritue me kênë në bashkimin e vetëm
(katolik) që shpallë Selija Apostolike, bashkim në t'cilin uniteti i
Besimit Katolik âsht i plotë dhe i vërtetë" (Hrd V 778 f.) [cf. n. 171
f.].
« Për mâ tepër, me aprovimin e Konçilit të II të Lionit
(1274 A.D.), Grekët shpallën se "Kisha Shejte Romake mban Primatin e
plotë e mâ të naltë dhe ka superjoritetin mbi Kishen Katolike
Universale, superjoritet që e deklaron me vërtetsí dhe përvujtni se e ka
marrë me fuqinë supreme prej vetë Shelbuesit, në t'lumin Pjetër, shefin
ose kreun e Apostujve, paraardhsin e tanë Pontifëve Romakë; dhe mekênse
Pontifi Romak e ka për detyrë, mbi tanë të tjerët, me mbrojtë të
vërteten e Fesë Katolike, atherë, çdo problematikë që mundet me lindë
rreth Fesë, duhet me u vendosë prej gjykimit të tij" [cf. n. 466].
« S'fundmi, Konçili Ekumenik i Firences (1438-1445 A.D.) vendosi se
"Pontifi Romak âsht Vikeri (Përfaqsuesi) i vërtetë i KRISHTIT, Shefi i
tanë Kishës, Ati dhe msuesi i tanë t'Krishtênve dhe Pontifit Romak, në
t'lumin Pjetër, Zoti jonë JEZU-KRISHTI i ka dhanë fuqinë supreme me
msue, qeverisë dhe udhëhjekë Kishen Katolike Universale".
«
Për me krye kyt detyrë pastorale, pasardhsit tonë, në mnyrë të
palodhun, janë kujdesë gjithmonë që Doktrina shelbuese e JEZU-KRISHTIT
të përhapej në tanë popujt e botës dhe, me t'njêjtin kujdes, kanë
mundsue që kjo Doktrinë, aty ku pranohej, të ruhej e plotë dhe e
pakorruptueme. Prandej, ipeshkvijtë e tanë botës, herë individualisht e
herë t'mbledhun n'Sinode (Konçile), tuej ndjek nji traditë t'hershme të
kishave katolike dhe simbas rregullit t'maparshëm, i paraqitnin ksaj
Selije-Shejte kryesisht ato rreziqe që lindnin mbi çështjet e Fesë, në
mnyrë që veçanarisht damtimet ndaj Fesë të riparoheshin, aty
(n'Selinë-Shejte) ku Feja
Katolike nuk mundet me dështue (sh'Bernardi, "Letra 190 drejtue Papës
Inoçentit II [ML 182, 1053 D]). Për mâ tepër, Pontifët Romakë, simbas
kohnave e rrethanave, nganjiherë tuej thirrë Konçile Ekumenike ose tuej
shqyrtue mendimin e Kishës Katolike t'përhapun në tanë boten, e herë të
tjera nëpërmjet sinodeve të veçanta, kajherë tuej përdorë mnyra të tjera
t'frymzueme prej Providencës hyjnore, kanë vendosë, me ndihmen e Zotit,
se katolikët duhen me besue e pranue ato çështje që ato i kanë vlersue
se janë n'harmoni me Shkrimet Shejte dhe Traditen Apostolike;
SHPIRTI-SHEJT nuk iu premtue pasardhsve të shën Pjetrit që, prej
zbulimit të Tij hyjnuer, ata të shpallnin nji doktrinë të re, por me
ndihmen e Tij, ata të mbanin të pandryshueme dhe të shpjegonin me
besnikní Zbulimin hyjnuer apo Depoziten e Fesë Katolike të trashigueme
qysh prej kohës së Apostujve. Me t'vërtetë, tanë Etnit e bekuem dhe
Doktorët shejtë e integralisht katolik të Kishës Katolike kanë përqafue,
kanë venerue dhe kanë ndjekë Doktrinen apostolike të Pontifëve Romakë,
sepse ata e dinin fort mirë se Selija e shën Pjetrit (Selija Shejte)
qëndron gjithmonë e paprekun nga çdo gabim, simbas premtimit hyjnor që
Zoti dhe Shelbuesi jonë JEZU-KRISHTI i bani shefit t'Apostujve të Tij :
"Jam lutë për ty që Féja jote mos të dështojë kurrë, dhe kur t'forcóhesh
(prej Zotit), forcóji vllâznit e tu" (sh'Luka 22:32). » (Konçili
Ekumenik i Vatikanit, "Konstitucjoni i Parë Dogmatik mbi Kishen e
KRISHTIT", Kapitulli 2 : "Vazhdimsíja e Primatit të sh'Pjetrit në mes të
Pontifëve Romakë", Sesjoni i katërt, 18 Korrik 1870, Denzinger n.
1832-1837, faqet 455-456);
Sepse « JEZU-KRISHTI ka themelue
në Kishë nji Magjister të gjallë (Msimdhanje, Doktrinë)... JEZU-KRISHTI
ka dashtë dhe ka urdhnue me forcë që Msimet doktrinale të ktij
Magjisteri të pranohen si Msimet e vetë JEZU-KRISHTIT...
N'kjoft se Msimi i Kishës do të kishte kund ndonji gabim, atherë do të
nxjerrshim si konkluzion se vetë Hyji do t'ishte Autori i gabimit te
njerzit, gjâ që na fakt asht absurde... » (Sh. T. Papa Leoni XIII, Letra
inciklike "Satis cognitum", 29 Qershor 1896.)
Kujtoni si flet Zoti jonë JEZU-KRISHTI :
« Ai që ju dëgjon (u thotë Apostujve) Më dëgjon dhe ai që ju përbuz, Më
përbuz; dhe ai që Më përbuz, përbuz Até që Më ka dërguar. » (Sh'Luka
10:16)
« N'kjoft se vllau yt nuk dëgjon Kishën, atherë ai kjoft për ty si publikani dhe pagani. » (sh'Mateu 18:17)
« Dhe JEZUSI tuej shkue drejt tyne (Apostujve) u tha : Çdo pushtet
(fuqi) M'asht dhanë n'Qiell dhe në Tokë. Shkoni pra, msoni tana kombet
dhe pagzojini n'emen t'ATITe t'BIRIT e t'SHPIRTIT-SHEJT. Msojini me i mbajtë gjithçka që ju kam urdhnue. E jam me jue, tana ditët, deri në fundin e botës. » (Sh'Mateu, 28:18-20)
Pra, asht e pamujtun që Kisha e JEZU-KRISHTIT e kryesisht Papa të
gabojë doktrinalisht, tuej msue doktrina apo msime jo t'krishtena në
kundërshtim me Revelacionin hyjnor, sepse vetë JEZU-KRISHTI qëndron me
Kishen e Tij Katolike, ashtu siç na ka premtue.
« Dhe Un ka me
lutë ATIN dhe ATI ka me ju çue nji tjetër Ngushllues (Paraklet) për me
ndej me jue përgjithmonë. » (Sh'Gjoni 14:15-16)
« Parakleti,
SHPIRTI-SHEJT, që ATI ka me çue në Emnin Tem, ka me ju msue çdo gjâ dhe
ka me ju kujtue gjithçka që ju kam thanë. » (Sh'Gjoni 14:26)
« Kur ka me ardhë ky Shpirt i të vërtetës, Aj ka me ju msue çdo të vërtetë. » (sh'Gjoni 16:13)
Kto tre reference unjillore ktu sipër prej shen Gjonit Apostull hjedhin
poshtë çdo mundsi gabimi në Doktrinen e Papës së Romës apo të Kishës
Katolike të JEZU-KRISHTIT. Si mundet me msue nji doktrinë të rreme Papa
apo Apostujt n'union me Papen kur SHPIRTI-SHEJT qëndron gjithmonë me
Papen e Apostujt (pra me hierarkinë e Kishës Msimdhënse), kur
SHPIRTI-SHEJT u mson dhe u kujton çdo gja që u ka thanë JEZU-KRISHTI,
kur SHPIRTI-SHEJT u mson çdo të vërtetë ? E për ma tepër, kur vetë
JEZU-KRISHTI qëndron përditë me Kishen e Tij Katolike, deri në fundin e
botës ? Me thanë se Papa apo Kisha Katolike mundet me gabue në Doktinen e
saj, don me thanë se JEZU-KRISHTI na paska mashtrue në premtimet e
Tija, don me thanë me blasfemue randë kundër vetë Zotit e
SHPIRTIT-SHEJT, don me thanë
me u vetnda prej JEZU-KRISHTIT e Kishës së Tij Shejte Katolike, don me
thanë me iu dorzue djallit e mallkimit të përjetshëm;
Sepse «
Apostujt dhe pasardhsit e tyne janë Vikerët (përfaqsuesit) e Zotit në
drejtimin e Kishës Katolike, e cila âsht ndërtue mbi Fenë Katolike dhe
Sakramentet e Fesë Katolike. Për rrjedhojë, kto Vikerë të Zotit nuk
munden me ndërtue nji kishe tjetër, nuk munden me përhapë nji fé tjetër,
nuk munden me nxjerrë sakramende të tjera. Përkundrazi, Kisha Katolike
âsht ndërtue me Sakramendet që dolen prej Krahnorit të KRISHTIT të
kryqzuem. » (Sh'Tomë Akuini, "Summa theologica", Pjesa III, Pyetja 64,
artikulli 2, përgjigja e objekcjonit 3)
« Po habitem se sa shpejt
keni braktisë até që ju ka thirrë në hirin e KRISHTIT, për me përqafue
nji tjetër unjill. Jo se egziston nji unjill tjetër, por ka njerëz që ju
turbullojnë dhe dojnë me rrëzue e shkatrrue Unjillin e KRISHTIT. Por
n'kjoft se dikush, kjoft ky edhe vetë nà apo n'kjoft se edhe nji engjëll
prej Qiellit ju shpall nji tjetër unjill prej atij që nà ju kena
shpallë, atherë aj kjoft mallkue. E thashë dhe po e përsëris tashti edhe
nji herë : N'kjoft se dikush ju shpall nji tjetër unjill prej atij që
ju keni msue, atherë aj kjoft mallkue. A mos jam tuej dishirue nderin e
njerzve apo até të Zotit ? A mos jam tuej kërkue me i pëlqye njerzve ?
N'kjoft se do të doja t'i pëlqeja njerzve nuk do të isha sherbtori i
JEZU-KRISHTIT. » (Prej Letrës së sh'Palit Apostull drejtue Galatve
1:6-10);
Sepse Ligji kishtar 2335 shpallë se ata që ia napin
emnin e vet nji sekti masonik apo nji organizate të tillë të ngjashme,
që komploton kundër Kishes Katolike apo kundër pushtetit civil legjitim,
prej vetë aktit të tyne (ipso facto), ata dënohen automatikisht me
dënimin e çkishënimit, i rezervuem Selisë Shejte. Ligji kishtar 2336
shpallë se klerikët që kanë krye fajin e parashikuem në ligjin 2335 (pra
që ia kanë dhanë emnin e tyne nji sekti masonik), ata ndëshkohen me
pezullim apo hupje të perfitimeve, të postit, të dinjitetit, të
pensionit apo të detyres, n'kjoft se kanë pasë nji të tillë në Kishë. Në
fakt, Papa sh'Piu X mson se apostatet janë ata t'pagzuem që mohojne
publikisht Fene Katolike, me anen e nji akti të jashtëm. Dhanja e emnit
nji organizate masonike asht pikërisht nji akt apostazijet, dhe ligji
tjetër kishtar 188 § 4 shpallë se ata klerikë që mohojnë publikisht Fenë
Katolike, (ipso facto), prej vetë aktit të tyne dhe pa asnji lloj
deklarate tjetër të ndonji superiori, ata hupin automatikisht postin e
tyne në Kishe dhe ky post mbetet vakant;
"Sejcili duhet me
shmangë familjaritetin dhe miqsinë me gjithkênd që dyshohet se asht
pjesë e masonerisë apo e grupeve të ngjashme. Njífini prej veprave që
bajnë dhe rríni larg tyne. Çdo familjaritet duhet shmangë jo vetëm me
ato liberalë t'pafé që propagandojnë haptazi karakterin e sektit masonik
por edhe me ato që mshehen nën masken e tolerancës universale, të
respektit për tana fetë dhe të dishirës me bashkue Principet e Unjillit
me ato të revolucjonit. Kto njerëz kërkojnë me pajtue KRISHTIN me
belialin (djallin), Kishen e Zotit me shtetin pa Zot." (Sh. T. Papa
Leoni XIII, Letra inciklike "Custodi di Quella Fede", paragrafi 15, 8
Dhetuer 1892)